Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Zmiana wiążącej informacji stawkowej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 28 października 2026 r., sygn. 0110-KSI1-2.442.2.2026.4.EJ

Interpretacja aktualnaTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaWIS USŁUGA (świadczenie kompleksowe) – dostęp do tzw. telewizji linearnej, tj. kanałów telewizyjnych emitowanych na żywo wraz z dostawą dekodera oraz umożliwieniem dostępu do aplikacji na urządzenia mobilne i przenośne oraz strony www.

DECYZJA Na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622, ze zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową” oraz art. 42h ust. 3a pkt 2, w związku z art. 42h ust. 3 pkt 4 oraz art. 42g ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.

U. z 2026 r., poz. 1263, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w wiążącej informacji stawkowej z dnia 31 maja 2022 r. nr 0112-KDSL2-1.440.45.2022.2.AP, określającej dla usługi (świadczenia kompleksowego) – dostęp do tzw. telewizji linearnej tj. kanałów telewizyjnych emitowanych na żywo wraz z dostawą dekodera oraz umożliwieniem dostępu do aplikacji na urządzenia mobilne i przenośne oraz strony www: • w rozstrzygnięciu: usługi, inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie, • w stawce podatku od towarów i usług: 8%, • w podstawie prawnej: art. 41 ust. 2 ustawy, w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 oraz poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy, zmienia z urzędu wyżej wymienioną decyzję określając: • Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – dostęp do tzw. telewizji linearnej, tj. kanałów telewizyjnych emitowanych na żywo wraz z dostawą dekodera oraz umożliwieniem dostępu do aplikacji na urządzenia mobilne i przenośne oraz strony www • Opis usługi: Spółka zamierza wprowadzić do swojej oferty usługę polegającą na udzielaniu klientom dostępu do tzw. telewizji linearnej, tj. kanałów telewizyjnych emitowanych na żywo.

Usługa będzie oferowana przez Spółkę w formie Pakietów Telewizyjnych, które Klient będzie mógł wybrać w zależności od swoich potrzeb. Dostęp do Pakietów Telewizyjnych będzie realizowany poprzez wykorzystanie Internetu i/lub sieci dostępowej Spółki, jak również Internetu i/lub sieci dostępowej innych operatorów oraz dostawców Internetu. Zgodnie z ofertą produktową spółki, co do zasady zakup po raz pierwszy Pakietu Telewizyjnego nie będzie możliwy bez jednoczesnego zakupu dedykowanego dekodera STB, który jest niezbędny, aby usługa mogła być świadczona na odbiornikach telewizyjnych klientów.

Spółka nie będzie prowadzić sprzedaży dedykowanych dla usługi telewizyjnej dekoderów STB jako odrębnych produktów, tj. będzie możliwe nabycie ww. dekoderów jedynie w ramach oferty telewizyjnej, ponieważ stanowią one jej integralną część. Usługa telewizyjna wraz z dekoderem STB będzie oferowana przez Spółkę m.in. w modelu - abonament telewizyjny za dany Pakiet oraz opłata z tytułu sprzedaży dekodera (po zawarciu umowy klient będzie otrzymywał na własność dekoder oraz dokonywał z tego tytułu jednorazowej opłaty).

Abonentom Usługi Telewizyjnej korzystającym z Dekodera spółka zamierza w ramach ceny Pakietu Telewizyjnego udostępnić suplementarnie dostęp do Pakietów z wykorzystaniem dedykowanego oprogramowania. Oprogramowanie to przyjmie postać aplikacji do zainstalowania na urządzeniach mobilnych (np. smartfony czy tablety) lub specjalnie przygotowanej strony www, z pomocą których abonent uzyska możliwość dostępu do Pakietów także na urządzeniach innych niż dekoder, w tym również podłączonych do sieci telekomunikacyjnej innej, niż ta, której operatorem jest Spółka.

Nie będzie natomiast możliwe używanie samego oprogramowania bez zakupu Pakietu Telewizyjnego wraz z dedykowanym dekoderem STB. • Rozstrzygnięcie: PKWiU 61 • Stawka podatku od towarów i usług: 23% • Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy • Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług. UZASADNIENIE W dniu 8 marca 2022 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. świadczenia według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług.

Wniosek uzupełniono w dniu 1 maja 2022 r. o doprecyzowanie opisu świadczenia, skorygowanie przedmiotu wniosku oraz potwierdzenie wpłaty dodatkowej opłaty. W treści wniosku przedstawiono szczegółowy opis usługi (świadczenia kompleksowego). Wnioskodawca jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, którego głównym przedmiotem działalności jest świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych dla użytkowników indywidualnych, podmiotów gospodarczych oraz użytkowników instytucjonalnych (dalej: „Klienci”).

W najbliższym czasie, Wnioskodawca zamierza wprowadzić do swojej oferty usługę polegającą na udzielaniu Klientom dostępu do tzw. telewizji linearnej, tj. kanałów telewizyjnych emitowanych na żywo (dalej: usługa telewizyjna). Usługa będzie oferowana przez Wnioskodawcę w formie Pakietów Telewizyjnych, które Klient będzie mógł wybrać w zależności od swoich potrzeb.

Dostęp do Pakietów Telewizyjnych będzie realizowany poprzez wykorzystanie Internetu i/lub sieci dostępowej Spółki, jak również Internetu i/lub sieci dostępowej innych operatorów oraz dostawców Internetu (tj. części sieci telekomunikacyjnej, łączącej punkty agregacji ruchu telekomunikacyjnego z urządzeniami odbiorczymi użytkownika końcowego). Sama usługa telewizyjna, jaką zamierza wprowadzić Wnioskodawca do swojej oferty spełnia przesłanki do zastosowania 8% stawki VAT na podstawie poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług i nie jest przedmiotem wniosku o wiążącą informację stawkową.

Natomiast, zgodnie z ofertą produktową Wnioskodawcy, co do zasady zakup po raz pierwszy Pakietu Telewizyjnego nie będzie możliwy bez jednoczesnego zakupu dedykowanego dekodera STB (Set-Top Box), który jest niezbędny, aby usługa mogła być świadczona na odbiornikach telewizyjnych klientów. Po nabyciu wybranego Pakietu Telewizyjnego wraz z dekoderem STB, klient będzie mógł dodatkowo w ramach ceny Pakietu Telewizyjnego, uzyskać dostęp do oprogramowania (aplikacji) na urządzenia mobilne i przenośne. Nie będzie natomiast możliwe używanie samego oprogramowania bez zakupu Pakietu Telewizyjnego wraz z dedykowanym dekoderem STB.

Należy podkreślić, że Wnioskodawca nie będzie prowadzić sprzedaży dedykowanych dla usługi telewizyjnej dekoderów STB, jako odrębnych produktów, tj. będzie możliwe nabycie ww. dekoderów jedynie w ramach oferty telewizyjnej, ponieważ stanowią one jej integralną część. Usługa telewizyjna wraz z dekoderem STB będzie oferowana przez Wnioskodawcę w poniższych modelach: 1) Abonament telewizyjny za dany Pakiet oraz opłata z tytułu sprzedaży dekodera, 2) Abonament telewizyjny za dany Pakiet oraz umowa użyczenia dekodera. Ad. 1 Po zawarciu umowy z Wnioskodawcą, klient będzie otrzymywał na własność dekoder oraz dokonywał z tego tytułu jednorazowej opłaty.

