Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
3 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy: · uznania, że otrzymana Rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług i nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 1) oraz · braku obowiązku dokumentowania fakturą VAT otrzymania Rekompensaty (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 2). Uzupełnili go Państwo pismem z 7 października 2026 r. (wpływ 8 października 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca – Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością –jest spółką komunalną, której jedynym wspólnikiem jest Gmina. Na podstawie uchwały Rady Gminy oraz zawartej (…) stycznia 2024 r. pomiędzy Gminą a Wnioskodawcą Umowy Wykonawczej Wnioskodawcy powierzono wykonywanie określonych zadań własnych Gminy, kwalifikowanych w Umowie jako usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym.
Powierzone Wnioskodawcy Zadanie Publiczne obejmuje w szczególności zadania z zakresu: 1) kultury fizycznej i turystyki, w tym utrzymania i udostępniania terenów rekreacyjnych oraz urządzeń sportowych; 2) administrowania i zarządzania obiektami sportowymi i rekreacyjnymi; 3) organizowania zajęć, imprez, zawodów i wydarzeń sportowych; 4) utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej; 5) ochrony zdrowia, w szczególności realizacji gminnych programów zdrowotnych; 6) promocji Gminy. Zadania te wykonywane są w szczególności przy wykorzystaniu Lodowiska, Kompleksu Parku Wodnego oraz kompleksu sportowego „X”.
W związku z realizacją Zadania Publicznego Wnioskodawca może pobierać od użytkowników opłaty, w szczególności z tytułu korzystania z zajęć, wydarzeń, biletów wstępu, korzystania z obiektów i urządzeń oraz sprzętu sportowego. Przychody uzyskiwane z tego tytułu stanowią przychody Wnioskodawcy związane z wykonywaniem Zadania Publicznego. Niniejszy wniosek nie dotyczy sposobu opodatkowania opłat pobieranych bezpośrednio od użytkowników obiektów lub usług, lecz wyłącznie środków otrzymywanych przez Wnioskodawcę od Gminy w formie Rekompensaty. Wnioskodawca może prowadzić także działalność pozostającą poza zakresem powierzonego Zadania Publicznego.
Zgodnie z Umową przychody i koszty związane z realizacją Zadania Publicznego oraz przychody i koszty związane z pozostałą działalnością Wnioskodawcy podlegają odpowiedniemu wyodrębnieniu. Mechanizm finansowania Zadania Publicznego Finansowanie Zadania Publicznego następuje ze środków własnych Wnioskodawcy, przychodów osiąganych w ramach wykonywania Zadania Publicznego oraz Rekompensaty przekazywanej Wnioskodawcy przez Gminę. Zgodnie z Umową, Rekompensata stanowi przysporzenie ze środków publicznych, wyliczane według zasad właściwych dla rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
Rekompensata ma służyć zapewnieniu Wnioskodawcy środków niezbędnych do wykonywania powierzonych obowiązków oraz pokryciu kosztu netto realizacji Zadania Publicznego z uwzględnieniem dopuszczalnego Rozsądnego zysku. Zgodnie z postanowieniami Umowy wysokość Rekompensaty nie może przekraczać kwoty koniecznej do pokrycia kosztów netto wynikających z wykonywania zobowiązań z tytułu Zadania Publicznego, z uwzględnieniem Rozsądnego zysku. Wartość Rekompensaty obliczana jest przy uwzględnieniu: · kosztów związanych z wykonywaniem Zadania Publicznego, · przychodów Wnioskodawcy uzyskiwanych w związku z Zadaniem Publicznym, · innych przysporzeń związanych z działalnością powierzoną, · Rozsądnego zysku.
W konsekwencji przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę w związku z realizacją Zadania Publicznego wpływają na obniżenie wartości należnej Rekompensaty. Rekompensata nie jest natomiast kalkulowana jako iloczyn liczby usług wykonanych dla Gminy i jednostkowej ceny tych usług. Nie jest również ustalana według liczby użytkowników poszczególnych obiektów, liczby sprzedanych biletów, wejść do obiektów, uczestników wydarzeń ani w odniesieniu do innej jednostkowej miary określającej usługę świadczoną konkretnemu odbiorcy.
