Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 4

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 16 listopada 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.602.2026.2.PC

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaUprawnienie do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwot stanowiących Saldo dodatnie oraz ustalenie momentu rozpoznania kosztu uzyskania przychodu z tytułu Salda dodatniego, a także momentu rozpoznania kosztu uzyskania przychodu z tytułu różnicy w kwocie Salda dodatniego będącej następstwem Aktualizacji.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 21 października 2026 r., które wpłynęło tego samego dnia. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania i sprzedaży energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych (dalej: „OZE”).

Wnioskodawca został jednym ze zwycięzców aukcji w ramach aukcyjnego systemu wsparcia (dalej: „Aukcja” lub „Wsparcie”) o którym mowa w art. 69a pkt 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 68 ze zm., dalej: „Ustawa o OZE”), której przedmiotem była sprzedaż energii elektrycznej z OZE. Wnioskodawca nie wyklucza w przyszłości udziału w kolejnych tego typu aukcjach. Celem aukcyjnego systemu wsparcia jest zapewnienie, by uprawniony podmiot będący zwycięzcą aukcji, uzyskiwał w praktyce stałą cenę ze sprzedaży energii elektrycznej do podmiotów niepowiązanych.

Wytwórcy energii elektrycznej z OZE, którzy wygrali Aukcję, otrzymują wsparcie na gruncie Ustawy o OZE, które polega na uprawnieniu tych wytwórców energii elektrycznej do otrzymywania rekompensat. Są one przyznawane w sytuacji, gdy wartość sprzedanej po cenach rynkowych energii elektrycznej okaże się niższa niż wartość jaka zostałaby osiągnięta, gdyby energia elektryczna była sprzedawana w oparciu o cenę przyjętą podczas Aukcji. Jest to tzw. „saldo ujemne” (dalej: „Saldo ujemne”). Opisana rekompensata odbywa się w drodze pokrycia Salda ujemnego przez wskazanego w Ustawie o OZE operatora rozliczeń energii odnawialnej, którym jest Y S.A. (dalej: „Y”).

Natomiast w przypadku gdy wartość sprzedanej po cenach rynkowych energii elektrycznej okaże się wyższa niż wartość jaka zostałaby osiągnięta, gdyby energia elektryczna była sprzedawana w oparciu o cenę przyjętą podczas Aukcji, jej nadwyżka określana jest jako „saldo dodatnie” (dalej: „Saldo dodatnie”). Taka nadwyżka przeznaczana jest na pokrycie mogącego pojawić się w przyszłości Salda ujemnego. W przypadku, w którym doszło do nadwyżki Salda dodatniego nad Saldem ujemnym, wytwórca energii elektrycznej zobowiązany jest do zwrotu różnicy do Y. Ustawa o OZE wymaga, by identyfikacja powstania Salda dodatniego lub Salda ujemnego następowała w okresach miesięcznych.

W związku z tym, Wnioskodawca po zakończeniu każdego miesiąca posiada informację o wysokości oraz rodzaju powstałego w nim salda – tj. Spółka wie, czy w danym miesiącu wystąpiło Saldo dodatnie bądź Saldo ujemne. Informacje te Wnioskodawca ma obowiązek przekazać Y w formie sprawozdania miesięcznego w terminie 15 dni po zakończeniu miesiąca, którego dane sprawozdanie dotyczy (dalej: „Sprawozdanie”). Zakres danych objętych takim sprawozdaniem został przewidziany w art. 93 ust. 2 pkt 1-2 Ustawy o OZE, i obejmuje m.in. ilość wyprodukowanej energii elektrycznej z OZE. Y jest uprawniony do weryfikacji Sprawozdania.

Po tej weryfikacji, Spółka otrzymuje od Y jedną z poniższych odpowiedzi w odniesieniu do złożonego Sprawozdania: 1. Akceptację i zatwierdzenie przedstawionej przez Wnioskodawcę kwoty Salda dodatniego lub Salda ujemnego sprawozdanych przez Spółkę w złożonym Sprawozdaniu. Wnioskodawca w celu określenia wysokości Salda dodatniego bazuje na danych wskazanych w przygotowanym Sprawozdaniu. 2. Ostateczną akceptację i zatwierdzenie kwoty Salda dodatniego lub Salda ujemnego do wysokości kwoty bezspornej wskazanej przez Y, w odpowiedzi na złożone przez Spółkę Sprawozdanie. Spółka uznaje, że kwoty wskazane przez Y są kwotami ostatecznymi.

3. Wezwanie do złożenia korekty Sprawozdania przez Y. Złożona przez Spółkę korekta Sprawozdania podlega ponownej weryfikacji, akceptacji i zatwierdzeniu przez Y 1 lub 2. Zweryfikowana w powyższy sposób wartość salda za dany miesiąc, nie podlega następczym zmianom ze strony Y. Na potwierdzenie informacji o Saldzie dodatnim Wnioskodawca nie otrzymuje od Y żadnych dokumentów księgowych takich jak faktury, dlatego Wnioskodawca księguje kwoty Salda dodatniego za pomocą wewnętrznych dokumentów księgowych, które pokrywają się z informacjami zawartymi w Sprawozdaniu.