Opłata za dekoder będzie uzależniona od rodzaju wybranego przez klienta Pakietu Telewizyjnego. Na pierwszej fakturze, jaką Wnioskodawca wystawi Klientowi w momencie wydania sprzętu pojawi się jedna pozycja dedykowana dla opłaty jednorazowej (upfront) dotycząca dekodera STB. Następnie na kolejnej fakturze wystawionej klientowi zgodnie z cyklem bilingowym pojawi się pozycja w postaci opłaty abonamentowej za Pakiet Telewizyjny naliczona proporcjonalnie w odniesieniu do okresu billingowego. Na kolejnych fakturach pojawi się opłata za abonament telewizyjny za pełny cykl bilingowy. Ad.

2 Miesięczna opłata abonamentowa będzie obejmować wynagrodzenie z tytułu konkretnego Pakietu Telewizyjnego wybranego przez klienta, a w ramach tej opłaty, bez odrębnie uzgodnionego wynagrodzenia, Spółka będzie udostępniać Klientom dekoder STB (umowa użyczenia). Opłata za użyczenie urządzenia będzie zawierała się w cenie usługi telewizyjnej. Podsumowując, niezależnie od przyjętego modelu przedmiotem sprzedaży będzie opodatkowana 8% stawką VAT, jedna kompleksowa usługa telewizyjna, oferowana klientom w postaci określonych Pakietów Telewizyjnych, której integralną częścią będą dedykowane dekodery STB.

Jednocześnie celem klienta będzie nabycie kompletnej usługi telewizyjnej, nie zaś poszczególnych jej elementów. Ponadto dedykowane dekodery STB stanowią niezbędny element tego, aby usługa telewizyjna mogła być świadczona na odbiornikach telewizyjnych klientów. Dla powyższej konkluzji nie ma znaczenia to, czy dedykowany dekoder STB będzie własnością klienta, czy też Wnioskodawcy.

Wniosek uzupełniono w dniu 1 maja 2022 r. o następujące informacje: 1. Na kompleksowe świadczenie jakim będzie świadczenie przez Wnioskodawcę usługi telewizyjnej, będącej przedmiotem złożonego wniosku o wydanie WIS będą składały się następujące elementy: a) telewizja linearna oferowana klientom w formie pakietów; b) dedykowany dekoder STB (Set-Top Box); c) dostęp do oprogramowania (aplikacji) na urządzenia mobilne i przenośne; d) dostęp do strony www.

2. Wnioskodawca zamierza wprowadzić do swojej oferty usługę w postaci udzielenia swoim klientom (dalej: „Abonenci”) dostępu do tzw. telewizji linearnej, czyli udostępnianych w sposób liniowy (ciągły) kanałów telewizyjnych emitowanych „na żywo” przez nadawców tych kanałów do szerokiej grupy odbiorców (dalej: „Usługa Telewizyjna”).

Oznacza to, że Abonenci Usługi Telewizyjnej oferowanej przez Wnioskodawcę będą mieli możliwość odbioru tej samej zawartości kanałów telewizyjnych (tj. audycji tworzących program w rozumieniu przepisów ustawy o radiofonii i telewizji) w tym samym czasie, co inne osoby uprawnione do ich oglądania (w szczególności odbiorcy sygnału naziemnej telewizji cyfrowej oraz abonenci telewizji kablowej lub satelitarnej). Usługa Telewizyjna będzie dostępna tylko dla obecnych lub nowych Abonentów usług dostępu do Internetu oferowanych przez Spółkę dostarczanych przy pomocy łącza światłowodowego lub Internetu domowego.

W szczególności Usługa Telewizyjna oferowana przez Spółkę będzie odznaczać się następującymi cechami: 1) będzie oferowana Abonentom w formie pakietów kanałów telewizyjnych (dalej: „Pakiety”). Na chwilę obecną przewidywana jest oferta na co najmniej 3 Pakiety z różną ilością kanałów, a każdy Pakiet będzie oferowany w innej cenie. 2) będzie dostarczana przy pomocy dedykowanego urządzenia z zainstalowanym w tym celu oprogramowaniem, przeznaczonego do podłączenia do odbiornika telewizyjnego (dalej: „Dekoder”). Do prawidłowego działania usługi wymagane będzie podłączenie Dekodera do sieci telekomunikacyjnej Spółki pod konkretnym, z góry wskazanym przez Abonenta, adresem świadczenia usługi.

3) Abonentom Usługi Telewizyjnej korzystającym z Dekodera Wnioskodawca zamierza udostępnić suplementarnie dostęp do Pakietów z wykorzystaniem dedykowanego oprogramowania. Oprogramowanie to przyjmie postać aplikacji do zainstalowania na urządzeniach mobilnych (np. smartfony, czy tablety) lub specjalnie przygotowanej strony www, z pomocą których Abonent uzyska możliwość dostępu do Pakietów, także na urządzeniach innych niż Dekoder, w tym również podłączonych do sieci telekomunikacyjnej innej, niż ta, której operatorem jest Wnioskodawca. Uzupełniający charakter dostępu do Pakietów bez użycia Dekodera charakteryzuje się tym, że będzie podlegał istotnym ograniczeniom.

Rozumie się przez to, że ilość kanałów telewizji linearnej możliwych do odtworzenia za pomocą oprogramowania będzie istotnie mniejsza niż w przypadku dostępu przy użyciu Dekodera. Ograniczenie podyktowane jest tym, że dodatkowy sposób dostępu ma ułatwić korzystanie z Usługi Telewizyjnej, stanowić zachętę do skorzystania z oferty Wnioskodawcy i w ten sposób wspierać proces sprzedaży i pozyskiwania Abonentów przez Wnioskodawcę. Oprogramowanie (aplikacja i strona www) nie ma w żadnym względzie na celu zastąpienia Dekodera.

W zakresie możliwości stosowania 8% stawki podatku VAT w odniesieniu do udzielania dostępu do telewizji liniowej (linearnej), Spółka posiada pozytywną interpretację indywidualną z 2016 roku, sygn. IPPP3/4512-344/16-3/RM oraz opinię Głównego Urzędu Statystycznego z 2016 r. dotyczącą klasyfikacji statystycznej usługi będącej przedmiotem ww. interpretacji indywidualnej. Opinia oraz interpretacja zostały wydane w 2016 r. Od tego czasu, zmodyfikowana została technologia świadczenia tego rodzaju usług. Natomiast sama koncepcja usługi i jej ogólny charakter pozostają niezmienione.

3. Przedmiotem złożonego wniosku o wydanie WIS jest abonament telewizyjny za dany Pakiet oraz opłata z tytułu sprzedaży dekodera. 4. Usługa będąca przedmiotem wniosku o wydanie WIS, która będzie oferowana przez Wnioskodawcę Abonentom, będzie rozprowadzaniem sygnału w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U.2020.805 t.j. z dnia 2020.05.05 ze zm.) i będzie oparta tylko o programy telewizyjne. Na chwilę obecną w ramach usługi jaka będzie oferowana przez Wnioskodawcę Abonent nie będzie miał możliwości odbioru programów radiowych.

