Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 30 października 2026 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.402.2026.2.AW

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek z datą 27 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie m.in. wskazania, czy sprzedaż e-walut korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług, wpłynął 27 sierpnia 2026 r. Wniosek – w odpowiedzi na wezwanie Organu – uzupełnił Pan pismem z 25 września 2026 r., które wpłynęło tego samego dnia. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(sformułowany ostatecznie w uzupełnieniu z 25 września 2026 r.) Wnioskodawca prowadzi działalność polegającą na nabywaniu i sprzedaży waluty funkcjonującej w ramach gier komputerowych, dalej określanej jako „e-waluta”. E-waluta jest jednostką cyfrową funkcjonującą w ramach konkretnej gry komputerowej. Jest ona wykorzystywana przez uczestników gry jako środek rozliczeniowy pomiędzy uczestnikami ekosystemu gry. E-waluta może być wykorzystywana przez graczy w szczególności do nabywania wirtualnych przedmiotów, elementów wyposażenia postaci, możliwości lub innych elementów dostępnych w ramach konkretnej gry, a także do dokonywania rozliczeń pomiędzy uczestnikami gry.

E-waluty występujące w poszczególnych grach posiadają określone przez twórców gry nazwy własne, przykładowo „(...)”. Wnioskodawca wskazuje, że e-waluta nie jest prawnym środkiem płatniczym żadnego państwa. Nie jest również walutą fiducjarną. Jednocześnie e-waluta pełni w ramach danego ekosystemu gry funkcję środka rozliczeniowego i płatniczego. Jest akceptowana przez uczestników tego ekosystemu jako forma rozliczenia za określone świadczenia dostępne w ramach gry oraz jako przedmiot wzajemnych rozliczeń pomiędzy graczami.

Dodatkowo na uwagę zasługuje, fakt że gracze mogą zaakceptować przyjęcie e-waluty w zamian za przedmiot ze świata rzeczywistego, np. zakupu towarów: używanych mebli, sprzętu elektronicznego np.: telefonu czy podzespołów komputerowych, a nawet samochodu za (...). Czy też usług: np. fizjoterapeutycznych, doradczych. E-waluta może być swobodnie przekazywana pomiędzy graczami, przy czym sposób i warunki jej przekazywania są określone przez zasady i funkcjonalności konkretnej gry.

Wnioskodawca pozyskuje e-walutę w szczególności poprzez nabycie jej od innych graczy za walutę fiducjarną, np. PLN, jak również poprzez aktywne uczestnictwo w rozgrywce, w tym wykonywanie zadań, misji i innych czynności przewidzianych przez twórców gry. Pozyskaną e-walutę Wnioskodawca następnie sprzedaje innym uczestnikom gry w zamian za walutę fiducjarną, najczęściej PLN. Transakcje nabycia i sprzedaży e-waluty mogą być dokonywane za pośrednictwem zewnętrznych portali sprzedażowych, jak również bezpośrednio pomiędzy uczestnikami gry. W przypadku transakcji bezpośrednich strony uzgadniają ilość e-waluty, cenę oraz sposób zapłaty.

Uzgodnienia mogą być dokonywane za pomocą komunikacji dostępnej w grze albo przy wykorzystaniu innych komunikatorów. Po otrzymaniu zapłaty Wnioskodawca przekazuje nabywcy odpowiednią ilość e-waluty. Przekazanie następuje wyłącznie w formie cyfrowej, za pośrednictwem funkcjonalności konkretnej gry. E-waluta nie jest fizycznie dostarczana. Z punktu widzenia Wnioskodawcy istotną cechą e-waluty jest jej wymienialność na walutę fiducjarną pomiędzy uczestnikami obrotu. Wnioskodawca nabywa e-walutę za walutę fiducjarną i następnie dokonuje jej sprzedaży za walutę fiducjarną.