Po dokonanym w powyższy sposób księgowaniu, może dojść do aktualizacji danych pomiarowych, które posłużyły do sporządzenia Sprawozdania. Choć taki przypadek nie wystąpił jeszcze u Wnioskodawcy, Operator Systemu Dystrybucyjnego (dalej: „Operator”) może dokonać aktualizacji danych pomiarowych po 2, 4 lub 15 miesiącach od zakończenia okresu rozliczeniowego, w ramach przyjętego harmonogramu aktualizacji odczytów (dalej: „Aktualizacja”). Wynikiem Aktualizacji może być zmiana odczytu danych pomiarowych w zakresie ilości wyprodukowanej energii elektrycznej z OZE w danym okresie rozliczeniowym.

Wnioskodawca przyjmuje, że w przypadku Aktualizacji, jej następstwem byłoby sporządzenie i złożenie przez Wnioskodawcę korekty Sprawozdania zawierającego pierwotne dane pomiarowe objęte Aktualizacją, w trypie opisanym powyżej w pkt 3, oraz zaksięgowanie wynikającej z niej różnicy w kwocie Salda ujemnego (winno być: „Salda dodatniego”). W odpowiedzi na wezwanie, pismem z 21 października 2026 r., które wpłynęło tego samego dnia, uzupełnili Państwo opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, następująco: 1) w jakich sytuacjach: - dochodzi do aktualizacji danych pomiarowych przez Operatora Systemu Dystrybucyjnego (z czego wynika konieczność jej dokonania)?

Przypadki, w których dochodzi do korekty danych pomiarowych przez Operatora Systemu Dystrybucyjnego określone są w Instrukcji Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej odpowiedniego Operatora. W kontekście składanych przez Spółkę Sprawozdań należy zaznaczyć, że do aktualizacji danych pomiarowych dochodzi w przypadku przekazania Spółce przez właściwego Operatora Systemu Dystrybucyjnego zmienionych danych dotyczących ilości energii elektrycznej wytworzonej w okresie, za który Spółka sporządziła już i przekazała Sprawozdanie. Zmienione dane są następnie wykorzystywane do ustalenia, czy konieczne jest skorygowanie Sprawozdania oraz wynikającej z niego kwoty salda.

Dane wykorzystane w pierwotnym Sprawozdaniu są kompletne i ostateczne dla celów sporządzenia tego Sprawozdania według danych udostępnionych Spółce w tym czasie. Spółka nie dysponowała wówczas innymi danymi, które zgodnie z obowiązującą procedurą powinny były zostać wykorzystane zamiast danych pierwotnych. Późniejsza zmiana dotyczyła zatem danych odnoszących się do okresu historycznego i nastąpiła po pierwotnym rozliczeniu. Późniejsza zmiana danych może być opisowo określona jako korekta wtórna, tj. korekta dotycząca danych za okres, który został już objęty pierwotnym Sprawozdaniem i rozliczeniem.

Określenie to nie oznacza jednak, że dane wykorzystane w pierwotnym Sprawozdaniu były danymi, których użycie było na moment złożenia Sprawozdania niewłaściwe. Przyczyną korekty jest późniejsza zmiana danych dotyczących okresu historycznego, a nie błąd istniejący w chwili sporządzenia pierwotnego Sprawozdania. W przypadku Spółki, aktualizacja danych pomiarowych dotychczas nie wystąpiła. - otrzymają Państwo wezwanie do złożenia korekty Sprawozdania przez Y? W przypadku korekty danych pomiarowych wytwórca powinien złożyć korektę Sprawozdania bez wezwania. W przypadku Spółki taka sytuacja dotychczas nie wystąpiła.

Gdyby w przyszłości wystąpiła aktualizacja danych pomiarowych skutkująca koniecznością złożenia korekty Sprawozdania, skorygowane Sprawozdanie podlegałoby weryfikacji i akceptacji przez Y w trybie analogicznym do opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. 2) Czy dokonanie aktualizacji danych pomiarowych zostało określone w przepisach prawa? Jeśli tak to jakich? W przypadku Spółki, potencjalna konieczność dokonania aktualizacji danych pomiarowych wynika z Instrukcji Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej odpowiedniego Operatora oraz Warunków Dotyczących Bilansowania wydanych przez Polskie Sieci Elektroenergetyczne.

3) Dlaczego w przypadku aktualizacji danych pomiarowych, której następstwem byłoby sporządzenie i złożenie przez Państwa korekty Sprawozdania zawierającego pierwotne dane pomiarowe objęte Aktualizacją - księgowanie wynikającej z różnicy następuje w kwocie Salda ujemnego? W pierwotnym wniosku Spółka wskazała, że pytanie nr 3 dotyczy momentu rozpoznania dla celów podatkowych różnicy w kwocie Salda dodatniego, wynikającej z późniejszej aktualizacji danych pomiarowych. W związku z tym zawarte w stanie faktycznym w pierwotnym wniosku określenie „różnica w kwocie salda ujemnego” nie odpowiada zakresowi pytania przedstawionego przez Spółkę.

Spółka wyjaśnia, że w opisanym zdarzeniu aktualizacja danych pomiarowych może skutkować zmianą wysokości wcześniej ustalonego Salda dodatniego. W opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz w pytaniu nr 3 właściwe jest pojęcie „różnica w kwocie salda dodatniego wynikająca z aktualizacji danych pomiarowych”, natomiast użyte określenie „różnica w kwocie salda ujemnego” należy traktować jako omyłkę pisarską.

