Ocena stanowiska
Stanowisko Państwa w zakresie podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku czynności wykonywanych przez Państwa (pytania oznaczone we wniosku nr 1 i nr 2) jest nieprawidłowe. W zakresie pytania nr 3 i 4 (dotyczącego podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych) odstąpiono od ich analizy i tym samym oceny stanowiska.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy: Przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Zarówno w treści ustawy, jak i w wydanych do niej przepisach wykonawczych, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku niektórych czynności. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy: Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
Ponadto, w świetle art. 43 ust. 15 ustawy: Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do: 1) czynności ściągania długów, w tym factoringu; 2) usług doradztwa; 3) usług w zakresie leasingu. Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.
Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi funkcjonowanie rynku finansowego. Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 poz.1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą.
W myśl art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy: Państwa członkowskie zwalniają transakcje udzielania kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę. Przytoczony przepis Dyrektywy dotyczy tylko ściśle wymienionych rodzajów czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym należy uznać, że wszelkie inne czynności niewymienione w tym przepisie nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu.
Mając na uwadze wykładnię zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy w kontekście odpowiednich przepisów art. 135 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, konieczne jest zdefiniowanie pojęcia „usług pośrednictwa”. Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji „pośrednictwa” w świadczeniu usług finansowych.
Natomiast zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wydanie internetowe: https://sjp.pwn.pl/), przez pośrednictwo rozumie się „działalność osoby trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron; kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych oraz umożliwianie kontaktu uczestnikom rynku pracy”. Pośrednictwo obejmuje zatem czynności dokonywane w imieniu oraz na rzecz innego podmiotu gospodarczego, w wyniku których dochodzi do zawarcia transakcji między tym przedsiębiorcą a podmiotem trzecim.
Działanie „w imieniu” oznacza działanie z czyjegoś upoważnienia, w zastępstwie kogoś, natomiast działanie na czyjąś korzyść oznacza działanie dla kogoś, dla czyjegoś dobra.
W celu rozstrzygnięcia, co w świetle ww. przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod pojęciem „pośrednictwa”, warto odnieść się do wyroku w sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w której TSUE stwierdził, że: „(…) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy.
Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową”. Natomiast w wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd.
Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa. Działalność ta może obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych.
Celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się „do działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji.
Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy.
Z drugiej strony, nie stanowi negocjacji sytuacja, w której jedna ze stron powierza podwykonawcy część formalności administracyjnych związanych z umową, takich jak udzielanie informacji drugiej stronie oraz przyjmowanie i przetwarzanie wniosków, zapisów na papiery wartościowe, będące przedmiotem umowy. W takim przypadku, podwykonawca zajmuje tę samą pozycję, jak strona sprzedająca produkt finansowy i nie jest zatem pośrednictwem.
Zatem zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, usługa pośrednictwa finansowego powinna stanowić: ‒ usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca wynagrodzenie, ‒ z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika powinny stanowić element usługi finansowej, ‒ celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym, pośrednik nie ma żadnego interesu co do treści umowy), ‒ usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie informacji stronom transakcji finansowej).
W konsekwencji, żeby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest aby pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności: ‒ wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy, ‒ uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, ‒ prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji, ‒ nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron.
Nie oznacza to, że pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności, jednakże aby czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest, aby wywoływały skutek lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji, innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności znalazł odzwierciedlenie w zawartej umowie pomiędzy stronami. W Państwa sprawie, zawarli Państwo umowę z dostawcą finansowania (Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania), Pożyczkodawcą.
W ramach umów świadczą Państwo: - usługę umożliwiająca użytkownikowi nabywającemu towary lub usługi za pośrednictwem Platformy zapłatę za nabywane towary w określonym, odroczonym terminie płatności, a użytkownikowi sprzedającemu towary na Platformie - natychmiastowe otrzymanie środków z tytułu sprzedaży - usługa XB. - usługę umożliwiająca Sprzedającemu pozyskanie środków finansowych z przeznaczeniem na finansowanie bieżącej działalności gospodarczej przez: wypłatę środków na rachunek powiązany z kontem Sprzedającego na Platformie (Pożyczka dla Biznesu), opłacenie zobowiązań wobec Spółki wynikających z opłat i prowizji (Odroczona płatność) lub automatyczne regulowanie opłat i prowizji za korzystanie z funkcjonalności i usług udostępnionych na Platformie – usługa XF.