Wnioskodawca nie świadczy natomiast na rzecz nabywców e-waluty odrębnej usługi polegającej na prowadzeniu gry, dostarczaniu oprogramowania lub tworzeniu wirtualnych przedmiotów. Przedmiotem transakcji dokonywanej przez Wnioskodawcę jest sama e-waluta. E-waluta może być przedmiotem obrotu pomiędzy uczestnikami gry niezależnie od tego, czy dany uczestnik samodzielnie pozyskał ją w ramach rozgrywki, czy też nabył ją od innego uczestnika za walutę fiducjarną. Wnioskodawca wskazuje również, że funkcja e-waluty jako jednostki rozliczeniowej i środka wymiany jest związana z jej możliwością wykorzystania w ramach ekonomicznego systemu konkretnej gry.

E-waluta jest nośnikiem określonej wartości ekonomicznej, która może być przenoszona pomiędzy uczestnikami tego systemu. E-waluta nie jest jednak przez Wnioskodawcę traktowana jako rzecz ani jako towar materialny. Nie jest również prawem do określonego rzeczywistego składnika majątkowego. Nabywca e-waluty uzyskuje możliwość dysponowania określoną ilością jednostek cyfrowych i wykorzystania ich zgodnie z zasadami obowiązującymi w danym ekosystemie gry. W grupie nabywców znajdują się zarówno osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, jak i podmioty prowadzące działalność gospodarczą.

Wnioskodawca może nie posiadać w każdym przypadku pełnych informacji pozwalających na ustalenie statusu nabywcy. Płatności za e-walutę dokonywane są w szczególności za pośrednictwem przelewów bankowych, BLIK lub za pośrednictwem portali internetowych pośredniczących w przekazywaniu środków.

Pytania

(sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku z 25 września 2026 r.) 1) Czy dokonywana przez Wnioskodawcę sprzedaż e-walut, w sposób opisany w przedstawionym stanie faktycznym, stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? 2) W przypadku uznania, że sprzedaż e-walut przez Wnioskodawcę stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy Wnioskodawca może zastosować do tych czynności zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT?

Pana stanowisko w sprawie

(sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku z 25 września 2026 r.) Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 Zdaniem Wnioskodawcy Sprzedaż e-walut stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. E-waluta nie stanowi rzeczy w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, wobec czego jej sprzedaż nie może zostać uznana za dostawę towarów. Jednocześnie sprzedaż e-waluty następuje za wynagrodzeniem, a pomiędzy świadczeniem Wnioskodawcy a otrzymywanym wynagrodzeniem istnieje bezpośredni związek. Wnioskodawca przekazuje nabywcy określoną ilość e-waluty, natomiast nabywca dokonuje na rzecz Wnioskodawcy zapłaty w walucie fiducjarnej.

Wnioskodawca wykonuje te czynności w sposób ciągły, zorganizowany i w celu osiągania przychodów, wobec czego działa w tym zakresie jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ustawy. W konsekwencji sprzedaż e-waluty stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające zasadniczo opodatkowaniu VAT, z uwzględnieniem właściwych zasad dotyczących miejsca świadczenia usług. Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku sprzedaży e-waluty opisanej w niniejszym wniosku, Wnioskodawca może zastosować zwolnienie od podatku od towarów i usług przewidziane w art. 43 ust. 1pkt 7 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT zwolnione od podatku są transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy. Przepis ten powinien być interpretowany z uwzględnieniem prawa Unii Europejskiej, w szczególności art.135 ust. 1 lit. e dyrektywy 2006/112/WE. W tym zakresie szczególne znaczenie ma wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14, Skatteverket przeciwko Davidowi Hedqvistowi.

W wyroku tym TSUE wskazał, że transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, innych niż pieniądze będące prawnym środkiem płatniczym, mogą korzystać ze zwolnienia, jeżeli waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych, a ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego. Trybunał wskazał również, że w przypadku bitcoinów ich funkcja środka płatniczego była decydująca dla uznania transakcji wymiany za objęte zwolnieniem. Zdaniem Wnioskodawcy przedstawiony stan faktyczny należy oceniać z uwzględnieniem ekonomicznej funkcji e-waluty, a nie wyłącznie jej technicznej postaci lub nazwy.