5. Planowane przez Spółkę świadczenie polegające na udzielaniu Abonentom dostępu do tzw. telewizji linearnej nie będzie stanowić usługi elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, ze zm.). Ww. zagadnienie jest zawarte w interpretacji indywidualnej otrzymanej przez Spółkę, o której mowa w odpowiedzi na pytanie nr 2. 6. Wnioskodawca zamierza umożliwić Abonentom, którzy wykupią określony Pakiet, dostęp do niektórych, wybranych programów i audycji w ramach dostępnej biblioteki.

Jednak czynności te należy potraktować wyłącznie jako działanie promocyjne dla tego rodzaju usług, które Wnioskodawca zamierza oferować odrębnie w pełnym zakresie. Umożliwienie Abonentom dostępu do biblioteki w ograniczonym zakresie ma jedynie na celu zachęcenie ich do skorzystania z pełnego dostępu w ramach świadczonej przez Spółkę, niezależnie od Usługi Telewizji usługi dostępu do biblioteki na żądanie w pełnym zakresie, która to usługa będzie dodatkowo płatna i będzie podlegała opodatkowaniu według 23% stawki VAT.

Biorąc więc pod uwagę, że Spółka nie będzie pobierać dodatkowych opłat za skorzystanie przez Abonentów z wybranych pozycji biblioteki na żądanie, nie można twierdzić, że w ramach abonamentu na Usługi Telewizyjne Spółka świadczy usługi biblioteki na żądanie, które wyłączone są z preferencyjnego opodatkowania 8% stawką VAT. Ww. zagadnienie jest zawarte w interpretacji indywidualnej otrzymanej przez Spółkę, o której mowa w odpowiedzi na pytanie nr 2. 7. Usługa Telewizji, którą zamierza świadczyć Spółka nie będzie stanowiła usług reklamowych i promocyjnych.

Ww. zagadnienie jest zawarte w interpretacji indywidualnej otrzymanej przez Spółkę, o której mowa w odpowiedzi na pytanie nr 2. 8. W ramach dostępu do oprogramowania (aplikacji i strony www), w ograniczonym zakresie (stosownie do wyjaśnienia w odpowiedzi na pytanie nr 2 powyżej), Abonent będzie miał możliwość dostępu do oglądania telewizji na żywo (telewizji linearnej) w ramach wykupionego Pakietu, jak również możliwość dostępu do niektórych, wybranych programów i audycji, w ramach dostępnej biblioteki w wybranym przez niego czasie.

9. Każdy Abonent Usługi Telewizyjnej, który zakupi ofertę telewizyjną wraz z Dekoderem będzie mógł uzyskać dostęp do dedykowanego oprogramowania w postaci aplikacji do zainstalowania na urządzeniach mobilnych lub specjalnie przygotowanej strony www. Abonent, aby skorzystać z takiego sposobu dostępu będzie musiał posiadać, bądź urządzenie mobilne z systemem Android lub iOS i pobrać dedykowaną aplikację, bądź posiadać komputer osobisty z zainstalowaną przeglądarką internetową. Niezależnie od używanego urządzenia Abonent będzie także musiał zapewnić połączenie tego urządzenia z siecią internetową.

10. Ceny Pakietów Telewizyjnych z dostępem do oprogramowania (aplikacji) na urządzenia mobilne i przenośne będą takie same jak ceny Pakietów Telewizyjnych bez dostępu do oprogramowania (aplikacji) na urządzenia mobilne i przenośne. Podstawowym sposobem dostępu do Pakietów będzie korzystanie z Dekodera. Dostęp przy wykorzystaniu dedykowanego oprogramowania (aplikacji do zainstalowania na urządzeniach mobilnych lub specjalnie przygotowanej strony www) będzie miał charakter suplementarny i będzie ograniczony w zakresie treści.

Jako taki będzie nierozłączną składową Usługi Telewizyjnej oferowanej przez Wnioskodawcę, a celem jego udostępnienia jest zwiększenie komfortu korzystania z usług telewizyjnych przez Abonentów. 11. Dostęp do pełnej oferty Pakietów oraz materiałów audiowizualnych dostępnych na żądanie w ramach biblioteki będzie możliwy tylko na Dekoderze podłączonym do sieci telekomunikacyjnej Wnioskodawcy pod wskazanym z góry adresem świadczenia usługi.

Wybrane elementy Usług Telewizyjnych (niektóre programy i audycje w ramach Pakietów oraz wybrane pozycje biblioteki), w celu ułatwienia korzystania oraz w ramach zachęty do wyboru Usług Telewizyjnych Wnioskodawcy, a nie od innego dostawcy, będą udostępnianie za pomocą dedykowanego oprogramowania, w tym także na urządzeniach innych niż Dekoder i niepodłączonych do sieci telekomunikacyjnej Wnioskodawcy . W celu podnoszenia atrakcyjności oferty Usługi Telewizyjnej Wnioskodawcy będzie umożliwiać wypożyczenia filmów za dodatkową opłatą (opłata dodatkowa będzie podlegała opodatkowaniu 23% stawką VAT). Wymienione wyżej elementy nie mogą być świadczone osobno.

Abonent, aby móc skorzystać ze składowych usługi musi zakupić Pakiet Telewizyjny wraz z Dekoderem, który jest niezbędny, aby usługa mogła być świadczona na odbiornikach telewizyjnych Klientów. Abonent w przypadku braku zakupu pakietu telewizyjnego wraz z Dekoderem nie będzie miał możliwości skorzystania z pozostałych wyżej wymienionych usług. 12. W celu skorzystania z Usługi Telewizyjnej świadczonej przez Wnioskodawcę Abonent będzie musiał posiadać dedykowany pod tę usługę Dekoder. Abonent nie ma obowiązku korzystania z dodatkowych narzędzi, czy też usług takich jak aplikacja mobilna, aplikacja na stronie www oraz biblioteka filmów i audycji.

Cel świadczenia Usługi Telewizyjnej zostanie osiągnięty nawet przy braku posiadania przez Abonenta ww. dodatkowych elementów, czyli aplikacji oraz dostępu do biblioteki. 13. W ocenie Spółki wykonywane przez Wnioskodawcę usługi i dostawa dekodera z punktu widzenia Abonenta (klienta) tworzą jedną całość. Klient nie ma możliwości zakupu tylko jednego elementu takiego jak: pakiet telewizyjny, dekoder, dostęp poprzez aplikację mobilną lub stronę www, dostęp do biblioteki na żądanie w niepełnym zakresie. 14. Z punktu widzenia Abonenta jest on zainteresowany nabyciem jednego (złożonego) świadczenia, tj. nabyciem kompletnej usługi telewizyjnej, nie zaś poszczególnych jej elementów.

Wnioskodawca wskazał, że biorąc pod uwagę fakt, że nie rozpoczął jeszcze świadczenia usługi będącej przedmiotem wniosku o wydanie WIS, wszelkie dokumenty dotyczące tej usługi są obecnie na etapie tworzenia. Jednocześnie Spółka poinformowała, że dokumenty te będą zgodne z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie WIS oraz informacjami zawartymi w udzielonych odpowiedziach.

