Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem - Zainteresowany będący stroną postępowania: A Sp. z o.o. - Zainteresowany niebędący stroną postępowania: B sp. z o.o. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
A sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub A) oraz B sp. z o.o. (dalej: Zainteresowany lub B) są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych i podlegają opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: estoński CIT). Nie są to względem siebie podmioty powiązane w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W dniu 1 września 2025 r. A oraz B zawarły umowę spółki cichej (dalej: Umowa). A występuje w ramach umowy jako Przedsiębiorca, natomiast B jako Wspólnik Cichy. Celem umowy jest prowadzenie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego w zakresie najmu nieruchomości.
W ramach wspólnego przedsięwzięcia A prowadzi działalność polegającą na wynajmie lokali na rzecz podmiotów trzecich. A zajmuje się również bieżącą obsługą nieruchomości wykorzystywanych w ramach przedsięwzięcia w tym części wspólnych i terenów zielonych oraz organizacją wymaganych przeglądów. W ramach przedsięwzięcia A działa we własnym imieniu w relacjach z najemcami i innymi podmiotami trzecimi. B jako Wspólnik Cichy nie prowadzi spraw A ani nie reprezentuje A w stosunkach zewnętrznych. B jest natomiast uprawnione do kontroli dokumentacji związanej z przedsięwzięciem, w tym dokumentacji księgowej.
W związku z przystąpieniem do wspólnego przedsięwzięcia B wniosło wkład pieniężny w wysokości (…) zł oraz wkład niepieniężny w postaci prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z nieruchomości wykorzystywanej przez A w ramach wspólnego przedsięwzięcia (dalej: Wkład Nieruchomościowy). Wniesienie Wkładu Nieruchomościowego nie skutkuje przeniesieniem własności nieruchomości na A, lecz umożliwia A korzystanie z niej dla potrzeb działalności prowadzonej w ramach wspólnego przedsięwzięcia, w szczególności wynajmowanie znajdujących się na niej lokali na rzecz podmiotów trzecich.
Umowa rzeczywiście określa Wkład Nieruchomościowy jako prawo do używania, korzystania i pobierania pożytków z nieruchomości. Za możliwość korzystania z Wkładu Nieruchomościowego B przysługuje od A odrębne wynagrodzenie za każdy kwartał, powiększone o należny podatek VAT. Udostępnienie A prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z Nieruchomości Strony traktują dla celów podatku od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT. Wynagrodzenie to ma charakter od przysługującego B udziału w zysku wspólnego przedsięwzięcia.
Jednocześnie wynagrodzenie netto należne B z tytułu Wkładu Nieruchomościowego stanowi koszt wspólnego przedsięwzięcia i jest uwzględniane w prowadzonej przez Strony wewnętrznej ewidencji rozliczeniowej na takich samych zasadach jak pozostałe koszty związane z przedsięwzięciem.
W konsekwencji koszt ten jest następnie przypisywany Stronom zgodnie z przyjętym udziałem w wyniku wspólnego przedsięwzięcia, tj. w proporcji 90% dla B i 10% dla A. Oznacza to, że A uiszcza na rzecz B wynagrodzenie powiększone o należny VAT, natomiast następnie kwota netto tego wynagrodzenia jest uwzględniana jako koszt przy ustalaniu wyniku wspólnego przedsięwzięcia i podlega rozliczeniu pomiędzy Stronami w proporcji 90/10. Udział B w wyniku wspólnego przedsięwzięcia wynosi 90%, natomiast udział A wynosi 10%. Przychody i koszty związane ze wspólnym przedsięwzięciem mogą być faktycznie uzyskiwane lub ponoszone przez różne Strony.
Przychody z najmu lokali na rzecz podmiotów trzecich uzyskuje A. Jednocześnie część wydatków dotyczących nieruchomości objętych wspólnym przedsięwzięciem ponosi bezpośrednio B. Dotyczy to w szczególności kosztów gazu, wywozu odpadów, dostawy wody i odprowadzania ścieków oraz przeglądów wind. B ponosi również podatek od nieruchomości. Remonty i wyposażenie lokali zostały wykonane przez B przed oddaniem lokali do wynajmu. A prowadzi także działalność w zakresie najmu i podnajmu nieruchomości nieobjętych wspólnym przedsięwzięciem z B. Przychody i koszty dotyczące tej działalności są wyodrębniane od przychodów i kosztów wspólnego przedsięwzięcia.
