Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Wróć do art. 8
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 8

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 4 listopada 2026 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.436.2026.4.MR

Interpretacja aktualnaStanowisko w części prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaUstalenie czy w związku ze sprzedażą udziału wynoszącego 1/6 części w Nieruchomości małżonkowie będą działali jako podatnicy podatku od towarów i usług, a w konsekwencji czy sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie nieuznania, że sprzedaż udziału w Nieruchomości w części nieoddanej w najem i nieużytkowanej przez Gminę, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz nieprawidłowe w zakresie nieuznania, że sprzedaż udziału w Nieruchomości w części oddanej w najem i użytkowanej przez Gminę, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 25 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 sierpnia 2026 roku o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy w związku ze sprzedażą udziału wynoszącego 1/6 części w Nieruchomości, dokonaną w wykonaniu zawartej warunkowej umowy sprzedaży, będą działali Państwo (Pan i Pana żona) jako podatnicy podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji czy sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 października 2026 r. (wpływ 5 października 2026 r.).

Treść wniosku wspólnego jest następująca: Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1. Zainteresowany będący stroną postępowania: (…) 2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: (…)

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca – „Zainteresowany” będący strona postepowania oraz żona Wnioskodawcy – Zainteresowana niebędąca stroną postepowania, dalej jako „Zainteresowana”, pozostają w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustawowa wspólność majątkowa małżeńska. Ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej obowiązywał w związku małżeńskim Zainteresowanych również w dacie nabycia praw opisanych poniżej, (…); małżonkowie nie zawierali umów majątkowych małżeńskich. Oboje Zainteresowani są polskimi rezydentami podatkowymi, podlegającymi w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadząca działalności gospodarczej.

Zainteresowana nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami ani działalności gospodarczej w żadnym innym zakresie. Ani Wnioskodawca, ani Zainteresowana nie są zarejestrowani jako podatnicy podatku od towarów i usług (ani jako podatnicy VAT czynni, ani jako podatnicy VAT zwolnieni). Przedmiotem niniejszego wniosku jest ustalenie skutków podatkowych odpłatnego zbycia przez Wnioskodawcę w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej przysługującego mu udziału 1/6 w prawie własności zabudowanej nieruchomości (…), obejmującej działki ewidencyjne nr A oraz B, (…) (dalej: „Nieruchomość”).

Prawa Wnioskodawcy do nieruchomości wynikają z aktu notarialnego (…), na podstawie którego (…) przeniosła na Wnioskodawcę oraz (…), w częściach równych, wszelkie przysługujące jej prawa i roszczenia dotyczące nieruchomości w zamian za dożywotnią rentę w kwocie (…) miesięcznie, płatną począwszy od (…). Renta wypłacana jest ze środków objętych wspólnością majątkową małżeńską Wnioskodawcy i Zainteresowanej. Treść umowy miała charakter szeroki. Przedmiotem przeniesienia były bowiem wszelkie przysługujące (…) prawa i roszczenia do nieruchomości, niezależnie od ich charakteru prawnego.

W umowie wskazano przykładowo określone prawa i roszczenia, przy czym wyliczenie to nie miało charakteru zamkniętego. W wyniku tej umowy Wnioskodawca nabył – do majątku wspólnego małżonków – udział wynoszący 1/6 części w prawie własności Nieruchomości. Okoliczność, że udział ten stanowi składnik wspólności majątkowej małżeńskiej, została potwierdzona także w treści warunkowej umowy sprzedaży, o której mowa w dalszej części opisu. Prawa do nieruchomości przysługiwały wcześniej (…) jako następcy prawnemu (…). (…) nabyła udział w prawach do nieruchomości w drodze dziedziczenia, co zostało potwierdzone postanowieniem Sadu Rejonowego (…).

Udział (…) we współwłasności wynosił 1/3 części; przeniesienie na Wnioskodawcę i (…) w częściach równych odpowiada zatem udziałom po 1/6 części. Poprzednicy prawni – (…) małżonkowie (…) – nabyli nieruchomość na podstawie aktu notarialnego (…) – w granicach której w całości mieszczą się dzisiejsze działki nr A i B. Na Nieruchomości została wybudowana (…), która (…) małżonkowie (…) prowadzili w formie przedsiębiorstwa pod nazwa (…). Następnie Zarządzeniem Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła (…) na przedmiotowym przedsiębiorstwie został ustanowiony przymusowy zarząd państwowy powierzony (…).

Następnie decyzją Ministra Gospodarki (…), utrzymaną w mocy decyzją (…), stwierdzono nieważność Zarządzenia o objęciu zarządem przymusowym przedsiębiorstwa oraz stwierdzono, że Zarządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa. Skarga na te decyzje została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (…).

W wyniku sporządzenia wykazu synchronizacyjnego dla dawnej nieruchomości objętej aktem notarialnym, tj. rozliczeniem tej nieruchomości względem aktualnego operatu ewidencji gruntów i budynków – w granicach działek ewidencyjnych działek nr X oraz nr Y, wydzielone zostały działki A oraz B. W konsekwencji ciągłość praw do nieruchomości pozostawała zachowana w rodzinie (…), a następnie prawa te zostały objęte czynnością prawną dokonaną (…).

Pierwotna treść aktu notarialnego (…) wskazywała określone oznaczenie nieruchomości, w tym działkę nr X. Jednocześnie przedmiot przeniesienia został określony szeroko jako obejmujący wszelkie przysługujące zbywającej prawa i roszczenia do nieruchomości, niezależnie od ich charakteru prawnego. Użyte w umowie (…) oznaczenie odpowiadało ówczesnemu stanowi ewidencji gruntów i budynków.