Pytania

1. Czy Spółka uprawniona jest do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kwot stanowiących Saldo dodatnie? 2. W przypadku, gdyby odpowiedź na pyt. 1 była pozytywna – w którym momencie Spółka powinna rozpoznać koszt uzyskania przychodu z tytułu Salda dodatniego? 3. W przypadku, gdyby odpowiedź na pyt. 1 była pozytywna – w którym momencie Spółka powinna rozpoznać koszt uzyskania przychodu z tytułu różnicy w kwocie Salda dodatniego będącej następstwem Aktualizacji?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1 - Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka uprawniona jest do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kwot stanowiących Saldo dodatnie. Ad 2 - Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna rozpoznać koszt uzyskania przychodu z tytułu Salda dodatniego w dacie zaksięgowania kwoty Salda dodatniego za pomocą wewnętrznych dokumentów księgowych, które pokrywają się z informacjami zawartymi w Sprawozdaniu.

Ad 3 - Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna rozpoznać koszt uzyskania przychodu z tytułu różnicy w kwocie Salda dodatniego będącej następstwem Aktualizacji w dacie jej zaksięgowania.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 Jak wskazano w art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Jak wynika z powyższego przepisu oraz ugruntowanego orzecznictwa, żeby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu, musi spełniać następujące warunki: a. zostać rzeczywiście poniesiony przez podatnika (tj. być pokryty z zasobów majątkowych podatnika), b. być definitywny (nie podlegać zwrotowi w jakikolwiek sposób), c. pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, d. zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, e. zostać właściwie udokumentowany, f. nie podlegać wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W ocenie Wnioskodawcy, całokształt okoliczności związanych z funkcjonowaniem Aukcji oraz sposobem rozliczania Salda dodatniego wskazuje, że wydatek związany z jego pokryciem spełnia powyższe warunki. Ponoszenie przez Wnioskodawcę wydatków związanych z powstaniem Salda dodatniego jest nierozerwalnie związane z dokonywaniem rozliczeń w ramach Aukcji. Wnioskodawca najpierw otrzymuje od kontrahenta zapłatę, a następnie, w przypadku gdy cena otrzymana od kontrahenta przewyższa cenę z oferty aukcyjnej, musi odpowiednią jej część przeznaczyć na pokrycie Salda dodatniego.

Rozliczenie Salda dodatniego następuje poprzez jego kompensatę z przyszłym Saldem ujemnym w czasie trwania okresu rozliczeniowego, natomiast kwota Salda dodatniego, która nie została w ten sposób rozliczona, podlega przekazaniu Y zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy o OZE. Tym samym powstanie i rozliczenie Salda dodatniego wiąże się z rzeczywistym obciążeniem majątku Wnioskodawcy i stanowi ekonomiczną konsekwencję uczestnictwa w Aukcji. Jednocześnie model i koncepcja systemu, z którego korzysta Wnioskodawca, zostały zaprojektowane przez ustawodawcę dla przedsiębiorców działających w branży produkcji energii z odnawialnych źródeł energii.

Korzystanie z opisanego modelu Wsparcia i dokonywanie rozliczeń z Y wynika więc bezpośrednio z przedmiotu działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę, polegającej na produkcji energii elektrycznej oraz z dążenia Wnioskodawcy do minimalizacji ryzyka związanego z wahaniami cen energii. Przedmiotowe Wsparcie umożliwia Wnioskodawcy uzyskiwanie stałych i przewidywalnych wpływów z tytułu sprzedaży energii elektrycznej.

W praktyce, dzięki skorzystaniu z systemu Wsparcia, Wnioskodawca „sprzedaje” energię elektryczną po cenie odpowiadającej cenie określonej w ofercie aukcyjnej, ponieważ sprzedaż po cenie wyższej lub niższej jest odpowiednio rozliczana poprzez powstanie Salda dodatniego lub Salda ujemnego. Wydatki ponoszone w związku z Saldem dodatnim są więc ściśle związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Wnioskodawcę. W ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowy wydatek pozostaje również w związku z uzyskiwaniem przychodów oraz zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów.

Celem skorzystania z przedmiotowego Wsparcia, którego elementem jest obowiązek rozliczania Salda dodatniego, jest bowiem minimalizacja ryzyka wynikającego z wahań cen na rynku energii. W przypadku, w którym doszłoby do znaczącego spadku poziomu cen, po jakich Wnioskodawca sprzedawałby energię elektryczną, mogłoby wiązać się to ze znacznym spadkiem rentowności Wnioskodawcy, a w skrajnym przypadku – z brakiem środków na dalsze funkcjonowanie. Ryzyko to jest o tyle istotne, że Wnioskodawca, funkcjonując w branży odnawialnych źródeł energii, prowadzi działalność cechującą się wysokim poziomem kosztów stałych.