W przypadku kosztów ogólnych A, takich jak koszty biura, księgowości czy wynagrodzeń, w pierwszej kolejności ustalana jest część kosztów przypadająca na wspólne przedsięwzięcie. Dla potrzeb wzajemnych rozliczeń Strony prowadzą wewnętrzną ewidencję rozliczeniową w formie okresowych zestawień. Ewidencja pozwala na wyodrębnienie przychodów i kosztów związanych ze wspólnym przedsięwzięciem oraz ustalenie części przypadającej na B i A zgodnie z przyjętą proporcją 90% do 10%. Podstawą rozliczeń są wewnętrzne zestawienia sporządzane na podstawie danych dotyczących rzeczywiście osiągniętych przychodów i poniesionych kosztów.
W zestawieniach ujmowane są w szczególności przychody związane ze wspólnym przedsięwzięciem, koszty związane z tym przedsięwzięciem oraz informacja, która ze Stron faktycznie uzyskała dany przychód albo poniosła określony koszt. W odniesieniu do kosztów wspólnych stosowane są odpowiednie klucze alokacji pozwalające w pierwszej kolejności ustalić część kosztu dotyczącą wspólnego przedsięwzięcia.
Na podstawie powyższej ewidencji ustalany jest wynik wspólnego przedsięwzięcia oraz przypadająca na każdą ze Stron część przychodów i kosztów zgodnie z udziałem w wyniku wynoszącym odpowiednio 90% dla B i 10% dla A. Rozliczenie uwzględnia jednocześnie rzeczywiste przepływy gospodarcze, a więc to, która ze Stron faktycznie otrzymała określone przychody oraz która faktycznie poniosła poszczególne koszty. W konsekwencji przypisanie przychodów i kosztów zgodnie z proporcją 90% do 10% nie jest tożsame z faktycznym przepływem środków pieniężnych pomiędzy Stronami.
Przykładowo, przychód z najmu może zostać w całości otrzymany przez A, podczas gdy zgodnie z przyjętą proporcją odpowiednia część tego przychodu przypada B. Z drugiej strony określony koszt związany z nieruchomością może zostać w całości poniesiony przez B, podczas gdy odpowiednia jego część przypada na A. Po uwzględnieniu przychodów i kosztów związanych ze wspólnym przedsięwzięciem ustalane są wzajemne rozliczenia pomiędzy Stronami. W związku z przyjętym sposobem rozliczeń zarówno B może posiadać należności wobec A, jak również A może posiadać należności wobec B. Wzajemne należności dokumentowane są notami wystawianymi przez obie Strony.
W poszczególnych okresach rozliczeniowych zdarzało się. że wynikające z tych not należności były wzajemnie kompensowane, natomiast obecnie są one regulowane poprzez rzeczywiste przepływy pieniężne w obu kierunkach, tj. zarówno z A do B, jak i z B do A. Rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia są niezależne od technicznego sposobu dokonywania wzajemnych przepływów pieniężnych.
Strony przyjmują, że przychody i koszty związane ze wspólnym przedsięwzięciem przypisywane są każdej ze Stron proporcjonalnie do jej udziału w wyniku przedsięwzięcia, tj. w proporcji 90% dla B i 10% dla A, niezależnie od tego, która ze Stron faktycznie otrzymała dany przychód lub poniosła dany koszt oraz od sposobu i terminu dokonania wzajemnych rozliczeń pieniężnych.
Pytania
1. Czy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym faktyczne przepływy środków pieniężnych pomiędzy Wnioskodawcą a Zainteresowanym, stanowiące wzajemne rozliczenie udziału Stron w wyniku wspólnego przedsięwzięcia, nie stanowią odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT? 2. Czy w przypadku uznania stanowiska w zakresie pytania nr 3 za prawidłowe, wzajemne rozliczenia finansowe pomiędzy Wnioskodawcą a Zainteresowanym mogą być dokumentowane notami księgowymi, a nie fakturami VAT?
3. Czy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym odpłatne udostępnienie przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy, w ramach Wkładu Nieruchomościowego, prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie pytania nr 1 faktyczne przepływy środków pieniężnych pomiędzy Wnioskodawcą a Zainteresowanym, będące konsekwencją rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia, nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Przepływy te stanowią wyłącznie realizację przyjętego przez Strony mechanizmu udziału w wyniku wspólnego przedsięwzięcia, wobec czego nie podlegają opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie pytania nr 2, skoro wzajemne przepływy finansowe nie dokumentują czynności podlegającej opodatkowaniu VAT, brak jest podstaw do wystawiania z tego tytułu faktur VAT.
