Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
3 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest spółką komandytowo-akcyjną w likwidacji z siedzibą położoną na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i jest polskim rezydentem podatkowym. Podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawy CIT”). Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w (…). Wnioskodawca należy do grupy podmiotów powiązanych kapitałowo i organizacyjnie, w skład której wchodzą spółki specjalizujące się w działalności na różnych etapach, w tym między innymi w zakresie działalności (…) (dalej: „Grupa”).
Wnioskodawca zrealizował inwestycję deweloperską polegającą na budowie (…), w ramach której zawarł z nabywcami lokali (dalej: „Nabywcy”) umowy (…), a następnie umowy przenoszące własność lokali (dalej: „Umowy dot. Lokali”). Na podstawie zawartych Umów dot. Lokali, Nabywcom przysługują względem Wnioskodawcy uprawnienia z tytułu rękojmi za wady fizyczne i prawne przedmiotów tych umów, na zasadach wynikających z właściwych przepisów prawa oraz treści Umów dot. Lokali. Uprawnienia te mogą obejmować w szczególności roszczenia związane z ujawnieniem się wad lokali, części wspólnych budynku lub innych elementów objętych odpowiedzialnością Wnioskodawcy.
Zdarzenie Przyszłe 1. Grupa zamierza zapewnić Nabywcom możliwość korzystania z uprawnień z tytułu rękojmi również w przypadku zakończenia działalności Wnioskodawcy i jej likwidacji oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców.
W tym celu Wnioskodawca oraz jedna spółek należących do Grupy, będąca polską spółką kapitałową z siedzibą położoną na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i będąca polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (dalej: „Spółka”), zawrą umowę na podstawie której Spółka przejmie zobowiązania Wnioskodawcy i wyłączną odpowiedzialność wobec Wnioskodawcy za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z Umów dot. Lokali, związanych z rękojmią za wady fizyczne i prawne przedmiotów objętych Umowami dot. Lokali, a tym samym przejmie cały ekonomiczny ciężar ekonomiczny realizacji tych roszczeń (dalej jako: „Umowa”).
Na moment zawarcia Umowy nie wszystkie potencjalne roszczenia Nabywców będą znane, skonkretyzowane czy wymagalne. Część z nich może powstać dopiero w przyszłości, jeżeli w okresie odpowiedzialności z tytułu rękojmi ujawnią się określone wady fizyczne lub prawne. Przejęcie zobowiązań nastąpi za wynagrodzeniem należnym Spółce od Wnioskodawcy. Wynagrodzenie to zostanie ustalone w oparciu o szacowaną wartość potencjalnych roszczeń z tytułu rękojmi, które mogą zostać zgłoszone przez Nabywców w przyszłości (dalej: „Wynagrodzenie”). Na podstawie Umowy Spółka w zamian za otrzymane Wynagrodzenie, będzie jedynym podmiotem odpowiedzialnym za zaspokajanie roszczeń Nabywców z tytułu rękojmi.
Wnioskodawca będzie ponosił wyłączną odpowiedzialność ekonomiczną za wykonanie zobowiązań objętych Umową. Oznacza to, że Spółka przejmie cały ciężar związany z realizacją roszczeń Nabywców wynikających z rękojmi, niezależnie od tego, kiedy roszczenia te zostaną zgłoszone.
Pytania
1. Czy Wnioskodawca może zaliczyć Wynagrodzenie wypłacone Spółce w zamian za przejęcie przez Spółkę zobowiązań Wnioskodawcy i wyłącznej odpowiedzialności wobec Wnioskodawcy za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z tytułu rękojmi do kosztów uzyskania przychodu Wnioskodawcy? 2. Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 2 będzie twierdząca, to czy Wnioskodawca będzie uprawniony do potrącenia Wynagrodzenia jako koszt uzyskania przychodu w roku podatkowym, w którym zostanie one zapłacone Spółce?
