Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 14 września 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
A Sp. z o.o. (dalej określana jako „Spółka”) posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów w Polsce. Spółka prowadzi w Szwecji prace budowlano-montażowe trwające dłużej niż 12 miesięcy i w związku z tym posiada zakład podatkowy w Szwecji (dalej określany jako „zakład”). Przedmiotem działalności zakładu jest (…). W skład majątku Spółki wchodzą ruchome składniki majątku, takie jak np. (…) (dalej określane jako „narzędzia”). Narzędzia są nabywane przez Spółkę w Polsce. Narzędzia są wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę.
Jeśli zajdzie taka potrzeba to narzędzia są wysyłane do Szwecji i wykorzystywane przez zakład w prowadzonej przez niego działalności w zakresie montażu (…). Spółka przeprowadza okresowe wymiany narzędzi. Wynika to z faktu, że stare narzędzia ulegają zużyciu, a na rynku pojawiają się coraz lepsze nowe urządzenia. Po dokonaniu wymiany Spółka sprzedaje stare narzędzia. Jeśli w momencie wymiany stare narzędzia będą się znajdowały w Szwecji, to wówczas będą sprzedawane w Szwecji. Jest to uzasadnione względami ekonomicznymi (np. brak kosztów powtórnego przywozu narzędzi do Polski).
Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej są przepisy polsko-szwedzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z dnia 19 listopada 2004 r. Celem wniosku jest ustalenie, czy dochód ze sprzedaży narzędzi przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym wyłącznie w Polsce.
Pytanie
Czy na gruncie przepisów polsko-szwedzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania miejscem opodatkowania dochodu ze sprzedaży narzędzi będzie wyłącznie Polska, jako kraj siedziby Spółki, zgodnie z art. 13 ust. 4 umowy?
Państwa stanowisko w sprawie
Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych określają przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej w skrócie u.p.d.o.p.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p.: „Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania”. W opisie zdarzenia przyszłego wskazano, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów w Polsce. Należy zatem stwierdzić, że na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p.
Spółka podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Przepisy u.p.d.o.p. należy stosować z uwzględnieniem przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. W omawianym przypadku będą to przepisy polsko-szwedzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z dnia 19 listopada 2004 r. (dalej określanej jako „umowa”). Zgodnie z art. 5 ust. 1 umowy: „W rozumieniu niniejszej Konwencji określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa”.
Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 3 umowy: „Plac budowy, prace budowlane lub instalacyjne albo czynności związane z takimi pracami stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli taka budowa, prace albo czynności trwają dłużej niż dwanaście miesięcy”. W opisie zdarzenia przyszłego wskazano, że Spółka prowadzi w Szwecji prace budowlano-montażowe trwające dłużej niż 12 miesięcy i w związku z tym posiada zakład podatkowy w Szwecji. Tym samym Spółka posiada w Szwecji zakład podatkowy, o którym mowa w art. 5 ust. 3 umowy.
Zgodnie z art. 13 ust. 2 umowy: „Zyski z przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku zakładu, który przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa posiada w drugim Umawiającym się Państwie, bądź majątku ruchomego wchodzącego w skład stałej placówki, którą osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie posiada w drugim Umawiającym się Państwie w celu wykonywania wolnego zawodu, łącznie z zyskami, które pochodzą z przeniesienia tytułu własności takiego zakładu (odrębnie albo z całym przedsiębiorstwem) lub stałej placówki, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie”.
Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 4 umowy: „Zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku, innego niż majątek, o którym mowa w ustępach 1, 2 i 3, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę”. W celu udzielenia odpowiedzi na pytanie postawione we wniosku o wydanie interpretacji konieczne jest ustalenie co należy rozumieć przez majątek stanowiący część majątku zakładu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 umowy. W tym celu wskazane jest odwołanie się do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD (dalej określanego jako „komentarz”).
Komentarz nie jest formalnie źródłem prawa, ale jest powszechnie uwzględniany przy interpretacji umów o unikaniu podwójnego opodatkowania opartych na Modelowej Konwencji OECD, a do takich zalicza się polsko-szwedzka umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania. W uwagach do art. 13 w pkt 26 wskazano: „Niektóre państwa uważają, że wszystkie zyski majątkowe pochodzące ze źródeł znajdujących się na ich terytorium powinny podlegać opodatkowaniu zgodnie z ich wewnętrznym ustawodawstwem, jeżeli osoba przenosząca tytuł własności posiada zakład na ich terytorium. Ustęp 2 nie opiera się na koncepcji, którą czasami określa się jako „przyciągającą moc zakładu”.
Ustęp ten stwierdza po prostu, że zyski pochodzące z przeniesienia tytułu własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku gospodarczego zakładu mogą być opodatkowane w państwie, w którym znajduje się zakład lub stała placówka. Zyski z przeniesienia tytułu własności każdego innego majątku ruchomego podlegają opodatkowaniu tylko w państwie, w którym sprzedający ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, w myśl postanowień artykułu 5”. Na podstawie tego fragmentu komentarza należy stwierdzić, że sam fakt że narzędzia będą się znajdowały w Szwecji, a Spółka posiada Zakład w Szwecji nie przesądza o tym, że miejscem opodatkowania dochodu ze sprzedaży narzędzi będzie Szwecja.
