Pytanie
Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, dokonywanie przez małżonków spłat rat oraz nadpłat wspólnego kredytu hipotecznego ze środków pochodzących z ich majątków osobistych, w sytuacji gdy wysokość wpłat w danym miesiącu nie będzie odpowiadać proporcji udziałów w Nieruchomości (np. wpłaty dokona tylko jeden małżonek lub wpłacą oni kwoty w innej proporcji niż 70/30), będzie skutkować powstaniem po stronie drugiego małżonka (tego, który w danym miesiącu wpłaci mniej lub nie wpłaci nic) przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia (darowizny) podlegającego opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Zainteresowanych, planowane spłaty kredytu nie będą skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn, niezależnie od tego, który z małżonków i w jakiej wysokości dokona wpłaty w danym miesiącu. Uzasadnienie Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, opodatkowaniu podlega nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych tytułem darowizny. Kluczową cechą darowizny jest wola obdarowania (animus donandi) i nieodpłatne przysporzenie na rzecz innej osoby kosztem majątku darczyńcy. W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma konstrukcja solidarnej odpowiedzialności za dług (art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego).
W przypadku kredytu wspólnego, każdy z małżonków staje się dłużnikiem zobowiązanym do spłaty 100% zadłużenia. Bank może żądać całości świadczenia od męża, od żony lub od obojga. Gdy Zainteresowany będący stroną postępowania (mąż) wpłaca np. 5000 zł, a Zainteresowana niebędąca stroną postępowania (żona) 500 zł (lub gdy wpłaca tylko jedno z nich), to osoba wpłacająca wykona swoje własne zobowiązanie wobec banku. Nie spłaca ona „długu cudzego”, lecz dług własny, za który odpowiada całym majątkiem. Celem wpłacającego nie będzie obdarowanie współmałżonka, lecz redukcja własnego zadłużenia i uniknięcie naliczania odsetek lub wypowiedzenia umowy przez bank.
Korzyść, jaką odniesie drugi małżonek (zmniejszenie jego zadłużenia), będzie jedynie wtórnym skutkiem prawnym solidarności dłużników, a nie efektem umowy darowizny. Dopóki małżonkowie nie zawrą wyraźnej umowy darowizny (lub zwolnienia z długu w rozumieniu art. 508 Kodeksu cywilnego), sam fakt technicznej spłaty raty przez jednego z nich jest na gruncie podatkowym neutralny. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w jednolitej linii interpretacyjnej organów podatkowych (przykładowo interpretacja Dyrektora KIS z dnia 30 października 2024 r., znak: 0111-KDIB2-2.4015.149.2024.1.KK).
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.): Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem m.in. darowizny. Jak stanowi art. 5 cyt. ustawy: Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn: Obowiązek podatkowy powstaje – przy nabyciu w drodze darowizny - z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera pojęcia „darowizna”, dlatego w tym zakresie należy stosować prawną definicję tego pojęcia unormowaną w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego: Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego.
Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Treść tego świadczenia określa umowa darowizny. Z treści wniosku wynika, że zamierzają Państwo nabyć Nieruchomość. Zakup Nieruchomości zostanie sfinansowany kredytem hipotecznym zaciągniętym wspólnie przez małżonków. Zgodnie z warunkami kredytu, oboje małżonkowie będą współkredytobiorcami ponoszącymi solidarną odpowiedzialność za spłatę całości zadłużenia wobec banku (…).
Przedmiot wątpliwości objętych pytaniem dotyczy ustalenia, czy dokonywanie przez małżonków spłat rat oraz nadpłat wspólnego kredytu hipotecznego ze środków pochodzących z ich majątków osobistych, w sytuacji gdy wysokość wpłat w danym miesiącu nie będzie odpowiadać proporcji udziałów w Nieruchomości (np. wpłaty dokona tylko jeden małżonek lub wpłacą oni kwoty w innej proporcji niż 70/30), będzie skutkować powstaniem po stronie drugiego małżonka (tego, który w danym miesiącu wpłaci mniej lub nie wpłaci nic) obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn.
Wskazuję, że zgodnie z art. 366 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego: § 1. Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). § 2. Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika więc, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.
Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. proporcjonalny podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych. Zatem w sytuacji, gdy w danym miesiącu jedna ze stron zobowiązania solidarnego wpłaci całą miesięczną ratę lub nadpłaci kredyt, czy też dokona w danym miesiącu wpłaty w kwocie przewyższającej jej udział w nieruchomości, to w omawianym zdarzeniu nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy. Wskazuję, że spłata przez drugiego dłużnika solidarnego całości lub części rat kredytu, nie może być postrzegana w kategorii darowizny.
Oznacza to, że powyższe nie będzie skutkować powstaniem po stronie drugiego z małżonków (tego, który w danym miesiącu wpłaci mniej lub nie wpłaci nic) obowiązku podatkowego określonego w ustawie o podatku od spadków i darowizn.
Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, dokonywanie przez małżonków spłat rat oraz nadpłat wspólnego kredytu hipotecznego ze środków pochodzących z ich majątków osobistych, w sytuacji gdy wysokość wpłat w danym miesiącu nie będzie odpowiadać proporcji udziałów w Nieruchomości (np. wpłaty dokona tylko jeden małżonek lub wpłacą oni kwoty w innej proporcji niż 70/30), będzie skutkować powstaniem po stronie drugiego małżonka (tego, który w danym miesiącu wpłaci mniej lub nie wpłaci nic) przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia (darowizny) podlegającego opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan X (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.