Państwo (zainteresowany będący stroną postępowania oraz Pożyczkodawca) są czynnymi podatnikami podatku VAT w Polsce. Przedmiotem zawartej umowy jest określenie zasad na jakich Państwo umożliwiają Pożyczkodawcy oferowanie przedsiębiorcom będącym Użytkownikami usług finansowych o charakterze pożyczkowym w ramach świadczonych przez Państwa usług XB i XF. Celem zawarcia Umowy między Pożyczkodawcą a Państwem jest umożliwienie otrzymania przez Kupujących finansowania zakupów na Platformie w postaci pożyczki, lub umożliwienie Sprzedającemu uzyskania finansowania przeznaczonego na realizację jego bieżącej działalności gospodarczej lub spłatę zobowiązań wobec Spółki.
W celu realizacji usług XB, Państwo działając jako pośrednik między użytkownikiem Platformy a Pożyczkodawcą: - prowadzą aktywne działania promujące usługę XB, w szczególności poprzez prowadzenie strony internetowej na Platformie informującej o usłudze XB, dodanie oznaczenia usługi XB obok ofert wyświetlanych na Platformie, wyświetlanie użytkownikom na Platformie banerów reklamowych, wysyłanie do użytkowników wiadomości poczty elektronicznej z informacją o usłudze XB, telefonowanie do wybranych użytkowników w celu informowania o usłudze XB oraz inne formy marketingu internetowego, - udostępniają użytkownikom informacje o warunkach i zasadach usługi finansowej oferowanej przez Pożyczkodawcę w ramach usługi XB, - odbierają od Kupującego odpowiednie zgody dotyczące usługi XB, w tym zgodę na analizę danych Kupującego przez Pożyczkodawcę celem oceny jego wiarygodności oraz wyliczenia wysokości dostępnego dla Kupującego limitu finansowania, a także zgodę na weryfikację wiarygodności płatniczej Kupującego w bazach zewnętrznych wskazanych w regulaminie Pożyczkodawcy, jeżeli będzie to wymagane przez Pożyczkodawcę, - przekazują do Pożyczkodawcy dane dotyczące Kupującego, niezbędne do oceny możliwości świadczenia usługi finansowej przez Pożyczkodawcę na rzecz Kupującego, - na wniosek Pożyczkodawcy, pozyskują od Kupującego dane finansowe niezbędne do oceny możliwości świadczenia usługi finansowej przez Pożyczkodawcę na rzecz Kupującego, w przypadku gdy Spółka nie posiada wystarczających danych w tym zakresie, - wyświetlają Kupującemu informację o ofercie usługi finansowania Pożyczkodawcy (w tym zawarcia umowy w ramach tej usługi) wraz z wysokością dostępnego limitu do wykorzystania w ramach zakupów na Platformie, - odbierają od Kupującego akceptację regulaminu Pożyczkodawcy, zawierającego warunki Usługi finansowania, - udostępniają infrastrukturę techniczną (XI funkcjonujące w ramach Platformy), dzięki której dochodzi do zawarcia Umowy o finansowanie w formie elektronicznej, - regularnie przekazują Pożyczkodawcy informacje, które umożliwiają kalkulację limitów finansowania przez Pożyczkodawcę w czasie korzystania przez użytkownika z usługi XB, - udostępniają na Platformie zakładkę zawierającą informację o aktualnym limicie wartości finansowania udzielanego przez Pożyczkodawcę i stanie wykorzystania limitu, historię transakcji finansowanych w ramach usługi XB oraz ich spłaty (na podstawie informacji udostępnianych przez Pożyczkodawcę), - umożliwiają spłatę zobowiązań zaciągniętych w ramach usługi XB, - obsługują zapytania Sprzedających i Kupujących w zakresie usługi XB, z wykorzystaniem własnej infrastruktury technicznej, - negocjują z Pożyczkodawcą treść dokumentów składających się na politykę windykacyjną Pożyczkodawcy, - obsługują i odpowiadają na zgłoszenia użytkowników związane z realizacją Umów o finansowanie, - mogą wyrazić sprzeciw co do wybranego przez Pożyczkodawcę nabywcy wierzytelności, w przypadku zamiaru cesji Umowy o finansowanie przez Pożyczkodawcę, - pełnią funkcję administratora danych osobowych użytkowników, w związku z realizacją usługi XB (w zakresie związanym z przyznaniem limitu oraz przygotowaniem oferty zawarcia umowy finansowania z odroczonym terminem płatności, a także w zakresie danych związanych z realizacją umów pomiędzy użytkownikiem a Pożyczkodawcą) - przy czym odrębnym administratorem danych osobowych jest także Pożyczkodawca, - obsługują reklamacje składane za pośrednictwem Wnioskodawcy na podstawie pełnomocnictwa udzielonego Spółce przez użytkownika - przy czym użytkownik ma możliwość złożenia reklamacji także bezpośrednio do Pożyczkodawcy.