E-waluta jest bowiem jednostką cyfrową posiadającą określoną wartość ekonomiczną, która może być przenoszona pomiędzy uczestnikami danego ekosystemu i wykorzystywana jako środek rozliczeń. E-waluta jest akceptowana przez uczestników gry jako forma rozliczenia. Wnioskodawca może ją nabyć za walutę fiducjarną, a następnie sprzedać innemu uczestnikowi również za walutę fiducjarną. W tym znaczeniu e-waluta pełni funkcję środka wymiany i rozliczenia pomiędzy uczestnikami określonego ekosystemu gospodarczego. Zdaniem Wnioskodawcy dla zastosowania zwolnienia nie powinno być decydujące to, że e-waluta może zostać wykorzystana do nabycia wirtualnych przedmiotów lub innych elementów gry.

Takie wykorzystanie stanowi bowiem sposób realizacji funkcji ekonomicznej e-waluty w ramach danego ekosystemu, a nie odrębne świadczenie wykonywane przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca nie sprzedaje bowiem wirtualnych przedmiotów ani usług związanych z rozgrywką. Przedmiotem jego działalności jest obrót samą e-walutą. Należy również zwrócić uwagę, że art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT nie ogranicza zwolnienia wyłącznie do transakcji dotyczących walut będących prawnym środkiem płatniczym. Zwolnienie obejmuje transakcje dotyczące „walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy”, natomiast wykładnia tego przepisu musi uwzględniać jego unijną podstawę prawną oraz orzecznictwo TSUE.

W szczególności TSUE w sprawie C-264/14 uznał, że zakres zwolnienia może obejmować również waluty nietradycyjne, jeżeli są one akceptowane jako alternatywny środek płatniczy i pełnią funkcję środka płatniczego.

W ocenie Wnioskodawcy e-waluta spełnia ekonomiczne kryterium środka wymiany, ponieważ: - posiada możliwą do określenia wartość ekonomiczną; - może być przekazywana pomiędzy uczestnikami; - jest akceptowana przez uczestników jako forma rozliczenia; - może być nabywana za walutę fiducjarną; - może być zbywana za walutę fiducjarną; - może służyć do regulowania rozliczeń pomiędzy uczestnikami ekosystemu gry; - jest przedmiotem obrotu niezależnie od tego, czy została pierwotnie uzyskana poprzez udział w grze, czy nabyta od innego uczestnika. W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ekonomiczny charakter e-waluty odpowiada funkcji środka płatniczego w ramach określonego ekosystemu.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że e-waluta nie jest prawnym środkiem płatniczym żadnego państwa. Okoliczność ta sama w sobie nie powinna jednak wykluczać zastosowania zwolnienia, skoro TSUE w sprawie C-264/14 dopuścił objęcie zwolnieniem waluty nietradycyjnej, która nie była prawnym środkiem płatniczym, lecz pełniła funkcję środka płatniczego. W ocenie Wnioskodawcy istotą zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT jest charakter ekonomiczny transakcji dotyczących środków wymiany, a nie wyłącznie ich forma techniczna.

Wnioskodawca dokonuje zatem transakcji dotyczących jednostek cyfrowych pełniących funkcję środka wymiany i rozliczenia w ramach określonego ekosystemu, a transakcje te powinny zostać potraktowane analogicznie do transakcji dotyczących walut nietradycyjnych objętych zakresem art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż e-waluty w sposób przedstawiony w stanie faktycznym korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Wnioskodawca ma świadomość, że w wyroku z dnia 5 marca 2026 r. w sprawie C-472/24 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że transakcje wymiany waluty realnej na jednostki wirtualnej waluty wykorzystywanej wyłącznie w grze online nie są objęte zwolnieniem przewidzianym wart. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT. Jednocześnie jednak należy zwrócić uwagę na szczególne okoliczności faktyczne sprawy C- 472/24. Trybunał wskazał, że w sprawie tej „Gold” nie miało innego celu niż wykorzystanie w grze i nie stanowiło poza środowiskiem gry waluty akceptowanej jako środek płatniczy do nabywania rzeczywistych towarów lub usług.