Zastosowanie przedmiotowego modelu umożliwia Wnioskodawcy zabezpieczenie akceptowalnego poziomu rentowności, tj. w praktyce osiąganie przychodów na określonym, relatywnie stałym poziomie. Ponoszenie wydatków związanych z Saldem dodatnim, będące nieodłącznym elementem uczestnictwa w Aukcji, pozostaje zatem również związane z zabezpieczeniem źródła przychodów poprzez umożliwienie uzyskania i utrzymania finansowania farmy wiatrowej.

W zakresie sposobu dokumentowania przedmiotowego wydatku należy zwrócić uwagę na treść art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, zgodnie z którym za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto taki koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Przepis ten wskazuje zatem, jakie dokumenty mogą stanowić podstawę ujęcia danego wydatku w księgach rachunkowych, a co za tym idzie – jego rozpoznania jako kosztu uzyskania przychodów. Podstawą dokumentowania takich wydatków mogą być nie tylko faktury i rachunki, ale również inne dowody, w przypadku braku stosownej faktury lub rachunku. W przypadku dokumentowania wydatku za pomocą innego dowodu niż faktura lub rachunek kluczowe jest, czy podatnik jest w stanie rzetelnie i wiarygodnie, tj. na podstawie stosownych źródeł, określić wysokość kosztu.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, w przypadku powstania Salda dodatniego w danym miesiącu okresu rozliczeniowego jest ono ujmowane w oparciu o wewnętrzne dokumenty księgowe. Dokumenty te sporządzane są na podstawie miesięcznych raportów, które Wnioskodawca zobowiązany jest sporządzać i przekazywać Y w terminie 15 dni po zakończeniu miesiąca. Wymóg ten wynika bezpośrednio z art. 93 ust. 2 pkt 3 ustawy o OZE. Jak zostało wskazane w stanie faktycznym, raporty te zawierają szczegółowe zestawienie danych dotyczących transakcji sprzedaży energii elektrycznej dokonywanych przez Wnioskodawcę.

Informacje wykazane w raporcie podlegają ponadto weryfikacji przez Y pod kątem ich prawdziwości, rzetelności i poprawności. W przypadku stwierdzenia niezgodności pomiędzy danymi wskazanymi w raporcie Wnioskodawca otrzymuje od Y stosowne informacje dotyczące prawidłowej wysokości Salda dodatniego.

Wnioskodawca nie otrzymuje przy tym od Y dokumentów księgowych takich jak faktury, lecz sam dokumentuje przedmiotowe wydatki za pomocą wewnętrznych dokumentów księgowych sporządzanych na podstawie raportów, których zawartość określa ustawa o OZE i które są następnie weryfikowane przez Y, lub na podstawie informacji przekazanych przez Y. W konsekwencji sposób dokumentowania przedmiotowego wydatku pozwala na rzetelne i wiarygodne określenie jego wysokości. Jednocześnie przedmiotowy wydatek nie znajduje się w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, wydatek związany z pokryciem Salda dodatniego stanowi koszt uzyskania przychodów Spółki. Wydatek ten jest ponoszony w związku z działalnością Spółki polegającą na produkcji i sprzedaży energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz korzystaniem z Aukcji, która to pozwala uzyskiwać przychody na określonym, relatywnie stałym poziomie i minimalizuje wpływ zmian sytuacji rynkowej na rentowność Spółki.

W tym kontekście należy zwrócić uwagę na fakt, że przedmiotowy system Wsparcia jest mechanizmem zaprojektowanym przez ustawodawcę w celu promocji i zachęty do produkcji energii z odnawialnych źródeł energii, co w założeniu ma przełożyć się na realizację celów klimatycznych oraz odejście od energetyki opartej na paliwach kopalnych. System ten ma oferować stabilność i przewidywalność wyników producentów energii ze źródeł odnawialnych poprzez zapewnienie, że cena sprzedawanej przez nich energii nie będzie w praktyce niższa niż cena określona w ofercie aukcyjnej.

Należy ponadto podkreślić, że przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym wydatki ponoszone z tytułu Salda dodatniego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, skutkowałoby osłabieniem wpływu mechanizmu Wsparcia na rynek energetyki odnawialnej. W przypadku utrzymywania się wysokich cen energii brak możliwości zaliczenia wydatków z tytułu Salda dodatniego do kosztów uzyskania przychodów mógłby skutkować radykalnym spadkiem opłacalności funkcjonowania w ramach systemu Wsparcia.

Warto nadmienić, że stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w szeregu interpretacji indywidualnych Dyrektora KIS, w tym w interpretacji z dnia 24 marca 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.82.2025.1.DK, interpretacji z dnia 31 maja 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.139.2024.2.JMS, interpretacji z dnia 1 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.262.2022.3.ASK, oraz interpretacji z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.142.2024.3.KW.

Mając na uwadze całokształt przedstawionych okoliczności, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że w odniesieniu do wydatków związanych z Saldem dodatnim spełnione są wszystkie wskazane powyżej przesłanki warunkujące możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji kwoty stanowiące Saldo dodatnie mogą zostać zaliczone przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 2 Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Z kolei jak wskazano w art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia: 1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo 2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Natomiast jak wskazano w art. 15 ust 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Z powyższego wynika, że koszty uzyskania przychodu zasadniczo dzielą się na dwie kategorie: - koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami (dalej „koszty bezpośrednie”) – co do zasady potrącane w roku, w którym osiągnięty został odpowiadający im przychód; - koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (dalej „koszty pośrednie”) – potrącane w dacie ich poniesienia. W związku z powyższym, w celu określenia momentu, w którym Wnioskodawca powinien rozpoznać koszt z tytułu Salda dodatniego, konieczne jest określenie, czy wydatek ten stanowi koszt pośredni czy koszty bezpośredni.