Z tytułu przedstawienia Kupującemu oferty usługi finansowej Pożyczkodawcy, a także z tytułu innych świadczeń związanych z umową zawieraną między Pożyczkodawcą a Kupującym wykonywanych na rzecz Pożyczkodawcy (wymienione powyżej) przysługuje Państwu wynagrodzenie. Prowizja XB jest należna wyłącznie w stosunku do użytkowników, którym Pożyczkodawca zapewnił finansowanie na podstawie Umowy o finansowanie.
Natomiast w celu realizacji usług XF, Państwo działając jako pośrednik między użytkownikiem Platformy a Pożyczkodawcą: - prowadzą aktywne działania promujące XF, w szczególności poprzez dedykowaną stronę na Platformie informującą o usłudze XF, wyświetlają na Platformie banerów reklamowych, wysyłają do użytkowników wiadomości poczty elektronicznej z informacją o usłudze XF, telefonują do wybranych użytkowników oraz prowadzą inne formy marketingu internetowego, - udostępniają informacje o warunkach i zasadach usługi oferowanej przez Pożyczkodawcę w ramach usługi XF, - przekazują do Pożyczkodawcy dane dotyczące Sprzedającego, niezbędne do oceny możliwości świadczenia usługi finansowej przez Pożyczkodawcę na rzecz Sprzedającego, - decydują o przedstawieniu Sprzedającemu możliwości finansowania na podstawie danych własnych oraz uzyskanych od Pożyczkodawcy, - umożliwiają (jeżeli Sprzedający w ocenie Pożyczkodawcy posiada zdolność kredytową) zawarcie w formie elektronicznej Umowy o finansowanie z Pożyczkodawcą i złożenie zlecenia wypłaty środków do Pożyczkodawcy na rachunek bankowy Sprzedającego lub do Spółki w celu sfinansowania wymagalnych zobowiązań, - informują Sprzedającego o aktualnym limicie finansowania, aktualnym stanie wykorzystania limitu finansowania, realizacji zobowiązania, historii dotyczącej ubiegania się o usługi finansowania (na podstawie informacji udostępnianej Spółce przez Pożyczkodawcę), - umożliwiają Sprzedającemu spłatę zobowiązań zaciągniętych w ramach usługi XF, - odbierają od Sprzedającego akceptację regulaminu Pożyczkodawcy, w tym wyrażenie zgody na analizę danych Sprzedającego przez Pożyczkodawcę celem oceny jego wiarygodności oraz wyliczenia wysokości dostępnego Sprzedającemu limitu finansowania, a także zgodę na weryfikację wiarygodności płatniczej Sprzedającego w bazach zewnętrznych, jeżeli będzie to wymagane przez Pożyczkodawcę, - negocjują z Pożyczkodawcą treść dokumentów składających się na politykę windykacyjną Pożyczkodawcy, - mogą wyrazić sprzeciw co do wybranego przez Pożyczkodawcę nabywcy wierzytelności, w przypadku zamiaru cesji Umowy o finansowanie przez Pożyczkodawcę, - obsługują i odpowiadają na zgłoszenia użytkowników związane z realizacją Umów o finansowanie.