Trybunał zwrócił również uwagę na fakt, że zgodnie z warunkami korzystania z gry produkty związane z grą, w tym „Gold”, nie należały do graczy. Na tej podstawie Trybunał uznał, z zastrzeżeniem ustaleń sądu krajowego, że „Gold” nie spełnia przesłanek pozwalających na zastosowanie zwolnienia. W ocenie Wnioskodawcy okoliczności przedstawione w niniejszej sprawie są istotnie odmienne. E-waluta będąca przedmiotem działalności Wnioskodawcy nie jest bowiem wyłącznie jednostką umożliwiającą uzyskanie określonych funkcjonalności gry od jej operatora. Stanowi ona środek rozliczeń pomiędzy samymi graczami.

Gracze mogą za jej pomocą nabywać od siebie nawzajem różnego rodzaju wirtualne przedmioty, wyposażenie, postacie oraz inne składniki wirtualnego świata, które mogą być przedmiotem obrotu pomiędzy graczami zgodnie z zasadami danej gry. W konsekwencji e-waluta nie jest konsumowana poprzez samo wykorzystanie określonej funkcjonalności gry. Może ona wielokrotnie zmieniać posiadacza i być wykorzystywana w kolejnych transakcjach pomiędzy graczami. Jest zatem nośnikiem wartości ekonomicznej oraz środkiem wymiany w ramach danego ekosystemu.

Powyższa charakterystyka e-waluty powoduje, że zasadniczego znaczenia nabiera wykładnia art. 135 ust.1 lit. e dyrektywy VAT przedstawiona przez TSUE w wyroku z dnia 22 października 2015 r., w sprawie C-264/14 Hedqvist. Trybunał wskazał w tym wyroku, że zwolnienie może obejmować transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, jeżeli zostały one zaakceptowane przez strony jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych, a ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego. W ocenie Wnioskodawcy przesłankę tę należy interpretować funkcjonalnie, z uwzględnieniem rzeczywistego charakteru danego aktywa.

E-waluta będąca przedmiotem niniejszego wniosku nie jest bowiem świadczeniem, które samo w sobie ma zostać skonsumowane przez nabywcę poprzez jednorazowe uzyskanie dostępu do określonej funkcji gry. Jest środkiem, za pomocą którego uczestnicy mogą dokonywać rozliczeń i wymiany różnych wartości w ramach ekosystemu. Jej funkcja jako środka wymiany jest zatem pierwotna wobec konkretnych transakcji, które mogą być przy jej wykorzystaniu dokonywane.

Konkluzja Wnioskodawca stoi na stanowisku, że: - sprzedaż przez Wnioskodawcę e-waluty stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT; - e-waluta, pomimo że nie jest prawnym środkiem płatniczym żadnego państwa, pełni funkcję środka wymiany i rozliczenia w ramach określonego ekosystemu gry; - dla celów zastosowania zwolnienia należy uwzględnić ekonomiczny charakter i funkcję e-waluty, a nie wyłącznie jej techniczną postać; - zgodnie z wykładnią art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT dokonaną przez TSUE w sprawie C-264/14, brak statusu prawnego środka płatniczego nie wyklucza sam w sobie zastosowania zwolnienia do waluty nietradycyjnej, jeżeli pełni ona funkcję środka płatniczego.

W konsekwencji Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT do sprzedaży e-waluty opisanej w niniejszym wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest: - prawidłowe w zakresie uznania, że opisane czynności, polegające na sprzedaży e-walut, stanowią świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. - nieprawidłowe w zakresie uznania, że Wnioskodawca może zastosować do tych czynności zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263, ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju. Według art. 2 pkt 1 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym równie (…).

Na podstawi art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z art. 2 pkt 43 i 44 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: 43) bonie jednego przeznaczenia – rozumie się przez to bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu; 44) bonie różnego przeznaczenia – rozumie się przez to bon inny niż bon jednego przeznaczenia.

Jak stanowi art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 644): Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej – rozumie się przez to cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest: a) prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej, b) międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące, c) pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, d) instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, e) wekslem lub czekiem - oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

Z przytoczonej wyżej definicji walut wirtualnych wynika, że nie stanowią one pieniędzy ani wartości pieniężnych.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego. Ustawa nie definiuje pojęcia „czynność odpłatna”, jednakże kwestia ta była niejednokrotnie przedmiotem oceny dokonywanej przez TSUE.

W wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 (ECR 1994/3/I-743) Trybunał zauważył, że świadczenie usług jest realizowane za „wynagrodzeniem” w rozumieniu art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE.

L z dnia 13 czerwca 1977 r. Nr 145 poz. 1 ze zm.) i podlega w związku z tym opodatkowaniu tylko i wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego można mówić o wzajemnym świadczeniu polegającym na tym, że wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę za usługę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy.

Z powyższego wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi. Zauważyć przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

A zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług.

Zatem odpłatną dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany barterowej. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność polegającą na nabywaniu i sprzedaży waluty funkcjonującej w ramach gier komputerowych, dalej określanej jako „e-waluta”. E-waluta jest jednostką cyfrową funkcjonującą w ramach konkretnej gry komputerowej.

Jest ona wykorzystywana przez uczestników gry jako środek rozliczeniowy pomiędzy uczestnikami ekosystemu gry. E-waluta może być wykorzystywana przez graczy w szczególności do nabywania wirtualnych przedmiotów, elementów wyposażenia postaci, możliwości lub innych elementów dostępnych w ramach konkretnej gry, a także do dokonywania rozliczeń pomiędzy uczestnikami gry. E-waluty występujące w poszczególnych grach posiadają określone przez twórców gry nazwy własne, przykładowo „(...)”. Wnioskodawca wskazuje, że e-waluta nie jest prawnym środkiem płatniczym żadnego państwa. Nie jest również walutą fiducjarną.

Jednocześnie e-waluta pełni w ramach danego ekosystemu gry funkcję środka rozliczeniowego i płatniczego. Jest akceptowana przez uczestników tego ekosystemu jako forma rozliczenia za określone świadczenia dostępne w ramach gry oraz jako przedmiot wzajemnych rozliczeń pomiędzy graczami. E-waluta może być swobodnie przekazywana pomiędzy graczami, przy czym sposób i warunki jej przekazywania są określone przez zasady i funkcjonalności konkretnej gry.

Wnioskodawca pozyskuje e-walutę w szczególności poprzez nabycie jej od innych graczy za walutę fiducjarną, np. PLN, jak również poprzez aktywne uczestnictwo w rozgrywce, w tym wykonywanie zadań, misji i innych czynności przewidzianych przez twórców gry. Pozyskaną e-walutę Wnioskodawca następnie sprzedaje innym uczestnikom gry w zamian za walutę fiducjarną, najczęściej PLN. Transakcje nabycia i sprzedaży e-waluty mogą być dokonywane za pośrednictwem zewnętrznych portali sprzedażowych, jak również bezpośrednio pomiędzy uczestnikami gry. W przypadku transakcji bezpośrednich strony uzgadniają ilość e-waluty, cenę oraz sposób zapłaty.

Uzgodnienia mogą być dokonywane za pomocą komunikacji dostępnej w grze albo przy wykorzystaniu innych komunikatorów. Po otrzymaniu zapłaty Wnioskodawca przekazuje nabywcy odpowiednią ilość e-waluty. Przekazanie następuje wyłącznie w formie cyfrowej, za pośrednictwem funkcjonalności konkretnej gry. E-waluta nie jest fizycznie dostarczana. Z punktu widzenia Wnioskodawcy istotną cechą e-waluty jest jej wymienialność na walutę fiducjarną pomiędzy uczestnikami obrotu. Wnioskodawca nabywa e-walutę za walutę fiducjarną i następnie dokonuje jej sprzedaży za walutę fiducjarną.

Wnioskodawca nie świadczy natomiast na rzecz nabywców e-waluty odrębnej usługi polegającej na prowadzeniu gry, dostarczaniu oprogramowania lub tworzeniu wirtualnych przedmiotów. Przedmiotem transakcji dokonywanej przez Wnioskodawcę jest sama e-waluta. E-waluta może być przedmiotem obrotu pomiędzy uczestnikami gry niezależnie od tego, czy dany uczestnik samodzielnie pozyskał ją w ramach rozgrywki, czy też nabył ją od innego uczestnika za walutę fiducjarną.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą w pierwszej kolejności ustalenia czy dokonywana przez Wnioskodawcę sprzedaż e-walut, w sposób opisany w przedstawionym stanie faktycznym, stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego należy uznać, że Sprzedaż e‑waluty przez Wnioskodawcę stanowi odpłatne świadczenie usług, ponieważ z opisu wynika istnienie bezpośredniego związku między świadczeniem (przekazaniem e‑waluty) a zapłatą w walucie fiducjarnej.