Rozliczenie geodezyjne dawnej nieruchomości względem aktualnej ewidencji (wykaz synchronizacyjny) zostało sporządzone dopiero (…), a część dawnej nieruchomości odpowiadająca obecnej działce nr B figurowała wówczas w ewidencji jako własność Skarbu Państwa – jak wykazało późniejsze postepowanie zakończone decyzja (…) bez podstawy prawnej. Działka nr B (...) została ujawniona jako nowa działka w ewidencji gruntów i budynków (…). (…) właścicielom została również wydana w posiadanie działka nr A, co stanowiło wyłącznie przywrócenie władztwa faktycznego i nie wiązało się z żadną czynnością nabycia. W późniejszym okresie ujawniono konieczność doprecyzowania oznaczenia nieruchomości.

W związku z tym aktem notarialnym (…) dokonano sprostowania oraz doprecyzowania treści wcześniejszej czynności prawnej. Sprostowanie objęło również obszar (…) m² działki nr Y, z której została wydzielona obecna działka nr B. W § 2 aktu (…) strony wprost oświadczyły, że ich intencją już przy zawarciu umowy (…) było przeniesienie praw i roszczeń także do tej części nieruchomości. Sprostowanie aktu (…) nie wiązało się z dokonaniem nowej transakcji, zapłata dodatkowego wynagrodzenia ani nabyciem przez Wnioskodawcę nowych praw w wyniku odrębnej czynności prawnej. Świadczenie wynikające z pierwotnej umowy, w tym ustalona renta, nie uległo zmianie.

W toku postepowania dotyczącego stanu prawnego nieruchomości wydana została decyzja Starosty (…) dotycząca działki nr B, ostateczna i prawomocna (…) Decyzją tą Skarb Państwa został wykreślony z rejestru gruntów, a Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele zostali ujawnieni jako współwłaściciele nieruchomości. W decyzji wskazano, że prawa współwłaścicieli wynikają z aktu notarialnego (…). W uzasadnieniu decyzji przyjęto, że na mocy aktu notarialnego (…) przeniosła na Wnioskodawcę i (…) w częściach równych po 1/2 prawa do nieruchomości objętej aktem notarialnym (…).

Organ administracji przyjął zatem, że prawa do nieruchomości zostały objęte czynnością prawną dokonaną (…), a późniejsze czynności administracyjne służyły ustaleniu i ujawnieniu istniejącego stanu prawnego. W następstwie dokonanych czynności geodezyjnych oraz podziału nieruchomości z działki nr X została wydzielona działka nr B. Wydzielenie działki nr B nie było związane z zawarciem nowej umowy nabycia ani z dokonaniem jakiegokolwiek dodatkowego przysporzenia majątkowego. Doszło wyłącznie do geodezyjnego wyodrębnienia części nieruchomości oraz nadania jej odrębnego oznaczenia ewidencyjnego.

Wnioskodawca wraz z pozostałymi współwłaścicielami zawarł (…) warunkową umowę sprzedaży Nieruchomości ze spółką (…). Zainteresowana niebędąca stroną postepowania wyraziła zgodę na zawarcie przez Wnioskodawcę warunkowej umowy sprzedaży Nieruchomości (art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), a także na zawarcie umowy przeniesienia własności Nieruchomości w wykonaniu umowy warunkowej. Umowa została zawarta w formie aktu notarialnego. Przedmiotem umowy jest jednoczesna sprzedaż udziałów przysługujących poszczególnym współwłaścicielom w Nieruchomości, w tym udziału 1/6 objętego wspólnością majątkową małżeńską Wnioskodawcy i Zainteresowanej.

Cena sprzedaży całej nieruchomości została określona na kwotę (…), przy czym na udział zbywany przez Wnioskodawcę przypada część ceny w kwocie (…); środki te wejdą do majątku wspólnego małżonków. Umowa sprzedaży została zawarta pod warunkiem nieskorzystania przez uprawniony podmiot z przysługującego mu ustawowego prawa pierwokupu. Po spełnieniu się warunku przewidzianego w umowie strony zawrą umowę przenoszącą własność nieruchomości. Zgodnie z warunkowa umowa sprzedaży zawarcie umowy przeniesienia własności zostało wyznaczone na (…).

Zawarcie warunkowej umowy sprzedaży oraz przyszłe przeniesienie własności następuje w ramach rozporządzenia składnikiem majątku Wnioskodawcy, w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej. Ani Wnioskodawca, ani pozostali sprzedający Nieruchomość nie przyznali kupującemu prawa do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane, ani pełnomocnictw do występowania w imieniu sprzedających o jakiekolwiek decyzje administracyjne. Na Nieruchomości znajdują się istniejące od wielu lat budynki o charakterze magazynowym, biurowym i przemysłowym. Cześć pomieszczeń w tych budynkach jest wynajmowana.