Przyjmuje się, że bezpośrednimi kosztami uzyskania przychodu są takie wydatki, które mogą być powiązane z konkretnymi przychodami danego podatnika. Przepisy ustawy o CIT nie określają warunków, jakie muszą być spełnione w celu uznania, że dany wydatek jest bezpośrednio związany z danymi przychodami. Przyjmuje się jednak, że w celu zbadania tego konieczne jest wystąpienie związku przyczynowo – skutkowego oraz związku kwotowego. Przez związek przyczynowo-skutkowy należy rozumieć sytuację, gdy wystąpienie danego wydatku warunkuje wystąpienie przychodu (np. wydatek związany z nabyciem towaru warunkuje uzyskanie w przyszłości przychodu z jego sprzedaży).

Z kolei przez związek kwotowy należy rozumieć możliwość przypisania danej jednostki kosztu do danej jednostki przychodu. W opinii Wnioskodawcy, wydatek z tytułu Salda dodatniego stanowi koszt pośredni. Należy podkreślić, że ponoszenie wydatków z tytułu Salda dodatniego wynika z uczestnictwa Wnioskodawcy w systemie wsparcia. Jak zostało wcześniej wspomniane, Saldo dodatnie powstaje w momencie w którym cena sprzedaży energii na rynku, jest wyższa niż cena określona w ofercie aukcyjnej. Nie zmienia to jednak faktu, że brak jest przychodu, do którego Saldo dodatnie mogłoby zostać bezpośrednio przypisane.

Takim przychodem z pewnością nie jest przychód z tytułu sprzedaży energii, w związku z którym powstało Saldo dodatnie. Wynika to z faktu, że powstanie przychodu z tytułu sprzedaży energii, nie jest uzależnione od ponoszenia kosztu z tytułu Salda dodatniego. Przychód ten powstałby niezależnie od tego, czy Spółka funkcjonowałaby w ramach Systemu Wsparcia czy też nie. Należy podkreślić, że zapłata ceny przez odbiorcę energii, która skutkowałaby powstaniem salda, tj. w wypadku, gdy cena ta byłaby wyższa od ceny wskazanej w ofercie, nie jest warunkowana wcześniejszą lub późniejszą zapłatą dodatniego salda.

Jednocześnie, wydatku z tytułu Salda dodatniego nie można przyporządkować do przychodu z tytułu Salda ujemnego. Jak wskazano w stanie faktycznym, w przypadku, gdy Spółka dokona sprzedaży energii elektrycznej po cenie niższej niż cena z oferty, otrzyma stosowną rekompensatę od Y. W opinii Wnioskodawcy, rekompensata ta w postaci Salda ujemnego, stanowi przychód podatkowy Spółki (co jednak nie jest przedmiotem niniejszego wniosku). Jednocześnie, Saldo ujemne jest kompensowane z Saldem dodatnim. Nie oznacza to jednak, że Saldo dodatnie jest kosztem, który jest niezbędny, do powstania Salda ujemnego lub, że można przypisać konkretne Saldo dodatnie do konkretnego Salda ujemnego.

Teoretycznie może wystąpić sytuacja, w ramach których przez cały okres wsparcia występować będzie jedynie Saldo ujemne lub jedynie Saldo dodatnie. Ich związek polega wyłącznie na wzajemnej kompensacie, powstanie Salda ujemnego nie warunkuje powstania Salda dodatniego i vice versa. Reasumując, przedmiotowy wydatek z tytułu zapłaty Salda dodatniego, powinien zostać uznany za koszt pośredni. Jak zostało wskazane powyżej, brak jest możliwości przyporządkowania wydatku z tytułu Salda ujemnego do jakiegokolwiek przychodu osiąganego przez Spółkę.

Wydatek ten jest racjonalny i ponoszony przez Spółkę w związku z ponoszoną przez nią działalnością oraz związany z osiąganiem przychodów, jednak bez możliwości dokładnego określenia, których konkretnie. Jak zostało wskazane w przytoczonym powyżej art. 15 ust. 4d, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Z powyższego przepisu wynika, że co do zasady, koszty pośrednie powinny być rozpoznawane w dacie ich poniesienia. Definicja poniesienia kosztu została wskazana w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Zgodnie z nim, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Jak wynika z powyższego przepisu, za datę poniesienia kosztu należy rozumieć dzień, w którym doszło do zaewidencjonowania danego wydatku w księgach podatnika. Ewidencjonowanie to co do zasady powinno odbyć się za pomocą otrzymanej faktury, lub w przypadku jej braku (np. z uwag na charakter transakcji jak ma to miejsce w omawianym przypadku) za pomocą innego dowodu. Co istotne, powyższy przepis nie wskazuje na to, by wydatek ten musiał być ujęty na konkretnym koncie rachunkowym. Liczy się w zasadzie data i fakt ujęcia go przez podatnika, na podstawie odpowiednich dowodów księgowych.