Do przedmiotowego uzupełnienia Wnioskodawca dołączył opinię Głównego Urzędu Statystycznego (…) z dnia (…) 2016 r. W wiążącej informacji stawkowej z dnia 31 maja 2022 r. nr 0112-KDSL2-1.440.45.2022.2.AP Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej określił dla usługi (świadczenia kompleksowego) – dostęp do tzw. telewizji linearnej, tj. kanałów telewizyjnych emitowanych na żywo wraz z dostawą dekodera oraz umożliwieniem dostępu do aplikacji na urządzenia mobilne i przenośne oraz strony www: – w rozstrzygnięciu: Usługi, inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie, – w stawce podatku od towarów i usług: 8%, – w podstawie prawnej: art. 41 ust. 2 ustawy, w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 oraz poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy.

Decyzja została doręczona Wnioskodawcy 1 czerwca 2022 r., co potwierdza data wskazana na Zwrotnym Potwierdzeniu Odbioru. Wnioskodawca nie złożył odwołania od ww. decyzji. W ramach nadzoru nad poprawnością wydawanych wiążących informacji stawkowych sprawę przekazano do ponownej analizy w zakresie zgodności przedmiotu WIS z podjętym rozstrzygnięciem. W analizowanej sprawie zweryfikowania wymagał charakter usługi oraz określenie właściwej stawki podatku od towarów i usług.

Uwzględniając powyższe, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, na podstawie art. 42h ust. 3 pkt 4 ustawy, postanowieniem nr 0110-KSI1-2.442.2.2026.1.EJ z dnia 25 sierpnia 2026 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany lub uchylenia wydanej w dniu 31 maja 2022 r. wiążącej informacji stawkowej 0112-KDSL2-1.440.45.2022.2.AP. Pismo zostało doręczone Stronie 25 sierpnia 2026 r. W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem nr 0110-KSI1-2.442.1.2026.3.EJ z 9 września 2026 r., Organ poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Pismo zostało doręczone Stronie dnia 24 września 2026 r. Wnioskodawca nie skorzystał z przysługującego prawa wynikającego z art. 200 Ordynacji podatkowej. Po analizie akt sprawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że wiążąca informacja stawkowa z 31 maja 2022 r., nr 0112-KDSL2-1.440.45.2022.2.AP nie jest prawidłowa i wyjaśnia, co następuje. 1. Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego.

Na wstępie należy wyjaśnić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu.

Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia złożonego kompleksowego.

Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.

Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: – w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien[1], TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT.

W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku).

Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku), – w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs[2], TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).

Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego, czy w konkretnej sytuacji występuje świadczenie złożone, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie złożone, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie.

Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem[3], w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT.

Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.

Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę również punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl[4], pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro[5], pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV[6], pkt 36-38).

Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira[7] wskazując, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”.

Z przytoczonych powyżej orzeczeń TSUE wynika, iż dane świadczenie, na które składa się kilka czynności, może być uznane za świadczenie złożone (na potrzeby podatku VAT) w przypadku, gdy czynności składające się na to świadczenie mają następujące cechy: • elementy świadczenia są tak ściśle powiązane ze sobą, iż tworzą jedno świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby sztuczny charakter; • czynności te nie są od siebie niezależne; • możliwe jest wyodrębnienie świadczenia głównego, które dla nabywcy stanowi podstawowy cel danej transakcji; • niektóre czynności mają charakter pomocniczy w stosunku do świadczenia głównego, tzn. nie stanowią one celu samego w sobie, ale środek do lepszego skorzystania ze świadczenia głównego.

W przedmiotowej sprawie, dla oceny czy mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym oraz dla prawidłowej identyfikacji tego świadczenia istotne jest ustalenie celu zawieranej umowy pomiędzy Wnioskodawcą a klientem (Abonentem). W omawianym przypadku, z punktu widzenia nabywcy usługi, tj. klienta, nabywa on jedno świadczenie, składające się z kilku elementów. Oferowane przez Wnioskodawcę w ramach przedmiotowego świadczenia usługi i dostawa dekodera z punktu widzenia Abonenta tworzą jedną całość. Klient nie ma możliwości zakupu tylko jednego elementu takiego jak: pakiet telewizyjny, dekoder, dostęp poprzez aplikację mobilną lub stronę www.

Z punktu widzenia Abonenta jest on zainteresowany nabyciem jednego (złożonego) świadczenia, tj. nabyciem kompletnej usługi telewizyjnej, nie zaś poszczególnych jej elementów. Zdaniem Organu, w przedmiotowej sprawie poszczególne elementy składające się na przedmiotowe świadczenie nie będą stanowiły celu samego w sobie, lecz są to czynności związane z realizacją usługi dostępu do tzw. telewizji linearnej. Jak wynika z opisu sprawy zakup po raz pierwszy Pakietu Telewizyjnego nie będzie możliwy bez jednoczesnego zakupu dedykowanego dekodera STB (Set-Top Box), który jest niezbędny, aby usługa mogła być świadczona na odbiornikach telewizyjnych klientów.

Po nabyciu wybranego Pakietu Telewizyjnego wraz z dekoderem STB, klient będzie mógł dodatkowo w ramach ceny Pakietu Telewizyjnego uzyskać dostęp do oprogramowania (aplikacji) na urządzenia mobilne i przenośne oraz dostęp do strony www. Nie będzie natomiast możliwe używanie samego oprogramowania bez zakupu Pakietu Telewizyjnego wraz z dedykowanym dekoderem STB. Należy podkreślić, że Spółka nie będzie prowadzić sprzedaży dedykowanych dla usługi telewizyjnej dekoderów STB, jako odrębnych produktów, tj. będzie możliwe nabycie ww. dekoderów jedynie w ramach oferty telewizyjnej, ponieważ stanowią one jej integralną część.

Dodatkowo zauważyć należy, że wynagrodzenie za opisane we wniosku świadczenie będzie skonstruowane w sposób wskazujący na kompleksowy charakter świadczenia. Jak wynika z akt sprawy, po zawarciu umowy z Wnioskodawcą klient będzie otrzymywał na własność dekoder oraz dokonywał z tego tytułu jednorazowej opłaty. Opłata za dekoder będzie uzależniona od rodzaju wybranego przez klienta Pakietu Telewizyjnego. Na pierwszej fakturze, jaką Wnioskodawca wystawi klientowi w momencie wydania sprzętu pojawi się jedna pozycja dedykowana dla opłaty jednorazowej (upfront) dotycząca dekodera STB.

Następnie na kolejnej fakturze wystawionej klientowi zgodnie z cyklem bilingowym pojawi się pozycja w postaci opłaty abonamentowej za Pakiet Telewizyjny naliczona proporcjonalnie w odniesieniu do okresu billingowego. Na kolejnych fakturach pojawi się opłata za abonament telewizyjny za pełny cykl bilingowy. Z opisu świadczenia wynika wprawdzie, że Abonent nie ma obowiązku korzystania z dodatkowych usług takich jak aplikacja mobilna oraz aplikacja na stronie www, a cel świadczenia Usługi Telewizyjnej zostanie osiągnięty nawet przy braku posiadania przez Abonenta ww. dodatkowych elementów.

Jednakże podkreślić należy, że Abonent, aby móc skorzystać ze składowych usługi musi zakupić Pakiet Telewizyjny wraz z dekoderem, który jest niezbędny, aby usługa mogła być świadczona na odbiornikach telewizyjnych klientów. Abonent w przypadku braku zakupu Pakietu Telewizyjnego wraz z dekoderem nie będzie miał możliwości skorzystania z pozostałych wyżej wymienionych usług. W celu skorzystania z Usługi Telewizyjnej świadczonej przez Wnioskodawcę, Abonent będzie musiał posiadać dedykowany pod tę usługę dekoder.

