Pytanie
1 Zgodnie z art. 55¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (t.j.
Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 z zm., dalej jako: „k.c.”), przedsiębiorstwem jest zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej Obejmuje ono w szczególności: oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa); własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości; prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych; wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne; koncesje, licencje i zezwolenia; patenty i inne prawa własności przemysłowej; majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne; tajemnice przedsiębiorstwa; księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Przepis art. 55¹ k.c. definiując przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym, wskazuje, że stanowi ono zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, podając przy tym przykładowe elementy wchodzące w jego skład – stanowiące w większości prawa o różnej postaci i treści. Czynnikiem „konstytuującym” przedsiębiorstwo lub jego część w znaczeniu przedmiotowym jest występowanie elementu organizacji oraz funkcjonalnego powiązania różnorodnych jego składników umożliwiających traktowanie przedsiębiorstwa, jako pewną całość (zespół).
Występowanie elementu organizacji pozwala odróżnić przedsiębiorstwo od majątku, gdyż ten ostatni jest przedmiotem organizacji i stanowi jedynie zbiór elementów wchodzących w skład zorganizowanej całości, jaką jest przedsiębiorstwo (tak: Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 21 listopada 2013 r., sygn. akt I ACa 1269/12).
Z kolei w myśl art. 4a pkt 4 ustawy CIT (ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 865 ze zm.), przez ZCP rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Omawiany przepis odwołuje się więc do definicji przedsiębiorstwa zawartej w kodeksie cywilnym.
Jak wskazał NSA „Definicja zawarta w art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p. nie wymaga, aby zespół składników, o którym w niej mowa, obejmował wszelkie elementy obsługi funkcjonowania przedsiębiorstwa, gdyż zawęża ona pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa do składników materialnych i niematerialnych pozwalających na realizację określonych zadań gospodarczych, jako niezależne przedsiębiorstwo Brak w przedsiębiorstwie wewnętrznych działów obsługujących jego zadania kadrowe, informatyczne i finansowe nie pozbawia tegoż przedsiębiorstwa możliwości realizacji określonych zadań gospodarczych.
Ponadto trzeba wskazać, że istotą przedsiębiorstwa, jako zorganizowanego zespołu składników niematerialnych i materialnych, jest prowadzenie działalności gospodarczej poprzez realizację określonych zadań gospodarczych. Mogą być one wykonywane bez wewnętrznych działów obsługi kadrowej, informatycznej i finansowej przedsiębiorstwa, które to zadania, jak trafnie podniósł sąd I instancji, mogą być przedmiotem obsługi dokonywanej przez firmy zewnętrzne (outsourcing).
Usługi te, jako niematerialne, nie decydują o realizacji przez przedsiębiorstwo jego zadań gospodarczych, lecz wspomagają jedynie jego funkcjonowanie jako podmiotu gospodarczego.” (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1643/2010).
Zgodnie z brzmieniem art. 4a pkt 4 ustawy CIT, którego wykładni wielokrotnie dokonywały sądy administracyjne ,,dany zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, może zostać uznany za ZCP, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie, jest przeznaczony do realizacji określonych zadań gospodarczych, mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące powyższe zadania.” Organy podatkowe wielokrotnie podkreślały, że ZCP nie jest sumą poszczególnych składników, przy pomocy których można prowadzić odrębną działalność, lecz pewnym zorganizowanym zespołem tych składników.
Podstawowym wymogiem jest zatem to, aby ZCP stanowiła zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań). Ponieważ ustawodawca nie precyzuje, w jaki sposób spełnienie powyższych przesłanek powinno być weryfikowane, konieczne jest odniesienie do każdej z tych przesłanek osobno. Wyodrębnienie organizacyjne. Wyodrębnienie organizacyjne oznacza zazwyczaj wyodrębnienie części działalności przedsiębiorstwa w strukturze organizacyjnej całego podmiotu. W odniesieniu do tej przesłanki przyjmuje się, że jest ona spełniona, jeżeli konkretny zespół składników jest pewną całością organizacyjnie wyodrębnioną w strukturze danego przedsiębiorstwa.
Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że ZCP ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział, itp. Przy czym w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze (tak np. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji podatkowej z 27 lutego 2018 r., sygn. 0115-KDIT1-2.4012.877.2017.2.DM oraz w interpretacji z 21 marca 2018 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.91.2018.1.JN i z 6 grudnia 2017 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.505.2017.1.AW, w których organ zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez wnioskodawców).
W opisywanym zdarzeniu przyszłym, Działalność Maklerska oraz Działalność Call Center zostały formalnie wyodrębnione jako osobne jednostki biznesowe na mocy uchwały Zarządu Spółki. Do wykonywania czynności związanych z Działalnością Maklerską oraz Działalnością Call Center są obecnie przypisani pracownicy wraz z kierownikami poszczególnych jednostek organizacyjnych składających się na odrębne części przedsiębiorstwa Spółki. Dodatkowo Zainteresowani podkreślili, że wymienione w opisie zdarzenia przyszłego składniki są ściśle związane z Działalnością Maklerską oraz Działalnością Call Center.
Składniki te są ściśle ze sobą zespolone i wraz z przyporządkowanymi do nich zobowiązaniami i należnościami od dłuższego czasu służyły i nadal służą realizacji określonych celów gospodarczych, w ramach danej jednostki organizacyjnej przedsiębiorstwa – Działalności Maklerskiej, oraz Działalności Call Center. W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, warunek wyodrębnienia organizacyjnego wynikający z treści art. 4a pkt 4 ustawy CIT zostanie spełniony w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego zarówno w stosunku do majątku związanego z Działalnością Maklerską jak i Działalnością Call Center. Wyodrębnienie finansowe.
Warunkiem istnienia odrębności finansowej ZCP jest możliwość przypisania do niego określonych kosztów, przychodów, należności i zobowiązań. Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku samodzielnego finansowo zakładu lub oddziału osoby prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że wyodrębnienie finansowe nie musi oznaczać pełnej samodzielności finansowej, lecz sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do ZCP.
Takie stanowisko zaprezentował m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji prawa podatkowego z 16 listopada 2017 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.266.2017.3.AW, w interpretacji z 19 września 2017 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.154.20171.JP oraz w interpretacji z 25 lipca 2017 r., o sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.331.2017.1.MWJ, w której organ podatkowy uznał stanowisko Wnioskodawcy przedstawione w uzasadnieniu za prawidłowe. Wystarczające jest zatem wyodrębnienie danej części przedsiębiorstwa dla celów rachunkowości zarządczej, jeśli polega ono na odrębnym ewidencjonowaniu przychodów i kosztów związanych z prowadzeniem danej części przedsiębiorstwa.
Ponadto zdaniem organów podatkowych o wyodrębnieniu finansowym może świadczyć m.in. plan kont danej spółki, czy sprawozdawczość finansowa.
Biorąc pod uwagę powyższe, jako że Spółka: prowadzi odrębne rozliczenia finansowe dla obu jednostek biznesowych (w systemie księgowym wyróżnione są konta analityczne, które umożliwiają ewidencję wszystkich zdarzeń gospodarczych dla Działalności Maklerskiej i Działalności Call Center); ma możliwość sporządzenia osobnych bilansów i rachunków wyników dla obu Działalności; prowadzona ewidencja umożliwia zidentyfikowanie składników majątku przypisanych do każdej z obu Działalności; posiada oddzielne rachunki bankowe przypisane odpowiednio do Działalności Maklerskiej i Działalności Call Center -zdaniem Wnioskodawcy tym samym spełnione zostanie kryterium wyodrębnienia finansowego.