Jedynym wyjątkiem od tej zasady są koszty rezerw oraz biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, przy czym Saldo dodatnie nie stanowi żadnego z nich. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie przykładowo w: - Interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 sierpnia 2021 r., nr 1462-IPPB3.4510.949.2016.11.S/KK/JS, gdzie organ zgodził się z następującą tezą podatnika: „(…) samo zaksięgowanie tj. zaewidencjonowanie w księgach przez niego faktur (lub innych dowodów księgowych), niezależnie od faktu, że wydatki te kosztami księgowymi stawałyby się sukcesywnie, pozwala na uznanie ich za koszty uzyskania przychodu.

Nie ma przy tym znaczenia na jakim koncie ta operacja zostanie dokonana. Rodzaj konta, na którym dokonuje się zapisu określonego wydatku, nie może determinować bowiem charakteru wydatku jako kosztu uzyskania przychodu.

(…) Zdaniem Wnioskodawcy, należy więc uznać, iż Wydatki są pozatracane w dacie ich poniesienia, rozumianej jako dzień, na który zewidencjonowano odpowiednią fakturę lub inny dowód księgowy dotyczący danego wydatku w ewidencji księgowej, niezależnie od sposobu rozliczenia księgowego tego wydatku jako koszt”; - Interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 sierpnia 2025 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.347.2025.2.MBD, gdzie organ podatkowy potwierdził następujące stanowisko Wnioskodawcy: „(...) W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w momencie poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), podatnik jest zobowiązany do rozpoznania ich w kosztach podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów”.

W ocenie Wnioskodawcy, powinien on rozpoznać koszt uzyskania przychodu z tytułu Salda dodatniego w dacie ujęcia w księgach rachunkowych zobowiązania wobec Y na podstawie stosownego dowodu dokumentującego kwotę Salda dodatniego.

Skutkiem powyższego jest rozpoznanie jako kosztu uzyskania przychodu innego niż koszt uzyskania przychodu bezpośrednio związany z osiągniętym przychodem, tj. jako koszt pośredni – w miesiącu następującym po miesiącu którego dotyczy rozliczenie sprzedaży energii – jeżeli Wnioskodawca otrzyma w tym miesiącu akceptację raportu przesłanego do Y lub informację o wysokości Salda dodatniego, lub w miesiącu kolejnym jeżeli to w tym miesiącu dojdzie do akceptacji lub przekazania informacji. Warto podkreślić, że po akceptacji raportu przez Y lub przekazaniu przez niego stosownych informacji, wysokość Salda dodatniego w ujęciu miesięcznym nie może już ulec zmianie.

Należy ponadto podkreślić, że próba określenia innego momentu rozpoznania przedmiotowego wydatku w oparciu o przepisy ustawy o OZE (np. uznając jako właściwy moment koniec okresu rozliczeniowego lub po zakończeniu Wsparcia) nie znajduje swojego uzasadnienia nie tylko w przepisach ustawy o CIT, ale również zasadach ogólnych prawa podatkowego. Warto podkreślić, że prawo podatkowe cechuje się znaczną autonomią względem innych gałęzi prawa i co do zasady, zdarzenia regulowane przez inne gałęzi prawa nie powinny przekładać się automatycznie na zdarzenia występujące na gruncie prawa podatkowego.

Potwierdzeniem powyższego jest przykładowo wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. II FSK 1563/23 - „Prawo podatkowe stanowi odrębną, autonomiczną gałąź prawa publicznego wywodzącą się z prawa finansów publicznych. W orzecznictwie sądowo administracyjnym również przyjęło się wyodrębniać prawo podatkowe w odniesieniu do pozostałych gałęzi prawa w obrębie systemu prawa ze względu na swoiste dla tego prawa instytucje prawne, siatkę pojęciową oraz metodę regulacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2015 r., I FSK 390/14, Legalis nr 1331767).

Rzeczona odrębność spowodowana jest odmiennością stosunków społecznych regulowanych przez prawo administracyjne oraz przez prawo podatkowe. Skoro bowiem podatek jest przejawem udziału państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, w efektach procesów ekonomicznych, nawiązuje do strumieni pieniężnych w gospodarce, to konstrukcje podatkowo-prawne w swojej treści mogą „odrywać się” od ich odpowiedników terminologicznych funkcjonujących w innych dziedzinach prawa, w szczególności w prawie cywilnym, czy w prawie administracyjnym.