Wnioskodawca przekazuje nabywcy określoną ilość e‑waluty po otrzymaniu zapłaty, a nabywca uzyskuje z tego konkretną korzyść – możliwość dysponowania określoną ilością jednostek cyfrowych i wykorzystania ich zgodnie z zasadami obowiązującymi w danym ekosystemie gry. Taki stosunek wymiany spełnia kryteria odpłatnego świadczenia usług wskazany w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Wnioskodawca prowadzi działalność polegającą na nabywaniu i sprzedaży e‑waluty, wykonując ją w sposób powtarzalny i zarobkowy. Oznacza to, że działa jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, ponieważ wykorzystuje wartość niematerialną (e‑walutę) w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Transakcje sprzedaży e‑waluty są zawierane w ramach umów zobowiązaniowych – strony ustalają cenę, ilość e‑waluty i sposób zapłaty, a po otrzymaniu wynagrodzenia Wnioskodawca przekazuje e‑walutę nabywcy. Zapłata następuje „w zamian za” świadczenie, co wprost wypełnia kryterium bezpośredniego związku między świadczeniem a wynagrodzeniem. W konsekwencji opisane czynności, polegające na sprzedaży e-walut, stanowią świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i ze względu na ich odpłatny charakter podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1 jest prawidłowe.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy: Zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.

Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Zgodnie z art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.

W myśl art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawne środki płatnicze, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość numizmatyczną.

Potwierdzeniem powyższego jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej Bitcoin na walutę tradycyjną i odwrotnie. W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na walutę wirtualną „bitcoin” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta, a ceną po jakiej jest sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku na mocy art. 135 ust. 1 lit. e) Dyrektywy 2006/112/WE.

Co istotne, tezy wyroku nie ograniczają się wyłącznie do waluty Bitcoin i dotyczą (po spełnieniu warunków wskazanych w wyroku) także innych walut nietradycyjnych. W pkt 49 wyroku TSUE stwierdził bowiem, że: (…) transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe.

TSUE stwierdził, również, że: (…) z kontekstu i celu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy wynika, że wykładnia tego przepisu, według której obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby go skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty Bitcoin jest funkcja środka płatniczego oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych przedsiębiorców.

W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty Bitcoin i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom (pkt 51-53 wyroku).

W tym miejscu należy zauważyć, że co prawda powołany wyżej wyrok TSUE w sprawie Hedqvist C-264/14 dotyczy wirtualnej waluty „Bitcoin”, jednakże w ocenie Organu, stanowisko TSUE przedstawione w tym wyroku zachowuje swoją aktualność w odniesieniu do innych walut wirtualnych. W analizowanej sprawie należy także zwrócić uwagę na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 marca 2026 r. w sprawie C-472/24. Spór w przedmiocie którego zapadło ww. orzeczenie dotyczył możliwości zastosowania zwolnienia z podatku VAT w przypadku transakcji polegających na kupnie i sprzedaży jednostek waluty wirtualnej (zwanej „złotem”), wykorzystywanej wyłącznie w grze wideo „Runescape”.

Chodziło o transakcje polegające na wymianie pewnych jednostek („złota”), uznawanych przez podatnika za walutę wirtualną, na walutę realną. Sąd odsyłający dodatkowo zastanawiał się również, czy ww. jednostki waluty wirtualnej mogą być kwalifikowane jako „bon”, w szczególności „bon różnego przeznaczenia”.

W ww. wyroku TSUE orzekł, że: 1) Artykuł 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że: transakcje polegające na wymianie walut realnych w celu zapłaty za jednostki wirtualnej waluty, która może być wykorzystywana wyłącznie w grach wideo dostępnych online, nie są objęte przewidzianym w tym przepisie zwolnieniem z podatku od wartości dodanej.