Nie występuje mechanizm, zgodnie z którym określona kwota Rekompensaty przypadałaby na konkretną usługę świadczoną określonemu użytkownikowi i powodowała proporcjonalne obniżenie ceny należnej od tego użytkownika. Rekompensata odnosi się do całokształtu działalności powierzonej i służy finansowaniu kosztu netto realizacji Zadania Publicznego. W trakcie roku Rekompensata wypłacana jest zaliczkowo. Po zakończeniu właściwego okresu podlega ona weryfikacji i rozliczeniu z uwzględnieniem rzeczywistych kosztów, przychodów oraz innych elementów uwzględnianych przy jej kalkulacji.
W przypadku stwierdzenia nadwyżki Rekompensaty ponad poziom dopuszczalny zgodnie z Umową Wnioskodawca obowiązany jest do jej zwrotu. Gmina posiada uprawnienia kontrolne pozwalające na weryfikację prawidłowości ustalenia i wykorzystania Rekompensaty, w tym na ustalenie, czy jej wysokość nie przekracza poziomu koniecznego do pokrycia kosztów realizacji Zadania Publicznego wraz z dopuszczalnym Rozsądnym zyskiem. W dokumentacji stanowiącej podstawę dotychczasowych rozliczeń stron przyjęto sposób dokumentowania przekazywanych kwot przy zastosowaniu faktur VAT.
W związku jednak z aktualnym kierunkiem orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej po stronie Wnioskodawcy powstała wątpliwość co do prawidłowej kwalifikacji Rekompensaty na gruncie podatku od towarów i usług. Wnioskodawca zamierza stosować opisany mechanizm rozliczania Rekompensaty również w przyszłości przez okres obowiązywania Umowy Wykonawczej.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
1. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT, co potwierdza ewidencja księgowa wykazująca sprzedaż towarów i usług opodatkowaną stawkami m.in. 5%, 8% i 23% (np. na basenie, lodowisku i kręgielni) oraz rozliczenia podatku VAT z tytułu świadczeń dla pracowników. 2. Powierzenie realizacji zadań nastąpiło na okres od stycznia 2024 r. do grudnia 2033 r. 3. Spółka jest zobowiązana do realizacji obowiązkowych zadań własnych Gminy obejmujących między innymi sprawy z zakresu kultury fizycznej i turystyki, ochrony zdrowia, utrzymania gminnych urządzeń użyteczności publicznej oraz upowszechniania idei samorządowej.
Czynności te polegają na zarządzaniu konkretnymi obiektami: Lodowiskiem, Kompleksem Parku Wodnego oraz Kompleksem sportowym „X”. Ponadto Spółka jest odpowiedzialna za organizację półkolonii oraz imprez sportowych i rekreacyjnych. 4. Rekompensata będzie wypłacana w zamian za świadczenie usług zakwalifikowanych jako usługi w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG). Obejmują one zadania publiczne polegające w szczególności na zarządzaniu, obsłudze i udostępnianiu infrastruktury Parku Wodnego, Lodowiska oraz kompleksu X mieszkańcom. 5. Wypłacana rekompensata dotyczy wyłącznie usług powierzonych Spółce jako zadania publiczne.
Spółka świadczy również odrębne usługi w ramach działalności niepublicznej (komercyjnej), jednak rekompensata nie służy ich finansowaniu, a ewentualny zysk z tej komercyjnej działalności dodatkowo pomniejsza kwotę należnej rekompensaty. 6. Na pytanie „Czy rekompensata może być wykorzystana na inny cel niż realizowane przez Państwa Zadania Publiczne, np. może zostać przeznaczona na ogólną działalność Spółki?” wskazali Państwo, że „Nie, rekompensata jest ściśle przeznaczona na pokrycie kosztów netto wynikających wyłącznie z wywiązywania się z obowiązku świadczenia usług publicznych.