Tak rozumiana autonomia prawa podatkowego to sui generis kompromis między zasadami spójności i zupełności systemu prawa, do którego prawo podatkowe przynależy, a jego niezależnością w obrębie tego systemu, głównie zaś w stosunku innych dziedzin prawa, również należących do systemu prawa publicznego sensu largo (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2017 r., I FPS 8/16; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2012 r., II FPS 3/11).” Warto podkreślić, że stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Saldo dodatnie powinno być rozpoznawane jako koszt uzyskania przychodu w miesiącu następującym po miesiącu, w którym powstało i zostało ujęte w księgach rachunkowych podatnika, zostało potwierdzone w szeregu stanowisk organów podatkowych, przykładowo: - Interpretacji Indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 31 maja 2024 r. znak 0111-KDIB1-3.4010.139.2024.2.JM, gdzie wskazano, że: „Zatem, skoro jak wskazali Państwo w uzupełnieniu wniosku, dokumenty wewnętrzne sporządzone na podstawie comiesięcznych sprawozdań przekazywanych do Operatora należy uznać za wiarygodne dowody księgowe w świetle przepisów ustawy o rachunkowości (kwestia ta nie jest przedmiotem niniejszej interpretacji i została przyjęta jako niepodlegający ocenie element stanu faktycznego), i w momencie ujęcia ww. wydatków w księgach mają one charakter definitywny, to kwota Salda dodatniego, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, powinna zostać uznana za koszt uzyskania przychodów w dacie poniesienia, tj. na dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie ww. dowodu księgowego dokumentującego wysokość powstałego Salda dodatniego.” - Interpretacji Indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 16 lipca 2024 r. znak 0114-KDIP2-2.4010.142.2024.3.KW, gdzie zasadniczo przytoczono analogiczne uzasadnienie; - Interpretacji Dyrektora KIS z dnia 9 lutego 2024 r. znak 0111-KDIB1-1.4010.736.2023.2.KM, wskazano „W uzupełnieniu opisu sprawy wskazali Państwo, że dokumenty wewnętrzne sporządzone na podstawie raportów przekazywanych co miesiąc Zarządcy Rozliczeń stanowią wiarygodne dowody księgowe w świetle przepisów ustawy o rachunkowości, uprawniające Spółkę do ujęcia ich w księgach rachunkowych na koncie zobowiązań.

Spółka ujmuje w księgach rachunkowych na koncie zobowiązań wartość salda na podstawie dokumentu „polecenie księgowania” („PK”). Dokument PK jest wiarygodnym dowodem księgowym w świetle przepisów Ustawy o rachunkowości - jest on sporządzany przez Spółkę na podstawie raportów wewnętrznych przekazywanych co miesiąc Zarządcy Rozliczeń (raporty wewnętrzne stanowią załącznik do dokumentu PK). W momencie ujęcia w księgach ww. wydatków w księgach rachunkowych na podstawie ww. dowodów mają one charakter definitywny.

Wartość ww. wydatków na moment ujęcia przez Spółkę w księgach jest skalkulowana na podstawie rzetelnego i wiarygodnego dokumentu wewnętrznego przygotowanego przez Spółkę na podstawie raportów przesłanych do Zarządy Rozliczeń. Charakter ww. wydatków jest bezzwrotny.

Zatem, skoro jak wskazali Państwo w uzupełnieniu wniosku, że Spółka ujmuje w księgach rachunkowych na koncie zobowiązań wartość salda na podstawie dokumentu „polecenie księgowania” („PK”), a dokument PK jest wiarygodnym dowodem księgowym w świetle przepisów ustawy o rachunkowości (kwestia ta nie jest przedmiotem niniejszej interpretacji i została przyjęta jako niepodlegający ocenie element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego) i w momencie ujęcia ww. wydatków w księgach mają one charakter definitywny, to kwota Salda Dodatniego, zgodnie z cytowanym art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, powinna zostać uznana za koszt uzyskania przychodów w dacie poniesienia, tj. na dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie ww. dowodu księgowego dokumentującego wysokość powstałego Salda Dodatniego.” Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 3 W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku dokonania Aktualizacji skutkującej zmianą kwoty Salda ujemnego, wynikająca z niej różnica powinna zostać rozpoznana dla celów podatkowych na bieżąco, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym Spółka ujmie w księgach rachunkowych korektę wynikającą z Aktualizacji, na podstawie stosownego dokumentu potwierdzającego jej przyczynę i wysokość.

Jak wskazano powyżej, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki związane z rozliczeniami dokonywanymi w ramach Aukcji stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami. Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty takie są co do zasady potrącalne w dacie ich poniesienia. Jednocześnie, w przypadku późniejszej zmiany wysokości rozpoznanego kosztu zastosowanie znajdują przepisy ustawy o CIT odnoszące się do korekty kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Przepisy Ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęcia „błąd rachunkowy” oraz pojęcia „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym.

Jak wynika ze Słownika Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl) przez „błąd” rozumie się „niezgodność z obowiązującymi regułami pisania, liczenia, wymowy itp.”, „niewłaściwe posunięcie” lub „fałszywe mniemanie o czymś”. W ocenie Wnioskodawcy „błąd rachunkowy” obejmuje sytuacje, w których koszt został ujęty nieprawidłowo wskutek uchybień obliczeniowych lub kalkulacyjnych. Może to dotyczyć zarówno pomyłek wystawcy dokumentu księgowego, na przykład poprzez wskazanie błędnej ceny lub wartości, jak również błędów po stronie podatnika, takich jak wprowadzenie nieprawidłowej cyfry do ksiąg rachunkowych czy zastosowanie niewłaściwego kursu waluty przy przeliczeniu wartości na złote.

Natomiast „omyłka” to „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. Natomiast „oczywisty” oznacza „niebudzący wątpliwości”. W rezultacie „inna oczywista omyłka” oznacza każdy błąd niewynikający z nieprawidłowości rachunkowych, o ile jego charakter jest jednoznaczny i nie pozostawia pola do interpretacji. Przykładem omyłki jest zaksięgowanie w kosztach faktury wystawionej na nieprawidłowy podmiot. Omyłką może być także niewłaściwe wystawienie dokumentu księgowego lub jego błędne ujęcie w ewidencji.

