Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 1

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 13 listopada 2026 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4015.357.2026.2.MD

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaJak wynika z wniosku, nieodpłatne zniesienie współwłasności nie spowoduje przyrostu wartości udziałów w nieruchomości. To oznacza, że nie będzie ciążył na Wnioskodawczyni obowiązek zapłaty podatku od spadków i darowizn.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 24 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych zniesienia współwłasności. Uzupełniła go Pani pismem z 8 października 2026 r. (wpływ 16 października 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wraz z wujkiem jest Pani współwłaścicielem nieruchomości. Cały teren ma łączną powierzchnię (...) metrów i składają się na niego dwie działki gruntu, udziały po 50%. Na jednej z działek znajduje się dom jednorodzinny, wartość nieruchomości z budynkiem wynosi około (...) zł. Druga działka jest niezabudowana, ale znajdują się na niej wylane fundamenty, wartość całej tej nieruchomości około (...) zł. Dom znajdujący się na pierwszej działce został wzniesiony około (...) lat temu. Budowa rozpoczęta była (...) roku i finansowana wyłącznie ze środków pochodzących ze wspólnego majątku Pani i Pani męża.

Posiada Pani dokumentację potwierdzającą ten fakt, w tym pozwolenie na budowę, decyzje administracyjne oraz liczne rachunki, faktury za materiały budowlane wystawione na Pani męża. Współwłaściciel działki – wujek – nie przeznaczył na ten dom żadnych własnych środków, nie brał udziału w budowie i w pełni potwierdza, że dom stanowi nakład Pani i Pani męża. Z kolei fundamenty na drugiej działce zostały wykonane wyłącznie przez wujka i z jego osobistych środków finansowych. Planują Państwo dokonać umownego nieodpłatnego zniesienia współwłasności bez spłat i dopłat – Pani otrzyma działkę z domem, a wujek działkę z fundamentami.

Różnica w wartości rynkowej obu nieruchomości wynika wyłącznie z wartości nakładów poczynionych osobno przez każdą ze stron (Pani domu oraz fundamentów wujka). W akcie notarialnym wujek oświadczy, że nie rości praw do domu, a Pani oświadczy, że nie rości praw do fundamentów. W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że: Przysługuje Pani wobec drugiego współwłaściciela (wujka) skonkretyzowane roszczenie o zwrot nakładów. Wartość tego roszczenia odpowiada rynkowej wartości wzniesionego przez Panią i Pani męża budynku mieszkalnego (ok. (...) zł). Współwłaściciel w pełni uznaje to roszczenie i zgadza się na jego bezgotówkowe rozliczenie w naturze, poprzez przyznanie Pani działki z domem.

Pani oraz Pani wujek korzystali z nieruchomości w sposób wyłączny (każdy ze swojej części). Od samego początku (od momentu budowy domu w (...) r.) teren był fizycznie podzielony ogrodzeniem postawionym w połowie nieruchomości. Pani z mężem korzystała wyłącznie z ogrodzonej części z domem, a wujek korzystał wyłącznie ze swojej ogrodzonej części działki z fundamentem. Pomiędzy współwłaścicielami został dokonany podział nieruchomości do korzystania (quoad usum). Podział ten miał charakter dorozumiany, był w pełni bezkonfliktowy i trwał przez ostatnie (...) lata.

Został on trwale i fizycznie utrwalony poprzez postawienie ogrodzenia w połowie terenu wzdłuż zewnętrznej ściany budynku, co w pełni pokrywa się z dokonanym podziałem geodezyjnym na działki nr (...) oraz nr (...). W wyniku zniesienia współwłasności nie otrzyma Pani jakiegokolwiek majątku ponad ten, którego koszty wytworzenia ponosiła Pani z własnych środków pochodzących z majątku wspólnego małżeńskiego. Otrzyma Pani na własność (wyłączność) działkę zabudowaną nr (...), na której sama dokonała Pani nakładów na budowę domu, a wujek otrzyma działką nr (...), na której sam poczynił nakłady na fundamenty.

Każde z Państwa przejmuje tę część, z której samodzielnie i w sposób wyłączny korzystało za postawionym płotem. Pytanie w zakresie podatku od spadków i darowizn Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, z uwagi na fakt, że różnica w wartości rynkowej wydzielanych nieruchomości wynika wyłącznie z wartości odrębnych nakładów poczynionych przez współwłaścicieli (wzniesienie domu przez Panią i Pani męża oraz wykonanie fundamentów przez wujka), umowne zniesienie współwłasności bez spłat i dopłat będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn?