Państwa stanowisko w sprawie
Ad 1. Zdaniem Wnioskodawcy, Wynagrodzenie wypłacone Spółce w zamian za przejęcie przez Spółkę zobowiązań Wnioskodawcy i wyłącznej odpowiedzialności wobec Wnioskodawcy za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z tytułu rękojmi może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu Wnioskodawcy. Ad 2. Zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawca będzie uprawniony do potrącenia Wynagrodzenia jako koszt uzyskania przychodu w roku podatkowym, w którym zostanie one zapłacone Spółce.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w przedmiocie pytania nr 1. Aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien zostać poniesiony przez podatnika, mieć charakter definitywny, pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, być właściwie udokumentowany oraz nie podlegać wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Wynagrodzenie będzie wydatkiem definitywnym, rzeczywiście poniesionym przez Wnioskodawcę i właściwie udokumentowanym.
Wnioskodawca zapłaci je Spółce na podstawie zawartej Umowy, której przedmiotem będzie przejęcie przez Spółkę określonych zobowiązań Wnioskodawcy wobec Nabywców, obejmujących roszczenia, w tym roszczenia przyszłe i warunkowe wynikające z rękojmi za wady fizyczne i prawne lokali oraz innych przedmiotów objętych Umowami dot. Lokali. Wydatek w postaci Wynagrodzenia będzie pozostawał w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Wnioskodawcę. Zobowiązania z tytułu rękojmi wynikają bowiem z Umów dot. Lokali zawartych przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności deweloperskiej.
Odpowiedzialność z tytułu rękojmi stanowi normalne, typowe następstwo sprzedaży lokali i przeniesienia ich własności na Nabywców. Tym samym wydatki ponoszone w celu uregulowania, zabezpieczenia lub ekonomicznego przeniesienia ciężaru tych zobowiązań pozostają w związku z przychodami osiągniętymi przez Wnioskodawcę ze sprzedaży lokali. Celem poniesienia Wynagrodzenia będzie zabezpieczenie prawidłowego zakończenia działalności Wnioskodawcy, ograniczenie ryzyk związanych z potencjalnymi roszczeniami Nabywców oraz uporządkowanie sytuacji prawnej i ekonomicznej Wnioskodawcy w związku z jego likwidacją.
Wydatek ten będzie zatem gospodarczo uzasadniony, ponieważ umożliwi Wnioskodawcy odpowiednie ukształtowanie odpowiedzialności wynikającej z wcześniej prowadzonej działalności deweloperskiej i z zawartych Umów dot. Lokali. Należy podkreślić, że przepisy prawa cywilnego dopuszczają kształtowanie stosunków zobowiązaniowych w sposób pozwalający na przeniesienie na inny podmiot ekonomicznego ciężaru wykonania określonych zobowiązań, w tym również zobowiązań przyszłych lub warunkowych.
Przykładowo, na gruncie regulacji dotyczących przejęcia długu, o którym mowa w art. 519 Kodeksu cywilnego, przyjmuje się, że przedmiotem obrotu mogą być również zobowiązania, które na moment zawarcia umowy nie są jeszcze skonkretyzowane lub wymagalne, o ile możliwe jest ich dostateczne oznaczenie i identyfikacja w chwili ich powstania.
W analizowanym zdarzeniu przyszłym przedmiotem Umowy będzie przejęcie przez Spółkę zobowiązań Wnioskodawcy i wyłącznej odpowiedzialności wobec Wnioskodawcy za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z tytułu rękojmi, tj. Spółka przejmie całość ciężaru ekonomicznego oraz odpowiedzialności za zaspokajanie roszczeń Nabywców wynikających z rękojmi za wady fizyczne i prawne przedmiotów objętych Umowami dot. Lokali. Spółka będzie podmiotem wyłącznie odpowiedzialnym za wykonanie obowiązków objętych Umową.
Na moment zawarcia Umowy część potencjalnych roszczeń z tytułu rękojmi nie będzie jeszcze znana, skonkretyzowana ani wymagalna, co jest naturalną konsekwencją charakteru odpowiedzialności z tytułu rękojmi. Nie zmienia to jednak faktu, że źródłem tych potencjalnych zobowiązań są Umowy dot. Lokali zawarte w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy, a ich zakres będzie możliwy do ustalenia na podstawie tych umów oraz właściwych przepisów prawa. W konsekwencji objęcie takich zobowiązań Umową będzie gospodarczo uzasadnione i pozwoli na uporządkowanie odpowiedzialności za roszczenia Nabywców związane z wcześniej zrealizowaną inwestycją deweloperską.
