Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie 22 września 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
X S.A. jest spółką akcyjną mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych, tj. opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Wiodącym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (…) oraz prowadzenie działalności produkcyjnej i usługowej (…). Rok podatkowy Spółki jest zgodny z rokiem kalendarzowym. Na potrzeby prowadzonej działalności Spółka nabywa energię elektryczną, których koszty stanowią istotny element kosztów prowadzonej działalności.
W związku ze znacznym i nagłym wzrostem cen energii elektrycznej Spółka wystąpiła o wsparcie o udzielenie pomocy publicznej w związku z cenami energii elektrycznej i gazu ziemnego w ramach następujących przepisów: - ustawy z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. poz. 2088), zwanej dalej „Ustawą”; - komunikatu Komisji Europejskiej „Tymczasowe kryzysowe i przejściowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki po agresji Rosji wobec Ukrainy” (Dz. Urz.
UE C 101 z 17 marca 2023, str. 3), zwany dalej „Komunikatem”, w którym dopuszczona została możliwość udzielania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej pomocy publicznej z tytułu zakłóceń w działalności gospodarki Unii Europejskiej; - przyjęty w dniu 8 sierpnia 2023 r. przez Radę Ministrów (uchwała Rady Ministrów nr 141/2023 ze zmianami) na podstawie art. 3 ustawy program rządowy pod nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2023 r.”, zwany dalej „Programem”.
Spółka zawarła z operatorem programu – Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej umowy, na podstawie których otrzymała bezzwrotną pomoc publiczną w formie środków pieniężnych (dalej: „Pomoc publiczna”). Pomoc została wypłacona ze środków Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, będącego państwowym funduszem celowym, którego środki pozostają elementem sektora finansów publicznych. Kwota otrzymanej Pomocy publicznej łącznie: (…). Wypłata środków nastąpiła w ramach (…) wniosków, składanych w ramach tych samych przepisów: (…).
Przyznanie Pomocy publicznej było uzależnione od spełnienia warunków programu dotyczących m.in. prowadzenia działalności w sektorze energochłonnym, poniesienia kwalifikowanych kosztów zakupu gazu ziemnego (nie dotyczy Wnioskodawcy) lub energii elektrycznej oraz przedstawienia wymaganych danych i dokumentów. Pomoc ma charakter bezzwrotny, a Spółka nie jest zobowiązana do spełnienia na rzecz operatora świadczenia wzajemnego, jedynie obowiązek informacyjny (informacja na stronie www. Oraz w mediach społecznościowych, co zostało uczynione).
Na podstawie dokumentacji programu Spółka była zobowiązana do przedstawienia operatorowi rozliczenia Pomocy publicznej, w tym danych dotyczących rzeczywiście poniesionych kosztów energii, zestawienia dowodów księgowych, obliczeń oraz raportu niezależnego biegłego rewidenta. W umowie nie wskazano wprost, że otrzymane środki mają być przeznaczone na finansowanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych wydatków Spółki.
Pomoc publiczna została sfinansowana ze środków publicznych w ramach programu rządowego, którego celem była konieczność łagodzenia negatywnych skutków wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego, który to wzrost stanowił zagrożenie dla dalszej działalności przedsiębiorstw, szczególnie przemysłowych przedsiębiorstw energetycznych, a więc takich dla których koszty energii stanowią dużą część wszystkich kosztów operacyjnych.
Pytanie
Czy otrzymana przez X S.A. Pomoc publiczna stanowi dotację otrzymaną z budżetu państwa w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w konsekwencji korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymana Pomoc publiczna stanowi dotację otrzymaną z budżetu państwa w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT i w konsekwencji jest wolna od podatku dochodowego od osób prawnych. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy 1. Ramy prawne Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze i wartości pieniężne. Jednocześnie, art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT zwalnia od podatku dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.
Ustawa o CIT nie zawiera definicji pojęcia „dotacja” na potrzeby art. 17 ust. 1 pkt 47 ani nie odsyła w tym przepisie do definicji zawartej w art. 126 ustawy o finansach publicznych. W konsekwencji znaczenie pojęcia „dotacja” powinno być ustalane autonomicznie na gruncie prawa podatkowego, przede wszystkim zgodnie z jego znaczeniem językowym i z uwzględnieniem celu zwolnienia. 2. Pomoc publiczna ma cechy dotacji W języku powszechnym dotacją jest bezzwrotna pomoc finansowa udzielona określonemu podmiotowi ze środków publicznych na określony cel.
