Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
30 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 30 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT świadczonych usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy. Uzupełniła go Pani pismem z 5 października 2026 r. (wpływ 5 października 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem jest tworzenie oraz wykonywanie autorskich programów artystycznych i kulturalnych przeznaczonych przede wszystkim dla dzieci. Jest Pani twórcą autorskich spektakli oraz programów kulturalnych, obejmujących własne scenariusze, koncepcje artystyczne, elementy reżyserii, choreografii, oprawy muzycznej oraz narracji. Spektakle wykorzystują między innymi sztukę tworzenia (…) jako środek wyrazu artystycznego i stanowią spójną formę teatralną oraz widowiskową. Programy mają charakter kulturalny i edukacyjny.
Ich celem jest rozwijanie wrażliwości estetycznej dzieci, pobudzanie wyobraźni, popularyzacja sztuki oraz aktywne uczestnictwo odbiorców w wydarzeniu artystycznym. Spektakle prezentowane są przede wszystkim w przedszkolach, szkołach, domach kultury, bibliotekach, ośrodkach kultury oraz podczas wydarzeń organizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego i inne instytucje prowadzące działalność kulturalną lub edukacyjną. Wynagrodzenie otrzymuje Pani za przygotowanie i wykonanie autorskiego programu artystycznego lub spektaklu. Jest Pani twórcą w rozumieniu przepisów prawa autorskiego, a wynagrodzenie ma formę honorarium za wykonanie utworu.
Nie prowadzi Pani sprzedaży biletów, a Pani wynagrodzenie nie jest uzależnione od liczby uczestników wydarzenia. Istotą tych świadczonych usług nie jest organizacja imprez ani zapewnienie atrakcji rekreacyjnych, lecz stworzenie i wykonanie autorskiego widowiska o charakterze artystycznym i kulturalnym.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której tworzy i wykonuje autorskie spektakle oraz programy kulturalne przeznaczone przede wszystkim dla dzieci. Programy prezentowane są m.in. w przedszkolach, szkołach, domach kultury, bibliotekach, ośrodkach kultury oraz podczas wydarzeń kulturalnych i edukacyjnych. 1. Usługi objęte wnioskiem świadczy Pani jako indywidualny twórca i artysta wykonawca w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jest Pani autorką koncepcji artystycznych, scenariuszy oraz programów.
W zależności od charakteru i koncepcji konkretnego przedstawienia mogą brać w nim udział również inni artyści wykonawcy, jeżeli wymaga tego forma artystyczna spektaklu. Ich udział służy realizacji stworzonej przez Panią koncepcji i programu. 2. Świadczone przez Panią usługi polegają na tworzeniu i upowszechnianiu kultury, w szczególności w zakresie sztuki. Tworzy Pani autorskie spektakle i programy kulturalne, w których wykorzystuje Pani elementy teatru, narracji, muzyki, ruchu scenicznego, choreografii, interakcji z publicznością oraz sztuki tworzenia i prezentowania form z (…). Każdy program posiada własną koncepcję artystyczną i dramaturgiczną oraz stanowi spójne widowisko. (…).
Celem programów jest umożliwienie dzieciom kontaktu ze sztuką, rozwijanie ich wrażliwości estetycznej, wyobraźni i kreatywności oraz zachęcanie do uczestnictwa w kulturze. 3. Usługi przyczyniają się do upowszechniania dorobku kulturalnego poprzez umożliwianie dzieciom bezpośredniego kontaktu ze sztuką widowiskową. Spektakle wykorzystują środki ekspresji charakterystyczne dla sztuk scenicznych, m.in. narrację, muzykę, ruch sceniczny, choreografię, elementy teatralne i performatywne. Prezentowanie programów w placówkach oświatowych i instytucjach kultury pozwala docierać z działalnością artystyczną bezpośrednio do dzieci oraz realizować cele edukacji kulturalnej.
4. W wyniku prowadzonej przez Panią działalności twórczej powstają utwory w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Spektakle i programy są rezultatem Pani indywidualnej działalności twórczej i obejmują m.in. autorską koncepcję przedstawienia, scenariusz, sposób prowadzenia narracji, układ elementów artystycznych i rozwiązania sceniczne. Nie stanowią mechanicznego odtworzenia gotowego cudzego programu. 5. W odniesieniu do usług objętych wnioskiem nie wykonuje Pani usług wskazanych w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT. W szczególności nie sprzedaje Pani uczestnikom biletów ani prawa wstępu na spektakl.
Usługę zamawia np. szkoła, przedszkole, dom kultury, biblioteka, ośrodek kultury lub inny organizator, a otrzymywane przez Panią wynagrodzenie stanowi honorarium za przygotowanie i wykonanie autorskiego spektaklu lub programu kulturalnego. Wynagrodzenie nie jest uzależnione od liczby uczestników.