Ponadto, ceny Pakietów Telewizyjnych z dostępem do oprogramowania (aplikacji) na urządzenia mobilne i przenośne będą takie same jak ceny Pakietów Telewizyjnych bez dostępu do oprogramowania (aplikacji) na urządzenia mobilne i przenośne. Podstawowym sposobem dostępu do Pakietów będzie korzystanie z dekodera. Dostęp przy wykorzystaniu dedykowanego oprogramowania (aplikacji do zainstalowania na urządzeniach mobilnych lub specjalnie przygotowanej strony www) będzie miał charakter suplementarny i będzie ograniczony w zakresie treści.

Jako taki będzie nierozłączną składową Usługi Telewizyjnej oferowanej przez Spółkę, a celem jego udostępnienia będzie zwiększenie komfortu korzystania z usług telewizyjnych przez Abonentów. W konsekwencji biorąc pod uwagę tezy wynikające z powołanego orzecznictwa TSUE, uwzględniając opis świadczenia należy wskazać, że wykonywane przez Wnioskodawcę czynności będą ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie będą tworzyć w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie – w tej konkretnej sytuacji – miałoby sztuczny charakter. W analizowanym przypadku, poszczególne czynności wchodzące w skład analizowanego świadczenia, będą wykonywane na podstawie jednej umowy oraz przez jeden podmiot.

Z punktu widzenia klienta będzie on zainteresowany nabyciem jednego świadczenia, składającego się z kilku elementów. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności sprawy należy stwierdzić, że czynności będące przedmiotem świadczenia wykonywanego przez Wnioskodawcę mają charakter kompleksowy i zmierzają do wykonania jednego zadania, jakim jest usługa oferująca tzw. telewizję linearną, czyli udostępnienie w sposób liniowy (ciągły) kanałów telewizyjnych emitowanych „na żywo”. Pozostałe elementy, czyli dostęp do aplikacji mobilnej oraz aplikacji na stronie www są czynnościami pomocniczymi.

Powyższe wywołuje skutki w zakresie jednolitego opodatkowania wszystkich czynności wchodzących w skład tego świadczenia, zgodnie z usługą główną (dominującą). W związku z powyższym, w dalszej części decyzji dokonano klasyfikacji oraz określono stawkę podatku od towarów i usług dla usługi udostępnienia w sposób liniowy (ciągły) kanałów telewizyjnych emitowanych „na żywo” (usługi dominującej). 2. Uzasadnienie klasyfikacji usługi.

Rozpatrując niniejszą sprawę na wstępie należy wskazać, że wiążąca informacja stawkowa, wydawana na podstawie art. 42a ustawy, jest decyzją dokonującą klasyfikacji towarów albo usług według: • Nomenklatury scalonej (CN), albo • Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), albo • Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług właściwej dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4 ustawy.

Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.

2, t. 2, str. 382, z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem Rady, lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

W przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie. W tym miejscu Organ uznaje za zasadne przytoczenie przepisów prawa, które następnie zostaną poddane analizie, celem ustalenia charakteru opisanej we wniosku usługi.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4. Zgodnie z art. 146ef ust. 1 pkt 2, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.

U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Załącznik nr 3 do ustawy zawiera wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, w poz. 48 wskazano – bez względu na symbol PKWiU – „Usługi, inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie”. Stawka obniżona w zakresie wymienionych usług, nie dotyczy usług reklamowych i promocyjnych – stosownie do wyjaśnień zamieszczonych pod załącznikiem.

W celu zobrazowania i wyjaśnienia definicji usługi elektronicznej należy przedstawić analizę przepisów: – ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji[8], – rozporządzenia wykonawczego 282/2011[9], które są kluczowe dla właściwej interpretacji poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy. W myśl tego przepisu z obniżonej stawki VAT mogą korzystać wyłącznie usługi umożliwienia odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji, zaś usługi elektroniczne są z niej wyłączone.

Zgodnie z zapisem art. 4 pkt 1 ustawy o radiofonii i telewizji usługą medialną jest usługa w postaci programu albo audiowizualnej usługi medialnej na żądanie, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi jej dostawca i której podstawowym celem lub podstawowym celem jej dającej się oddzielić części jest dostarczanie przez sieci telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych; usługą medialną jest także przekaz handlowy.

W myśl art. 4 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji, dostawcą usługi medialnej jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa ponosząca odpowiedzialność redakcyjną za wybór treści usługi medialnej i decydująca o sposobie zestawienia tej treści, będąca nadawcą lub podmiotem dostarczającym audiowizualną usługę medialną na żądanie. W art. 4 pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji wskazano, że programem jest uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub innych przekazów, rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców w ustalonym przez nadawcę układzie.

Jak stanowi art. 4 pkt 7 ustawy o radiofonii i telewizji, rozpowszechnianiem jest emisja programu drogą bezprzewodową lub przewodową do odbioru przez odbiorców. W przytoczonej definicji programu, obok jego możliwych elementów (tj. audycji, przekazu handlowego oraz innych przekazów), nie można pomijać innych cech kwalifikujących ten rodzaj usługi medialnej, tj.: – rozpowszechnianie w całości, – w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców, – w ustalonym przez nadawcę układzie. Istotną cechą programu jest to, że jest on rozpowszechniany „w całości”, stąd nie ma powodów do formułowania wątpliwości co do tego, czy różne elementy programu tracą swoją odrębność.

Umożliwienie jednoczesnego odbioru, stanowi kryterium rozróżnienia programu od usług VOD, które odbiorcy mogą oglądać w dowolnie wybranym przez siebie czasie. Natomiast celem ostatniego z wymienionych wyżej elementów, tj. ustalenia przez nadawcę układu programu, jest odróżnienie programu rozpowszechnianego przez nadawcę od rozprowadzanego przez operatora. Jak wskazano w art. 4 pkt 5 ustawy o radiofonii i telewizji, nadawcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa, która tworzy i zestawia program oraz rozpowszechnia go lub przekazuje innym osobom w celu rozpowszechniania.

Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji, odpowiedzialnością redakcyjną jest sprawowanie faktycznej kontroli nad wyborem audycji i sposobem ich zestawienia w programie lub w katalogu; nie uchybia to zasadom odpowiedzialności prawnej za treść audycji lub świadczenie usługi. Dostawcą programu w rozumieniu cyt. art. 4 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji jest jego nadawca, który tworzy i zestawia program, a następnie rozpowszechnia go samodzielnie bądź też przekazuje program innych podmiotom – w tym operatorom (dystrybutorom usług telewizyjnych) – w celu wtórnego rozpowszechniania, określanego przez ustawodawcę mianem rozprowadzania.

Przepisy ustawy o radiofonii i telewizji silnie akcentują integralność programu, jako usługi medialnej, która ma być rozpowszechniana w całości, w ustalonym przez nadawcę układzie. Również w przypadku rozprowadzania podkreśla się konieczność przejmowania programu w całości i bez zmian (art. 4 pkt 8 ustawy o radiofonii i telewizji). Celem wprowadzenia ustawowych gwarancji integralności programu jest ochrona dostawców usług medialnych (nadawców), ponoszących odpowiedzialność redakcyjną za świadczone usługi poprzez sprawowanie faktycznej kontroli nad wyborem audycji i sposobem ich ukształtowania w programie.