O kwalifikacji świadczenia nie rozstrzyga jego nazwa użyta w ustawie, programie lub umowie („pomoc”, „rekompensata”, „wsparcie”), lecz jego rzeczywiste cechy. Otrzymane przez Spółkę środki spełniają te cechy: mają formę bezzwrotnego przysporzenia pieniężnego, zostały udzielone przedsiębiorcy ze środków publicznych, w ramach programu rządowego i w celu złagodzenia nadzwyczajnego wzrostu kosztów energii oraz gazu. Spółka nie wykonuje na rzecz operatora świadczenia ekwiwalentnego. Obowiązki dokumentacyjne i rozliczeniowe służą jedynie weryfikacji spełnienia warunków pomocy i prawidłowości jej wysokości.
Okoliczność, że ustawodawca lub dokumentacja programu posługuje się określeniem „pomoc publiczna” albo „rekompensata”, nie pozbawia świadczenia charakteru dotacji. Dla zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, decydujące są materialne właściwości świadczenia i publiczne źródło jego finansowania. 3. Brak podstaw do stosowania definicji z art. 126 ustawy o finansach publicznych Art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, nie zawiera odesłania do art. 126 ustawy o finansach publicznych. Ustawodawca w innych regulacjach ustawy o CIT posługuje się wyraźnymi odesłaniami do przepisów o finansach publicznych, gdy zamierza nadać pojęciu znaczenie właściwe tej gałęzi prawa.
Brak takiego odesłania w art. 17 ust. 1 pkt 47 należy uznać za zabieg celowy. Przenoszenie wszystkich warunków przewidzianych dla dotacji w ustawie o finansach publicznych na grunt zwolnienia podatkowego prowadziłoby do niedopuszczalnego zawężenia zakresu art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT. W prawie podatkowym, zwłaszcza przy określaniu zakresu opodatkowania i zwolnień, decydujące znaczenie ma treść ustawy podatkowej.
4. Znaczenie wyroku NSA z 17 lutego 2026 r., II FSK 1007/25 Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 lutego 2026 r., sygn. II FSK 1007/25, oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku WSA w Gdańsku, który uchylił interpretację indywidualną z 9 stycznia 2025 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.651.2024.2.EJ. Sprawa dotyczyła tego samego rodzaju pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcy energochłonnemu na podstawie ustawy z 29 września 2022 r. oraz programu rządowego przyjętego uchwałą nr 1/2023 Rady Ministrów. NSA podkreślił, że o uznaniu świadczenia za dotację nie decyduje jego nazwa, lecz cechy świadczenia.
Pomoc publiczna wypłacona w ramach programu energetycznego ma charakter bezzwrotny, pochodzi ze środków publicznych i służy realizacji celu publicznego, a zatem spełnia przesłanki zwolnienia. Sąd zaznaczył ponadto, że opodatkowanie takiej pomocy zmniejszałoby jej realną wartość i pozostawałoby w sprzeczności z celem ustawy wspierającej przedsiębiorców.
Rozstrzygnięcie NSA ma bezpośrednie znaczenie dla niniejszej sprawy, ponieważ stan faktyczny X S.A. odpowiada co do kluczowych elementów stanowi rozpoznawanemu w sprawie interpretacji nr 0111-KDIB1-2.4010.651.2024.2.EJ: świadczenie jest bezzwrotne, zostało przyznane w tym samym programie rządowym, jest finansowane ze środków Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji i ma na celu zrekompensowanie nadzwyczajnych kosztów energii lub gazu.
5. Wykładnia celowościowa Celem programu była konieczność łagodzenia negatywnych skutków wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego, który to wzrost stanowił zagrożenie dla dalszej działalności przedsiębiorstw, szczególnie przemysłowych przedsiębiorstw energetycznych, a więc takich dla których koszty energii stanowią dużą część wszystkich kosztów operacyjnych. Opodatkowanie otrzymanego wsparcia prowadziłoby do częściowego odebrania ekonomicznej korzyści, którą ustawodawca zamierzał przyznać przedsiębiorcy i tym samym osłabiałoby skuteczność instrumentu pomocowego.
Wykładnia językowa, systemowa i celowościowa prowadzą zatem do zgodnego wniosku, że Pomoc publiczna otrzymana przez X S.A. jest dotacją z budżetu państwa w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT. 6. Konkluzja Otrzymana przez X S.A. Pomoc publiczna stanowi przychód pieniężny, który jednocześnie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, ponieważ ma charakter bezzwrotnej pomocy finansowej udzielonej przedsiębiorstwu ze środków publicznych w ramach programu rządowego. Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.