Pani stanowisko w sprawie w zakresie podatku od spadków i darowizn W Pani ocenie, opisane umowne zniesienie współwłasności nieruchomości bez spłat i dopłat nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt. 4, podatkowi podlega nabycie własności rzeczy m. in. tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności.

Jednakże, zgodnie utrwaloną linią interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przy określaniu wartości nakładów dokonanych na te rzeczy przez nabywcę, skoro dom mieszkalny wybudowała Pani w całości z własnych małżeńskich środków, w wyniku zniesienia współwłasności nie uzyskuje Pani od wujka żadnego darmowego przysporzenia w zakresie tego budynku. Odzyskanie własnego nakładu w naturze nie stanowi darowizny ani nieodpłatnego nabycia od osoby trzeciej. Wujek również otrzymuje działkę z własnym fundamentem.

Podsumowując, z uwagi na ekwiwalentność podziału po odliczeniu nakładów obu stron, planowana czynność będzie w całości neutralna podatkowo na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.): Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności.

Na podstawie art. 1a pkt 1 ww. ustawy: Przepisy ustawy o nieodpłatnym zniesieniu współwłasności stosuje się odpowiednio do nieodpłatnego nabycia własności rzeczy wspólnej (wspólnego prawa majątkowego) albo jej części przez niektórych dotychczasowych współwłaścicieli na dalszą współwłasność. W związku z tym, że ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji współwłasności, należy w tej kwestii odnieść się do przepisów uregulowanych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795). Stosownie do treści art. 195 Kodeksu cywilnego: Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

W myśl art. 196 § 1 ww. Kodeksu: Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Jak wynika z art. 196 § 2 cyt. Kodeksu: Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu. Art. 210 § 1 tego Kodeksu stanowi, że: Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.

Sposoby wyjścia ze stanu współwłasności regulują postanowienia art. 211 i art. 212 Kodeksu cywilnego. W świetle wyżej powołanych przepisów, zniesienie współwłasności może nastąpić w drodze umowy między współwłaścicielami albo, w braku zgody między współwłaścicielami, na podstawie orzeczenia sądu. W ramach wymienionych trybów ustawodawca przewiduje trzy sposoby zniesienia współwłasności: 1) podział rzeczy wspólnej, czyli np. podzielenie jednej nieruchomości na kilka mniejszych (tzw. podział fizyczny), 2) przyznanie rzeczy jednemu lub niektórym ze współwłaścicieli, 3) sprzedaż rzeczy wspólnej (tzw. podział cywilny).

Zgodnie natomiast z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego: Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z przepisu tego wynika wprost, że budynki i ich części znajdujące się na nieruchomościach co do zasady dzielą los gruntu, na którym są posadowione. W przypadku więc, gdy dochodzi do zniesienia współwłasności nieruchomości, czynność ta dotyczy zarówno gruntu, jak i wszelkich budynków i budowli trwale z nim związanych oraz innych naniesień na nim się znajdujących.

Z tego też względu skutki podatkowe dokonanego zniesienia współwłasności oceniać należy łącznie dla gruntu oraz budynków i innych naniesień na nim posadowionych. Zniesienie współwłasności mające charakter nieodpłatny, tj. bez spłat i dopłat, podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Stosownie do postanowień art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn: Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy: Przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności – obowiązek podatkowy powstaje z chwilą zawarcia umowy albo ugody lub uprawomocnienia się orzeczenia sądu, jeżeli ich skutkiem jest nieodpłatne zniesienie współwłasności. W myśl art. 7 ust. 6 cyt. ustawy: Przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności podstawę opodatkowania stanowi wartość rzeczy lub praw majątkowych, w części przekraczającej wartość udziału we współwłasności, który przed jej zniesieniem przysługiwał nabywcy.

Z powołanego powyżej przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega jedynie takie zniesienie współwłasności, w następstwie którego podatnik nabywa rzeczy lub prawa w części przekraczającej wartość udziału, który pierwotnie (przed zniesieniem współwłasności nieruchomości) mu przysługiwał. Innymi słowy, podatkowi podlega nabycie własności rzeczy (praw majątkowych) lub ich części w zakresie, w jakim nastąpił przyrost wartości nabytych rzeczy (praw majątkowych) w stosunku do wartości posiadanych uprzednio udziałów w tych rzeczach (prawach majątkowych).

Jeśli wskutek ww. czynności zniesienia współwłasności nie ulega zmianie wartość nabytych rzeczy (praw majątkowych), opodatkowanie nie ma miejsca. Przy obliczaniu podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn należy mieć także na względzie przepis art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze ww. ustawy, w myśl którego: Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Ustalenie podstawy opodatkowania składa się więc z dwóch etapów.