Rozliczenia te mogą być zatem dokumentowane notami księgowymi, które odzwierciedlają wysokość wzajemnych należności wynikających z rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia. Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie pytania nr 3 odpłatne udostępnienie przez B na rzecz A, w ramach Wkładu Nieruchomościowego, prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
Przedmiotem Wkładu Nieruchomościowego nie jest bowiem przeniesienie własności nieruchomości, lecz umożliwienie A korzystania z nieruchomości w ramach prowadzonego wspólnego przedsięwzięcia, za co B przysługuje odrębne wynagrodzenie w wysokości określonej w Umowie. Wynagrodzenie należne B z tytułu Wkładu Nieruchomościowego należy przy tym odróżnić od przysługującego B udziału w zysku wspólnego przedsięwzięcia.
Pierwsza z tych należności stanowi wynagrodzenie za konkretne świadczenie B na rzecz A i podlega opodatkowaniu VAT, natomiast druga wynika z uczestnictwa B we wspólnym przedsięwzięciu i stanowi element podziału jego wyniku, którego dotyczą pytania nr 1 i 2. Rozliczenia pomiędzy uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia na gruncie VAT Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. Dla uznania określonego przepływu pieniężnego za wynagrodzenie z tytułu odpłatnego świadczenia usług nie jest wystarczające samo wystąpienie płatności pomiędzy dwoma podatnikami. Konieczne jest istnienie stosunku prawnego, w ramach którego jeden podmiot wykonuje na rzecz drugiego określone świadczenie, zaś przekazywana kwota stanowi rzeczywisty ekwiwalent tego świadczenia.
Pomiędzy konkretnym świadczeniem a otrzymywanym wynagrodzeniem musi zatem istnieć bezpośredni związek pozwalający uznać płatność za wynagrodzenie za określoną czynność. W przypadku wzajemnych rozliczeń A i B taki stosunek nie występuje. Kwoty przekazywane pomiędzy Stronami w wykonaniu rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia nie są ustalane jako wynagrodzenie za określoną usługę świadczoną przez B na rzecz A albo przez A na rzecz B Wynikają one z wysokości przychodów i kosztów wspólnego przedsięwzięcia, przysługującego każdej ze Stron udziału w jego wyniku oraz tego, która ze Stron faktycznie otrzymała określone przychody lub poniosła określone koszty.
Wysokość płatności nie jest zatem ekwiwalentem świadczenia jednej ze Stron, lecz wynikiem okresowego rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia. Charakter wzajemnych przepływów dodatkowo potwierdza fakt, że należności mogą powstawać w obu kierunkach. W zależności od przychodów, kosztów i rzeczywistych przepływów w danym okresie należność może przysługiwać B wobec A albo A wobec B. W niektórych okresach wzajemne należności były kompensowane, podczas gdy obecnie regulowane są również poprzez rzeczywiste przelewy w obu kierunkach.
Mechanizm ten nie odpowiada zatem relacji usługodawca usługobiorca, w której określona płatność stanowi wynagrodzenie za skonkretyzowane świadczenie, lecz stanowi sposób finansowego rozliczenia uczestników wspólnego przedsięwzięcia. Faktyczne przepływy środków pieniężnych pomiędzy A i B stanowią więc konsekwencję podziału wyniku wspólnego przedsięwzięcia, a nie zapłatę za usługę wykonywaną przez jednego jego uczestnika na rzecz drugiego. Brak jest bezpośredniego związku pomiędzy przekazywaną kwotą a świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
W konsekwencji wzajemne rozliczenia finansowe Stron nie stanowią odpłatnego świadczenia usług i nie podlegają opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Dokumentowanie wzajemnych rozliczeń notami księgowymi Zgodnie z art. 106b ustawy o VAT obowiązek wystawienia faktury odnosi się do czynności wskazanych w tym przepisie, w szczególności sprzedaży dokonywanej przez podatnika na rzecz innego podatnika. Faktura stanowi zatem dokument właściwy dla czynności objętych zakresem regulacji ustawy o VAT, nie zaś dla każdego przepływu pieniężnego występującego pomiędzy podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą.