7. Źródła i orzecznictwo powołane w uzasadnieniu - ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych – w szczególności art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 1 pkt 47; - ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa – w szczególności art. 14b i nast.; - ustawa z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022–2024; - uchwała nr 1/2023 Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2023 r. w sprawie przyjęcia programu rządowego „Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.”; - interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 9 stycznia 2025 r., nr 0111- KDIB1-2.4010.651.2024.2.EJ – jako punkt odniesienia dla opisu stanu faktycznego i zagadnienia prawnego; - wyrok WSA w Gdańsku z 21 maja 2025 r., sygn. I SA/Gd 178/25; - wyrok NSA z 17 lutego 2026 r., sygn. II FSK 1007/25.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Ustawa z 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2088) wprowadziła możliwość przyjęcia przez Radę Ministrów programów pomocowych, mających na celu udzielenie wsparcia finansowego określonym grupom przedsiębiorców, w przypadku których prowadzenie działalności gospodarczej jest zagrożone z uwagi na dynamiczny wzrost kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, wynikających z obecnej dynamicznej sytuacji na rynku energii.
Podstawą przyjmowania programów pomocowych przez Radę Ministrów jest opublikowany w marcu 2022 r. komunikat Komisji Europejskiej „Tymczasowe kryzysowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki po agresji Rosji wobec Ukrainy” (dalej: „Komunikat Komisji” lub „Tymczasowe Ramy Kryzysowe”), w którym dopuszczona została możliwość udzielania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej pomocy publicznej z tytułu zakłóceń w działalności gospodarki Unii Europejskiej (UE).
Pomoc ta ma służyć przede wszystkim zapewnieniu płynności i dostępu do finansowania dla przedsiębiorstw zmagających się z wyzwaniami obecnego kryzysu, przy jednoczesnym zachowaniu warunków działania na jednolitym rynku UE. Wsparcie może być udzielone na pokrycie zwiększonych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej związanych ze wzrostem cen energii elektrycznej oraz gazu ziemnego.
Na podstawie powołanej na wstępie ustawy uchwałą z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr 141/2023 Rada Ministrów przyjęła program rządowy po nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2023 r.” Powyższa uchwała została zmieniona uchwałą z 13 października 2023 r. – Nr 190/2023. Operator programu (Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej), działając w imieniu ministra właściwego do spraw gospodarki, na podstawie oceny wniosku zawiera umowę z przedsiębiorstwem, na mocy której, zostaje udzielona pomoc publiczna.
Umowa określa przeznaczenie pomocy, jej wysokość, warunki udzielenia pomocy, termin i sposób jej rozliczenia (w tym zobowiązanie przedsiębiorcy do zwrotu pomocy w przypadku gdy pomoc przyznana zostałaby w wysokości wyższej niż należna), a także tryb kontroli. Wypłata pomocy jest dokonywana na rachunek bankowy wskazany we wniosku składanym do Operatora Programu. Udzielona w ramach programu pomoc ma rekompensować koszty związane ze wzrostem cen zakupu energii elektrycznej lub gazu. Ustawa wprowadzająca powyższe rozwiązanie nie określa przepisów szczególnych wyłączających/ zwalniających z opodatkowania otrzymanej pomocy.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 544 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”): Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
W myśl art. 7 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych nie jest przypadkowy i pozwala na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów.
Wystąpienie każdego zdarzenia powodującego wymierną korzyść po stronie podatnika skutkuje obowiązkiem opodatkowania osiągniętej nadwyżki ponad koszty jej uzyskania przez podatnika. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na podatniku. Przyjęte rozwiązanie legislacyjne pozwala na stosowanie przepisów ustawy niezależnie od specyfiki podmiotów podlegających opodatkowaniu, zmieniających się okoliczności i rzeczywistości gospodarczej, jak również ewolucji różnego rodzaju instrumentów wykorzystywanych w obrocie gospodarczym.
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog przychodów wymienionych w ustawie ma charakter otwarty i jedynie przykładowy. Ustawodawca nie wprowadził do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ogólnej definicji przychodu. W art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, wskazane zostały jedynie przykładowe przysporzenia zaliczane do tej kategorii.
W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT: Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: 1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe; 2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
Należy zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej. Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. W świetle ww. przepisu, otrzymane w sposób definitywny środki pieniężne (np. w postaci pomocy publicznej) stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.