W pierwszym należy określić wartość rzeczy lub praw majątkowych, których dotyczy zniesienie współwłasności, według zasady generalnej wyrażonej w art. 7 ust. 1 ustawy (czysta wartość, ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego). W drugim etapie ustala się udział, jaki przysługiwał dotychczas współwłaścicielowi i jego wartość. Podatkowi podlega bowiem nadwyżka wartości nabytego udziału.

Wskazać również należy, że wartość nieruchomości przy zniesieniu współwłasności przyjmuje się z dnia powstania obowiązku podatkowego, tzn. z chwili zawarcia umowy albo ugody lub uprawomocnienia się orzeczenia sądu, jeżeli ich skutkiem jest nieodpłatne zniesienie współwłasności. Zasadą jest, że wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw (art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn).

Zgodnie z art. 8 ust. 3 ww. ustawy: Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku podatkowego. Mając na uwadze przedstawione powyżej przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn stwierdzić należy, że przy nabyciu w drodze zniesienia współwłasności, podstawę opodatkowania stanowić będzie wartość rynkowa nieruchomości uwzględniająca jej stan na dzień nabycia.

Oznacza to, że jeżeli w chwili zawierania umowy o zniesieniu współwłasności nieruchomość ta będzie zabudowana, punkt wyjścia dla ustalenia podstawy opodatkowania stanowić powinna wartość nieruchomości wraz z posadowionymi na niej budynkami i innymi naniesieniami. Jak wskazano bowiem powyżej, w przypadku współwłasności nieruchomości zabudowanej naniesienia dzielą los gruntu.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn: Opodatkowaniu podlega nabycie przez nabywcę, od jednej osoby, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej: 1) 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej; 2) 27 090 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do II grupy podatkowej; 3) 5 733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej. Art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy stanowi, że: Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.

Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe. W myśl art. 14 ust. 3 ww. ustawy: Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się: 1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów; 2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych; 3) do grupy III – innych nabywców.

Z kolei w myśl art. 17 ust. 4 omawianej ustawy: Minister właściwy do spraw finansów publicznych ustala, w drodze rozporządzenia, kwoty wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnione od podatku i niepodlegające opodatkowaniu, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz skale podatkowe, o których mowa w art. 15 ust. 1, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 1-3. Zgodnie z powyższym przepisem, Minister Finansów zmienił określone w art. 15 ust. 1 skale podatkowe.

Aktualne skale podatkowe znajdują się w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie ustalenia kwot wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnionych od podatku od spadków i darowizn i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz skal podatkowych, według których oblicza się ten podatek (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1226). Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że wraz z wujkiem jest Pani współwłaścicielem nieruchomości. Cały teren ma łączną powierzchnię (...) metrów i składają się na niego dwie działki gruntu, udziały po 50%. Na jednej z działek znajduje się dom jednorodzinny, wartość nieruchomości z budynkiem wynosi około (...) zł.

Druga działka jest niezabudowana, ale znajdują się na niej wylane fundamenty, wartość całej tej nieruchomości około (...) zł. Dom znajdujący się na pierwszej działce został wzniesiony około (...) lat temu. Budowa rozpoczęta była (...) roku i finansowana wyłącznie ze środków pochodzących ze wspólnego majątku Pani i Pani męża. Posiada Pani dokumentację potwierdzającą ten fakt, w tym pozwolenie na budowę, decyzje administracyjne oraz liczne rachunki, faktury za materiały budowlane wystawione na Pani męża. Z kolei fundamenty na drugiej działce zostały wykonane wyłącznie przez wujka i z jego osobistych środków finansowych.

Planują Państwo dokonać umownego nieodpłatnego zniesienia współwłasności bez spłat i dopłat – Pani otrzyma działkę z domem, a wujek działkę z fundamentami. Wskazała Pani, że przysługuje Pani wobec drugiego współwłaściciela (wujka) skonkretyzowane roszczenie o zwrot nakładów. Wartość tego roszczenia odpowiada rynkowej wartości wzniesionego przez Panią i Pani męża budynku mieszkalnego (ok. (...) zł). Współwłaściciel w pełni uznaje to roszczenie i zgadza się na jego bezgotówkowe rozliczenie w naturze, poprzez przyznanie Pani działki z domem. Od samego początku (od momentu budowy domu w (...) r.) teren był fizycznie podzielony ogrodzeniem postawionym w połowie nieruchomości.