Z tytułu pośrednictwa w zawarciu umowy pożyczki pomiędzy Pożyczkodawcą a Sprzedającym, tj. za wykonywanie czynności opisanych powyżej, Wnioskodawcy przysługuje od Pożyczkodawcy wynagrodzenie. Wartość Prowizji XF obliczana jest według wzorów zawartych w Umowie w zależności od produktu finansowego oferowanego przez Pożyczkodawcę, którego dotyczy zawarta Umowa o finansowanie. Państwa celem jest uczynienie wszystkiego co możliwe, aby Użytkownicy i Pożyczkodawca zawarli umowy o świadczenie usług finansowych o charakterze pożyczkowym.
Przejawia się w szczególności w tym, że jak wskazano w umowie między Wnioskodawcą a Pożyczkodawcą, jej celem jest określenie zasad na jakich Wnioskodawca umożliwia Pożyczkodawcy oferowanie przedsiębiorcom będącym Użytkownikami usług finansowych o charakterze pożyczkowym w ramach świadczonych przez Spółkę usług XB i XF. Dzięki działaniom Spółki, zarówno w przypadku usługi XB, jak i usługi XF dochodzi do zawarcia umowy o świadczenie usług finansowych o charakterze pożyczkowym bezpośrednio między Sprzedającym / Kupującym a Pożyczkodawcą.
Dlatego też Wnioskodawca uważa, że ponieważ w wyniku świadczenia przez niego usług pośrednictwa na podstawie Umowy, za pośrednictwem Platformy, dochodzi do skojarzenia klienta z instytucją finansową, przekazywania odpowiednich informacji i danych niezbędnych do zawarcia umowy pożyczkowej, a także dzięki zaangażowaniu Spółki, dochodzi do same o zawarcia umów między Użytkownikami a Pożyczkodawcą, zasadne jest zastosowanie zwolnienia z VAT do usług Spółki.
Ponadto, Spółka nie ma interesu w treści umów o świadczenie usług finansowych o charakterze pożyczkowym pomiędzy Pożyczkodawcą a Użytkownikami, ponieważ Spółka działa jako pośrednik Pożyczkodawcy, a nie reprezentant Użytkowników negocjujących dla nich umowy o finansowanie. Wnioskodawca nie ma wpływu na treść umów o finansowanie. Działalność Państwa opisana we Wniosku nie obejmuje usług doradztwa. Przedmiotem Państwa wątpliwości jest możliwość zastosowania zwolnienia od podatku dla opisanych we wniosku świadczeń, jako usług pośrednictwa finansowego w zakresie udzielania pożyczek na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem VAT powinno być traktowane jak odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
Jeżeli zatem dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Istotnym jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie przynoszą wymaganej praktycznej korzyści z punktu widzenia konsumenta. Nie ma przy tym znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia.
Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej. Podstawowym kryterium pozwalającym uznać zbiór określonych czynności za usługę kompleksową (złożoną) jest określenie wzajemnych relacji pomiędzy elementami składowymi złożonej usługi w zakresie celów, które usługi te realizują. Pojedynczą usługę należy uznać za pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykonania usługi zasadniczej.
Zasadniczym celem usługi pomocniczej, tworzącej razem z usługą główną usługę kompleksową, jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę usługi głównej. Aby więc dana pomocnicza usługa mogła być uznana za element kompleksowej usługi, winna służyć bezpośrednio realizacji usługi głównej. Zatem w celu ustalenia, czy dana usługa może być uznana za złożoną, konieczne jest zbadanie przebiegu konkretnej transakcji z uwzględnieniem jej wszystkich ekonomicznych aspektów.
Trzeba podkreślić, że jakkolwiek zdarzają się sytuacje, gdy występuje wielość świadczeń wynikających z jednej umowy i mogą być one potraktowane jako jedna usługa (i opodatkowane jedną stawką podatkową), możliwe jest to tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy na taką usługę składa się cały zespół nie dających się w istocie wyodrębnić czynności, dających w efekcie ostateczną, jednorodną usługę. Kwestia kompleksowości usług była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który wypowiedział się w tym zakresie m.in. w sprawach C-349/96 CPP, C-41/04 Levob, C-111/05 Aktiebolaget NN.
W orzeczeniu z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of Customs and Excise (C-349/96), Trybunał stwierdził, że: „W celu ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych, które należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę treść przepisu art. 2 (1) VI Dyrektywy, zgodnie z którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne oraz fakt, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu podatku VAT”.
