Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (…).
Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady: „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Podatnikiem podatku od towarów i usług może być zatem każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy.
Jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.
Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów/świadczenie usług podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
Istotne do określenia, czy w odniesieniu do konkretnej transakcji mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zasadne zatem jest wyłączenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny, użyczenia towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
Zatem, w kwestii uznania, że dokonując sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr A i B będzie Pan występował w charakterze podatnika podatku od towaru i usług istotne jest, czy w celu dokonania jej sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Z treści wniosku wynika, że jest Pan osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym i współudziałowcem oraz prezesem zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.
Spółka jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Równolegle prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której jest odrębnie zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Działalność ta obejmuje szeroki zakres kodów PKD związanych z branżą budowlaną, architektoniczną oraz informatyczną. W (...) r. nabył Pan, jako osoba prywatna (poza prowadzoną działalnością gospodarczą), niezabudowaną nieruchomość gruntową składającą się z działek nr A i B od innej osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.
Transakcja nabycia nie była objęta podatkiem od towarów i usług; uiścił Pan z tego tytułu podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości 2% podstawy opodatkowania. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działki nr A i B przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Działki nie posiadają przyłączy mediów (wody, prądu, gazu, kanalizacji).
Od momentu nabycia niezabudowanej nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr A i B aż do dnia jej sprzedaży nie podejmował i nie będzie podejmował Pan wobec niej żadnych czynności o charakterze inwestycyjnym ani przygotowawczym do sprzedaży, w szczególności nie dokonywał i nie dokona Pan podziału geodezyjnego, nie uzbrajał i nie uzbroi Pan terenu, nie ogradzał i nie ogrodzi Pan działki, nie podejmował i nie podejmie Pan działań marketingowych (ogłoszeń, reklamy), nie korzystał i nie będzie Pan korzystał z usług pośrednika nieruchomości, nie występował i nie wystąpi Pan o decyzję o warunkach zabudowy (działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) ani o zmianę tego planu, a także nie udzielał i nie udzieli Pan żadnych pełnomocnictw dotyczących niezabudowanej nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr A i B. Niezabudowana nieruchomość gruntowa składająca się z działek nr A i B nie była i nie jest przedmiotem umowy najmu, dzierżawy ani innej umowy o podobnym charakterze.
Nie wprowadził Pan ww. działek do ewidencji środków trwałych żadnej z prowadzonych przez siebie działalności gospodarczych ani nie wykorzystywał ich Pan w ramach tych działalności. Planuje Pan sprzedać ww. nieruchomość na rzecz Spółki. Sprzedaż nastąpi z Pana majątku prywatnego. Cena sprzedaży zostanie ustalona na poziomie odpowiadającym cenie nabycia niezabudowanej nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr A i B przez Pana w (...) r. Transakcja nastąpi przed upływem 5 lat od dnia nabycia ww. działek.
Decyzja o odsprzedaży działek wynika ze zmiany Pana planów życiowych i Pana małżonki co do lokalizacji planowanej inwestycji prywatnej, w związku z czym zamierza Pan przeznaczyć ww. nieruchomość gruntową składającą się z działek nr A i B na potrzeby Spółki. Sprzedaż obejmie zatem całość nabytej przez Pana nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr A i B bez dokonywania jakichkolwiek podziałów czy zmian jej powierzchni. Ustalona cena sprzedaży wynosi (…) zł netto – tyle samo, ile wynosiła cena jej nabycia. Nie zamierza Pan osiągnąć zysku wynikającego z różnicy pomiędzy ceną nabycia a ceną sprzedaży nieruchomości.
W uzupełnieniu wniosku podał Pan, że nabycie opisanej wyżej nieruchomości było związane z Pana prywatnymi planami mieszkaniowymi. Wspólnie z żoną poszukiwali Państwo nieruchomości gruntowej, na której mogliby Państwo wybudować dom jednorodzinny przeznaczony do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych Państwa rodziny. Poszukiwania prowadzili Państwo już od dłuższego czasu, analizując różne dostępne nieruchomości, ich lokalizację, powierzchnię, ceny oraz możliwości i koszty realizacji planowanej budowy. Jednocześnie obserwowali Państwo, że atrakcyjne działki stosunkowo szybko znajdują nabywców, a zbyt długie zwlekanie z podjęciem decyzji może oznaczać utratę możliwości zakupu wybranej nieruchomości.