Zgodnie z art. 5 ust. 9 Decyzji KE 2012/21/UE Spółka ma bezwzględny obowiązek osobnego wykazywania w księgach rachunkowych kosztów i wpływów związanych z usługami publicznymi (UOIG) oraz działalnością komercyjną, aby uniemożliwić przenoszenie środków publicznych na inne cele”. 7. Świadczenie tych usług nie byłoby możliwe bez otrzymanej rekompensaty, ponieważ koszty prowadzenia udostępnianej infrastruktury przewyższają wpływy ze sprzedaży biletów, powodując nieunikniony deficyt. Rekompensata z budżetu władzy publicznej stanowi jedyny mechanizm przewidziany do systemowego skompensowania tego deficytu.
8. Bez otrzymywanej rekompensaty Spółka nie świadczyłaby powierzonych usług, gdyż zadania w ogólnym interesie gospodarczym z definicji są strukturalnie nierentowne (deficytowe) przy zachowaniu publicznego, powszechnego charakteru cen dostępu. 9. Usługi świadczone na rzecz odbiorców w ramach zadań powierzonych są w przeważającej mierze usługami odpłatnymi, na co wskazuje pobieranie opłat m.in. za bilety wstępu na basen czy lodowisko. a) Otrzymana rekompensata ma bezpośredni wpływ na cenę, ponieważ umożliwia świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym poniżej faktycznych kosztów ich wytworzenia.
Bez rekompensaty Spółka musiałaby podnieść ceny biletów na rzecz użytkowników (mieszkańców), aby zrekompensować stratę. Niemniej jednak zbyt wysoka cena ograniczyłaby możliwość korzystania z usług przez klientów. b) Ponieważ zadanie polega na wykonywaniu własnych zadań publicznych z zakresu kultury fizycznej i turystyki, jest ono nadzorowane i współfinansowane przez organ władzy publicznej, czyli Gminę. c) Nie dotyczy, ponieważ usługi nie mają charakteru wyłącznie nieodpłatnego. 10. Rekompensata jest kalkulowana w celu zrekompensowania poniesionych kosztów i pokrywa deficyt między wydatkami a przychodami.
Algorytm wyliczający jej wysokość w danym roku przedstawia się następująco: Rm = Km - Pm - PKasm + RZm. Oznacza to, że od kosztów świadczenia usług powierzonych (Km) odejmowane są uzyskane z nich przychody (Pm) oraz inne kasowe przysporzenia i wpływy publiczne (PKasm), a ewentualna różnica może zostać powiększona jedynie o ograniczony, tzw. „rozsądny zysk” (RZm) zdefiniowany w umowie. 11. Warunkiem otrzymania rekompensaty i uniknięcia jej zwrotu jest wykazanie poniesienia udokumentowanych kosztów netto świadczenia powierzonych usług, bez generowania nadwyżki finansowej ponad dozwolony limit rozsądnego zysku.
Spółka musi również spełnić rygorystyczne warunki rozdzielności księgowej (oddzielna ewidencja i przypisywanie kosztów/ wpływów do UOIG) oraz poddać się monitoringowi finansów przewidzianemu w Umowie Wykonawczej. 12. Podstawą rozliczeń z Gminą za te zadania jest wyłącznie wypłacana w ramach algorytmu rekompensata oraz ewentualne inne wpływy komunalne przekazywane Operatorowi, które z mocy wzoru kalkulacyjnego (element PKasm – wszelkiego rodzaju przysporzenia) zostaną zaliczone na poczet obniżenia należnej dopłaty. Realizacja zadania powierzonego nie generuje dla Spółki dodatkowego pozaumownego wynagrodzenia.