Analizując charakter opisanej we wniosku pomocy publicznej, należy mieć na uwadze, że warunki i tryb udzielenia tego typu pomocy określone zostały w programie rządowym pod nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2023 r.”, będącym załącznikiem do uchwały Rady Ministrów z dnia 8 sierpnia 2023 r. (dalej: „Program rządowy 2023 r.”) która przyjęła ww. program na podstawie art. 3 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. z 2022 r., poz. 2088, dalej: „ustawa”).
Zgodnie z art. 1 ww. ustawy: Ustawa określa zasady udzielania przedsiębiorcom pomocy publicznej w związku ze wzrostem cen energii elektrycznej i gazu ziemnego w latach 2022-2024, zwanej dalej „pomocą”. Natomiast, zgodnie z art. 2 ww. ustawy: Pomoc może być udzielana określonym grupom przedsiębiorców, którzy ponoszą dodatkowe koszty wynikające ze wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego w latach 2022-2024. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1-3 ww. ustawy: 1. Rada Ministrów może przyjąć, w drodze uchwały, program rządowy udzielania przedsiębiorcom pomocy.
2. Program rządowy, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności: 1) przedsiębiorców uprawnionych do otrzymania pomocy w ramach danego programu; 2) formy, kryteria, warunki i okres przyznania pomocy; 3) sposób obliczania wysokości pomocy; 4) maksymalną kwotę pomocy; 5) zakres wniosku o udzielenie pomocy; 6) termin i sposób składania wniosków o udzielenie pomocy; 7) zasady i terminy rozliczania przez przedsiębiorcę pomocy. 3. Za realizację programu rządowego, o którym mowa w ust. 1, odpowiada minister właściwy do spraw gospodarki.
W związku z realizacją tego programu minister właściwy do spraw gospodarki może w szczególności wydawać operatorowi programu rządowego, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, polecenia albo udzielać temu operatorowi rekomendacji, z zastrzeżeniem, że nie mogą one dotyczyć rozstrzygnięć co do istoty sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej. Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. ustawy: Pomoc jest przyznawana na wniosek o udzielenie pomocy, zwany dalej „wnioskiem”, złożony operatorowi programu, zgodnie z zasadami określonymi w programie rządowym, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na formularzu opracowanym przez operatora programu.
W myśl art. 7 ww. ustawy: 1. Podstawą udzielenia pomocy jest umowa o udzielenie pomocy zawarta przez operatora programu, działającego w imieniu ministra właściwego do spraw gospodarki, z przedsiębiorcą. 2. Umowa, o której mowa w ust. 1, określa w szczególności: 1) szczegółowe przeznaczenie pomocy; 2) wysokość udzielonej pomocy; 3) warunki udzielenia, sposób i termin rozliczenia pomocy, w tym zobowiązanie przedsiębiorcy do zwrotu pomocy w przypadku stwierdzenia przez niego, że pomoc została przyznana w wysokości wyższej niż należna; 4) tryb kontroli.
3. Operator programu jest podmiotem udzielającym pomocy publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 743 oraz z 2022 r. poz. 807), w odniesieniu do pomocy udzielanej na podstawie programu rządowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1. Natomiast, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT: Wolne od podatku są dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.
W tym miejscu zauważyć należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia „dotacja”. Brak ustawowej definicji pojęcia „dotacja” nie uprawnia jednak do dowolnego określenia jego zakresu znaczeniowego. Mając powyższe na względzie, uprawnionym jest odwołanie się do ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz.U. 2025 r., poz. 1483 ze zm.), w zakresie rozumienia sformułowania „dotacja” zawartego w przepisach podatkowych.
I tak, stosownie do art. 126 ustawy o finansach publicznych: Dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Określone w ww. przepisie dotacje, to środki przeznaczone na cele służące dobru całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości (na cel dostępny lub przeznaczony dla wszystkich).
Uznanie otrzymanych środków za „dotację” w rozumieniu ww. ustawy warunkuje przeznaczenie tych środków na cele wartościowe, korzystne lub pożądane przez całe społeczeństwo lub jakąś jego zbiorowość. Co do zasady, przyznanie dotacji skutkuje możliwością poniesienia w dalszej kolejności określonych wydatków na realizację zadania publicznego, które następuje po otrzymaniu takiej dotacji. Beneficjentem ww. dotacji może być m.in. osoba prawna, realizująca zadania, których celem jest ogólny interes publiczny, czy też Fundusz celowy, realizujący zadanie publiczne w postaci przyznawania rekompensat określonej grupie podmiotów.