W przypadku działek będących przedmiotem niniejszego wniosku zdawali sobie Państwo sprawę o zainteresowaniu ze strony innych potencjalnych nabywców. Mieli zatem Państwo świadomość, że sprzedający nie będą w nieskończoność oczekiwać na Państwa ostateczną decyzję. Okoliczności te powodowały pewną presję czasu i skłoniły Pana do podjęcia decyzji o zabezpieczeniu możliwości nabycia nieruchomości, którą uważał Pan za odpowiednią do realizacji Państwa planów mieszkaniowych, mimo że nadal prowadził Pan z żoną rozmowy dotyczące ostatecznego wyboru lokalizacji przyszłego domu.
Zmiana planów dotyczących wykorzystania nabytej nieruchomości była wynikiem utrzymujących się różnic pomiędzy Panem a żoną co do wyboru lokalizacji Państwa przyszłego domu. W toku poszukiwań rozważali Państwo bowiem przede wszystkim dwie nieruchomości położone w tej samej okolicy, tj. opisaną wyżej nieruchomość obejmującą działki nr A i B oraz inną działkę, oznaczoną numerem ewidencyjnym C, o powierzchni (…) m². Obie nieruchomości odpowiadały zasadniczo Państwa potrzebom mieszkaniowym, jednak każda z nich miała odmienne zalety. Pan preferował działki nr A i B ze względu na ich niższą cenę oraz korzystniejsze warunki techniczne i finansowe realizacji planowanej budowy.
W szczególności sieci infrastruktury technicznej przebiegały w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, co pozwalało zakładać niższe koszty doprowadzenia mediów oraz możliwość szybszego rozpoczęcia budowy domu. Pana żona skłaniała się natomiast ku działce nr C, która była nieco większa, znajdowała się na skraju osiedla i sąsiadowała z terenami zielonymi oraz lasem. Z perspektywy Pana żony istotne znaczenie miały również korzystniejsze usytuowanie przyszłego domu, nasłonecznienie ogrodu, widok z okien oraz większa prywatność. Pana żona preferowała tę nieruchomość pomimo jej wyższej ceny i znacznie większych kosztów doprowadzenia mediów.
Jeszcze w lipcu prowadzili Państwo liczne rozmowy dotyczące obu wskazanych wyżej lokalizacji, a także byli Państwo otwarci i poszukiwali dalszych ofert. Analizowali Państwo przy tym projekty domów, które mogliby Państwo na nich wybudować, oraz koszty i możliwości doprowadzenia mediów. Pomimo tych rozmów nie udało się Państwu osiągnąć finalnego porozumienia co do ostatecznego wyboru nieruchomości. Zawarcie przez Pana (…) =r. umowy przedwstępnej zakupu działek nr A i B nie zakończyło Państwa rozmów dotyczących wyboru lokalizacji przyszłego domu.
Liczył Pan jednak, że podjęcie konkretnego zobowiązania finansowego, w tym wpłata zadatku i zaliczki w łącznej wysokości (…) zł, przyczyni się do ostatecznego zaakceptowania przez Państwa tej nieruchomości. Nadal miał Pan nadzieję, że uda się Panu przekonać żonę do Pana wyboru. Pomimo zawarcia umowy przedwstępnej nie zmieniła ona jednak swojego stanowiska i w dalszym ciągu zdecydowanie preferowała działkę nr C. W tej sytuacji (…) r. podjął Pan decyzję, że niezależnie od ostatecznego wyboru lokalizacji Państwa domu doprowadzi Pan do sfinalizowania zakupu działek nr A i B. Rezygnacja z transakcji oznaczałaby bowiem ryzyko utraty wpłaconego zadatku w wysokości (…) zł, czego chciał Pan uniknąć.
Jednocześnie uznał Pan, że jeżeli żona ostatecznie pozostanie przy wyborze działki nr C, nabytą nieruchomość odsprzeda Pan innemu podmiotowi, choćby za cenę równą cenie jej nabycia, bez osiągania jakiegokolwiek zysku z takiej transakcji. W Pana zamierzeniu było to zatem rozwiązanie pozwalające uniknąć straty finansowej wynikającej z rezygnacji z zawartej już umowy przedwstępnej, a nie przedsięwzięcie podejmowane w celu zarobkowego obrotu nieruchomościami. W wyniku kolejnych, intensywnych rozmów Pana żona ostatecznie wyraziła zdecydowaną wolę zakupu działki nr C, uznając ją za znacznie bardziej odpowiednią do realizacji Państwa wspólnych planów mieszkaniowych.
Uwzględniając jej stanowisko, zdecydowali się Państwo skoncentrować na nabyciu tej właśnie nieruchomości.