Skoro wzajemne przepływy środków pieniężnych pomiędzy A i B nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, lecz służą wyłącznie rozliczeniu wyniku wspólnego przedsięwzięcia, brak jest podstaw do dokumentowania tych rozliczeń fakturami VAT. Sam fakt powstania należności jednego uczestnika wspólnego przedsięwzięcia wobec drugiego nie powoduje obowiązku wystawienia faktury, jeżeli należność ta nie stanowi zapłaty za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. Wzajemne należności mogą być zatem dokumentowane notami księgowymi.
Nota nie dokumentuje w tym przypadku odrębnej transakcji pomiędzy A i B, lecz odzwierciedla wynik dokonanego za dany okres wewnętrznego rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia, uwzględniającego osiągnięte przychody, poniesione koszty, rzeczywiste przepływy oraz przysługujący każdej ze Stron udział w wyniku przedsięwzięcia. Taki sposób dokumentowania odpowiada rzeczywistemu charakterowi gospodarczemu rozliczenia, które pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT. W konsekwencji, skoro wzajemne rozliczenia A i B nie stanowią odpłatnego świadczenia usług i nie podlegają opodatkowaniu VAT, prawidłowe jest ich dokumentowanie notami księgowymi, bez wystawiania z tego tytułu faktur VAT.
Wkład Nieruchomościowy jako odpłatne świadczenie usług. Odmiennie od wzajemnych przepływów środków pieniężnych stanowiących rozliczenie wyniku wspólnego przedsięwzięcia należy ocenić Wkład Nieruchomościowy wniesiony przez B. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, przedmiotem tego wkładu nie jest przeniesienie na A własności nieruchomości, lecz przyznanie A prawa do jej używania, korzystania i pobierania z niej pożytków A wykorzystuje uzyskane w ten sposób uprawnienie do prowadzenia działalności w ramach wspólnego przedsięwzięcia, w szczególności do wynajmowania lokali na rzecz podmiotów trzecich.
Za możliwość korzystania z Wkładu Nieruchomościowego B przysługuje od A odrębne wynagrodzenie za każdy kwartał. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie natomiast do art 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. Pojęcie świadczenia usług zostało zatem określone szeroko i obejmuje również umożliwienie innemu podmiotowi odpłatnego korzystania z określonych składników majątkowych lub praw.
W przedstawionym stanie faktycznym pomiędzy świadczeniem B a należnym mu wynagrodzeniem istnieje bezpośredni związek. B umożliwia A używanie nieruchomości, korzystanie z niej i pobieranie z niej pożytków, natomiast A w zamian za możliwość korzystania z tego prawa zobowiązane jest do zapłaty na rzecz B określonego w Umowie wynagrodzenia. Występuje zatem możliwe do zidentyfikowania świadczenie B na rzecz A, jego bezpośredni beneficjent oraz należne B wynagrodzenie stanowiące ekwiwalent tego świadczenia. Konstrukcja ta odpowiada przesłankom odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
Dla powyższej kwalifikacji istotne jest rozróżnienie dwóch odrębnych stosunków ekonomicznych występujących pomiędzy Stronami. Z jednej strony B przysługuje udział w zysku wspólnego przedsięwzięcia wynoszący 90%. Kwoty otrzymywane w wykonaniu tego uprawnienia nie stanowią zapłaty za konkretne świadczenie B na rzecz A, lecz są konsekwencją udziału B we wspólnym przedsięwzięciu. Z drugiej strony B oddaje A do używania Wkład Nieruchomościowy i z tego właśnie tytułu otrzymuje odrębne, określone kwotowo wynagrodzenie.
W tym drugim przypadku występuje zatem bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem a należnym wynagrodzeniem, którego brak w przypadku podziału wyniku wspólnego przedsięwzięcia Okoliczność, że prawo do korzystania z nieruchomości zostało wniesione jako wkład do spółki cichej, nie zmienia charakteru tego świadczenia na gruncie VAT. Istotna jest jego rzeczywista treść ekonomiczna. B pozostaje podmiotem dysponującym nieruchomością, natomiast A uzyskuje prawo do korzystania z niej i pobierania pożytków dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
Jednocześnie Umowa przewiduje za udostępnienie tego prawa odrębne wynagrodzenie, niezależne od wysokości zysku osiągniętego w ramach wspólnego przedsięwzięcia. Sama Umowa wyraźnie rozdziela zresztą udział B w zysku od wynagrodzenia za Wkład Nieruchomościowy, regulując je jako odrębne należności. Powyższe rozróżnienie jest również spójne z charakterem wkładów wnoszonych przez B. Samo przekazanie środków pieniężnych w ramach Wkładu Pieniężnego nie stanowi świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Inaczej przedstawia się natomiast sytuacja Wkładu Nieruchomościowego, którego istotą jest umożliwienie A korzystania przez określony czas z prawa mającego wymierną wartość gospodarczą.