Wynagrodzenie nie będzie również objęte wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy CIT. W szczególności, w ocenie Wnioskodawcy, nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT, zgodnie z którym za koszty uzyskania przychodów nie uważa się kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad. Wynagrodzenie wypłacone Spółce nie będzie bowiem karą umowną ani odszkodowaniem należnym Nabywcom z tytułu wad lokali. Będzie ono świadczeniem należnym Spółce w zamian za przejęcie ekonomicznego i prawnego ciężaru określonych zobowiązań Wnioskodawcy.
W konsekwencji, skoro Wynagrodzenie będzie pozostawać w związku z przychodami osiągniętymi przez Wnioskodawcę z działalności deweloperskiej, będzie uzasadnione interesem gospodarczym, będzie definitywnie poniesione i właściwie udokumentowane, a jednocześnie nie będzie objęte katalogiem wyłączeń z art. 16 ust. 1 ustawy CIT, to powinno stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów. Okoliczność, że Wnioskodawca znajduje się w likwidacji, nie wpływa na możliwość zaliczenia Wynagrodzenia do kosztów uzyskania przychodów. Ustawa CIT nie wyłącza z kosztów podatkowych wydatków tylko dlatego, że zostały poniesione w toku likwidacji podatnika.
Decydujące znaczenie ma spełnienie przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy CIT, tj. związek wydatku z osiągnięciem przychodów albo zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów oraz brak zastosowania wyłączeń z art. 16 ust. 1 ustawy CIT. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w przedmiocie pytania nr 2. W ocenie Wnioskodawcy, Wynagrodzenie można traktować jako koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami, ponieważ nie jest możliwe przypisanie go do konkretnego przychodu ze sprzedaży określonego lokalu. Wydatek ten jest związany z całokształtem działalności deweloperskiej Wnioskodawcy.
W takim przypadku Wynagrodzenie jako koszt pośredni, podlegałoby potrąceniu zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy CIT, tj. w dacie jego poniesienia. Jednocześnie, dla rozstrzygnięcia momentu potrącenia Wynagrodzenia jako kosztu uzyskania przychodu nie ma zasadniczego znaczenia, czy zostanie ono zakwalifikowane jako koszt pośredni, czy jako koszt bezpośrednio związany z przychodami uzyskanymi w ramach Umów dot. Lokali. Nawet gdyby bowiem uznać, że Wynagrodzenie jest kosztem bezpośrednio związanym z przychodami ze sprzedaży lokali, to koszt ten zostanie poniesiony po upływie ponad roku od dnia osiągnięcia odpowiadających mu przychodów.
W konsekwencji nie mógłby zostać potrącony na zasadach określonych w art. 15 ust. 4 i 4b ustawy CIT. W takim przypadku zastosowanie znajdzie art. 15 ust. 4c ustawy CIT, zgodnie z którym koszty bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, poniesione po terminach wskazanych w art. 15 ust. 4b ustawy CIT, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe albo składane zeznanie. W sytuacji, w której koszt taki powstaje jeszcze później, tj. po upływie ponad roku od uzyskania przychodów, jego potrącenie powinno nastąpić w roku jego poniesienia.
W rezultacie, niezależnie od kwalifikacji Wynagrodzenia jako kosztu pośredniego albo bezpośredniego, Wnioskodawca będzie uprawniony do jego potrącenia w roku podatkowym, w którym Wynagrodzenie zostanie poniesione.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Ad 1. Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy Wnioskodawca będzie uprawniony do potrącenia Wynagrodzenia jako koszt uzyskania przychodu w roku podatkowym, w którym zostanie ono zapłacone Spółce. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Państwo oraz jedna spółek należących do Grupy, zawrą umowę na podstawie której Spółka przejmie Państwa zobowiązania i wyłączną odpowiedzialność wobec Państwa za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z Umów dot. Lokali, związanych z rękojmią za wady fizyczne i prawne przedmiotów objętych Umowami dot. Lokali, a tym samym przejmie cały ekonomiczny ciężar ekonomiczny realizacji tych roszczeń.
Przejęcie zobowiązań nastąpi za wynagrodzeniem należnym Spółce od Państwa. Wynagrodzenie to zostanie ustalone w oparciu o szacowaną wartość potencjalnych roszczeń z tytułu rękojmi, które mogą zostać zgłoszone przez Nabywców w przyszłości. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik); - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona; - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą; - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów; - został właściwie udokumentowany; - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ww. ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę: - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.