2) Artykuł 30a dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2016/1065, należy interpretować w ten sposób, że: jednostki wirtualnej waluty, która może być wykorzystywana wyłącznie w grach wideo dostępnych online, gdy zapewniają dostęp do niektórych funkcji w ramach tej gry, nie są objęte zakresem pojęcia „bonu”, a w szczególności pojęcia „bonu różnego przeznaczenia” w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym podatek od wartości dodanej od tych transakcji powinien być pobierany zgodnie z zasadą ogólną przewidzianą w art. 73 wspomnianej dyrektywy.

W uzasadnieniu ww. wyroku TSUE przypomniał, że zwolnienie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, może obejmować transakcje dotyczące walut nierealnych, jeżeli są spełnione dwie kumulatywne przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako środek alternatywny wobec prawnych środków płatniczych, a po drugie, waluty te nie mają innego celu niż środek płatności.

TSUE wskazał również, że: 28 Z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że „złoto” nie ma innego celu niż wykorzystywanie go w ramach gry wideo dostępnej online i że w związku z tym nie stanowi ono, poza środowiskiem gry, akceptowanej waluty jako środka płatniczego w celu nabywania rzeczywistych towarów lub usług. Ponadto stwierdzenie to wydaje się znajdować potwierdzenie w fakcie, że warunki korzystania z tej gry przewidują w istocie, że produkty związane z tą grą, do których zalicza się „złoto”, nie należą do graczy. W tych okolicznościach, z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający, „złoto” nie spełnia zatem przesłanek, o których mowa w pkt 26 niniejszego wyroku.

29 W konsekwencji transakcje kupna i sprzedaży „złota” nie mogą być zwolnione z podatku na podstawie art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT. Z orzeczenia TSUE C-472/24 wynika zatem, że nie każde wirtualne aktywo może być traktowane jako waluta wirtualna i korzystać ze zwolnienia z podatku VAT. Kluczowe znaczenie ma to, czy dane aktywo pełni funkcję środka płatniczego w obrocie gospodarczym.

Argument ten wynika z wcześniejszego orzeczenia TSUE w sprawie C-264/14. Trybunał orzekł, że transakcje dotyczące walut nierealnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe (pkt 49 wyroku C-264/14).

Tym samym zwolnienie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, może obejmować transakcje dotyczące walut nierealnych, jeżeli są spełnione dwie kumulatywne przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako środek alternatywny wobec prawnych środków płatniczych, a po drugie, waluty te nie mają innego celu niż środek płatności (pkt 26 wyroku C-472/24). Z opisu stanu faktycznego wynika, że e-waluta jest jednostką cyfrową funkcjonującą w ramach konkretnej gry komputerowej. Jest ona wykorzystywana przez uczestników gry jako środek rozliczeniowy pomiędzy uczestnikami ekosystemu gry.

E-waluta może być wykorzystywana przez graczy w szczególności do nabywania wirtualnych przedmiotów, elementów wyposażenia postaci, możliwości lub innych elementów dostępnych w ramach konkretnej gry, a także do dokonywania rozliczeń pomiędzy uczestnikami gry. E-waluty występujące w poszczególnych grach posiadają określone przez twórców gry nazwy własne, przykładowo „(...)”. Wnioskodawca wskazuje, że e-waluta nie jest prawnym środkiem płatniczym żadnego państwa. Nie jest również walutą fiducjarną. Jednocześnie e-waluta pełni w ramach danego ekosystemu gry funkcję środka rozliczeniowego i płatniczego.

Jest akceptowana przez uczestników tego ekosystemu jako forma rozliczenia za określone świadczenia dostępne w ramach gry oraz jako przedmiot wzajemnych rozliczeń pomiędzy graczami. E-waluta może być swobodnie przekazywana pomiędzy graczami, przy czym sposób i warunki jej przekazywania są określone przez zasady i funkcjonalności konkretnej gry. Wnioskodawca wskazuje również, że funkcja e-waluty jako jednostki rozliczeniowej i środka wymiany jest związana z jej możliwością wykorzystania w ramach ekonomicznego systemu konkretnej gry. E-waluta jest nośnikiem określonej wartości ekonomicznej, która może być przenoszona pomiędzy uczestnikami tego systemu.