Trybunał wskazał, że „pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas, gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”. Trybunał zaakcentował „ekonomiczny punkt widzenia” oraz ocenę z perspektywy nabywcy.
Z treści powołanego wyroku wynika, że TSUE położył duży nacisk na subiektywne kryteria, przy ocenie danego świadczenia jako złożonego, jednakże wnioski, co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego, nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego, albowiem zakres i sposób opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd w pierwszym rzędzie Trybunał odwołał się do art. 2(1) VI Dyrektywy, wedle którego każde świadczenie usług powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne a świadczenie złożone w aspekcie gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie pogarszać funkcjonalności systemu VAT.
Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest dokonywana rozpatrywana transakcja.
Jak ponadto wskazał TSUE, z jednym świadczeniem mamy do czynienia w szczególności w przypadku, gdy kilka elementów powinno zostać uznanych za istotne dla świadczenia głównego, podczas gdy z kolei jedno lub więcej świadczeń powinno być postrzegane jako pomocnicze, dzielące los podatkowy świadczenia głównego; to samo odnosi się do przypadku, gdy dwa lub więcej elementów dostarczanych przez podatnika do klienta, będącego typowym konsumentem, są tak ściśle ze sobą związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (tak np. ww. wyrok TSUE w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank, pkt 21-22 i przywołane tam orzecznictwo; wyrok TSUE z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 - Aktiebolaget NN, pkt 22-23).
Zdaniem TSUE, w celu ustalenia, czy kontrahent podatnika – rozumiany jako przeciętny klient – otrzymuje kilka odrębnych świadczeń głównych czy jedno świadczenie złożone, należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności i uwzględnić wszystkie okoliczności, w której jest ona dokonywana.
W szczególności dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (tak np.: ww. wyrok TSUE w sprawie Everything Everywhere, pkt 25-26 i przywołane tam orzecznictwo; ww. wyrok TSUE w sprawie Graphic Procédé, pkt 20, 24 i przywołane tam orzecznictwo).
Przywołać można również wyrok z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finanćni reditelstvi v Usti nad Labem, w którym TSUE stwierdził, że „(...) z art. 2 szóstej dyrektywy wynika, że każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne (...). Co więcej, w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne.
Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (...).
Ponadto można również uznać, że jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Tak również uznano w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Ministero dellEconomia e delle Finanze przeciwko Part Service Srl, który sformułował kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie złożone.
Ma ono zatem miejsce w sytuacji, gdy: - świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej, - poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, - kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów zewnętrznych, - kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność.
Sytuacja taka nie ma jednak miejsca w opisanym we wniosku stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, gdzie możliwe jest wyodrębnienie usługi pośrednictwa w udzielaniu pożyczek (na którą składają się czynności mające na celu doprowadzenie do sprzedaży/zawarcia umowy pożyczki) oraz czynności dokonywanych po zawarciu umowy pożyczki.
Do czynności dokonanych po zawarciu umowy pożyczki w ramach umowy XB należą: - regularne przekazanie Pożyczkodawcy informacje, które umożliwiają kalkulację limitów finansowania przez Pożyczkodawcę w czasie korzystania przez użytkownika z usługi XB, - udostępnianie na Platformie zakładki zawierającą informację o aktualnym limicie wartości finansowania udzielanego przez Pożyczkodawcę i stanie wykorzystania limitu, historię transakcji finansowanych w ramach usługi XB oraz ich spłaty (na podstawie informacji udostępnianych przez Pożyczkodawcę), - umożliwianie spłaty zobowiązań zaciągniętych w ramach usługi XB, - negocjowanie z Pożyczkodawcą treści dokumentów składających się na politykę windykacyjną Pożyczkodawcy, - obsługiwanie i odpowiadanie na zgłoszenia użytkowników związane z realizacją Umów o finansowanie, - wyrażanie sprzeciwu co do wybranego przez Pożyczkodawcę nabywcy wierzytelności, w przypadku zamiaru cesji Umowy o finansowanie przez Pożyczkodawcę, - obsługiwanie reklamacji składanych za pośrednictwem Wnioskodawcy na podstawie pełnomocnictwa udzielonego Spółce przez użytkownika - przy czym użytkownik ma możliwość złożenia reklamacji także bezpośrednio do Pożyczkodawcy.