Wyodrębnienie funkcjonalne. Aby dany zespół składników majątkowych mógł zostać uznany za ZCP musi być również wyodrębniony pod względem funkcjonalnym. ZCP musi stanowić funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za ZCP, musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne wchodzące w skład ZCP muszą zatem umożliwić nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
Powyższe podejście znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej z 12 grudnia 2017 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.388.2017.1.IZ oraz w interpretacjach z 11 grudnia 2017 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.413.2017.1.KC i z 4 grudnia 2017 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.265.2017.2.MJ, w których organ uznał stanowiska wnioskodawców przedstawione w uzasadnieniach za prawidłowe.
W opinii Wnioskodawcy składniki materialne i niematerialne związane z Działalnością Maklerską oraz Działalnością Call Center pozwalają na w pełni samodzielną realizację prowadzonych działalności, a ich przeniesienie w ramach podziału pozwoli na ich kontynuację w ramach struktur odpowiednio Banku oraz Centrum, które po przejęciu ZCP, będą mogły w sposób nieprzerwany kontynuować określoną działalność (tj. maklerską oraz Call Center) w oparciu o przejęte składniki materialne i niematerialne.
W ocenie Wnioskodawcy nie ma wątpliwości, że tak zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych mógłby obecnie stanowić niezależne przedsiębiorstwa (oraz po dniu podziału będzie w Banku oraz Centrum stanowić niezależne przedsiębiorstwa), samodzielnie realizujące te same zadania gospodarcze co w ramach przedsiębiorstwa Wnioskodawcy. Kontynuowanie działalności nie będzie wymagało podejmowania jakichkolwiek dodatkowych czynności – zbiór opisanych w zdarzeniu przyszłym składników majątkowych oraz niemajątkowych alokowanych do Banku oraz Centrum wystarczy, aby działalność Wnioskodawcy była kontynuowana.
Zdaniem Wnioskodawcy fakt, że Działalność Call Center nie jest prowadzona na rzecz osób trzecich, a stanowi jedynie działalność wspomagającą względem Działalności Maklerskiej nie stoi na przeszkodzie uznania jej za ZCP. Analogicznie, nie jest argumentem uniemożliwiającym uznanie Działalności Call Center za ZCP fakt, że w chwili obecnej nie uzyskuje ona przychodów od osób trzecich (zewnętrznych). W opinii Wnioskodawcy wystarczającym dla uznania tej części działalności za ZCP jest sam fakt zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej na rzecz osób trzecich.
Powyższe podejście znajduje potwierdzenie m. in. w interpretacjach indywidualnych z 26 kwietnia 2013 r., sygn. IBPB II/2/423-7/13/ŁCz, z 24 kwietnia 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.79.2018.1.APO oraz z 12 marca 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.83.2018.1 MG. Warunek wyodrębnienia funkcjonalnego nie jest interpretowany w praktyce również jako wymagający uwzględniania w ramach struktury ZCP pełnej struktury zatrudnienia, pokrywającej wewnętrznie wszelkie potrzeby ZCP. Oznacza to, że dany zespół składników majątkowych może zostać uznany za ZCP w sytuacji, gdy funkcje wsparcia będą mu udostępniane np. na mocy zewnętrznej umowy lub przez odrębne jednostki biznesowe w ramach tego samego podmiotu.
W konsekwencji, brak przydzielenia osób odpowiedzialnych na realizację usług wsparcia (np. księgowych, administracyjnych) do wydzielonej części przedsiębiorstwa w zakresie Działalności Call Center nie powinien wpływać na status tej części przedsiębiorstwa jako ZCP. Potwierdzeniem tego stanowiska może być np. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 7 kwietnia 2016 r., potwierdzająca status dwóch ZCP istniejących w ramach przedsiębiorstwa na cele transakcji podziału przez wydzielenie.
Stan faktyczny obejmował sytuację, gdzie funkcje wsparcia z których korzystały wydzielone piony działalności nie były dostarczane przez ZCP wewnętrznie, a po transakcji przewidziano, że funkcje wsparcia będą świadczone przez wewnętrzne działy podmiotu nabywającego ZCP. Analogiczna sytuacja będzie miała miejsce w opisanym w niniejszym wniosku zdarzeniu przyszłym w odniesieniu do Działalności Call Center, której funkcje wsparcia po dokonaniu transakcji podziału przez przejęcie będą dostarczane przez wewnętrzne działy Centrum lub przez zewnętrznych usługodawców.