W tym zakresie dochodzi do rzeczywistego świadczenia B na rzecz A, któremu odpowiada przewidziane w Umowie wynagrodzenie. W konsekwencji odpłatne udostępnienie A, w ramach Wkładu Nieruchomościowego, prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zakres tych czynności sformułowany został odpowiedni w art. 7 oraz w art. 8 ustawy. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Z powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlega opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.
Na gruncie utrwalonej praktyki, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I FSK 562/11, wyroki TSUE w sprawach: Town&Country Factor LTd C-498/99, Tolsma C-16/93, Hoge Raad C-154/80), wykształcono przesłanki warunkujące uznanie danych czynności za świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT.
Za takie czynności, zgodnie z ugruntowanymi tezami można uznać sytuacje, w których: - istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne; - otrzymane wynagrodzenie stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy; - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi; - odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem; - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
W konsekwencji, dla uznania danego świadczenia za opodatkowane na gruncie ustawy o VAT, konieczne jest istnienie stosunku prawnego pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, w ramach którego istnieje świadczenie wzajemne. Usługa musi być świadczona za wynagrodzeniem, a odpłatność ta powinna pozostawać w bezpośrednim związku z czynnością opodatkowaną. Ponadto, po stronie usługodawcy, musi istnieć bezpośrednia i skonkretyzowana korzyść z tytułu świadczenia usługi. Natomiast kwestia odpłatności była niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Jak zauważył Trybunał w wyroku w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council, EU:C:1988:120: Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem. W świetle powyższego, w celu zweryfikowania czy działania realizowane w ramach wspólnego przedsięwzięcia pomiędzy Stronami stanowią czynności opodatkowane należy przeanalizować, czy w przedmiotowej sprawie spełnione będą wyżej wspomniane przesłanki.
Z opisu sprawy wynika, że w dniu 1 września 2025 r. Państwo oraz B zawarli umowę spółki cichej. Celem umowy jest prowadzenie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego w zakresie najmu nieruchomości. W ramach wspólnego przedsięwzięcia prowadzą Państwo działalność polegającą na wynajmie lokali na rzecz podmiotów trzecich. Zajmuje się również Państwo bieżącą obsługą nieruchomości wykorzystywanych w ramach przedsięwzięcia w tym części wspólnych i terenów zielonych oraz organizacją wymaganych przeglądów. W ramach przedsięwzięcia działają Państwo we własnym imieniu w relacjach z najemcami i innymi podmiotami trzecimi.
B jako Wspólnik Cichy nie prowadzi spraw Państwa ani nie reprezentuje Państwa w stosunkach zewnętrznych. B jest natomiast uprawnione do kontroli dokumentacji związanej z przedsięwzięciem, w tym dokumentacji księgowej. W związku z przystąpieniem do wspólnego przedsięwzięcia B wniosło wkład pieniężny w wysokości (…) zł oraz wkład niepieniężny w postaci prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z nieruchomości wykorzystywanej przez Państwa w ramach wspólnego przedsięwzięcia.
Wniesienie Wkładu Nieruchomościowego nie skutkuje przeniesieniem własności nieruchomości na Państwa, lecz umożliwia Państwu korzystanie z niej dla potrzeb działalności prowadzonej w ramach wspólnego przedsięwzięcia, w szczególności wynajmowanie znajdujących się na niej lokali na rzecz podmiotów trzecich. Umowa rzeczywiście określa Wkład Nieruchomościowy jako prawo do używania, korzystania i pobierania pożytków z nieruchomości. Za możliwość korzystania z Wkładu Nieruchomościowego B przysługuje od Państwa odrębne wynagrodzenie za każdy kwartał, powiększone o należny podatek VAT.