Wnioskodawca uzyskuje przypadająca na jego udział część przychodów z tego tytułu; przychody te kwalifikowane są jako przychody z najmu prywatnego (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT), opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych i w całości rozliczane przez Wnioskodawcę, który składa z tego tytułu zeznanie PIT-28. Najem stanowi sposób korzystania z odzyskanego majątku rodzinnego i nie jest prowadzony w warunkach działalności gospodarczej. Z tytułu najmu Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Wnioskodawca nie odliczał podatku naliczonego VAT związanego z Nieruchomością, nie ponosił nakładów zwiększających jej wartość, a Nieruchomość nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych ani wykorzystywana w działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie nabywał nieruchomości w celu prowadzenia działalności gospodarczej ani w celu profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Nie prowadził również działań typowych dla podmiotu profesjonalnie zajmującego się obrotem nieruchomościami, polegających w szczególności na: 1. nabywaniu nieruchomości w celu ich dalszej sprzedaży, 2. prowadzeniu zorganizowanej działalności deweloperskiej, 3. profesjonalnym obrocie gruntami, 4. organizowaniu sprzedaży wielu nieruchomości w sposób powtarzalny, 5. angażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalnych handlowców w celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Przedmiotowa transakcja ma charakter jednostkowy i nie stanowi elementu zorganizowanej oraz powtarzalnej działalności gospodarczej.

Przedmiot niniejszego wniosku dotyczy skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości stanowiącej składnik majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską. Z uwagi na wspólność majątkową oraz fakt, że skutki planowanej transakcji dotyczą obojga małżonków – przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku wspólnego przypada bowiem każdemu z małżonków w częściach równych – wniosek składany jest jako wniosek wspólny.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Z opisanego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca aktem notarialnym (…) nabył 1/6 prawa własności nieruchomości. Wnioskodawca nabył udział wynoszący 1/6 części w prawie własności Nieruchomości (…). Działka o nr ewid. A zabudowana jest budynkami niestanowiącymi odrębnego od gruntu przedmiotu własności. Budynki maja charakter magazynowy, biurowy, przemysłowy. Żaden z budynków nie ma charakteru mieszkalnego. Ze względu na zastany po przejęciu nieruchomości stan techniczny budynków, tylko niektóre pomieszczenia nadawały się do wynajęcia. Współwłaściciele nieruchomości nie ponosili wydatków na poprawę stanu technicznego budynków.

Działka B nie jest zabudowana (nie zostały na działce B posadowione jakiekolwiek budynki). Nie były wynajmowane budynki o charakterze biurowym. W pozostałych budynkach były wynajmowane pomieszczenia o charakterze magazynowym lub nadające się na warsztat. Jednak w równym okresie pomieszczenia były wynajmowane lub stały puste (bez najmu). Stroną umów najmu jest Wnioskodawca. Najem pomieszczeń był prowadzony w okresie od (…) (data, od której obowiązywała pierwsza umowa najmu) do dnia zbycia nieruchomości (…).

Wnioskodawca wskazuje, że nie podejmował do momentu, ani w związku ze sprzedażą nieruchomości działań o charakterze inwestycyjnym lub marketingowym, których celem byłoby zwiększenie jej wartości albo przygotowanie jej do sprzedaży w sposób charakterystyczny dla profesjonalnego podmiotu zajmującego się obrotem nieruchomościami. Działań takich nie podejmowała również żona Wnioskodawcy. Wnioskodawca wskazuje, że z nabywca nieruchomości – (...) sp. z o.o. (…) – została zawarta warunkowa umowa sprzedaży w formie aktu notarialnego. Nie zawierano umowy przedwstępnej. Przedmiotem umowy była nieruchomość obejmująca działki ewidencyjne nr A oraz B, wraz z istniejącymi na nich budynkami.

Z treści umowy wynika, że sprzedaż została dokonana pod warunkiem nieskorzystania przez Skarb Państwa z ustawowego prawa pierwokupu, o którym mowa w art. 217 ust. 13 ustawy – Prawo wodne. Warunkowa umowa sprzedaży przewidywała, że umowa przeniesienia własności zostanie zawarta po ziszczeniu się warunku dotyczącego nieskorzystania przez Skarb Państwa z prawa pierwokupu. Za dzień ziszczenia się warunku strony przyjęły dzień doręczenia sprzedającym albo notariuszowi oświadczenia właściwego organu o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu albo – w przypadku braku takiego oświadczenia – dzień następujący po upływie ustawowego terminu do wykonania prawa pierwokupu.

Warunkowa umowa sprzedaży nie przewidywała mechanizmu, zgodnie z którym działania podejmowane przez kupującego miałyby prowadzić do zwiększenia ceny sprzedaży należnej Wnioskodawcy. Po stronie Wnioskodawcy (jego żony) oraz pozostałych sprzedających istnieje obowiązek zawarcia umowy przenoszącej własność po spełnieniu warunku przewidzianego w umowie, na zasadach określonych w warunkowej umowie sprzedaży. Sprzedający zobowiązali się również do wykonania czynności niezbędnych do prawidłowego wykonania umowy oraz do przekazania kupującemu dokumentacji dotyczącej nieruchomości. Po stronie kupującego istnieje przede wszystkim obowiązek zapłaty ceny na zasadach określonych w umowie.

Umowa przewiduje szczególne zabezpieczenie zapłaty ceny poprzez jej złożenie do depozytu notarialnego przed zawarciem umowy przeniesienia własności. Wnioskodawca nie posiada wiedzy o tym, aby po zawarciu warunkowej umowy sprzedaży kupujący dokonywał na nieruchomości inwestycji infrastrukturalnych zwiększających jej atrakcyjność lub wartość. Po złożeniu wniosku ORD-IN doszło (…) do zawarcia umowy przenoszącej własność w wykonaniu umowy warunkowej. Tym samym opis stanu faktycznego dotyczy zdarzenia, które zaistniało. (…) doszło do podpisania umowy przeniesienia własności. Wnioskodawca, ani jego żona nie posiadają żadnych innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży.