Końcowo Zainteresowani podkreślili, że aby można było mówić o istnieniu ZCP, wszystkie wymienione powyżej przesłanki muszą być spełnione łącznie. W przeciwnym wypadku nie można uznać zbywanego zespołu składników majątkowych za ZCP. W świetle powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wyżej opisane zespoły składników materialnych i niematerialnych związanych z Działalnością Maklerską i Działalnością Call Center, będą stanowiły ZCP. Obie działalności są wyodrębnione organizacyjnie i finansowo w tym sensie, że istnieje możliwość wyodrębnienia i określenia przychodów i kosztów związanych z każdą z działalności.
Ponadto całość składników służyć będzie wykonywaniu określonej działalności gospodarczej – (i) działalności maklerskiej, kontynuowanej po dniu podziału przez Bank oraz (ii) działalności Call Center, kontynuowanej po dniu podziału przez Centrum, które od dnia podziału będą mogły generować przychody dla Centrum oraz Banku. Ponadto Zainteresowani wskazali, iż na mocy ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1636 ze zm., dalej jako: „ustawa o obrocie”) Komisja Nadzoru Finansowego udziela zezwolenia, zawiesza bądź cofa zezwolenie na prowadzenie działalności maklerskiej.
Komisja posiada również uprawnienie do zgłoszenia swojego sprzeciwu wobec przejścia w ramach podziału udzielonej uprzednio licencji na inny podmiot. Mając na uwadze powyższe, Bank podjął kroki celem rozszerzenia posiadanej przez siebie licencji na wypadek, gdyby Komisja Nadzoru Finansowego wyraziła swój sprzeciw wobec przejścia licencji posiadanej przez Spółkę na Dom Maklerski. Na moment złożenia niniejszego wniosku, Komisja Nadzoru Finansowego nie rozpatrzyła jeszcze wniosku Domu Maklerskiego o rozszerzenie zakresu posiadanej licencji. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy w przypadku sprzeciwu Komisji Nadzoru Finansowego dotyczącej przejścia licencji maklerskich na Dom Maklerski.
Dom Maklerski w dalszym ciągu będzie posiadał faktyczną możliwość kontynuowania działalności przejmowanej w oparciu o własną licencję maklerską. Tym samym nawet w przypadku zgłoszenia sprzeciwu pozostaną spełnione przesłanki uznania Działalności Maklerskiej za ZCP. W świetle argumentów przedstawionych powyżej, zdaniem Wnioskodawcy, zarówno Działalność Maklerska jak i Działalność Call Center na moment przejęcia będą wyodrębnionymi organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie zespołami składników przeznaczonych do realizacji określonych zadań, które zarazem będą mogły stanowić niezależne przedsiębiorstwa.
Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, zarówno Działalność Maklerska jak i Działalność Call Center będą stanowiły ZCP w rozumieniu art. 4a pkt 4 ustawy CIT. Ad.
Pytanie
2 Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 9 ustawy CIT, jeżeli przy podziale przez przejęcie majątek przejmowany na skutek podziału nie stanowi ZCP w spółce podlegającej podziałowi, przychodem jest wartość rynkowa składników majątkowych przeniesionych na spółki przejmujące lub nowo zawiązane ustalona na dzień podziału. Z przepisu tego wynika a contrario, że w przypadku kiedy cały majątek przejmowany na skutek podziału przez przejęcie stanowi ZCP (lub odrębne ZCP w przypadku podziału przez przejęcie, w którym wydziela się więcej niż jedną część majątku), to podział nie powoduje powstania przychodu dla spółki dzielonej, tj. nie wiąże się z obowiązkiem rozpoznania przychodu podatkowego w CIT.