W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych należy zwrócić uwagę na art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Do kosztów uzyskania przychodów na tej podstawie nie będą mogły zatem zostać zaliczone kary umowne i odszkodowania z tytułu: - wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług; - zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad; - zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
Biorąc pod uwagę powołane przepisy i opis sprawy stwierdzić należy, że skoro, jak wskazali Państwo w opisie zdarzenia przyszłego, zobowiązania, których przejęcie będzie przedmiotem umowy, wynikają bowiem z dokonania przez Państwa sprzedaży lokali, a zatem pozostają w związku z prowadzoną Państwa działalnością gospodarczą, a wypłata wynagrodzenia służy natomiast przeniesieniu na Spółkę obowiązku zaspokojenia przyszłych roszczeń Nabywców to możecie Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów ten wydatek na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
Jednocześnie wskazać należy, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nie będzie miał zastosowania do ww. wydatków ponieważ nie mają one charakteru kar umownych i odszkodowań wskazanych w tym przepisie. Wobec powyższego należało zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że Wynagrodzenie wypłacone Spółce w zamian za przejęcie przez Spółkę zobowiązań Wnioskodawcy i wyłącznej odpowiedzialności wobec Wnioskodawcy za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z tytułu rękojmi może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu Wnioskodawcy. Tym samym, Państwo stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
Ad 2. Przedmiotem Państwa wątpliwości jest również ustalenie, czy Wnioskodawca będzie uprawniony do potrącenia Wynagrodzenia jako koszt uzyskania przychodu w roku podatkowym, w którym zostanie one zapłacone Spółce. Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami.
W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na: 1. bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód), 2. inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie). Za koszty bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika.
Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
Stosownie do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia: 1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, niepóźniej jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo 2) złożenia zeznania, niepóźniej jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie. Z kolei, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.
Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
Stosownie natomiast do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT: Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Koszty pośrednie stanowić zatem będą wydatki, których nie da się wprost przypisać do konkretnych przychodów, są one jednak gospodarczo uzasadnione i prowadzą do osiągnięcia przychodów.
Ustawa o CIT nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” – brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie, te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach której wydatki te są ponoszone.
Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane. Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów.
Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru. Podobnie traktować należy wydatki na zakup materiałów i produktów, które można przypisać do konkretnego przychodu, a tym samym dokonać identyfikacji i konkretyzacji przychodu uzyskanego w następstwie poniesienia tego rodzaju wydatku.
Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.
Biorąc pod uwagę powołane przepisy i opis sprawy stwierdzić należy, że Wynagrodzenie z tytułu przejęcia zobowiązań z tytułu rękojmi wobec Nabywców na rzecz Spółki nie można przypisać do konkretnych przychodów uzyskanych ze sprzedaży poszczególnych lokali. Wynagrodzenie zostanie bowiem ustalone na podstawie szacowanej wartości potencjalnych roszczeń z tytułu rękojmi, które mogą zostać zgłoszone przez Nabywców w przyszłości. Na moment zawarcia Umowy roszczenia te nie będą znane ani skonkretyzowane, a część z nich może powstać dopiero w przyszłości, w przypadku ujawnienia wad fizycznych lub prawnych.
Nie będzie zatem możliwe ustalenie bezpośredniego związku pomiędzy poniesionym wydatkiem a konkretnym przychodem ze sprzedaży określonego lokalu. W konsekwencji należy uznać, że Wynagrodzenie stanowić będzie koszt uzyskania przychodów inny niż bezpośrednio związany z przychodami, o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem koszty takie są potrącalne w dacie ich poniesienia. Spółka będzie zatem uprawniona do potrącenia Wynagrodzenia w roku podatkowym, w którym Wynagrodzenie zostanie poniesione.
Nie można natomiast zgodzić się z częścią Państwa stanowiska w zakresie kwalifikacji wynagrodzenia i stwierdzeniem, że kwalifikacja kosztu jako bezpośredniego lub pośredniego nie ma znaczenia dla momentu zaliczenia wynagrodzenia do kosztu uzyskania przychodu. Z powyższym zastrzeżeniem, Państwo stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.