Natomiast w umowie XF do czynności dokonanych po zawarciu umowy należą: - informowanie Sprzedającego o aktualnym limicie finansowania, aktualnym stanie wykorzystania limitu finansowania, realizacji zobowiązania, historii dotyczącej ubiegania się o usługi finansowania, - umożliwianie Sprzedającemu spłatę zobowiązań zaciągniętych w ramach usługi XF, - negocjacje z Pożyczkodawcą treści dokumentów składających się na politykę windykacyjną Pożyczkodawcy, - wyrażenie sprzeciwu co do wybranego przez Pożyczkodawcę nabywcy wierzytelności, w przypadku zamiaru cesji Umowy o finansowanie przez Pożyczkodawcę, - obsługa i odpowiedzi na zgłoszenia użytkowników związane z realizacją Umów o finansowanie.
Zatem czynności związane z obsługą płatności, wykonywane po zawarciu umowy, mają charakter samoistny i mogą występować niezależnie od usługi pośrednictwa, której celem jest doprowadzenie do zawarcia umowy pożyczki. Trudno w tym przypadku uznać, że administrowanie płatnościami Klientów w okresie spłaty pożyczki stanowi świadczenie pomocnicze realizowane w celu lepszego wykonania usługi pośrednictwa w zawarciu umowy pożyczki. W opisanej sytuacji usługi administrowania płatnościami Klientów w okresie spłaty pożyczki mają charakter równorzędny z usługami pośrednictwa, zaś rezygnacja z jednej z usług pozostaje bez wpływu na prawidłowe wykonanie drugiej wskazanej usługi.
W konsekwencji wykonywanie przez Państwa szeregu czynności, szczegółowo opisanych we wniosku, nie może zostać uznane za jedno świadczenie kompleksowe.
W świetle powołanych przepisów prawa i orzecznictwa TSUE oraz przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że świadczone przez Państwa usługi, które mają na celu doprowadzenie do sprzedaży/zawarcia umów pożyczkowych z Klientami, tj. w ramach umowy XB: - prowadzenie aktywnego działania promującego usługę XB, w szczególności poprzez prowadzenie strony internetowej na Platformie informującej o usłudze XB, dodanie oznaczenia usługi XB obok ofert wyświetlanych na Platformie, wyświetlanie użytkownikom na Platformie banerów reklamowych, wysyłanie do użytkowników wiadomości poczty elektronicznej z informacją o usłudze XB, telefonowanie do wybranych użytkowników w celu informowania o usłudze XB oraz inne formy marketingu internetowego, - udostępnianie użytkownikom informacji o warunkach i zasadach usługi finansowej oferowanej przez Pożyczkodawcę w ramach usługi XB, - odbieranie od Kupującego odpowiedniej zgody dotyczące usługi XB, w tym zgodę na analizę danych Kupującego przez Pożyczkodawcę celem oceny jego wiarygodności oraz wyliczenia wysokości dostępnego dla Kupującego limitu finansowania, a także zgodę na weryfikację wiarygodności płatniczej Kupującego w bazach zewnętrznych wskazanych w regulaminie Pożyczkodawcy, jeżeli będzie to wymagane przez Pożyczkodawcę, - przekazanie do Pożyczkodawcy danych dotyczących Kupującego, niezbędnych do oceny możliwości świadczenia usługi finansowej przez Pożyczkodawcę na rzecz Kupującego, - na wniosek Pożyczkodawcy, pozyskanie od Kupującego danych finansowych niezbędnych do oceny możliwości świadczenia usługi finansowej przez Pożyczkodawcę na rzecz Kupującego, w przypadku gdy Spółka nie posiada wystarczających danych w tym zakresie, - wyświetlanie Kupującemu informacji o ofercie usługi finansowania Pożyczkodawcy (w tym zawarcia umowy w ramach tej usługi) wraz z wysokością dostępnego limitu do wykorzystania w ramach zakupów na Platformie, - odbieranie od Kupującego akceptacji regulaminu Pożyczkodawcy, zawierającego warunki Usługi finansowania, - udostępnianie infrastruktury technicznej (XI