Z tego właśnie względu przyjmuje się, że programy i inne usługi medialne powinny być, co do zasady, rozpowszechniane bez skrótów, zmian, czy przerw. Powyższa ustawa o radiofonii i telewizji odmiennie odnosi się do rozpowszechniania i rozprowadzania programów telewizyjnych. Przepisy tej ustawy znacząco rozgraniczają pojęcie nadawcy i podmiotu rozprowadzającego program (operatora) w zakresie swoich obowiązków i uprawnień. Status nadawcy programu różni się od podmiotu rozprowadzającego program.

W przypadku rozpowszechniania programu nadawca, każdorazowo ponosi odpowiedzialność za treść rozpowszechnianego programu, ponieważ ponoszenie odpowiedzialności redakcyjnej na zasadach obiektywnych jest elementem usługi nadawcy (art. 13 ustawy o radiofonii i telewizji). Podmiotem umożliwiającym odbiór programów telewizyjnych, w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji jest zatem dostawca usługi medialnej – podmiot posiadający koncesję na rozpowszechnianie programów, np. stacja telewizyjna.

W ocenie Organu, sformułowanie użyte przez ustawodawcę w poz. 48 zał. nr 3 do ustawy - usługa polegająca na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, nie będącą usługą elektroniczną, - odnosi się do podmiotu, który jest inicjatorem emisji, musi tworzyć warunki techniczne, prawne i organizacyjne takiego odbioru, ponosi odpowiedzialność redakcyjną oraz rozpowszechnia program za pomocą sieci telewizyjnej lub radiowej. Wszystkie te czynności są niezbędne, aby wyświadczyć na rzecz odbiorcy końcowego usługę odbioru programów telewizyjnych.

Jeśli bowiem program nie zostanie stworzony i zestawiony przez nadawcę nie może zostać odebrany przez odbiorcę końcowego. Aspekt techniczny wspiera wyłącznie w sensie technicznym ogół czynności podejmowanych przez nadawcę w celu umożliwienia odbiorcy końcowemu odbioru programów telewizyjnych w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji. Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że poz. 48 zał. nr 3 do ustawy odnosi się stricte do usług nadawczych.

Jednak – w świetle poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy – aby usługi polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów ustawy o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych podlegały opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 8%, nie mogą stanowić: • usług elektronicznych, • usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie, • usług promocji i reklamy.

W celu wyjaśnienia, czy będąca przedmiotem wniosku usługa stanowi usługę elektroniczną, należy skorzystać z definicji zawartej w art. 2 pkt 26 ustawy, w której wskazano, że ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o usługach elektronicznych – rozumie się przez to usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. rozporządzenia 282/2011, do usług świadczonych drogą elektroniczną, o których mowa w dyrektywie 2006/112/WE, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie – ze względu na ich charakter – jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.

W myśl art. 7 ust. 2 lit. f) rozporządzenia 282/2011, do usług elektronicznych zalicza się w szczególności usługi wymienione w załączniku I. W zakresie odbioru programów radiowych lub telewizyjnych, załącznik ten wyszczególnia: – w pkt 4 lit. f): odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą sieci radiowej lub telewizyjnej, internetu lub podobnej sieci elektronicznej, tj. słuchanie lub oglądanie programów w momencie wybranym przez użytkownika, na jego indywidualne życzenie, na podstawie katalogu programów wybranych przez dostawcę usług medialnych, np. telewizja lub wideo na życzenie, – w pkt 4 lit. g): odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), chyba że są one nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych.

Natomiast z art. 7 ust. 3 lit. a) rozporządzenia 282/2011 wynika, że ustęp 2 nie ma zastosowania do usług nadawczych.

Usługi nadawcze zostały zaś zdefiniowane w art. 6b ust. 1 rozporządzenia 282/2011, w którym wskazano: „Usługi nadawcze obejmują usługi zawierające treści audio i audiowizualne, takie jak programy radiowe lub telewizyjne dostarczane za pośrednictwem sieci komunikacyjnych, powszechnie udostępniane przez dostawcę usług medialnych i objęte jego odpowiedzialnością redakcyjną, przeznaczone do jednoczesnego słuchania lub oglądania zgodnie z zaplanowanym programem.” Zgodnie z art. 6b ust. 2 usługi te obejmują w szczególności: a) programy radiowe lub telewizyjne transmitowane lub retransmitowane za pośrednictwem sieci radiowej lub telewizyjnej; b) programy radiowe lub telewizyjne rozpowszechniane za pośrednictwem internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), jeżeli są nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pośrednictwem sieci radiowej lub telewizyjnej.

W art. 6b ust. 3 lit. b) i f) rozporządzenia 282/2011 wskazano, że ust. 1 nie ma zastosowania do: b) usług świadczonych drogą elektroniczną; f) programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pośrednictwem internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), chyba że są one nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pośrednictwem sieci radiowych lub telewizyjnych.

Regulacje dotyczące usług elektronicznych (świadczonych drogą elektroniczną) i usług nadawczych pozwalają na klasyfikację danej usługi związanej z rozpowszechnianiem programów telewizyjnych lub radiowych za pomocą internetu lub innej podobnej sieci elektronicznej albo do kategorii usług nadawczych albo usług świadczonych drogą elektroniczną. W świetle przepisów rozporządzenia 282/2011 za usługę nadawczą należy uznać jednoczesny streaming programu telewizyjnego lub radiowego z ich jednoczesną transmisją lub retransmisją za pośrednictwem sieci radiowej lub telewizyjnej.

Przepisy rozporządzenia należy rozumieć w taki sposób, że nadawca programu telewizyjnego, który jednocześnie rozpowszechnia programy radiowe i telewizyjne za pośrednictwem sieci radiowej i telewizyjnej, jak i za pośrednictwem internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), świadczy usługę nadawczą. Z opisu świadczenia przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika, że usługa polegająca na umożliwieniu dostępu do programów telewizyjnych udostępnianych w sposób ciągły „liniowy” na żywo przez nadawców tych kanałów, będzie oferowana klientom w formie Pakietów telewizyjnych.

Usługa oferowana przez Wnioskodawcę będzie rozprowadzaniem sygnału w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji i będzie oparta tylko o programy telewizyjne. Dostęp do Pakietów Telewizyjnych będzie realizowany przez wykorzystanie internetu i/lub sieci dostępowej Wnioskodawcy, jak również internetu i/lub sieci dostępowej innych operatorów oraz dostawców internetu (tj. części sieci telekomunikacyjnej łączącej punkty agregacji ruchu telekomunikacyjnego z urządzeniami odbiorczymi użytkownika końcowego). Usługa będzie dostarczana przy pomocy zakupionego dedykowanego urządzenia (dekodera) z zainstalowanym w tym celu oprogramowaniem, przeznaczonym do podłączenia do odbiornika telewizyjnego.

Do prawidłowego działania usługi wymagane będzie podłączenie dekodera do sieci telekomunikacyjnej Wnioskodawcy pod konkretnym, z góry wskazanym przez Abonenta, adresem świadczenia usługi. Po wybraniu Pakietu Telewizyjnego wraz z dekoderem klient będzie mógł w ramach usługi dodatkowo uzyskać dostęp do aplikacji na urządzenia mobilne i przenośne. W ramach dostępu do oprogramowania (aplikacji i strony www) w ograniczonym zakresie Abonent będzie miał możliwość dostępu do oglądania telewizji na żywo w ramach wykupionego Pakietu.