Pani z mężem korzystała wyłącznie z ogrodzonej części z domem, a wujek korzystał wyłącznie ze swojej ogrodzonej części działki z fundamentem. Pomiędzy współwłaścicielami został dokonany podział nieruchomości do korzystania (quoad usum). Podział ten miał charakter dorozumiany, był w pełni bezkonfliktowy i trwał przez ostatnie (...) lata. W wyniku zniesienia współwłasności nie otrzyma Pani jakiegokolwiek majątku ponad ten, którego koszty wytworzenia ponosiła Pani z własnych środków pochodzących z majątku wspólnego małżeńskiego.

Otrzyma Pani na własność działkę zabudowaną nr (...), na której sama dokonała Pani nakładów na budowę domu, a wujek otrzyma działką nr (...), na której sam poczynił nakłady na fundamenty. Każde z Państwa przejmuje tę część, z której samodzielnie i w sposób wyłączny korzystało. Z treści wniosku wynika wprost, że planują Państwo zniesienie współwłasności nieruchomości, zatem w kontekście tej czynności należy rozpatrywać skutki podatkowe w podatku od spadków i darowizn, a nie darowizny, do której czyni Pani także odniesienie.

W odniesieniu do przedstawionego zdarzenia, ustalenie podstawy opodatkowania w przypadku nabycia tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności powinno nastąpić na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy o podatku od spadków i darowizn przy uwzględnieniu art. 7 ust. 1 tej ustawy, co oznacza, że podstawę opodatkowania stanowi „czysta wartość”, to jest wartość po uwzględnieniu długów i ciężarów.

Zatem: a) przy stosowaniu tych przepisów konieczne jest każdorazowo zbadanie, czy dochodzi do przysporzenia majątkowego wskutek zawarcia umowy, ugody lub prawomocnego orzeczenia sądu, b) nakłady poczynione na nieruchomość przez nabywcę mogą stanowić dług pomniejszający czystą wartość nabytych praw majątkowych (art.

7 ust. 1 i ust. 6 ustawy o podatku od spadków i darowizn), o ile roszczenie o zwrot tych nakładów jest skonkretyzowane i uwzględnia ewentualne korzyści, uzyskane przez nabywcę z wyłącznego z nich korzystania (z orzecznictwa sądów wynika konieczność zrelatywizowania korzyści, które współwłaściciele uzyskali z rzeczy, czy też innych, np. takich które zwiększają wartość rzeczy, o ile nie mają one pokrycia w tych korzyściach). Po przeprowadzeniu planowanego zniesienia współwłasności uzyska Pani przysporzenie majątkowe w postaci 1/2 domu, tj. 1/2 nakładów poczynionych na nieruchomości wspólnej.

W zakresie tej części nakładów, co do zasady, przysługują Pani roszczenia o ich zwrot mogące stanowić dług (w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn) pomniejszający wartość tego przysporzenia. Z treści wniosku wynika, że roszczenia te są skonkretyzowane. Zważywszy na to, że w wyniku zniesienia współwłasności cały dom będzie należał do Pani oraz to, że strony nie przewidują jakichkolwiek spłat czy dopłat, należy uznać, że wartość tych roszczeń jest równa wartości uzyskanego przez Panią wyżej określonego przysporzenia.

Wobec powyższego nabyta przez Panią nieruchomość wraz z posadowionym na niej całym budynkiem sprowadzona do jej wartości „czystej” nie przekroczy wartości Pani udziału sprzed dokonania zniesienia współwłasności. Zatem, skoro istotnie w przypadku nieodpłatnego zniesienia współwłasności nieruchomości − wartość majątku nabytego przez Panią w wyniku tej czynności będzie taka sama jak przed zniesieniem współwłasności (nie nastąpi przyrost majątku w wyniku opisanej we wniosku czynności), to w takiej sytuacji nie powstanie po Pani stronie obowiązek zapłaty podatku od spadków i darowizn.

Jak już bowiem wyżej podkreślono, obowiązek zapłaty podatku powstaje wówczas, gdy w wyniku zniesienia współwłasności następuje nabycie rzeczy lub prawa o wartości wyższej niż wartość udziału przysługująca przed zniesieniem współwłasności. Jak wynika z wniosku, w wyniku opisanych działań nie nastąpi (ze względu na skonkretyzowane roszczenia) przyrost wartości nabytej nieruchomości w stosunku do wartości posiadanego uprzednio udziału w tej nieruchomości. Nie ma na to wpływu także fakt wzniesienia przez wujka fundamentów na „jego” części nieruchomości.

W ostatecznym rozrachunku, jak wynika z wniosku, nieodpłatne zniesienie współwłasności nie spowoduje przyrostu wartości udziałów w nieruchomości, z ww. względów. To oznacza, że nie będzie ciążył na Pani obowiązek zapłaty podatku od spadków i darowizn.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Ta interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od spadków i darowizn. W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.