Wnioskodawca wraz z żona posiada mieszkanie, które służy ich celom mieszkaniowym i nie planują jego sprzedaży. Ani Wnioskodawca, ani jego żona nie dokonywali sprzedaży żadnych innych nieruchomości. Wnioskodawca nie korzystał i w związku ze zbyciem udziału w prawie własności nieruchomości (…) nie będzie korzystał z niewynajmowanych budynków/pomieszczeń, które również nie były w żaden sposób wykorzystywane: ani do czynności zwolnionych, ani opodatkowanych VAT. Wnioskodawca nie korzystał i w związku ze zbyciem udziału w prawie własności nieruchomości (…) nie będzie korzystał z niewynajmowanej części nieruchomości do własnych celów osobistych.

Wnioskodawca nie oddawał niewynajmowanej części nieruchomości w użytkowanie i w związku z tym nie zawierał żadnych innych umów. Jedynie pomieszczenie (…) było użytkowane bezumownie przez Gminę (…) na potrzeby (…). Z tego tytułu nie były pobierane żadne opłaty. Gmina (…) jedynie zwracała koszt zużycia prądu dokumentowany na podstawie wskazań licznika prądu zainstalowanego w pomieszczeniu (…). Wnioskodawca na podstawie otrzymywanych co miesiąc faktur za prąd od dostawcy (...) wraz ze współwłaścicielami wystawiał rachunki w wysokości wynikającej z przeliczenia zużycia wskazanego przez zainstalowany licznik pomnożonego przez cenę 1 kWh podana na fakturze od dostawcy energii elektrycznej.

Cena 1 kWh była zmienna i była uzależniona od całkowitego zużycia energii w całym obiekcie, które nie było stałe i podlegało wahaniom. Zwrot kosztów zużytej energii Wnioskodawca otrzymywał proporcjonalnie do udziału w nieruchomości. Pomieszczenie (…) było udostępnione Gminie (…) do użytkowania bezumownego od momentu wydania nieruchomości przez poprzedniego użytkownika (…) do momentu sprzedaży udziału w nieruchomości w dniu (…). Niewynajmowana części nieruchomości nie była udostępniana odpłatnie. Jedynie pomieszczenie (…) było udostępnione Gminie (…) do użytkowania bezumownego.

Wnioskodawca nie dokonywał, nie dokonuje oraz nie będzie dokonywał rozliczeń w związku z tym, że nie były zawierane żadne umowy dotyczące niewynajmowanej części nieruchomości. Ani Wnioskodawca, ani jego żona nie dokonywali sprzedaży żadnych innych nieruchomości.

Pytanie

Czy w związku ze sprzedażą udziału 1/6 w Nieruchomości, dokonana w wykonaniu zawartej warunkowej umowy sprzedaży, Zainteresowani będą działali jako podatnicy podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji czy sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Zainteresowanych sprzedaż udziału w nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ dokonując tej konkretnej transakcji nie będą oni działali jako podatnicy VAT w charakterze podmiotów prowadzących działalność w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów. Jednocześnie, aby dana czynność podlegała VAT, musi zostać wykonana przez podmiot działający w charakterze podatnika. W świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą.

Pojęcie działalności gospodarczej zostało określone w art. 15 ust. 2 ustawy. Zdaniem Zainteresowanych nie każda czynność odpłatnego zbycia nieruchomości przez osobę fizyczną oznacza automatycznie prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne jest ustalenie, czy w związku z konkretną sprzedażą właściciel podejmuje działania wykraczające poza zwykłe wykonywanie prawa własności i angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem nieruchomościami.

W przedstawionym stanie faktycznym Zainteresowani nie prowadzą działalności deweloperskiej; nie prowadzą przedsiębiorstwa zajmującego się handlem nieruchomościami; nie dokonują powtarzalnego obrotu nieruchomościami; przedmiotem transakcji jest konkretna nieruchomość o szczególnej i wieloletniej historii prawnej; prawa do nieruchomości zostały nabyte (…); późniejsze działania dotyczyły przede wszystkim uporządkowania i potwierdzenia jej stanu prawnego; sprostowanie aktu nie stanowiło nowego nabycia; podział geodezyjny był następstwem ukształtowania nieruchomości i jej stanu prawnego.

Zainteresowani nie podejmowali zorganizowanych działań charakterystycznych dla przedsiębiorcy zajmującego się profesjonalnym obrotem nieruchomościami wyłącznie w celu zwiększenia liczby transakcji lub prowadzenia działalności handlowej. Sama okoliczność dokonania odpłatnej dostawy nieruchomości nie oznacza jednak automatycznie, że czynność podlega opodatkowaniu VAT. Konieczne jest bowiem, aby czynność została dokonana przez podmiot działający w charakterze podatnika VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarczą obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym działalność polegającą na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zainteresowani nie prowadzą działalności gospodarczej i nie prowadzą działalności w zakresie obrotu nieruchomościami oraz nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT. Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży nie została nabyta w celu jej dalszej odsprzedaży w ramach działalności handlowej.

Prawa do nieruchomości zostały nabyte przez Wnioskodawcę (…) w ramach czynności o charakterze prywatnym i pozostawały w majątku wspólnym małżonków przez wiele lat. Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej ani nie prowadzi w sposób zorganizowany i powtarzalny sprzedaży nieruchomości. Planowana transakcja jest czynnością jednostkową i dotyczy rozporządzenia składnikiem majątku prywatnego.