Pytanie
(ostatecznie sformułowane w piśmie z 5 października 2026 r.) Czy opisane przez Panią usługi polegające na tworzeniu i wykonywaniu autorskich spektakli oraz programów kulturalnych dla dzieci, świadczone przez Panią jako indywidualnego twórcę i artystę wykonawcę oraz wynagradzane w formie honorarium, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT?
Pani stanowisko w sprawie
(ostatecznie sformułowane w piśmie z 5 października 2026 r.) W Pani ocenie, opisane usługi korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT. Spełnia Pani przesłankę podmiotową zastosowania zwolnienia, ponieważ świadczy Pani opisane usługi jako indywidualny twórca i artysta wykonawca w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jest Pani autorką koncepcji, scenariuszy i programów artystycznych oraz osobiście uczestniczy w ich artystycznym wykonaniu.
Jeżeli wymaga tego forma konkretnego przedstawienia, w spektaklu mogą uczestniczyć również inni artyści wykonawcy, realizujący stworzoną przez Panią koncepcję artystyczną. Spełniona jest również przesłanka przedmiotowa, ponieważ świadczone przez Panią usługi mają charakter kulturalny. Ich istotą jest stworzenie i wykonanie autorskiego widowiska artystycznego. Spektakle wykorzystują m.in. elementy teatru, narracji, muzyki, ruchu scenicznego, choreografii, działań performatywnych oraz sztuki tworzenia form z (…). (…). W wyniku Pani działalności twórczej powstają utwory o indywidualnym charakterze.
Programy umożliwiają dzieciom bezpośredni kontakt ze sztuką, rozwijają wrażliwość estetyczną, wyobraźnię i kreatywność oraz przyczyniają się do upowszechniania kultury. Za przygotowanie i wykonanie autorskiego spektaklu lub programu kulturalnego otrzymuje Pani od zamawiającego wynagrodzenie w formie honorarium. Nie prowadzi Pani sprzedaży biletów uczestnikom, a wynagrodzenie nie stanowi należności za prawo wstępu poszczególnych widzów. W odniesieniu do usług będących przedmiotem wniosku nie zachodzą wyłączenia określone w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT.
W konsekwencji uważa Pani, że opisane usługi spełniają przesłanki zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT, a Pani stanowisko należy uznać za prawidłowe.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (...). W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia. Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy: Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez: a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną, b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
Z kolei na podstawie art. 43 ust. 19 ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do: 1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach; 2) wstępu: a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego, b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych, c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym; 3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą; 4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach; 5) działalności agencji informacyjnych; 6) usług wydawniczych; 7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34; 8) usług ochrony praw.
Z analizy powołanego art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jednoznacznie wynika, że zwolnienie ma charakter przedmiotowo-podmiotowy.
Oznacza to, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku na jego podstawie jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być podmiotem prawa publicznego lub innym podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów za instytucję o charakterze kulturalnym lub wpisanym do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury, w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, albo indywidualnym twórcą lub artystą wykonawcą w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzanym za wykonaną usługę w formie honorarium.
Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania. Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
Powołany przepis art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy stanowi implementację do polskiego porządku prawnego art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym: Zwolnieniu od podatku przez państwa członkowskie podlega świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawa towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie. Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć „kultura” i „usługa kulturalna”.
Zatem, przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy należy się posłużyć wykładnią literalną, odwołując się do językowego znaczenia tych pojęć. Tym samym wskazać należy, że kultura oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność gospodarcza służąca do zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast, określenie „kulturalny” oznacza „odnoszący się do tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”.
Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym). Zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku potocznym, możemy stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury itp.
Natomiast kultura to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem cywilizacja, i duchową – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość itp.
(Roman Smolski, Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtműller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999).
Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).
W sytuacji, gdy wykładnia językowa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest sięgnięcie do wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. W tym celu należy sięgnąć do ustaw wprost lub pośrednio odnoszących się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, np. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 457 ze zm.): Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.
Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności. Za usługi kulturalne możemy zatem uznać usługi polegające na upowszechnianiu i ochronie kultury, przez którą należy rozumieć naturalne i kulturalne dziedzictwo ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w zakresie historii, nauki i sztuki.
Ustawodawca określając katalog podmiotów, które mogą korzystać ze zwolnienia od podatku – w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy wymienia indywidualnych twórców i artystów wykonawców, odsyłając w celu zdefiniowania tych pojęć do ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.). I tak, stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
W świetle art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory: 1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2) plastyczne; 3) fotograficzne; 4) lutnicze; 5) wzornictwa przemysłowego; 6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7) muzyczne i słowno-muzyczne; 8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9) audiowizualne (w tym filmowe).
Według art. 1 ust. 21 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne. Jak stanowi art. 1 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu. Stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego zastępuje go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.
Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać następujące cechy: · mieć źródło w pracy człowieka (twórcy); · stanowić przejaw działalności twórczej; · posiadać indywidualny charakter. W myśl art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
W świetle postanowień art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne prawo do: 1) ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie: a) wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest zwyczajowo przyjęte, b) decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania anonimowości albo posłużenia się pseudonimem, c) sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię; 2) korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na następujących polach eksploatacji: a) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania – wytwarzania określoną techniką egzemplarzy artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową, b) w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono – wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy, c) w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż określony w lit. b – nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
Jak wynika z art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w umowie albo przyznane w przepisach ustawy. Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
Tak sformułowana treść przepisów określających zwolnienie od podatku od towarów i usług, gdzie szczególnie akcentowana jest „indywidualność twórców i artystów wykonawców”, w zestawieniu z brzmieniem przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych pozwala stwierdzić, iż intencją ustawodawcy podatkowego było objęcie zwolnieniem wyłącznie takich usług kulturalnych, które świadczone są przez twórców, artystów wykonawców, z uwzględnieniem ich szczególnych relacji z dziełem, utworem.
Jak wynika z przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem jest tworzenie oraz wykonywanie autorskich programów artystycznych i kulturalnych przeznaczonych przede wszystkim dla dzieci. Programy prezentowane są m.in. w przedszkolach, szkołach, domach kultury, bibliotekach, ośrodkach kultury oraz podczas wydarzeń kulturalnych i edukacyjnych. Usługi objęte wnioskiem świadczy Pani jako indywidualny twórca i artysta wykonawca w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jest Pani autorką koncepcji artystycznych, scenariuszy oraz programów.
W zależności od charakteru i koncepcji konkretnego przedstawienia mogą brać w nim udział również inni artyści wykonawcy, jeżeli wymaga tego forma artystyczna spektaklu. Ich udział służy realizacji stworzonej przez Panią koncepcji i programu. Świadczone przez Panią usługi polegają na tworzeniu i upowszechnianiu kultury, w szczególności w zakresie sztuki. Tworzy Pani autorskie spektakle i programy kulturalne, w których wykorzystuje Pani elementy teatru, narracji, muzyki, ruchu scenicznego, choreografii, interakcji z publicznością oraz sztuki tworzenia i prezentowania form z (…). Każdy program posiada własną koncepcję artystyczną i dramaturgiczną oraz stanowi spójne widowisko. (…).
Celem programów jest umożliwienie dzieciom kontaktu ze sztuką, rozwijanie ich wrażliwości estetycznej, wyobraźni i kreatywności oraz zachęcanie do uczestnictwa w kulturze. Usługi przyczyniają się do upowszechniania dorobku kulturalnego poprzez umożliwianie dzieciom bezpośredniego kontaktu ze sztuką widowiskową. Spektakle wykorzystują środki ekspresji charakterystyczne dla sztuk scenicznych, m.in. narrację, muzykę, ruch sceniczny, choreografię, elementy teatralne i performatywne. Prezentowanie programów w placówkach oświatowych i instytucjach kultury pozwala docierać z działalnością artystyczną bezpośrednio do dzieci oraz realizować cele edukacji kulturalnej.
W wyniku prowadzonej przez Panią działalności twórczej powstają utwory w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Spektakle i programy są rezultatem mojej indywidualnej działalności twórczej i obejmują m.in. autorską koncepcję przedstawienia, scenariusz, sposób prowadzenia narracji, układ elementów artystycznych i rozwiązania sceniczne. Nie stanowią mechanicznego odtworzenia gotowego cudzego programu. Wskazała Pani również, że w odniesieniu do usług objętych wnioskiem nie wykonuje Pani usług wskazanych w art. 43 ust. 19 ustawy. W szczególności nie sprzedaje Pani uczestnikom biletów ani prawa wstępu na spektakl.
Usługę zamawia np. szkoła, przedszkole, dom kultury, biblioteka, ośrodek kultury lub inny organizator, a otrzymywane przez Panią wynagrodzenie stanowi honorarium za przygotowanie i wykonanie autorskiego spektaklu lub programu kulturalnego. Wynagrodzenie nie jest uzależnione od liczby uczestników. Pani wątpliwości dotyczą zastosowania zwolnienia dla usług polegających na tworzeniu i wykonywaniu autorskich spektakli oraz programów kulturalnych dla dzieci, świadczonych przez Panią jako indywidualnego twórcę i artystę wykonawcę oraz wynagradzane w formie honorarium na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
Tym samym, skoro świadczone przez Panią usługi polegające na tworzeniu i wykonywaniu autorskich spektakli oraz programów kulturalnych dla dzieci – jak wynika z opisu sprawy – stanowią usługi kulturalne, które świadczy Pani jako indywidualny twórca i artysta w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w wyniku których powstają utwory, za które otrzymuje Pani wynagrodzenie w formie honorarium, to ww. usługi będą korzystały ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
Podsumowując, stwierdzam, że świadczone przez Panią jako indywidualnego twórcę i artystę wykonawcę oraz wynagradzane w formie honorarium usługi polegające na tworzeniu i wykonywaniu autorskich spektakli oraz programów kulturalnych dla dzieci będą korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy. Tym samym, Pani stanowisko oceniłem jako prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie z opisem sprawy podanym w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.