funkcjonujące w ramach Platformy), dzięki której dochodzi do zawarcia Umowy o finansowanie w formie elektronicznej, - obsługa zapytania Sprzedających i Kupujących w zakresie usługi XB, z wykorzystaniem własnej infrastruktury technicznej, - obsługa i odpowiadanie na zgłoszenia użytkowników związane z realizacją Umów o finansowanie, - pełnienie funkcję administratora danych osobowych użytkowników, w związku z realizacją usługi XB (w zakresie związanym z przyznaniem limitu oraz przygotowaniem oferty zawarcia umowy finansowania z odroczonym terminem płatności, a także w zakresie danych związanych z realizacją umów pomiędzy użytkownikiem a Pożyczkodawcą) - przy czym odrębnym administratorem danych osobowych jest także Pożyczkodawca, w ramach umowy XF: - prowadzenie aktywnych działań promujące XF, w szczególności poprzez dedykowaną stronę na Platformie informującą o usłudze XF, wyświetlanie na Platformie banerów reklamowych, wysyłanie do użytkowników wiadomości poczty elektronicznej z informacją o usłudze XF, telefonowanie do wybranych użytkowników oraz inne formy marketingu internetowego, - udostępnianie informacji o warunkach i zasadach usługi oferowanej przez Pożyczkodawcę w ramach usługi XF, - przekazanie do Pożyczkodawcy danych dotyczących Sprzedającego, niezbędnych do oceny możliwości świadczenia usługi finansowej przez Pożyczkodawcę na rzecz Sprzedającego, - decydowanie o przedstawieniu Sprzedającemu możliwości finansowania na podstawie danych własnych oraz uzyskanych od Pożyczkodawcy, - umożliwianie (jeżeli Sprzedający w ocenie Pożyczkodawcy posiada zdolność kredytową) zawarcia w formie elektronicznej Umowy o finansowanie z Pożyczkodawcą i złożenie zlecenie wypłaty środków do Pożyczkodawcy na rachunek bankowy Sprzedającego lub do Spółki w celu sfinansowania wymagalnych zobowiązań, - odbieranie od Sprzedającego akceptacji regulaminu Pożyczkodawcy, w tym wyrażenie zgody na analizę danych Sprzedającego przez Pożyczkodawcę celem oceny jego wiarygodności oraz wyliczenia wysokości dostępnego Sprzedającemu limitu finansowania, a także zgodę na weryfikację wiarygodności płatniczej Sprzedającego w bazach zewnętrznych, jeżeli będzie to wymagane przez Pożyczkodawcę, - spełniają definicję usług pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania pożyczek pieniężnych (kredytów), określonych w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
Usługi pośrednictwa finansowego świadczone przez Państwa służą przeprowadzeniu pełnego procesu udzielania pożyczek, mającego na celu doprowadzenie do zawarcia umowy pożyczki Podejmują bowiem Państwo aktywne działania zmierzające do zawarcia umowy pomiędzy Pożyczkodawcą a Użytkownikiem platformy, a przy tym nie mają Państwo żadnego interesu co do treści tej umowy, jej rentowności ani innych aspektów z nią związanych.
Wykonują Państwo szereg czynności w celu pozyskania pożyczkobiorców oraz doprowadzenia do zawarcia umowy pożyczki: prezentują Państwo na Platformie internetowej informacje dotyczące XP i XF, wyświetlają Państwo banery reklamowe, telefonują Państwo do Użytkowników, analizują Państwo dane dotyczące poszczególnych Klientów, umożliwiają Państwo zawarcie umowy w formie elektronicznej. Efektem działań podejmowanych przez Państwa jest więc doprowadzenie do skojarzenia klienta z dostawcą usług finansowych w celu zawarcia umowy pożyczkowej, uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę.
Opisane usługi - obejmujące wymienione wyżej czynności wykonywane przed zawarciem umowy pożyczki - nie mają wyłącznie charakteru wykonywania czynności administracyjnych związanych z umową.