Wnioskodawca nie podejmował działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami, w szczególności działań polegających na: 1. nabywaniu nieruchomości w celu ich dalszej sprzedaży, 2. prowadzeniu zorganizowanej działalności deweloperskiej, 3. profesjonalnym obrocie gruntami, 4. organizowaniu sprzedaży wielu nieruchomości w sposób powtarzalny, 5. angażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalnych handlowców w celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Sama sprzedaż nieruchomości, nawet jeżeli dotyczy nieruchomości o znacznej wartości, nie przesądza o uznaniu osoby fizycznej za podatnika VAT.

Dla oceny statusu podatnika kluczowy jest bowiem charakter aktywności podejmowanej przez sprzedającego. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że osoba fizyczna sprzedająca składnik majątku prywatnego nie staje się podatnikiem VAT wyłącznie z tego powodu, że dokonuje odpłatnej sprzedaży. Ocena powinna uwzględniać, czy sprzedający podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców.

Fundament tej oceny stanowi wyrok TSUE z dnia 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92 Armbrecht, zgodnie z którym osoba fizyczna może posiadać składniki majątku pozostające poza zakresem działalności gospodarczej, a ich zbycie stanowi wykonywanie prawa własności. W szczególności istotne znaczenie ma wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym Trybunał wskazał, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą być same w sobie uznane za prowadzenie działalności gospodarczej. W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca wykonuje swoje prawo własności poprzez jednorazowe rozporządzenie składnikiem majątku prywatnego.

Okoliczność, że nieruchomość jest wykorzystywana w ramach najmu prywatnego, nie przesadza sama w sobie o tym, że przy jej późniejszej sprzedaży Wnioskodawca działa w charakterze podatnika VAT. Należy bowiem odróżnić czynność polegająca na odpłatnym udostępnianiu nieruchomości w ramach najmu od późniejszej czynności polegającej na rozporządzeniu prawem własności nieruchomości. Dla oceny skutków podatkowych sprzedaży konieczne jest każdorazowe ustalenie, w jakim charakterze Wnioskodawca występuje przy konkretnej czynności sprzedaży oraz czy w związku ze zbyciem nieruchomości podejmuje aktywne działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

W przedstawionym stanie faktycznym sam fakt wykorzystywania nieruchomości lub jej części na cele najmu nie zmienia okoliczności, że sprzedaż ma charakter jednorazowego rozporządzenia prawem do nieruchomości, które Wnioskodawca nabył (…) i które pozostawało w majątku wspólnym małżonków przez wiele lat. W szczególności najem nie stanowił elementu zorganizowanej działalności polegającej na nabywaniu, przygotowywaniu i odsprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca nie nabył nieruchomości w celu jej dalszej sprzedaży ani nie podejmował w związku z jej zbyciem działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami.

Samo wykorzystywanie nieruchomości w sposób przynoszący pożytki, w tym poprzez najem, nie może zatem automatycznie prowadzić do wniosku, że jej późniejsza sprzedaż jest czynnością dokonywaną przez podatnika działającego w charakterze handlowca. Dla oceny statusu Wnioskodawcy przy sprzedaży kluczowe znaczenie ma charakter całokształtu działań związanych ze sprzedażą nieruchomości, a nie wyłącznie wcześniejszy fakt osiągania przychodów z jej najmu. Okoliczność, że Wnioskodawca mógł wykorzystywać nieruchomość do celów najmu, nie przesądza automatycznie o uznaniu, że dokonując sprzedaży udziału w nieruchomości działa on jako podatnik VAT.

Ewentualna działalność polegająca na świadczeniu usług najmu oraz czynność sprzedaży nieruchomości są odrębnymi czynnościami, których skutki na gruncie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wymagają odrębnej oceny. W ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanej niebędącej strona postepowania, w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż stanowi realizację prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a nie przejaw prowadzenia profesjonalnej działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.

Za powyższym przemawia również to, że Wnioskodawca nigdy nie odliczał podatku naliczonego związanego z nieruchomością, nie ponosił nakładów zwiększających jej wartość, a nieruchomość nie była składnikiem żadnego przedsiębiorstwa; przychody z najmu maja ograniczona skale, są konsekwencją posiadania odzyskanego majątku rodzinnego, a Wnioskodawca korzysta w tym zakresie ze zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W odniesieniu do Zainteresowanej powyższe wnioski pozostają aktualne tym bardziej – Zainteresowana nie wykonuje żadnych czynności dotyczących nieruchomości, a jej udział w skutkach transakcji wynika wyłącznie z ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej.

Z tego względu sprzedaż udziału w nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie Zainteresowanych całokształt wskazanych okoliczności przemawia za uznaniem, że sprzedaż jest realizacja prawa do rozporządzania konkretnym składnikiem majątkowym, a nie elementem zorganizowanej działalności gospodarczej polegającej na profesjonalnym obrocie nieruchomościami.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podlegania opodatkowaniu transakcji sprzedaży Nieruchomości jest prawidłowe w zakresie nieuznania, że sprzedaż udziału w Nieruchomości w części nieoddanej w najem i nieużytkowanej przez Gminę, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz nieprawidłowe w zakresie nieuznania, że sprzedaż udziału w Nieruchomości w części oddanej w najem i użytkowanej przez Gminę, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy: Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Przy czym stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Na mocy art. 8 ust. 2 ustawy: Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: 1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; 2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy: W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości.

Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L Nr 347, str. 1 ze zm.) zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”: Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: a) określone udziały w nieruchomości; b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości; c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Na gruncie ustawy zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) również stanowi odpłatną dostawę towarów. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11. Problematyka współwłasności została uregulowana art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 795). W świetle art. 195 Kodeksu cywilnego: Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom.

Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności. W oparciu o art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego: Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Jak wynika z art. 198 Kodeksu cywilnego: Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

Współwłaściciel ma więc względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236). Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).

Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków. W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa.

Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu cywilnego oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jednocześnie wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy bądź świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.): „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że: Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.

W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE: Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze; (…). Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej.

Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając Nieruchomość działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).

Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego praw i obowiązków.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku VAT, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że wraz z małżonką w ramach wspólności małżeńskiej są Państwo właścicielami udziału 1/6 w nieruchomości. Prawa do nieruchomości przysługiwały wcześniej (…) jako następcy prawnemu (…). (…) nabyła udział w prawach do nieruchomości w drodze dziedziczenia (…). Następnie (…) przeniosła na Pana oraz (…) w częściach równych, wszelkie przysługujące jej prawa i roszczenia dotyczące nieruchomości w zamian za dożywotnią rentę w kwocie (…) miesięcznie, płatną począwszy od (…).

Renta wypłacana jest ze środków objętych wspólnością majątkową małżeńską Pana i Pana małżonki. Nie prowadzą Państwo (Pan i Pana małżonka) działalności gospodarczej ani nie są Państwo zarejestrowani jako podatnicy podatku od towarów i usług (ani jako podatnicy VAT czynni, ani jako podatnicy VAT zwolnieni). Na Nieruchomości została wybudowana cegielnia, którą (…) prowadzili w formie przedsiębiorstwa. W (…) na przedmiotowym przedsiębiorstwie został ustanowiony przymusowy zarząd państwowy.

Decyzją Ministra Gospodarki (…), utrzymaną w mocy decyzją (…) wydaną przez Ministra Gospodarki stwierdzono nieważność Zarządzenia o objęciu zarządem przymusowym przedsiębiorstwa oraz stwierdzono, że Zarządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa, co zostało potwierdzone wyrokami sądów (WSA i NSA).

W wyniku sporządzenia wykazu synchronizacyjnego dla dawnej nieruchomości objętej aktem notarialnym, tj. rozliczeniem tej nieruchomości względem aktualnego operatu ewidencji gruntów i budynków – w granicach działek ewidencyjnych działek nr X oraz nr Y, wydzielone zostały działki A oraz B. W konsekwencji ciągłość praw do nieruchomości pozostawała zachowana w rodzinie (…), a następnie prawa te zostały objęte ww. czynnością prawną dokonaną (…). Użyte w umowie (…) oznaczenie odpowiadało ówczesnemu stanowi ewidencji gruntów i budynków.

Rozliczenie geodezyjne dawnej nieruchomości względem aktualnej ewidencji (wykaz synchronizacyjny) zostało sporządzone dopiero (…), a część dawnej nieruchomości odpowiadająca obecnej działce nr B figurowała wówczas w ewidencji jako własność Skarbu Państwa. Działka nr B została ujawniona jako nowa działka w ewidencji gruntów i budynków (…). W (…) właścicielom została również wydana w posiadanie działka nr A, co stanowiło wyłącznie przywrócenie władztwa faktycznego i nie wiązało się z żadną czynnością nabycia. W późniejszym okresie ujawniono konieczność doprecyzowania oznaczenia nieruchomości.

W związku z tym (…) dokonano sprostowania oraz doprecyzowania treści wcześniejszej czynności prawnej, co nie wiązało się z dokonaniem nowej transakcji, zapłatą dodatkowego wynagrodzenia ani nabyciem przez Pana nowych praw w wyniku odrębnej czynności prawnej. Świadczenie wynikające z pierwotnej umowy, w tym ustalona renta, nie uległo zmianie. Działka B nie jest zabudowana (nie zostały na działce B posadowione jakiekolwiek budynki). Działka nr A zabudowana jest budynkami niestanowiącymi odrębnego od gruntu przedmiotu własności. Budynki mają charakter magazynowy, biurowy, przemysłowy. Żaden z budynków nie ma charakteru mieszkalnego.

Ze względu na zastany po przejęciu nieruchomości stan techniczny budynków, tylko niektóre pomieszczenia nadawały się do wynajęcia. Współwłaściciele nieruchomości nie ponosili wydatków na poprawę stanu technicznego budynków. Cześć pomieszczeń w tych budynkach jest wynajmowana, w związku z czym uzyskuje Pan przypadającą na Pana udział część przychodów z tego tytułu. Nie były wynajmowane budynki o charakterze biurowym. W pozostałych budynkach były wynajmowane pomieszczenia o charakterze magazynowym lub nadające się na warsztat. Najem pomieszczeń był prowadzony w okresie od (…) (data, od której obowiązywała pierwsza umowa najmu) do dnia zbycia nieruchomości (…).

Pan jest stroną umów najmu i z tytułu najmu korzysta Pan ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie odliczał Pan podatku naliczonego VAT związanego z Nieruchomością, nie ponosił nakładów zwiększających jej wartość, a Nieruchomość nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych ani wykorzystywana w działalności gospodarczej. Niewynajmowanej części nieruchomości nie oddawał Pan w użytkowanie. Pomieszczenie (…) było udostępnione Gminie (…) do użytkowania bezumownego. Z tego tytułu nie były pobierane żadne opłaty. Gmina zwracała koszt zużycia prądu dokumentowany na podstawie wskazań licznika prądu zainstalowanego w pomieszczeniu (…).