Abonent, aby skorzystać z takiego sposobu dostępu będzie musiał posiadać bądź urządzenie mobilne z systemem Android lub iOS i pobrać dedykowaną aplikację, bądź posiadać komputer osobisty z zainstalowaną przeglądarką internetową. Niezależnie od używanego urządzenia Abonent będzie musiał zapewnić połączenie tego urządzenia z siecią internetową. Usługa telewizyjna będzie dostępna tylko dla obecnych lub nowych abonentów usług dostępu do internetu oferowanych przez Wnioskodawcę dostarczanych przy pomocy łącza światłowodowego lub internetu domowego.

W oparciu o przepisy wspomnianej powyżej ustawy o radiofonii i telewizji, Organ potwierdza okoliczność przedstawioną we wniosku, że Wnioskodawca jest de facto podmiotem rozprowadzającym sygnał telewizyjny (operatorem) i zgodnie z art. 44b ustawy o radiofonii i telewizji ponosi odpowiedzialność za naruszenie integralności usługi medialnej bez zgody jej dostawcy, nie ponosi zaś każdorazowo odpowiedzialności redakcyjnej za treść rozpowszechnianego programu.

Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy w sprawie należy jednoznacznie stwierdzić, że Wnioskodawca jest podmiotem emitującym pobrane wcześniej od nadawcy tych programów, programy telewizyjne „na żywo” do szerokiej grupy odbiorców, za pomocą własnej sieci telekomunikacyjnej (internetu) lub innej niż ta, której operatorem jest Wnioskodawca. Strona jest zatem podmiotem rozprowadzającym sygnał telewizyjny (operator). Wnioskodawca nie posiada przymiotu nadawcy programu.

Jak wyjaśniono powyżej, Wnioskodawca usługi nadawczej nie świadczy, a planuje jedynie za pomocą sieci telekomunikacyjnej (internet) własnej lub innych operatorów umożliwić dostęp „na żywo” do kanałów telewizyjnych nadawanych przez innych nadawców.

Przypomnieć należy, że w przypadku, o którym mowa w ww. pkt 4 lit. g) załącznika I rozporządzenia 282/2011, generalnie za usługi elektroniczne należy uznać odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), a w sytuacji, gdy usługa jest nadawana jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych, wówczas nie stanowi usługi elektronicznej.

Ponadto zapis pkt 4 lit. g) załącznika I rozporządzenia 282/2011, w ocenie Organu, należy odczytywać w taki sposób, że programy rozpowszechniane za pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP) i nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych i telewizyjnych mają być realizowane przez ten sam podmiot – nadawcę programu telewizyjnego/radiowego. Zdaniem Organu, w przedmiotowej sprawie dostęp do programów telewizyjnych następuje na zasadzie rozprowadzania sygnału - programów nadawanych przez ich nadawców, co oznacza, że dostęp do programów telewizyjnych następuje jednocześnie z ich transmisją przez ich nadawców.

Abonenci mają możliwość oglądania programów telewizyjnych na żywo. Programy telewizyjne dostępne za pośrednictwem usługi Wnioskodawcy są tymi samymi programami, które dostępne są w ramach oryginalnych nagrań emitowanych przez ich nadawców. Zatem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Wnioskodawca – podmiot umożliwiający odbieranie programów telewizyjnych rozpowszechnianych za pomocą Internetu – nie nadaje tych programów jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci telewizyjnych. Zatem wykonuje usługę odrębną od transmisji za pomocą sieci telewizyjnych lub radiowych.

Przedmiotowa usługa Wnioskodawcy ma charakter równoległy, lecz nie jednoczesny do transmisji lub retransmisji za pomocą sieci telewizyjnej, z uwagi, iż wykonywana jest przez inny podmiot niż podmiot dokonujący transmisji lub retransmisji za pomocą sieci telewizyjnych lub radiowych. Świadczona przez Wnioskodawcę usługa nie jest nadawana jednocześnie z transmisją telewizyjną, bowiem Wnioskodawca nie jest podmiotem prowadzącym transmisję telewizyjną (nadawcą) i w tym sensie świadczona usługa na charakter odrębny, z tego też względu dla oceny charakteru usługi będącej przedmiotem sprawy bez znaczenia pozostają czynności podejmowane przez inny podmiot tj. ich nadawcę.

Wnioskodawca świadczy usługę polegającą na umożliwieniu odbioru programów, bowiem w sensie technicznym czyni ten odbiór technicznie możliwym za pomocą sieci teleinformatycznej (elektronicznej), pobierając sygnał emitowany przez nadawcę, a następnie rozprowadzając go w sposób zautomatyzowany do Abonentów. Taka czynność techniczna ma charakter usługi elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy w związku z art. 7 rozporządzenia 282/2011. Wnioskodawca nie tworzy w żaden sposób programu. Program jest tworzony przez producenta (nadawcę) i nadawany przez nadawcę w drodze transmisji za pomocą sieci telewizyjnej, a także udostępniany Wnioskodawcy w celu jego rozprowadzania.

Oznacza to, że usługa świadczona przez Wnioskodawcę stanowi dla potrzeb podatku od towarów i usług usługę elektroniczną, na podstawie art. 7 ust. 2 w zw. z pkt 4 lit. g) załącznika I do rozporządzenia 282/2011. W konsekwencji nie jest usługą, zdefiniowaną przez ustawodawcę w poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy, czyli usługą polegającą na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, inną niż usługa elektroniczna.

Stanowisko Organu co do właściwego odczytania definicji usługi elektronicznej w kontekście przepisów ustawy o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia 282/2011 znajduje potwierdzenie w nieprawomocnych orzeczeniach WSA w Opolu, np. wyrok z 22.10.2025 r. sygn. akt I SA/Op 361/25, wyrok z dnia 20.02.2026 r. sygn. akt I SA/Op 660/25, wyrok z 20.05.2026 r. sygn. akt 105/26. Analiza powyższych przepisów prawa w niniejszym postępowaniu doprowadziła Organ do odmiennych wniosków od tych, przedstawionych w WIS z dnia 31 maja 2022 r. nr 0112-KDSL2-1.440.45.2022.2.AP, w której rozstrzygnięcie decyzji Organ oparł na wskazaniu Wnioskodawcy, że cyt.

„świadczenie, polegające na udzielaniu Abonentom dostępu do tzw. telewizji linearnej, nie będzie stanowić usługi elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.” Dodatkowo stwierdzić należy, że w zmienianej WIS z dnia 31 maja 2022 r. zabrakło szczegółowej analizy przepisów rozporządzenia 282/2011 odnoszącego się do definicji usługi elektronicznej. W związku ze stwierdzeniem, że usługa będąca przedmiotem wniosku nie jest usługą, o której mowa w poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy, należy dokonać jej prawidłowej klasyfikacji statystycznej.

Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.). Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu. Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).

Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: – niniejszych zasad metodycznych, – uwag do poszczególnych sekcji, – schematu klasyfikacji. Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: – symbole grupowań, – nazwy grupowań. Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.

W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług.

I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: – grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, – usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, – usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.