Zatem świadczone przez Państwa usługi spełniają przedstawione wyżej przesłanki wynikające z orzecznictwa TSUE dla uznania ich za usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, w szczególności: - są świadczone za wynagrodzeniem (przy czym wynagrodzenie to jest uzależnione od liczby zawartych umów pożyczek zawartych przez Pożyczkodawcę za Państwa pośrednictwem); - z punktu widzenia nabywcy usług finansowych (Użytkowników) usługi pośrednictwa finansowego stanowią element usługi finansowej świadczonej przez Państwa; - celem świadczenia usług jest dążenie do zawarcia umowy pożyczki przez strony transakcji finansowej (Pożyczkodawcę i Użytkownika); - usługi pośrednictwa finansowego – obejmujące wymienione wyżej czynności wykonywane przed zawarciem umowy pożyczki - nie mają wyłącznie charakteru wykonywania czynności faktycznych związanych z umową, tj. nie polegają jedynie na udostępnianiu informacji stronom transakcji finansowej, lecz na aktywnych Państwa działaniach zmierzających do zawarcia umów pożyczkowych.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że usługi świadczone przez Państwa – jako czynności mające na celu doprowadzenie do sprzedaży/ zawarcia umów pożyczkowych w imieniu i na rzecz dostawcy usług finansowych – stanowią usługi pośrednictwa finansowego w zakresie udzielania pożyczek, które korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
Z kolei w odniesieniu do podejmowanych przez Państwa czynności wykonywanych po udzieleniu finansowania, w okresie spłaty pożyczki, należy stwierdzić, że czynności te nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, nie można ich bowiem uznać za usługi pośrednictwa finansowego w udzielaniu pożyczek. Jak wyżej wskazano, istotą usług pośrednictwa finansowego w zakresie udzielania kredytów/ pożyczek jest doprowadzenie do zawarcia umowy przez strony transakcji.
Tylko więc czynności polegające na pośredniczeniu w zawieraniu umów pożyczkowych, których celem jest doprowadzenie do zawarcia umowy, stanowią pośrednictwo finansowe w udzielaniu pożyczek zwolnione od podatku VAT.
Natomiast pozostałe czynności, mające na celu uczestniczenie w wykonaniu umów pożyczkowych lub obsłudze tych umów w trakcie ich trwania, bądź też inne świadczenia dodatkowe, pomocnicze, ale nie niezbędne dla zawarcia umowy pożyczki, nie stanowią pośrednictwa finansowego w udzielaniu pożyczek, gdyż nie polegają wyszukiwaniu klientów i kontaktowaniu ich z dostawcą usług finansowych w celu zawarcia umowy, a tym samym nie mogą korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy. Celem tych świadczeń nie jest doprowadzenie do zawarcia umowy pożyczki, a jedynie jej obsługa w okresie spłaty.
W konsekwencji świadczenia te nie mogą być uznane za usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania pożyczek i nie ma do nich zastosowania zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy. W związku z powyższym uzasadnieniem, stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytań oznaczonych nr 1 i 2 jest nieprawidłowe. Stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytań 1 i 2 uznano za nieprawidłowe z uwagi na uzasadnienie Zainteresowanych, w którym nie odniesiono się do kompleksowości świadczenia i uznano każdą z czynności wykonywanych przez Państwa za usługę pośrednictwa korzystająca ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
Z uwagi na warunkowy charakter pytania nr 3 oraz niniejsze rozstrzygnięcie w zakresie pytania nr 1 i 2, w których Państwa stanowisko uznano za nieprawidłowe, nie udziela się odpowiedzi na pytanie nr 3, postawione w przypadku uznania przez Organ, stanowiska Zainteresowanych w zakresie pytań 1 i 2 za prawidłowe. W zakresie pytania dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych, oznaczonego nr 4 odstąpiono od jego analizy i tym samym oceny stanowiska, ponieważ pytanie zostało zadane pod warunkiem uznania, że na pierwsze i drugie z postawionych we wniosku pytań w zakresie podatku od towarów i usług zostanie uznane stanowisko za prawidłowe.
Tym samym – w związku z uznaniem Państwa stanowiska do pytania nr 1 i nr 2 za nieprawidłowe – nie ocenia się stanowiska zawartego do pytania nr 4.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: - zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia, - zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Ocena stanowiska
Zainteresowanych w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej.
Postępowanie w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
Podkreślić ponadto należy, że ewentualna ocena zasadności zwrotu podatku leży w kompetencji właściwego miejscowo i rzeczowo dla nabywcy organu podatkowego pierwszej instancji (Naczelnika Urzędu Skarbowego, Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego). Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania X Sp. z o.o. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12 61-815 Poznań. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.