Udostępnienie Państwu prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z Nieruchomości Strony traktują dla celów podatku od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT. Wynagrodzenie to ma charakter od przysługującego B udziału w zysku wspólnego przedsięwzięcia. Jednocześnie wynagrodzenie netto należne B z tytułu Wkładu Nieruchomościowego stanowi koszt wspólnego przedsięwzięcia i jest uwzględniane w prowadzonej przez Strony wewnętrznej ewidencji rozliczeniowej na takich samych zasadach jak pozostałe koszty związane z przedsięwzięciem.
W konsekwencji koszt ten jest następnie przypisywany Stronom zgodnie z przyjętym udziałem w wyniku wspólnego przedsięwzięcia, tj. w proporcji 90% dla B i 10% dla Państwa. Oznacza to, że Państwo uiszczają na rzecz B wynagrodzenie powiększone o należny VAT, natomiast następnie kwota netto tego wynagrodzenia jest uwzględniana jako koszt przy ustalaniu wyniku wspólnego przedsięwzięcia i podlega rozliczeniu pomiędzy Stronami w proporcji 90/10. Udział B w wyniku wspólnego przedsięwzięcia wynosi 90%, natomiast udział Państwa wynosi 10%. Przychody i koszty związane ze wspólnym przedsięwzięciem mogą być faktycznie uzyskiwane lub ponoszone przez różne Strony.
Przychody z najmu lokali na rzecz podmiotów trzecich uzyskują Państwo. Jednocześnie część wydatków dotyczących nieruchomości objętych wspólnym przedsięwzięciem ponosi bezpośrednio B. Dotyczy to w szczególności kosztów gazu, wywozu odpadów, dostawy wody i odprowadzania ścieków i przeglądów wind. B ponosi również podatek od nieruchomości. Prowadzą Państwo także działalność w zakresie najmu i podnajmu nieruchomości nieobjętych wspólnym przedsięwzięciem z B. Przychody i koszty dotyczące tej działalności są wyodrębniane od przychodów i kosztów wspólnego przedsięwzięcia.
W przypadku kosztów ogólnych Państwa, takich jak koszty biura, księgowości czy wynagrodzeń, w pierwszej kolejności ustalana jest część kosztów przypadająca na wspólne przedsięwzięcie. Dla potrzeb wzajemnych rozliczeń Strony prowadzą wewnętrzną ewidencję rozliczeniową w formie okresowych zestawień. Ewidencja pozwala na wyodrębnienie przychodów i kosztów związanych ze wspólnym przedsięwzięciem oraz ustalenie części przypadającej na B i Państwo zgodnie z przyjętą proporcją 90% do 10%. Podstawą rozliczeń są wewnętrzne zestawienia sporządzane na podstawie danych dotyczących rzeczywiście osiągniętych przychodów i poniesionych kosztów.
W zestawieniach ujmowane są w szczególności przychody związane ze wspólnym przedsięwzięciem, koszty związane z tym przedsięwzięciem oraz informacja, która ze Stron faktycznie uzyskała dany przychód albo poniosła określony koszt. W odniesieniu do kosztów wspólnych stosowane są odpowiednie klucze alokacji pozwalające w pierwszej kolejności ustalić część kosztu dotyczącą wspólnego przedsięwzięcia. Na podstawie powyższej ewidencji ustalany jest wynik wspólnego przedsięwzięcia oraz przypadająca na każdą ze Stron część przychodów i kosztów zgodnie z udziałem w wyniku wynoszącym odpowiednio 90% dla B i 10% dla Państwa.
Rozliczenie uwzględnia jednocześnie rzeczywiste przepływy gospodarcze, a więc to, która ze Stron faktycznie otrzymała określone przychody oraz która faktycznie poniosła poszczególne koszty. W konsekwencji przypisanie przychodów i kosztów zgodnie z proporcją 90% do 10% nie jest tożsame z faktycznym przepływem środków pieniężnych pomiędzy Stronami. Przykładowo, przychód z najmu może zostać w całości otrzymany przez Państwa, podczas gdy zgodnie z przyjętą proporcją odpowiednia część tego przychodu przypada B. Z drugiej strony określony koszt związany z nieruchomością może zostać w całości poniesiony przez B, podczas gdy odpowiednia jego część przypada na Państwo.