Pytania
1. Czy Rekompensata otrzymywana przez Wnioskodawcę od Gminy na podstawie Umowy Wykonawczej z 23 stycznia 2024 r., której wysokość służy pokryciu kosztu netto wykonywania Zadania Publicznego, jest pomniejszana o przychody i inne przysporzenia związane z wykonywaniem Zadania Publicznego oraz podlega okresowej weryfikacji i zwrotowi w przypadku powstania nadwyżki, stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług albo dotację, subwencję lub inną dopłatę o podobnym charakterze mającą bezpośredni wpływ na cenę w rozumieniu art. 29a ust. 1 tej ustawy i tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
2. Czy w przypadku uznania, że opisana Rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT ani elementu podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do dokumentowania otrzymania Rekompensaty fakturą VAT na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 Zdaniem Wnioskodawcy, Rekompensata otrzymywana od Gminy: · nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług na rzecz Gminy w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, • nie stanowi również dotacji, subwencji ani innej dopłaty o podobnym charakterze mającej bezpośredni wpływ na cenę konkretnych usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymanie Rekompensaty nie powinno być dokumentowane fakturą VAT, ponieważ Rekompensata nie stanowi wynagrodzenia z tytułu sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Uzasadnienie Państwa stanowiska w sprawie 1. Brak odpłatnego świadczenia usług na rzecz Gminy Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Dla uznania czynności za odpłatne świadczenie usług konieczne jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy konkretnym świadczeniem wykonywanym przez podatnika a otrzymywanym przez niego wynagrodzeniem. Otrzymywana kwota powinna stanowić rzeczywisty ekwiwalent świadczenia wykonanego na rzecz oznaczonego odbiorcy. Samo istnienie stosunku prawnego pomiędzy Gminą a Wnioskodawcą oraz sam fakt przepływu środków pieniężnych z Gminy do Wnioskodawcy nie przesądzają o istnieniu odpłatnego świadczenia usług. W przedmiotowym przypadku Rekompensata nie została ustalona jako cena konkretnej usługi świadczonej Gminie.
Wnioskodawca został zobowiązany do wykonywania kompleksowo określonego Zadania Publicznego obejmującego szeroki zakres czynności służących realizacji zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego. Beneficjentami tych działań są w szczególności mieszkańcy, użytkownicy infrastruktury sportowej i rekreacyjnej, uczestnicy zajęć i wydarzeń oraz inne osoby korzystające z infrastruktury pozostającej w zarządzie Wnioskodawcy. Gmina nie nabywa od Wnioskodawcy określonej liczby jednostkowych usług za określoną cenę. Rekompensata służy natomiast zapewnieniu finansowania kosztu netto wykonywania całego Zadania Publicznego.
2. Sposób kalkulacji Rekompensaty potwierdza jej kosztowy charakter Sposób kalkulacji Rekompensaty ma zasadnicze znaczenie dla określenia jej charakteru podatkowego. Jej wysokość zależy od całkowitych kosztów wykonywania Zadania Publicznego, przychodów osiąganych przez Wnioskodawcę w ramach działalności powierzonej, innych przysporzeń związanych z tą działalnością oraz dopuszczalnego Rozsądnego zysku. Im wyższe są przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę w ramach działalności powierzonej, tym niższa jest – przy pozostałych elementach niezmienionych – wartość Rekompensaty koniecznej do pokrycia kosztu netto Zadania Publicznego.
Taki mechanizm jest charakterystyczny dla rekompensaty służącej wyrównaniu deficytu finansowego wynikającego z wykonywania powierzonych obowiązków, a nie dla wynagrodzenia za świadczenie usług. Istotne jest również, że wysokość Rekompensaty podlega kontroli, okresowemu rozliczeniu oraz zwrotowi w przypadku stwierdzenia nadwyżki. Gdyby Rekompensata stanowiła cenę za konkretną usługę wykonaną na rzecz Gminy, jej wysokość powinna pozostawać w związku z zakresem i ilością usług nabywanych przez Gminę. Tego rodzaju mechanizm w analizowanym przypadku nie występuje.