E-waluta nie jest jednak przez Wnioskodawcę traktowana jako rzecz ani jako towar materialny. Nie jest również prawem do określonego rzeczywistego składnika majątkowego. Nabywca e-waluty uzyskuje możliwość dysponowania określoną ilością jednostek cyfrowych i wykorzystania ich zgodnie z zasadami obowiązującymi w danym ekosystemie gry. Dodatkowo gracze mogą zaakceptować przyjęcie e-waluty w zamian za przedmiot ze świata rzeczywistego, np. zakupu towarów: używanych mebli, sprzętu elektronicznego np.: telefonu czy podzespołów komputerowych, a nawet samochodu za (...). Czy też usług: np. fizjoterapeutycznych, doradczych.

Z przedstawionych okoliczności wynika zatem, że e-waluta będąca przedmiotem wniosku nie ma innego celu niż wykorzystywanie jej w ramach konkretnej gry komputerowej że w związku z tym nie stanowi ona, poza środowiskiem gry, akceptowanej waluty jako środka płatniczego w celu nabywania rzeczywistych towarów lub usług. Tym samym w świetle powyższego orzecznictwa TSUE nie można przyjąć, że świadczone przez Wnioskodawcę usługi stanowią transakcje finansowe dotyczące walut, które na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy korzystają ze zwolnienia od podatku VAT.

Podobnie jak „złoto” z gry „Runescape”, e‑waluta funkcjonuje wyłącznie w ramach konkretnego ekosystemu gry i jej podstawowym celem jest umożliwienie nabywania wirtualnych przedmiotów oraz dokonywania rozliczeń pomiędzy graczami. Należy ogólnie uznać, że nie stanowi ona środka płatniczego akceptowanego poza środowiskiem gry przez podmioty uczestniczące w obrocie gospodarczym. Jest ona wykorzystywana przez uczestników gry jako środek rozliczeniowy pomiędzy uczestnikami ekosystemu gry – zatem jej przeznaczeniem nie jest wyłącznie funkcja środka płatniczego w rzeczywistym obrocie gospodarczym.

Co prawda z opisu wynika, że niektórzy gracze mogą zaakceptować e‑walutę jako ekwiwalent za rzeczy lub usługi ze świata rzeczywistego, jednak nie można uznać, że takie incydentalne transakcje pomiędzy graczami stanowią powszechną akceptację e‑waluty w obrocie gospodarczym. TSUE w sprawie C‑472/24 wyraźnie wskazał, że waluta musi być akceptowana jako alternatywny środek płatniczy w transakcjach dotyczących rzeczywistych towarów lub usług. E‑waluta z opisanych przez Wnioskodawcę gier komputerowych nie spełnia tego kryterium, ponieważ jej funkcja płatnicza jest ograniczona do środowiska gry i wynika wyłącznie z zasad ustalonych przez twórców gry.

Dodatkowo opisana e‑waluta nie spełnia drugiego warunku, o którym mowa w wyroku C‑472/24, ponieważ jej przeznaczenie nie ogranicza się wyłącznie do funkcji środka płatniczego. Podobnie jak „złoto” z gry Runescape, e‑waluta jest narzędziem umożliwiającym korzystanie z zasobów gry, a nie instrumentem służącym wyłącznie do dokonywania płatności w obrocie gospodarczym. Zatem jedynym przeznaczeniem opisanej e-waluty nie jest funkcja środka płatniczego. Na podstawie przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu należy także podkreślić, że e-waluta nie jest objęta zakresem pojęcia „bonu”, a w szczególności pojęcia „bonu różnego przeznaczenia” w rozumieniu ustawy.

E-waluta funkcjonuje w ramach danego ekosystemu gry. Nie służy zatem podobnie jak bon, przysporzeniu późniejszej korzyści w postaci usługi, która nie została jeszcze określona. W świetle powyższego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Wnioskodawcę e-walut, stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, która nie jest objęta zwolnieniem od tego podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy i jest opodatkowana według właściwej stawki podatku VAT. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).

Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.