Po uwzględnieniu przychodów i kosztów związanych ze wspólnym przedsięwzięciem ustalane są wzajemne rozliczenia pomiędzy Stronami. W związku z przyjętym sposobem rozliczeń zarówno B może posiadać należności wobec Państwa, jak również Państwo może posiadać należności wobec B. Wzajemne należności dokumentowane są notami wystawianymi przez obie Strony. W poszczególnych okresach rozliczeniowych zdarzało się, że wynikające z tych not należności były wzajemnie kompensowane, natomiast obecnie są one regulowane poprzez rzeczywiste przepływy pieniężne w obu kierunkach, tj. zarówno z Państwa do B, jak i z B do Państwa.
Rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia są niezależne od technicznego sposobu dokonywania wzajemnych przepływów pieniężnych. Strony przyjmują, że przychody i koszty związane ze wspólnym przedsięwzięciem przypisywane są każdej ze Stron proporcjonalnie do jej udziału w wyniku przedsięwzięcia, tj. w proporcji 90% dla B i 10% dla Państwa, niezależnie od tego, która ze Stron faktycznie otrzymała dany przychód lub poniosła dany koszt oraz od sposobu i terminu dokonania wzajemnych rozliczeń pieniężnych.
W pierwszej kolejności odpowiem na Państwa wątpliwości objęte pytaniem nr 3, które dotyczą kwestii czy odpłatne udostępnienie przez Zainteresowanego na rzecz Państwa, w ramach Wkładu Nieruchomościowego, prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług.
Mając na uwadze przedstawiony stan prawny i opis sprawy stwierdzam, że odpłatne udostępnienie przez Zainteresowanego (B) na rzecz Państwa, w ramach Wkładu Nieruchomościowego, prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przedmiotem Wkładu Nieruchomościowego jest umożliwienie Państwu korzystania z nieruchomości w ramach prowadzonego wspólnego przedsięwzięcia, za co B przysługuje odrębne wynagrodzenie w wysokości określonej w Umowie.
Zatem B otrzymuje wynagrodzenie za konkretne świadczenie na rzecz Państwa tj. za udostępnienie w ramach Wkładu Nieruchomościowego prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z nieruchomości. Stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
Wątpliwości Państwa objęte pytaniem nr 1 i 2 dotyczą kwestii czy przepływy środków pieniężnych pomiędzy Państwem a Zainteresowanym stanowiące wzajemne rozliczenie udziału Stron w wyniku wspólnego przedsięwzięcia, nie stanowią odpłatnego świadczenia usług i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz czy wzajemne rozliczenia finansowe pomiędzy Państwem a Zainteresowanym mogą być dokumentowane notami księgowymi, a nie fakturami VAT. Zauważyć należy, że zawieranie porozumień w postaci umowy o współpracę jest dopuszczalne, w ramach swobody umów. Stosownie do art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.
Dz.U. z 2026 r., poz. 795 ze zm.): Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Wspólne przedsięwzięcie charakteryzuje to, że jego uczestnicy są związani ustaleniami umownymi. Umowa o wspólne przedsięwzięcie z reguły wiąże podmioty na czas określony, najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, dla którego została zawarta.
Podmioty podejmujące współpracę w ramach wspólnego przedsięwzięcia realizują wspólną politykę finansową objętą porozumieniem, a podjęte przez takie podmioty działania nie tworzą podmiotu gospodarczego, który byłby odrębnym podmiotem gospodarczym podlegającym rejestracji. Zatem przedsiębiorcy działający w ramach wspólnego przedsięwzięcia są odrębnymi podatnikami VAT. W konsekwencji w sytuacjach, w których przedmiotem umowy stron jest wspólna realizacja określonego celu, można przyjąć, że w zakresie działań każdej ze stron, wynikających z ich obowiązków umownych, nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego świadczenia usług.
Należy podkreślić, że w tego rodzaju przypadkach wszystkie strony umowy osiągają zamierzone cele, z tym że osiągnięcie tych celów nie jest bezpośrednio związane ze świadczeniem innego podmiotu w ramach zawartej umowy.
Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy: Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: 1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem; 2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a; 3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1; 4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy: a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4, c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
Faktura jest dokumentem odzwierciedlającym prawidłowy przebieg zdarzenia gospodarczego zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Co do zasady, faktura musi być wystawiona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego w tym względzie. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza np. fakt dostawy określonych towarów i świadczonych usług. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
W świetle powyższego, w celu zweryfikowania czy działania realizowane w ramach wspólnego przedsięwzięcia pomiędzy Stronami stanowią czynności opodatkowane należy przeanalizować, czy w przedmiotowej sprawie spełnione będą wyżej wspomniane przesłanki. Z uwagi na przedstawione okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie nie wystąpi element opodatkowania czynności dokonywanych pomiędzy Uczestnikami umowy wspólnego przedsięwzięcia.