3. Brak bezpośredniego wpływu Rekompensaty na cenę Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, do podstawy opodatkowania zalicza się dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze tylko wówczas, gdy mają one bezpośredni wpływ na cenę towarów lub usług dostarczanych przez podatnika. Nie każda pomoc finansowa mająca ekonomiczny wpływ na działalność podatnika jest zatem elementem podstawy opodatkowania VAT. Konieczny jest bezpośredni związek pomiędzy otrzymywanym dofinansowaniem a ceną konkretnego świadczenia. W analizowanym przypadku Rekompensata nie jest przypisywana do określonego biletu, wejścia do obiektu, zajęcia sportowego, wydarzenia ani innej konkretnej usługi.
Nie jest również obliczana w przeliczeniu na jednego użytkownika, jedno wejście, jeden bilet lub jedną wykonaną usługę. Nie występuje mechanizm pozwalający ustalić, że przykładowo określona część ceny konkretnej usługi płacona jest przez jej użytkownika, natomiast pozostałą część tej ceny pokrywa Gmina w ramach Rekompensaty. Rekompensata ma charakter globalny i odnosi się do całej działalności powierzonej.
Okoliczność, że przekazywane środki umożliwiają Wnioskodawcy wykonywanie Zadania Publicznego i mogą w sensie ekonomicznym wpływać na poziom cen stosowanych wobec użytkowników, nie oznacza jeszcze, że występuje wymagany przez art. 29a ust. 1 ustawy bezpośredni wpływ Rekompensaty na cenę konkretnej usługi. 4. Znaczenie wyroku NSA z 25 lutego 2026 r., I FSK 143/22 Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2026 r., sygn. akt I FSK 143/22. W sprawie rozpoznawanej przez NSA spółka komunalna realizowała powierzone przez gminę zadania własne i otrzymywała środki przeznaczone na pokrycie strat związanych z ich wykonywaniem.
NSA wskazał, że fakt wykonywania zadań publicznych przez spółkę komunalną nie powoduje automatycznie wyłączenia tej spółki z kategorii podatników VAT. Jednocześnie Sąd uznał, że okoliczność ta nie przesądza o opodatkowaniu otrzymywanych przez spółkę środków. Dla kwalifikacji VAT konieczne jest odrębne ustalenie, czy otrzymywana dopłata stanowi wynagrodzenie za konkretne świadczenie. NSA zaakceptował stanowisko, zgodnie z którym dopłaty mające służyć pokryciu strat związanych z prowadzoną działalnością i niepozostające w ścisłym związku z konkretnymi usługami nie stanowią wynagrodzenia za te usługi. Powyższy pogląd ma istotne znaczenie dla sytuacji Wnioskodawcy.
Wnioskodawca nie twierdzi bowiem, że z uwagi na wykonywanie zadań publicznych przestaje być podatnikiem VAT. Wnioskodawca pozostaje podatnikiem VAT w zakresie wykonywanych przez siebie czynności opodatkowanych. Przedmiotem niniejszego wniosku jest natomiast odrębna kwestia – czy konkretny strumień finansowania, jakim jest Rekompensata, stanowi zapłatę za świadczenie usług lub dopłatę bezpośrednio wpływającą na ich cenę. Zdaniem Wnioskodawcy taki związek nie występuje.
Istotny jest także wyrok TSUE z 8 maja 2025 r., C-615/23. Stanowisko Wnioskodawcy znajduje bezpośrednie oparcie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 8 maja 2025 r. w sprawie C-615/23, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.A. Trybunał rozpatrywał problem zryczałtowanej rekompensaty wypłacanej przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługę publiczną w celu pokrycia strat związanych z wykonywaniem tej usługi.