Zwolnienie ustanowione w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, dotyczy wszelkich dotacji udzielanych ze środków budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem jednej kategorii – dopłat do oprocentowania kredytów bankowych. Z zastrzeżeniem ww. dopłat, dla zakresu omawianego zwolnienia nie ma znaczenia rodzaj dotacji ani system jej przekazywania i rozliczania. Istotne pozostaje natomiast źródło pochodzenia środków, którym musi być budżet państwa lub budżet jednostki samorządu terytorialnego.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości związanych z kwestią zwolnienia wskazanej we wniosku bezzwrotnej pomocy publicznej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, w pierwszej kolejności należy wskazać, że w analizowanym stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, bezzwrotna pomoc publiczna pochodzi z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 807), który jest państwowym funduszem celowym.
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera pojęcia „rekompensata”, zatem zasadne jest posłużenie się wykładnią językową tego pojęcia. Jak wskazuje Słownik języka polskiego (PWN) „rekompensata”, to m.in. „zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś”, „zlikwidowanie poniesionych przez kogoś strat lub doznanych krzywd”. Aby określone środki stanowiły „rekompensatę” musi zaistnieć zatem przyczyna (źródło) generująca stratę/niedobór/krzywdę. Niedostatki te następnie są „rekompensowane”. Zauważyć przy tym należy, że ww. Fundusz jest funduszem celowym, a zatem w istocie, jest beneficjentem środków otrzymywanych w celu wypłaty rekompensat.
Otrzymana pomoc/rekompensata nie stanowi w istocie realizacji żadnego celu publicznego. Stanowi ona wyłącznie rekompensatę dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Ponadto, beneficjentem dotacji nie jest Wnioskodawca tylko Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych realizujący zadanie publiczne w postaci rekompensaty dla podatnika, natomiast dysponentem jest minister właściwy do spraw gospodarki.
Ponadto, sam ustawodawca posługując się pojęciem „rekompensaty” jednoznacznie wskazuje, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem „rekompensaty”, a nie pojęciem „dotacja” należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny. Brak określenia omawianej kwoty pojęciem „dotacja” stanowi dodatkowy argument przemawiający za wykluczeniem stosowania zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, w opisanym przypadku.
Zauważyć przy tym należy, iż gdyby wolą ustawodawcy było uznanie, że środki określone w ustawie o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 stanowią dotację, to stosowałby właśnie takie pojęcie w cyt. ustawie. Ustawodawca posługując się pojęciem „pomoc” jednoznacznie przesądził, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem „pomoc”, a nie pojęciem „dotacja” należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny.
Wskazanych powyżej pojęć nie można stosować zamiennie, albowiem warunki, w jakich dochodzi do ich przyznania, rodzą odmienne skutki na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 159/13 środki przyznane w ramach dotacji mają „znaczony” charakter i podmiot je otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy szczególne. W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił: Wskazać należy, że środki z dotacji przekazane na konto beneficjenta nie uzyskują przymiotu wartości prywatnej, co stwarzałoby możliwość swobodnego nimi dysponowania.
Mają one nadal charakter publiczny i w konsekwencji można je wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także, w nauce prezentowany jest pogląd, że nie zachodzi zmiana statusu dotacji ze środków publicznych na wartość prywatną beneficjenta. Beneficjent nie włada bowiem dotacją, jak właściciel, bez ograniczeń - wręcz przeciwnie może ją wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem następuje w drodze decyzji organu administracji, a nie w drodze procesu cywilnego. W przypadku wskazanej we wniosku pomocy, bez znaczenia natomiast pozostaje na co przeznaczone zostaną otrzymane środki.
Podmiot otrzymujący pomoc/rekompensatę, odmiennie niż w przypadku otrzymanej dotacji, może zatem przeznaczyć otrzymane środki na dowolny cel. Otrzymane środki stają się bowiem środkami prywatnymi tego podmiotu.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że przyznana Państwu pomoc na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 oraz uchwały Rady Ministrów nr 141/2023 z dnia 8 sierpnia 2023 r., choć będzie stanowiła świadczenie publicznoprawne z budżetu państwa, to nie będzie miała charakteru dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, i w konsekwencji nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie. Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. W odniesieniu natomiast do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, że została ona wydana po wyroku sądu instancyjnego stąd ochrona oraz skutki prawne z niej wynikające przysługują wyłącznie wnioskodawcy w tej konkretnej sprawie.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji. - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.