Konieczne jest tutaj ustalenie, czy narzędzia stanowią część majątku gospodarczego Zakładu.
W uwagach do art. 13 w pkt 27 wskazano: „W rozumieniu ustępu 2 mienie będzie tworzyło część aktywów zakładu, jeżeli własność „ekonomiczna” mienia jest przypisana temu zakładowi zgodnie z zasadami opracowanymi w raporcie Komitetu Przypisanie zysków zakładom (zob. w szczególności punkty od 72 do 97 części I raportu) na potrzeby stosowania ustępu 2 artykułu 7. W kontekście tego ustępu „ekonomiczna” własność prawa lub mienia oznacza równowartość własności w rozumieniu opodatkowania dochodu, odrębnego przedsiębiorstwa, z towarzyszącymi mu zyskami i kosztami (na przykład prawo do każdego dochodu związanego z własnością mienia i ryzyko zysków lub strat związanych ze wzrostem lub spadkiem wartości tego mienia lub prawa)”.
Z przytoczonego fragmentu wynika, że art. 13 ust. 2 umowy dotyczy sprzedaży składników majątku, których ekonomicznym właścicielem jest zakład. W ocenie Spółki w przypadku narzędzi zakład nie jest ich ekonomicznym właścicielem. Po pierwsze, narzędzia są nabywane przez Spółkę w Polsce i są wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. W związku z tym własność ekonomiczną tych narzędzi należy łączyć z działalnością Spółki w Polsce. Po drugie, odpowiedzialność i ryzyko związane z tymi narzędziami ponosi Spółka, a nie zakład. Decyzja o okresowej wymianie narzędzi jest podejmowana przez Spółkę w Polsce, a nie przez zakład. Koszt tej wymiany ponosi Spółka, a nie zakład.
Tym samym również zysk ze sprzedaży narzędzi należy przypisać do Spółki w Polsce. Po trzecie, narzędzia potencjalnie mogłyby wrócić do Polski i zostać sprzedane w Polsce. Decyzja o dokonaniu ich sprzedaży w Szwecji jest podyktowana względami ekonomicznymi. Nie przesądza to jednak o tym, że zakład jest ekonomicznym właścicielem tych narzędzi. Dodatkowo należy wskazać, że zakład w Szwecji, to zakład o którym mowa w art. 5 ust. 3 umowy, czyli zakład związany z prowadzeniem prac budowlano-montażowych trwających dłużej niż 12 miesięcy. W przypadku tego typu zakładu należy mieć na uwadze, że przypisywane są do niego jedynie te zyski, które są ściśle związane z usługami budowlano-montażowymi.
Jeśli przedmiotem montażu są rzeczy dostarczone przez inne części przedsiębiorstwa, to ich sprzedaż nie jest przypisywana do zysków zakładu, ale do zysków tej innej części przedsiębiorstwa. Potwierdza to np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2006 r. (sygn. II FSK 392/06), w którym stwierdzono: „Pojęcie „budowa i montaż” jako szczególna forma działalności uznawanej za „zakład” oznacza bowiem działalność o charakterze usługowym, polegającą na wykonywaniu czynności budowlano-montażowych.
Zatem zyski wyłącznie z takich usług mogą być przypisane przedsiębiorstwu zagranicznemu jako uzyskane przez prowadzony w drugim państwie zakład wykonujący budowę albo montaż przez okres przekraczający określoną Umową czas.
Jakkolwiek zakres pojęcia „budowa albo montaż” jest szeroki i rozciąga się niewątpliwie na wszelkiego rodzaju prace budowlane i montażowe, obejmując także planowanie i nadzór nad tymi pracami, gdy wykonywane są przez przedsiębiorcę prowadzącego budowę, to do zakresu tego pojęcia nie daje się zaliczyć takich czynności, które polegają na dostawie (sprzedaży), na rzecz podmiotu zlecającego wykonanie tych prac, towarów stanowiących materiały i urządzenia użyte do budowy lub montażu”.
Przenosząc to na grunt omawianej sytuacji należy stwierdzić, że dochód ze sprzedaży narzędzi nie wiąże się ze świadczeniem usług budowlano-montażowych przez zakład, a w konsekwencji nie powinien stanowić dochodu zakładu i nie powinien być opodatkowany w Szwecji. Dochód ten powinien być opodatkowany wyłącznie w Polsce. Reasumując, na gruncie przepisów umowy miejscem opodatkowania dochodu ze sprzedaży narzędzi będzie wyłącznie Polska, jako kraj siedziby Spółki, zgodnie z art. 13 ust. 4 umowy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”): Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o CIT: 1. Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
2. Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Stosownie do art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT: Przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku.
Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu, zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT: Ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie - oznacza to: a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych, b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa, c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej. Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy na gruncie przepisów polsko-szwedzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania miejscem opodatkowania dochodu ze sprzedaży narzędzi będzie wyłącznie Polska, jako kraj siedziby Spółki, zgodnie z art. 13 ust. 4 umowy.
W tym miejscu należy odnieść się do postanowień Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w dniu 19 listopada 2004 r. w Sztokholmie (Dz. U. z 2006 r. Nr 26, poz. 193 ze zm. dalej: „UPO”). Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 UPO: 1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład.
Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można przypisać je temu zakładowi. 2. Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład to, z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3, w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.
Powyższe oznacza, że zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Oznacza to, że zyski Spółki podlegają opodatkowaniu w Polsce, chyba, że prowadzi ona w Szwecji działalność poprzez położony tam zakład. W takim przypadku zyski w części, w jakiej można je przypisać do działalności tego zakładu, mogą być opodatkowane w Szwecji. W rozpatrywanej sprawie Spółka posiada zakład podatkowy w Szwecji. Przedmiotem działalności zakładu jest montaż (…).
W skład majątku Spółki wchodzą ruchome składniki majątku stanowiące narzędzia, które nabywane są przez Spółkę w Polsce i wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. W określonych przypadkach narzędzia są wysyłane do Szwecji i wykorzystywane przez zakład w zakresie montażu (…). Spółka przeprowadza okresowe wymiany narzędzi. Jeśli w momencie wymiany stare narzędzia będą znajdowały się w Szwecji to wówczas będą sprzedawane w Szwecji.
Jak wynika z powołanego wcześniej art. 7 ust. 1 UPO w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo wykonuje działalność w drugim Umawiającym się państwie poprzez zakład zyski tego przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w Państwie w którym istnieje zakład, ale tylko w takiej mierze w jakiej można je przypisać temu zakładowi. Z powołanych unormowań wynika, że zysk może być przypisany zakładowi, wyłącznie wtedy, gdy wynika on z działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwo za pośrednictwem tego zakładu. Nie stanowią zatem zysku zakładu zyski ze sprzedaży narzędzi, które nabyte zostały przez Wnioskodawcę na terenie Polski i wchodzą w skład majątku Spółki jako ruchome składniki majątku.
Wniosek taki wynika także z komentarza do Modelowej Konwencji, który w pkt 37 do art. 7 wskazuje: „Na przykład jeżeli towary te są dostarczane przez inne części przedsiębiorstwa, to zyski powstałe z takiej dostawy nie wynikają z działalności prowadzonej za pośrednictwem zakładu, zatem nie można mu ich przypisać. Podobnie, zyski powstałe ze świadczenia usług (takich jak planowanie, projektowanie, sporządzanie planów lub doradztwo techniczne) przez części przedsiębiorstwa prowadzące swoją działalność poza granicami państwa, w którym położony jest zakład, również nie pochodzą z działalności prowadzonej za pośrednictwem tego zakładu, zatem nie można mu ich przypisać”.
W art. 13 UPO zawarto uregulowania dotyczące zysków z przeniesienia własności majątku.
Jak wynika z art. 13 ust. 2 UPO: Zyski z przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku zakładu, który przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa posiada w drugim Umawiającym się Państwie, bądź majątku ruchomego wchodzącego w skład stałej placówki, którą osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie posiada w drugim Umawiającym się Państwie w celu wykonywania wolnego zawodu, łącznie z zyskami, które pochodzą z przeniesienia tytułu własności takiego zakładu (odrębnie albo z całym przedsiębiorstwem) lub stałej placówki, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
Zgodnie z art. 13 ust. 4 UPO: Zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku, innego niż majątek, o którym mowa w ust. 1, 2 i 3, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. Z powyższych przepisów wynika, że do zysków z przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku zakładu zastosowanie ma art. 13 ust. 2 UPO. Z kolei, dochody uzyskiwane ze sprzedaży składników majątku, których nie da się powiązać z zakładem unormowane zostały w art. 13 ust. 4 UPO.
Jak wskazano powyżej, nie stanowią zysku zakładu zyski ze sprzedaży narzędzi, które zostały nabyte przez Spółkę na terenie Polski i dostarczone na miejsce montażu, a następnie sprzedane na tym terytorium. W konsekwencji powyższego, zyski z tytułu sprzedaży składników majątku uzyskiwane przez Spółkę należy kwalifikować na gruncie UPO jako zyski z przeniesienia własności majątku zgodnie z art. 13 ust. 4 UPO, które będą podlegały opodatkowaniu tylko w kraju, w którym przenoszący tytuł własności ma siedzibę, tj. w Polsce.
Tym samym, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że na gruncie przepisów UPO miejscem opodatkowania dochodu ze sprzedaży narzędzi będzie wyłącznie Polska, jako kraj siedziby Spółki, zgodnie z art. 13 ust. 4 umowy. Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Odnosząc się do przywołanego przez Państwa orzeczenia sądu administracyjnego wskazać należy, że zostało ono wydane w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.