W opisanym zdarzeniu przyszłym, zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy zaprezentowanym w uzasadnieniu do Pytania 1 niniejszego wniosku, wszystkie warunki dla uznania zarówno Działalności Maklerskiej jak i Działalności Call Center za ZCP są spełnione. Mianowicie w skład obu Działalności będą wchodzić składniki majątkowe (materialne i niematerialne), a także zobowiązania i zasoby ludzkie, powiązane ze sobą w ten sposób, że służą do prowadzenia tych działalności w określonym zakresie.
Jednocześnie w skład wydzielanych jednostek biznesowych wejdą wszystkie składniki majątkowe wykorzystywane do Działalności Maklerskiej oraz Działalności Call Center, tj. Wnioskodawca nie zatrzyma żadnych składników majątkowych wiążących się z wydzielanymi częściami przedsiębiorstwa. Mając na uwadze, że w ramach planowanego podziału oba zespoły składników majątkowych przejmowane na skutek podziału (tj. Działalność Maklerska oraz Działalność Call Center) będą stanowiły ZCP, zdaniem Wnioskodawcy, art. 12 ust. 1 pkt 9 ustawy CIT nie znajdzie zastosowania w omawianym zdarzeniu przyszłym.
W konsekwencji, dokonanie podziału Spółki przez przejęcie i przeniesienie Działalności Maklerskiej do Banku, nie będzie skutkować powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych po stronie Wnioskodawcy jako spółki dzielonej. Ad.
Pytanie
3 Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. m tiret pierwsze ustawy CIT, za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z udziału w zyskach osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym przychody uzyskane w następstwie przekształceń, łączenia lub podziałów podmiotów, w tym przychody osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, przejmującej w następstwie łączenia lub podziału majątek lub część majątku innej osoby prawnej lub spółki.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 8c ustawy CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności ustalona na dzień łączenia lub podziału wartość majątku spółki przejmowanej lub dzielonej otrzymanego przez spółkę przejmującą lub nowo zawiązaną.
Jednocześnie, na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 3f ustawy CIT do przychodów nie zalicza się wartości majątku spółki przejmowanej lub dzielonej, odpowiadającej procentowemu udziałowi spółki przejmującej w kapitale zakładowym spółki przejmowanej lub dzielonej, określonemu na ostatni dzień poprzedzający dzień łączenia lub podziału, otrzymanego przez spółkę przejmującą posiadającą w kapitale zakładowym spółki przejmowanej lub dzielonej udział w wysokości nie mniejszej niż 10%.
Jak to zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego jedynym akcjonariuszem Spółki jest Bank, co oznacza, że spółka przejmująca posiada w kapitale spółki dzielonej udział nie mniejszy niż 10% oraz, że art. 12 ust. 4 pkt 3f ustawy CIT będzie miał zastosowanie. Mając na uwadze, że procentowy udział Banku (spółki przejmującej) w kapitale zakładowym Spółki (spółki dzielonej) wynosi 100%, do przychodów Banku jako spółki przejmującej nie zalicza się do 100% wartości majątku spółki dzielonej. W świetle powyższego, wartość majątku Spółki związanego z Działalnością Maklerską, która zostanie przejęta przez Bank nie stanowi przychodów Banku.
Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, podział Spółki przez przejęcie Działalności Maklerskiej przez Bank nie będzie prowadzić do powstania przychodu po stronie Banku. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Zainteresowanych w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Na wstępie zaznacza się, że przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Zainteresowanych w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. W pozostałym zakresie wniosku, dotyczącym podatku od towarów i usług wniosek zostanie rozpatrzony odrębnie.
Organ podziela stanowisko Zainteresowanych w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w zakresie pytań oznaczonych we wniosku numerami 1, 2 i 3. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska Zainteresowanych. W świetle powyższego stanowisko Zainteresowanych jest prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Zainteresowanych i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Zainteresowanych i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Zainteresowanych w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.
Odnosząc się do przywołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Wnioskodawcę wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art.
47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).
Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.