TSUE stwierdził, że tego rodzaju rekompensata nie wchodzi do podstawy opodatkowania VAT, jeżeli nie jest wypłacana konkretnie w celu świadczenia usługi na rzecz określonego usługobiorcy, a cena płacona przez odbiorcę nie jest ustalana w sposób powodujący jej proporcjonalne obniżenie odpowiednio do otrzymanej przez operatora rekompensaty. Trybunał podkreślił również, że sam fakt, iż bez rekompensaty cena świadczonych usług mogłaby być wyższa, nie oznacza jeszcze istnienia bezpośredniego związku dofinansowania z ceną. Okoliczności występujące w przypadku Wnioskodawcy odpowiadają zasadniczym elementom wskazanym przez TSUE.
Rekompensata Wnioskodawcy służy pokryciu kosztu netto działalności powierzonej, nie jest przyporządkowana konkretnym usługobiorcom i nie obniża ceny konkretnej usługi w sposób proporcjonalny do wysokości finansowania przekazanego przez Gminę. Pomocniczo Wnioskodawca wskazuje również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w składzie siedmiu sędziów 22 września 2025 r., sygn. I FSK 678/21. NSA zaakcentował w nim szczególny charakter rekompensaty otrzymywanej przez spółkę komunalną w związku z wykonywaniem usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym oraz konieczność odróżnienia takiej rekompensaty od rynkowego wynagrodzenia za konkretną usługę.
Wnioskodawca ma świadomość, że stan faktyczny będący przedmiotem tego orzeczenia różni się w określonych elementach od sytuacji Wnioskodawcy, dlatego rozstrzygnięcie to przywoływane jest pomocniczo.
Zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy mają natomiast kryteria wynikające z wyroku TSUE C-615/23 oraz wyroku NSA I FSK 143/22. 5. Rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za konkretną usługę Za takim wnioskiem przemawia łącznie szereg elementów konstrukcji przyjętej w Umowie: 1) Rekompensata finansuje całe Zadanie Publiczne, a nie jednostkowe usługi; 2) jej wysokość zależy od kosztów netto wykonywania tego zadania; 3) przychody osiągane od użytkowników zmniejszają wartość należnej Rekompensaty; 4) Rekompensata nie jest obliczana według liczby odbiorców ani liczby wykonanych usług; 5) nie można przyporządkować określonej części Rekompensaty do ceny konkretnej usługi; 6) Rekompensata podlega okresowemu rozliczeniu; 7) nadmierna Rekompensata podlega zwrotowi; 8) Gmina posiada rozbudowane uprawnienia kontrolne pozwalające na zweryfikowanie rzeczywistego kosztu wykonywania Zadania Publicznego.
Wszystkie te elementy wskazują, że Rekompensata stanowi instrument finansowania działalności powierzonej, a nie odpłatność za konkretne świadczenie. 6. Brak znaczenia przesądzającego dotychczasowego sposobu dokumentowania Rekompensaty Zdaniem Wnioskodawcy okoliczność, że strony Umowy przyjęły dotychczas sposób dokumentowania wypłat Rekompensaty przy zastosowaniu faktur VAT, nie może sama przez się przesądzać o podatkowej kwalifikacji otrzymywanych środków. O tym, czy określona płatność podlega podatkowi od towarów i usług, decyduje jej rzeczywisty charakter prawny i ekonomiczny oraz spełnienie przesłanek wynikających z ustawy o VAT.
Sposób nazwania dokumentu rozliczeniowego przez strony stosunku cywilnoprawnego nie może kreować obowiązku podatkowego, jeżeli w rzeczywistości nie dochodzi do czynności podlegającej opodatkowaniu. 7. Dokumentowanie Rekompensaty Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, faktura służy dokumentowaniu sprzedaży. Jeżeli Rekompensata nie stanowi zapłaty z tytułu odpłatnego świadczenia usług i nie powiększa podstawy opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, jej otrzymanie nie stanowi sprzedaży podlegającej dokumentowaniu fakturą VAT.