Na podstawie otrzymywanych co miesiąc faktur za prąd od dostawcy (...) wraz ze współwłaścicielami wystawiał Pan rachunki w wysokości wynikającej z przeliczenia zużycia wskazanego przez zainstalowany licznik pomnożonego przez cenę 1 kWh podaną na fakturze od dostawcy energii elektrycznej. Zwrot kosztów zużytej energii otrzymywał Pan proporcjonalnie do udziału w nieruchomości.

Nie prowadził Pan działań typowych dla podmiotu profesjonalnie zajmującego się obrotem nieruchomościami, polegających w szczególności na: nabywaniu nieruchomości w celu ich dalszej sprzedaży, prowadzeniu zorganizowanej działalności deweloperskiej, profesjonalnym obrocie gruntami, organizowaniu sprzedaży wielu nieruchomości w sposób powtarzalny oraz angażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalnych handlowców w celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży.

Nie podejmował Pan do momentu, ani w związku ze sprzedażą nieruchomości działań o charakterze inwestycyjnym lub marketingowym, których celem byłoby zwiększenie jej wartości albo przygotowanie jej do sprzedaży w sposób charakterystyczny dla profesjonalnego podmiotu zajmującego się obrotem nieruchomościami. Działań takich nie podejmowała również Pana małżonka. Wraz z pozostałymi współwłaścicielami (…) zawarł Pan warunkową umowę sprzedaży Nieruchomości ze Spółką. Okoliczność, że przysługujący Panu udział stanowi składnik wspólności majątkowej małżeńskiej, została potwierdzona w treści warunkowej umowy sprzedaży, o której mowa w dalszej części opisu.

Umowa sprzedaży została zawarta pod warunkiem nieskorzystania przez uprawniony podmiot z przysługującego mu ustawowego prawa pierwokupu. Pan i pozostali sprzedający Nieruchomość nie przyznali kupującemu prawa do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane, ani pełnomocnictw do występowania w imieniu sprzedających o jakiekolwiek decyzje administracyjne. (…) sprzedał Pan przysługujące Panu udziały (1/6) w Nieruchomości składającej się z działki A oraz B. Nie posiadają Państwo innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży oraz nie dokonywali Państwo sprzedaży żadnych innych nieruchomości.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku ze sprzedażą udziału wynoszącego 1/6 części w Nieruchomości, dokonaną w wykonaniu zawartej warunkowej umowy sprzedaży, będą działali Państwo (Pan i Pana żona) jako podatnicy podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji czy sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną.

Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa. Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.

Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług. Jeżeli zatem, przedmiotem odpłatnego świadczenia usług jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który świadczy usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT.

Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług z tego tytułu. Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że w stosunku do sprzedaży udziału w Nieruchomości w części nieoddanej w najem i nieużytkowanej przez Gminę, brak jest przesłanek pozwalających uznać Państwa za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu tej czynności. Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka Pana i Pana żony aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Jak wynika bowiem z wniosku, udział w Nieruchomości nabył Pan do w drodze dziedziczenia.

Ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej obowiązywał w dacie nabycia praw wskazanej nieruchomości. Nie korzystał i w związku ze zbyciem udziału w prawie własności nieruchomości (…) nie będzie korzystał Pan z niewynajmowanych budynków/pomieszczeń, które również nie były w żaden sposób wykorzystywane: ani do czynności zwolnionych, ani opodatkowanych VAT. Nie oddawał Pan niewynajmowanej części nieruchomości w użytkowanie i w związku z tym nie zawierał żadnych innych umów. Niewynajmowana części nieruchomości nie była udostępniana odpłatnie. Nie dokonywali Państwo sprzedaży żadnych innych nieruchomości oraz nie posiadają Państwo innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży.

Nie podejmował Pan do momentu, ani w związku ze sprzedażą nieruchomości działań o charakterze inwestycyjnym lub marketingowym, których celem byłoby zwiększenie jej wartości albo przygotowanie jej do sprzedaży w sposób charakterystyczny dla profesjonalnego podmiotu zajmującego się obrotem nieruchomościami. Działań takich nie podejmowała również Pana małżonka.

Całokształt powyższych okoliczności przedstawionych we wniosku wskazuje, że Państwa aktywność w stosunku do ww. części nieruchomości mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE w sprawach połączonych C-180/10, C-181/10. Należy zatem uznać, że dokonując sprzedaży udziału w Nieruchomości w części nieoddanej w najem i nieużytkowanej przez Gminę, korzysta Pan i Pana małżonka z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Brak tego statusu pozbawia Pana i Pana małżonkę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, w zakresie sprzedaży udziału w Nieruchomości w części nieoddanej w najem i nieużytkowanej przez Gminę, a dostawę – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać Pana i Pana małżonkę za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy w odniesieniu do sprzedaży ww. części nieruchomości.

Całokształt okoliczności wskazuje, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie będą miały zastosowania. Tym samym, sprzedaż udziału w Nieruchomości w części nieoddanej w najem i nieużytkowanej przez Gminę, dokonaną w wykonaniu zawartej warunkowej umowy sprzedaży, nie będzie działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy i w zakresie tej dostawy ani Pan, ani Pana małżonka nie będzie podatnikiem VAT. W konsekwencji, sprzedaż udziału w Nieruchomości w części nieoddanej w najem i nieużytkowanej przez Gminę, nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W związku z powyższym, Państwa stanowisko w tej części uznaję za prawidłowe. Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. W opisie sprawy wskazał Pan, że na Nieruchomości znajdują się istniejące od wielu lat budynki, w których znajdują się m.in. pomieszczenia magazynowe, biurowe i przemysłowe.