Zgodnie z tytułem, Sekcja J Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI W ZAKRESIE INFORMACJI I KOMUNIKACJI”. Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja J obejmuje: - usługi związane z działalnością wydawniczą, włącznie z publikowaniem oprogramowania, - usługi związane z produkcją filmów i nagrań dźwiękowych, - usługi związane z działalnością radiofoniczną i telewizyjną, - usługi telekomunikacyjne, - usługi związane z oprogramowaniem i doradztwem w zakresie informatyki oraz usługi powiązane, - usługi w zakresie informacji.

Sekcja ta nie obejmuje: - sprzedaży detalicznej nagrań dźwiękowych i audiowizualnych, obcej produkcji, sklasyfikowanej w 47.00.64.0, - usług związanych z wykonywaniem zdjęć i slajdów, sklasyfikowanych w 74.20, - usług fotoreporterów, sklasyfikowanych w 74.20.2, - wypożyczania płyt CD i DVD oraz taśm z utworami muzycznymi, sklasyfikowanego w 77.22.10.0, - wynajmu studia nagrań lub sprzętu do nagrywania dźwięku, bez obsługi, sklasyfikowanego w 77.39.19.0, - usług niezależnych dziennikarzy, sklasyfikowanych w 90.03.11.0, - usług związanych z grami losowymi w trybie on-line, sklasyfikowanych w 92.00.14.0. W sekcji J zawarty jest m.in. dział 61 „USŁUGI TELEKOMUNIKACYJNE”, który obejmuje usługi telekomunikacyjne i działalności usługowe z nimi powiązane, tj. transmitowanie głosu, danych, tekstu, dźwięku i obrazu.

Systemy transmisyjne, które realizują tę działalność mogą być oparte na pojedynczej technologii lub na kombinacji technologii. Zgodnie z uwagą do tego działu, wspólną cechą usług zaklasyfikowanych do tego działu jest transmisja programów, a nie ich produkcja. Podział w tym dziale został przeprowadzony w oparciu o rodzaj funkcjonującej infrastruktury. W przypadku transmisji sygnałów telewizyjnych może to oznaczać łączenie całych plików programowych w pakiety programowe przeznaczone do dystrybucji (produkcja w odpowiednich podklasach działu 60). W dziale 61 w grupowaniu 61.20.50.0 ujęte są usługi udostępniania programów radiowych i telewizyjnych za pomocą sieci telekomunikacji ruchomej.

Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem 61 „Usługi telekomunikacyjne”. Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad. 3. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4. Stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

Jak już wskazano w niniejszej decyzji, usługa będąca przedmiotem wniosku nie spełnia przesłanek do uznania jej za usługę wymienioną w poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy. Konsekwentnie, dla opodatkowania tej usługi brak jest podstaw do zastosowania obniżonej 8% stawki podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy. Usługa świadczona przez Wnioskodawcę stanowi usługę klasyfikowaną do działu PKWiU 61 „Usługi telekomunikacyjne”. Dla tego typu usług ustawodawca w ustawie oraz w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, nie przewidział obniżonej stawki podatku.

Zatem, właściwą stawką dla opodatkowania usługi będącej przedmiotem analizy jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy. Rozpatrując niniejszą sprawę należy wskazać, że zgodnie z art. 42h ust. 3 pkt 4 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną WIS, w przypadku gdy nie jest ona zgodna z przepisami prawa w wyniku błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej wiążącej informacji stawkowej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może, z urzędu, zmienić ją w dowolnym czasie. W świetle powyższego należało z urzędu zmienić wiążącą informację stawkową z 31 maja 2022 r. nr 0112-KDSL2-1.440.45.2022.2.AP, gdyż stwierdzono jej niezgodność z prawem. Informacje dodatkowe Niniejsza decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI1-2.442.2.2026.4.EJ z dnia 28 października 2026 r. jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy).

W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała. Podmiot, na rzecz którego wydano decyzję, może ją stosować wyłącznie do usług (świadczeń kompleksowych) tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem tej decyzji. Niniejsza decyzja nr 0110-KSI1-2.442.2.2026.4.EJ z dnia 28 października 2026 r. wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d, organy podatkowe wobec podmiotu, na rzecz którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej przedmiotem dostawy, w okresie ważności decyzji (art.

42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: - podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), - usługa, będąca przedmiotem niniejszej decyzji, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

W przypadku zastosowania się przez podatnika do wydanej na jego rzecz WIS z 31 maja 2022 r., nr 0112-KDSL2-1.440.45.2022.2.AP przed jej zmianą, przepisy art. 14k-14m ustawy Ordynacja podatkowa stosuje się odpowiednio (art. 42c ust. 2 ustawy). Jak stanowi art. 42c ust. 2b ustawy, w przypadku zmiany WIS z powodu wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 42h ust. 3 pkt 4, i zastosowania się przez podmiot, na rzecz którego została ona wydana, do zmienionej WIS od dnia następującego po dniu, w którym WIS została doręczona, do dnia doręczenia decyzji o zmianie WIS, przepisy art. 14k-14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.

Powyższe uregulowania powodują, że Wnioskodawca w okresie od dnia następującego po dniu, w którym WIS nr 0112-KDSL2-1.440.45.2022.2.AP z dnia 31 maja 2022 r. została wydana, do końca stosowanego przez niego okresu rozliczeniowego w podatku od towarów i usług następującego po okresie rozliczeniowym, w którym doręczono niniejszą decyzję o zmianie WIS ma prawo wyboru, czy zastosuje zmienioną WIS, czy WIS nr 0112-KDSL2-1.440.45.2022.2.AP z dnia 31 maja 2022 r. Jeżeli zatem wolą Wnioskodawcy będzie zastosowanie WIS przed jej zmianą, wówczas dla przedmiotu decyzji (świadczenia kompleksowego) w ww. okresie rozliczeniowym w podatku od towarów i usług można stosować stawkę podatku w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy, w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 oraz poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy.

Wybór którejkolwiek z powyższych opcji nie może skutkować niekorzystnymi skutkami prawnopodatkowymi dla Wnioskodawcy. Niniejsza decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI1-2.442.2.2026.4.EJ z dnia 28 października 2026 r. jest wydawana na okres 5 lat i jest ważna od dnia następującego po dniu jej doręczenia. WIS traci ważność przed upływem tego okresu, z dniem: 1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 – w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 1 i 2 ustawy).

Decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI1-2.442.2.2026.4.EJ z dnia 28 października 2026 r. wygasa z mocy prawa w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi, będącej przedmiotem niniejszej decyzji, w wyniku której wskazana w decyzji zmieniającej: 1) klasyfikacja usługi wg PKWiU, lub 2) stawka podatku właściwa dla usługi (świadczenia kompleksowego), lub 3) podstawa prawna wskazanej w WIS stawki podatku – staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie niniejszej decyzji WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej. POUCZENIE Od niniejszej decyzji, stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, służy Wnioskodawcy odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej). [1] ECLI:EU:C:2005:649 [2] ECLI:EU:C:2012:597 [3] ECLI:EU:C:2009:365 [4] ECLI:EU:C:2008:108 [5] ECLI:EU:C:2009:365 [6] ECLI:EU:C:2009:722 [7] ECLI:EU:C:2020:855 [8] Dz. U. z 2022 r., poz. 1722 z późn zm. , zwanej dalej „ustawą o radiofonii i telewizji” [9] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.

L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 282/2011”

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.