Wyjątek stanowi udostępnienie w ramach Wkładu Nieruchomościowego Państwu prawa do używania, korzystania i pobierania pożytków z Nieruchomości, które jak wskazano wyżej stanowi odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ramach wspólnego przedsięwzięcia nie będzie dochodzić do świadczenia usług pomiędzy Państwem a B, ponieważ nie będą Państwo ani B wykonywać na swoją rzecz świadczeń, za które byliby zobowiązani do uiszczenia wynagrodzenia. Strony umowy zobowiązały się jedynie do wypełniania powierzonych im zadań mających na celu realizację określonego wspólnego przedsięwzięcia, a nie wypełniania świadczeń na rzecz siebie.
Głównym celem umowy jest prowadzenie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego w zakresie najmu nieruchomości. Prowadzą Państwo działalność polegającą na wynajmie lokali na rzecz podmiotów trzecich i zajmują się bieżącą obsługą nieruchomości wykorzystywanych w ramach przedsięwzięcia w tym części wspólnych i terenów zielonych oraz organizacją wymaganych przeglądów.
Zatem celem współpracy będzie wynajem lokali na rzecz podmiotów trzecich, co będzie prowadzić do zwiększania zysków Państwa i B. Uczestnicy umowy wspólnego przedsięwzięcia będą wykonywać na jej podstawie określone obowiązki oraz ponosić stosowne koszty np. część wydatków dotyczących nieruchomości objętych wspólnym przedsięwzięciem ponosi bezpośrednio B (np. koszt gazu, wywozu odpadów, dostawy wody i odprowadzania ścieków, przeglądów wind, podatek od nieruchomości). Dla potrzeb wzajemnych rozliczeń, jak Państwo wskazali, Strony prowadzą wewnętrzną ewidencję rozliczeniową w formie okresowych zestawień.
Ewidencja pozwala na wyodrębnienie przychodów i kosztów związanych ze wspólnym przedsięwzięciem oraz ustalenie części przypadającej na B i Państwa zgodnie z przyjętą proporcją 90% do 10%. Podstawą rozliczeń są wewnętrzne zestawienia sporządzane na podstawie danych dotyczących rzeczywiście osiągniętych przychodów i poniesionych kosztów. W odniesieniu do kosztów wspólnych stosowane są odpowiednie klucze alokacji pozwalające w pierwszej kolejności ustalić część kosztu dotyczącą wspólnego przedsięwzięcia.
W konsekwencji należy uznać, że rozliczenia finansowe obejmujące podział kosztów oraz przychodów dokonywanych przez Państwa i B w ramach wspólnego przedsięwzięcia w celu osiągnięcia przychodu z wynajmu lokali na rzecz podmiotów trzecich, nie będą stanowić wynagrodzenia z tytułu odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. W ramach wspólnego przedsięwzięcia nie dochodzi do świadczenia usług pomiędzy Państwem a B. Państwo i B nie wykonują na swoją rzecz świadczeń, za które byliby zobowiązani do zapłaty wynagrodzenia.
Jeżeli zatem transfery środków pieniężnych związane z rozliczeniami dokonywanymi między Stronami, obejmujące podział zysków, nie dotyczą żadnych usług czy też dostaw towarów wykonywanych przez jednego uczestnika umowy na rzecz drugiego, mają charakter techniczny i są dokonywane w celu odzwierciedlenia partycypacji poszczególnych Stron w przychodach i kosztach generowanych przez wspólne przedsięwzięcie, to sam podział przychodów i kosztów nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu.
Zatem ww. rozliczenia finansowe dokonywane przez Państwa i B w ramach wspólnego przedsięwzięcia nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie powinny zostać dokumentowane fakturą, lecz innym dowodem księgowym, np. notą księgową. Należy jednak zaznaczyć, że nota księgowa nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie jest objęta regulacją tych przepisów, brak jest jednakże przeciwwskazań na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, dla takiego sposobu dokumentowania. W związku z powyższym stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 1 i nr 2 jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a ; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania A sp. z o.o. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.