Ze względu na zastany po przejęciu nieruchomości stan techniczny budynków, tylko niektóre pomieszczenia nadawały się do wynajęcia. Współwłaściciele nieruchomości nie ponosili wydatków na poprawę stanu technicznego budynków. Cześć pomieszczeń w tych budynkach jest wynajmowana, w związku z czym uzyskuje Pan przypadającą na Pana udział część przychodów z tego tytułu. Najem był prowadzony w okresie od (…) (data od której obowiązywała pierwsza umowa najmu) do dnia zbycia nieruchomości (…). Pan jest stroną umów najmu i z tytułu najmu korzysta Pan ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Ponadto na niewynajmowanej części – pomieszczenie (…) było użytkowane bezumownie przez Gminę (…) na potrzeby (…). Zgodnie z art. 659 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny: Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. Najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Świadczeniem wynajmującego jest oddanie rzeczy do używania i pobierania pożytków. Świadczeniem wzajemnym jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy. W zdaniu drugim definicji pojęcia „działalność gospodarcza” zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy mowa jest o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing, itp.). Istota umowy najmu wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz najemcy. Najemca za oddaną mu w najem rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Z przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem VAT transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. W konsekwencji, najem stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, i podlega opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Jednocześnie najem ten spełnia przesłanki uznania go za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W związku z powyższym, dokonując zbycia udziału w Nieruchomości w części wykorzystywanej na potrzeby najmu, nie będzie Pan rozporządzał majątkiem osobistym, lecz składnikiem majątku wykorzystywanym w działalności gospodarczej. Jak wskazano powyżej, o uznaniu danego składnika majątku za majątek prywatny świadczy jego wykorzystywanie do celów osobistych, niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, oraz zamiar zachowania go w sferze majątku osobistego.

W analizowanej sprawie udział w Nieruchomości w części objętej umową najmu był wykorzystywany przez Pana w sposób ciągły do celów zarobkowych. Pan jest stroną umów najmu i – jak Pan wskazał – z tytułu najmu korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. W tym zakresie zatem nieruchomość służyła prowadzeniu działalności gospodarczej, a nie wyłącznie zaspokajaniu potrzeb osobistych. Podobnie użytkowanie bezumowne przez Gminę części Nieruchomość wskazuje, że część ta nie była w żadnym okresie posiadania wykorzystywana w celu zaspokojenia Pana potrzeb osobistych.

Zgodnie z orzeczeniem TSUE C-291/92, które wskazuje kierunek w jakim należy dokonywać interpretacji pojęcia „majątku prywatnego” nie sposób uznać, że udział w Nieruchomości w części użytkowanej przez Gminę, stanowi Pana majątek osobisty, a tym samym, że jego sprzedaż będzie dysponowaniem przez Pana własnym majątkiem osobistym. Przymiot „majątku prywatnego” może być nadany jedynie wówczas, gdy podatnik w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazuje zamiar jej wykorzystywania w ramach majątku osobistego, z czym w analizowanej sprawie nie mamy do czynienia.

Jak wynika z przedstawionych okoliczności pomieszczenie (…) było udostępnione Gminie do użytkowania bezumownego od momentu wydania nieruchomości przez poprzedniego użytkownika (…) do momentu sprzedaży udziału w nieruchomości (…). Z tego tytułu nie były pobierane żadne opłaty. Jednakże Gmina zwracała koszt zużycia przez nią prądu, dokumentowaną na podstawie wskazań licznika prądu zainstalowanego w pomieszczeniu (…).

Na podstawie otrzymywanych co miesiąc faktur za prąd od dostawcy (...) wraz ze współwłaścicielami wystawiał Pan rachunki w wysokości wynikającej z przeliczenia zużycia wskazanego przez zainstalowany licznik pomnożonego przez cenę 1 kWh podaną na fakturze od dostawcy energii elektrycznej. Zwrot kosztów zużytej energii otrzymywał Pan proporcjonalnie do udziału w nieruchomości. Istotny w niniejszym przypadku jest fakt, że użytkowany przez Gminę udział (udostępnione pomieszczenie) w żaden sposób nie był wykorzystywany przez Wnioskodawcę w celach prywatnych.

Zatem sprzedaż udziału w Nieruchomości w części wykorzystywanej na potrzeby najmu i użytkowanej przez Gminę, stanowi dostawę towarów dokonywaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W odniesieniu do tej czynności będzie Pan działał w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy. W konsekwencji, sprzedaż udziału w Nieruchomości w części wykorzystywanej na potrzeby najmu i użytkowanej przez Gminę, dokonaną w wykonaniu zawartej warunkowej umowy sprzedaży, będzie działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy i w zakresie tej dostawy będzie Pan podatnikiem VAT.

W konsekwencji, sprzedaż udziału w Nieruchomości w części wykorzystywanej na potrzeby najmu i użytkowanej przez Gminę, podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W związku z powyższym, Państwa stanowisko w tej części uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.

Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Ponadto informuję, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Końcowo należy wskazać, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie sytuacji prawnopodatkowej Pana i Pana żony. Nie wywołuje skutków prawnych dla pozostałych współwłaścicieli. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan (…) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.

53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.