Z opisanych wyżej względów, pomimo zmiany Państwa planów mieszkaniowych i świadomości, że nie wykorzystają Państwo już tej nieruchomości do budowy domu, w dniu (…) r. sfinalizował Pan jej zakup do majątku osobistego, wykonując zobowiązanie wynikające z umowy przedwstępnej z (…) r. Jednocześnie, wobec rezygnacji z jej wykorzystania na własne potrzeby mieszkaniowe, był Pan zdecydowany na odsprzedaż nieruchomości w celu odzyskania zaangażowanych środków finansowych, które zamierzał Pan przeznaczyć między innymi na przygotowanie projektu oraz realizację budowy Państwa przyszłego domu w innej lokalizacji.
Wskazał Pan, że nigdy nie zamierzał Pan osiągać zysku z odsprzedaży nieruchomości i był Pan gotów zbyć ją nawet za cenę odpowiadającą cenie jej nabycia. Ponieważ Spółka, której jest Pan większościowym wspólnikiem i prezesem zarządu, również w pewnej perspektywie planowała nabycie gruntu na potrzeby prowadzonej działalności, zdecydował się Pan na sprzedaż nieruchomości właśnie temu podmiotowi. Cena sprzedaży nieruchomości na rzecz Spółki będzie wynosić zatem również (…) zł netto, odpowiadającym cenie nabycia nieruchomości, co wynika przede wszystkim z Pana zamiaru odzyskania zaangażowanych środków, bez osiągania zysku na różnicy pomiędzy ceną zakupu a ceną sprzedaży.
Jednocześnie uznał Pan, że cena ta znajduje uzasadnienie w rzeczywistych warunkach rynkowych, ponieważ została wcześniej uzgodniona i zaakceptowana w transakcji pomiędzy niezależnymi, niepowiązanymi ze sobą osobami (Panem i wcześniejszymi właścicielami nieruchomości). Nie jest zatem wartością przyjętą arbitralnie na potrzeby transakcji ze Spółką, lecz odpowiadała cenie, za którą sam nabyłem tę samą nieruchomość. W Pana ocenie istotna była również okoliczność, że gdyby Spółka zdecydowała się na bezpośrednie nabycie nieruchomości od jej poprzednich właścicieli, mogłaby dokonać zakupu na analogicznych warunkach cenowych.
Sprzedaż dokonana przez poprzednich właścicieli nie podlegała przy tym opodatkowaniu podatkiem VAT, wobec czego również przy bezpośrednim zakupie przez Spółkę, w analogicznych okolicznościach, nie zakładał Pan doliczenia tego podatku do ceny. Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Pana zapytania, należy wskazać, że z analizy całokształtu okoliczności sprawy oraz informacji zawartych we wniosku wynika, że nieruchomość stanowi Pana majątek prywatny. Nieruchomość nie została nabyta w z góry podjętym zamiarze jej dalszej odsprzedaży. Decyzja o odsprzedaży działki wynika ze zmiany Pana planów życiowych i Pana małżonki co do lokalizacji planowanej inwestycji prywatnej.
W stosunku do ww. niezabudowanej nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr A i B nie podejmował i nie będzie podejmował Pan żadnych czynności o charakterze inwestycyjnym ani przygotowawczym do sprzedaży, w szczególności nie dokonywał i nie dokona Pan podziału geodezyjnego, nie uzbrajał i nie uzbroi Pan terenu, nie ogradzał i nie ogrodzi Pan działek.
Nie podejmował i nie podejmie Pan także żadnych działań marketingowych (ogłoszeń, reklamy), nie korzystał i nie będzie korzystał Pan z usług pośrednika nieruchomości, nie występował i nie wystąpi Pan o decyzję o warunkach zabudowy (działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) ani o zmianę tego planu, a także nie udzielał i nie udzieli Pan żadnych pełnomocnictw dotyczących działek.
W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr A i B, nie wystąpił ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądza, iż sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr A i B, którą nabył Pan w (...) r., wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
Całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem w sprawach połączonych TSUE C-180/10, C-181/10. Zatem dokonując sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr A i B, będzie Pan korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Brak tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży niezabudowanej działki, którą nabył Pan w (...) r., a dostawę – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W związku z tym, dokonując sprzedaży niezabudowanych działek nr A i B, które nabył Pan w (...) r., będzie Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
W konsekwencji, sprzedaż niezabudowanych działek nr A i B, które nabył Pan w (...) r., nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym Pana stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega jednak, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków prawnych. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Zainteresowanych, którzy zastosują się do interpretacji. - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania (…) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.