Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
31 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych zasiedzenia części nieruchomości. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 października 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Jest Pan współwłaścicielem nieruchomości położonej w (…). Chce Pan wystąpić do Sądu o stwierdzenie zasiedzenia części nieruchomości, z której Pan korzysta, a która jest współwłasnością dwójki innych współwłaścicieli, którzy od ponad 70 lat nie byli obecni na przedmiotowej nieruchomości, jak również nieznane są ich losy od czasów II Wojny Światowej. W Pana ocenie spełnia Pan przesłanki zasiedzenia na dzień 31 grudnia 2020 r. W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że na podstawie ewentualnego postanowienia sądu o stwierdzeniu zasiedzenia nabędzie Pan część nieruchomości, która nie jest fizycznie wydzielona z nieruchomości, której jest Pan współwłaścicielem.
Pytanie
Czy w przypadku pozytywnego dla Pana rozstrzygnięcia Sądu, stwierdzającego zasiedzenie z datą 31 grudnia 2020 r. będzie Pan podlegał obowiązkowi podatkowemu wynikającemu z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, nie będzie Pan podlegał obowiązkowi podatkowemu wynikającemu z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn z powodu upływu 5-letniego okresu wynikającego z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.): Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem zasiedzenia. Kwestia zasiedzenia uregulowana została w przepisach art. 172-177 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).
W myśl art. 172 Kodeksu cywilnego: Posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Zasiedzenie jest tzw. instytucją dawności, służącą korygowaniu rzeczywistego stanu posiadania ze stanem prawnym. Prowadzi ono do nabycia przez posiadacza własności na skutek długotrwałego posiadania przez niego rzeczy, czemu towarzyszy utrata własności przez dotychczasowego właściciela, który w przeszłości utracił posiadanie rzeczy.
Zasiedzenie jest instytucją prowadzącą do nabycia prawa na skutek upływu czasu. Umożliwia ono, sankcjonując stan faktyczny, usunięcie długotrwałej niezgodności między stanem prawnym a stanem posiadania. Na skutek zasiedzenia, które następuje ex lege, dotychczasowy uprawniony traci swoje prawo, a nabywca uzyskuje je niezależnie od niego; jest więc ono pierwotnym sposobem nabycia prawa podmiotowego. Podłożem instytucji zasiedzenia jest taki stan faktyczny, który w swej istocie nie opiera się całkowicie na prawie własności. Jego istotnym elementem musi bowiem być posiadanie określane mianem „posiadania samoistnego”, polegające na faktycznym władaniu rzeczą „jak właściciel” (art.
172 § 1 w zw. z art. 336 Kodeksu cywilnego). Konieczne jest zatem wykonywanie przez posiadacza wszelkich czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty, niczym nie skrępowany stan władztwa, bez jednoczesnej legitymacji prawnej w postaci prawa własności. Jak z powyższego wynika, nabycie tytułem zasiedzenia jest tzw. nabyciem pierwotnym, dokonywanym przez posiadacza nieruchomości niebędącego jej właścicielem i jest stwierdzane przez Sąd w sytuacji, gdy rzeczywisty stan posiadania jest inny niż stan prawny nieruchomości. Stosownie do treści art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn: Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
Jak wynika z treści art. 6 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy: Obowiązek podatkowy powstaje, przy nabyciu w drodze zasiedzenia – z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu stwierdzającego zasiedzenie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy: Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego.
Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru. Zgodnie z art. 7 ust. 4 i 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn: Przy nabyciu w drodze zasiedzenia wyłącza się z podstawy opodatkowania wartość nakładów dokonanych na rzecz przez nabywcę podczas biegu zasiedzenia. Jeżeli budynek stanowiący część składową gruntu będącego przedmiotem nabycia został wzniesiony przez osobę nabywającą nieruchomość przez zasiedzenie, z podstawy opodatkowania wyłącza się wartość tego budynku.
Art. 15 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że: Nabycie własności w drodze zasiedzenia podlega opodatkowaniu w wysokości 7% podstawy opodatkowania; art. 9 ust. 1 nie ma w tym wypadku zastosowania. Zgodnie z art. 17a ust. 1 cyt. ustawy: Podatnicy podatku są obowiązani złożyć w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, w tym na podstawie art. 6 ust. 4, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania. Z opisu zdarzenia wynika, że jest Pan współwłaścicielem nieruchomości położonej w (…).
Chce Pan wystąpić do Sądu o stwierdzenie zasiedzenia części nieruchomości, z której Pan korzysta, a która jest współwłasnością dwójki innych współwłaścicieli, którzy od ponad 70 lat nie byli obecni na przedmiotowej nieruchomości, jak również nieznane są ich losy od czasów II Wojny Światowej. Ponadto, wskazał Pan, że na podstawie ewentualnego postanowienia sądu o stwierdzeniu zasiedzenia nabędzie Pan część nieruchomości, która nie jest fizycznie wydzielona z nieruchomości, której jest Pan współwłaścicielem.
Pana zdaniem, w przypadku pozytywnego dla Pana rozstrzygnięcia Sądu, stwierdzającego zasiedzenie z datą 31 grudnia 2020 r. nie będzie Pan podlegał obowiązkowi podatkowemu wynikającemu z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn z powodu upływu 5-letniego okresu wynikającego z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Z Pana stanowiskiem nie można się zgodzić. Zgodnie z art. 21 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: 1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania; 2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.
W myśl art. 59 § 1 pkt 9 ww. ustawy: Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Stosownie do art. 70 § 1 ustawy: Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia wynika, że planuje Pan wystąpienie do sądu o stwierdzenie zasiedzenia części nieruchomości, z której Pan korzysta, a zatem nie doszło do jeszcze do nabycia w drodze zasiedzenia części nieruchomości na Pana rzecz. W Pana sytuacji nie powstało zatem jeszcze żadne zobowiązanie podatkowe z tytułu zasiedzenia części nieruchomości będącej przedmiotem Pana wniosku.
Skoro nie powstało jeszcze zobowiązanie podatkowe to nie można rozpatrywać Pana sprawy w kontekście ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak zostało już wyżej wskazane, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od spadków i darowizn, obowiązek podatkowy, przy nabyciu w drodze zasiedzenia, powstaje w z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu stwierdzającego zasiedzenie. Pana stanowisko jest zatem nieprawidłowe. Będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia w drodze zasiedzenia części opisanej we wniosku nieruchomości.
Obowiązek podatkowy powstanie z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu stwierdzającego zasiedzenie.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.