Podobne stanowisko zostało potwierdzone interpretacji indywidualnej z 25 czerwca 2020 r. sygn. 0114-KDIP2-2.4010.111.2020.2.RK, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził: „(...) Zatem w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, a faktura korygująca (dokument korygujący) została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych okoliczności, takich jak np. obniżenie, jak również zwiększenie ceny, udzielenie rabatu, zwrotu towaru, fakturę korygującą (dokument korygujący) należy rozliczyć w bieżącym okresie rozliczeniowym (tj. w dacie wystawienia dokumentu korygującego i odpowiednio - jego otrzymania).

Jeżeli jednak pierwotnie sporządzona faktura zawierała błędy lub pomyłki, a więc błędnie dokumentowała stan faktyczny, podatnik zobowiązany jest przyporządkować korektę wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego (odpowiednio daty poniesienia kosztu), wynikającego z pierwotnego dokumentu (...)”. W ocenie Wnioskodawcy, Aktualizacja opisana w stanie faktycznym nie stanowi błędu rachunkowego ani innej oczywistej omyłki. Pierwotna wysokość salda ustalana jest bowiem przez Spółkę na podstawie danych pomiarowych dostępnych na moment sporządzania Sprawozdania.

Na podstawie tych danych Wnioskodawca sporządza Sprawozdanie oraz dokonuje odpowiednich zapisów w księgach rachunkowych. Na moment dokonywania pierwotnego rozliczenia dane te stanowią właściwą podstawę określenia wysokości salda. Dopiero następczo, zgodnie z przyjętym harmonogramem aktualizacji odczytów, Operator może – po upływie 2, 4 lub 15 miesięcy od zakończenia danego okresu rozliczeniowego – dokonać Aktualizacji danych pomiarowych. Aktualizacja może prowadzić do zmiany danych dotyczących ilości energii elektrycznej wyprodukowanej z OZE w danym okresie rozliczeniowym, a w konsekwencji do zmiany wysokości salda ustalonego pierwotnie na podstawie danych dostępnych Wnioskodawcy.

W konsekwencji zmiana wysokości salda nie jest następstwem nieprawidłowego obliczenia jego pierwotnej wysokości przez Wnioskodawcę, lecz wynika z późniejszego zdarzenia polegającego na Aktualizacji danych pomiarowych przez Operatora. W szczególności na moment sporządzania pierwotnego Sprawozdania Wnioskodawca nie posiada danych, na podstawie których możliwe byłoby uwzględnienie przyszłej Aktualizacji, ani nie ma wpływu na to, czy i w jakim zakresie Operator dokona takiej Aktualizacji. Zdaniem Wnioskodawcy, brak jest zatem podstaw do odnoszenia skutków podatkowych Aktualizacji wstecz do okresu, którego dotyczyły pierwotne dane pomiarowe.

Pierwotne rozliczenie zostało bowiem dokonane prawidłowo, na podstawie danych dostępnych Wnioskodawcy w chwili jego dokonywania. Dopiero Aktualizacja powoduje powstanie nowych okoliczności wpływających na wysokość salda, a w konsekwencji rodzi konieczność sporządzenia korekty Sprawozdania i odpowiedniego skorygowania ujętych w księgach rachunkowych wartości. W przypadku Aktualizacji Wnioskodawca sporządzi i złoży korektę Sprawozdania zawierającego pierwotne dane pomiarowe, zgodnie z trybem opisanym w stanie faktycznym. Korekta Sprawozdania będzie tym samym dokumentem odzwierciedlającym przyczynę oraz wysokość zmiany salda wynikającej z Aktualizacji.

Na jej podstawie Wnioskodawca dokona również odpowiedniego ujęcia różnicy w księgach rachunkowych. Nie byłoby natomiast uzasadnione korygowanie kosztów podatkowych w okresie, którego dotyczą pierwotne dane pomiarowe. Prowadziłoby to bowiem do obowiązku korygowania prawidłowo ustalonego kosztu w oparciu o informacje, którymi Wnioskodawca na moment jego pierwotnego rozpoznania nie dysponował i których nie mógł uwzględnić. Taki sposób rozliczenia pozostawałby również w sprzeczności z mechanizmem przewidzianym w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, który w przypadku korekt wynikających z przyczyn innych niż błąd rachunkowy lub oczywista omyłka przewiduje ich bieżące rozliczenie.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku dokonania przez Operatora Aktualizacji skutkującej zmianą danych pomiarowych, a w konsekwencji zmianą wysokości salda, wynikająca z Aktualizacji różnica powinna zostać uwzględniona dla celów podatkowych na bieżąco, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym zostanie sporządzona korekta Sprawozdania odzwierciedlająca zaktualizowane dane oraz na jej podstawie odpowiednia różnica zostanie ujęta w księgach rachunkowych Spółki.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych należy wskazać, że dotyczą one konkretnej i indywidualnej sprawy podatnika w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tej danej sprawie rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa Spółkę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa Spółkę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.