Skoro jednak Rekompensata nie stanowi wynagrodzenia z tytułu sprzedaży, odpłatnego świadczenia usług ani dopłaty bezpośrednio związanej z ceną konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu, jej otrzymanie nie powinno być dokumentowane fakturą wystawioną na podstawie przepisów ustawy o VAT. Rekompensata może być dokumentowana dla celów księgowych dokumentem innym niż faktura VAT, stosownie do właściwych zasad rachunkowych i postanowień regulujących rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą i Gminą.
Okoliczność, że w dokumentacji finansowej sporządzonej przy zawieraniu Umowy pierwotnie przyjęto technikę wystawiania faktur i uwzględnienia podatku VAT, nie może sama w sobie przesądzać o materialnoprawnej kwalifikacji Rekompensaty na gruncie ustawy o VAT. O opodatkowaniu decyduje bowiem rzeczywisty charakter ekonomiczny i prawny świadczenia, nie zaś przyjęta uprzednio przez strony nazwa dokumentu księgowego lub technika rozliczania płatności. W konsekwencji Wnioskodawca może dokumentować przekazanie Rekompensaty innym odpowiednim dokumentem księgowym, bez wykazywania podatku należnego VAT.
Podsumowanie Zdaniem Wnioskodawcy, Rekompensata przekazywana przez Gminę o na podstawie Umowy Wykonawczej z (…) stycznia 2024 r.: · służy pokrywaniu kosztu netto wykonywania powierzonego Zadania Publicznego; · nie jest wynagrodzeniem Gminy za konkretną usługę świadczoną przez Wnioskodawcę; · nie jest przyporządkowana do konkretnego użytkownika ani konkretnej czynności; · nie jest obliczana w zależności od liczby świadczonych usług; · nie powoduje proporcjonalnego obniżenia ceny określonej usługi dla jej odbiorcy; · podlega rozliczeniu i zwrotowi w przypadku wystąpienia nadmiernej Rekompensaty.
W konsekwencji nie stanowi ona wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług ani dopłaty mającej bezpośredni wpływ na cenę w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Rekompensata pozostaje zatem poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a jej otrzymanie nie powinno być dokumentowane fakturą VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie uznania, że otrzymana Rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług i nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 1) jest nieprawidłowe Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy: Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również jego zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy. Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Muszą być przy tym spełnione następujące warunki: · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia, · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).
Aby czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
Na uwagę zasługuje także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.
W dorobku orzecznictwa TSUE przyjmuje się więc, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.
Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść.
Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik VAT. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Natomiast, jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy: Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
Zgodnie z ww. regulacją Dyrektywy 2006/112/WE Rady: „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Unormowanie zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy stanowi odzwierciedlenie art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, który stanowi, że: Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte. A zatem organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki.
Organy te będą natomiast podatnikami VAT w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W zakresie statusu podmiotu publicznego wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 Saudaçor – Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos da Saúde dos Açores SA przeciwko Fazenda Pública, w którym stwierdził: „(…) ponieważ (…) art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy jako wyjątek interpretować w sposób ścisły, należy uznać, że wyliczenie znajdujące się w tym przepisie jest wyczerpujące, a pojęcie „innych podmiotów prawa publicznego” stanowi pozostałą kategorię podmiotów należących do władzy publicznej, innych niż te, które zostały konkretnie wymienione w tym przepisie.
Jeżeli chodzi w szczególności o pierwszy z dwóch warunków ustanowionych w art. 13 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, to znaczy o warunek dotyczący statusu podmiotu publicznego, to Trybunał orzekł już, że osoba, która wykonuje czynności należące do prerogatyw władztwa publicznego w sposób niezależny, nie pozostając częścią administracji publicznej, nie może zostać zaklasyfikowana jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu tego przepisu (zob. podobnie w szczególności postanowienie Mihal, C-456/07, EU:C:2008:293, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo).
Trybunał wyjaśnił również, że status „podmiotu prawa publicznego” nie może wynikać jedynie z tego, że dana działalność polega na wykonywaniu czynności należących do prerogatyw władztwa publicznego (zob. podobnie w szczególności postanowienie Mihal, C 456/07, EU:C:2008:293, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo)”.
Z kolei w wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft. przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Fellebviteli Igazgatósága, TSUE wskazał, że: „Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że, z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych gminy zgodnie z umową zawartą między tą spółką a gminą stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na mocy tego przepisu.
Art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych i prawa krajowego – działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym, polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań gminy na mocy umowy zawartej między tą spółką a gminą, nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy”.
Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 ze zm.): Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy.
(…) Art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi Zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez nie zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, reguluje ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 679).
Art. 1 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej: Gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej: Gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.
Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że zarówno gmina, jak i utworzona przez nią spółka prawa handlowego, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działają w charakterze podatników podatku VAT. Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski.
Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe, itd.). Zatem, nawet gdyby podatnik nie osiągnął dochodu z tytułu prowadzonej działalności, to wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT wykonując czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej – bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT.
Oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska za to świadczenie jakąkolwiek zapłatę w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to otrzymane wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł. Z opisu sprawy wynika, że są Państwo spółką komunalną, której jedynym wspólnikiem jest Gmina. Powierzono Państwu wykonywanie określonych zadań własnych Gminy, kwalifikowanych w zawartej z Gminą Umowie jako usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym.
Powierzone Państwu Zadanie Publiczne obejmuje w szczególności zadania z zakresu: · kultury fizycznej i turystyki, w tym utrzymania i udostępniania terenów rekreacyjnych oraz urządzeń sportowych; · administrowania i zarządzania obiektami sportowymi i rekreacyjnymi; · organizowania zajęć, imprez, zawodów i wydarzeń sportowych; · utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej; · ochrony zdrowia, w szczególności realizacji gminnych programów zdrowotnych; · promocji Gminy. Zadania te wykonywane są w szczególności przy wykorzystaniu Lodowiska, Kompleksu Parku Wodnego oraz kompleksu sportowego „X”.
W związku z realizacją Zadania Publicznego mogą Państwo pobierać od użytkowników opłaty, w szczególności z tytułu korzystania z zajęć, wydarzeń, biletów wstępu, korzystania z obiektów i urządzeń oraz sprzętu sportowego. Mogą Państwo prowadzić także działalność pozostającą poza zakresem powierzonego Zadania Publicznego. Zgodnie z Umową przychody i koszty związane z realizacją Zadania Publicznego oraz przychody i koszty związane z pozostałą działalnością Państwa podlegają odpowiedniemu wyodrębnieniu. Finansowanie Zadania Publicznego następuje z Państwa środków własnych, przychodów osiąganych w ramach wykonywania Zadania Publicznego oraz Rekompensaty przekazywanej Państwu przez Gminę.
Zgodnie z Umową, Rekompensata stanowi przysporzenie ze środków publicznych, wyliczane według zasad właściwych dla rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. Rekompensata ma służyć zapewnieniu Państwu środków niezbędnych do wykonywania powierzonych obowiązków oraz pokryciu kosztu netto realizacji Zadania Publicznego z uwzględnieniem dopuszczalnego Rozsądnego zysku. Zgodnie z postanowieniami Umowy wysokość Rekompensaty nie może przekraczać kwoty koniecznej do pokrycia kosztów netto wynikających z wykonywania zobowiązań z tytułu Zadania Publicznego, z uwzględnieniem Rozsądnego zysku.
Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności uznania, że otrzymana Rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług i nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 1).
Odnosząc się do ww. kwestii wskazania wymaga, że w świetle art. 29a ust. 1 ustawy: Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy: Podstawa opodatkowania obejmuje: 1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku; 2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Art. 29a ust. 7 ustawy: Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot: 1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty; 2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży; 3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku. Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego.
Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania. Z art. 29a ust. 1 wynika, że aby dotacje i inne środki o podobnym charakterze stanowiły podstawę opodatkowania, muszą być wypłacane jako należność z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług i być bezpośrednio związane z ceną świadczenia. Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są czy też nie są opodatkowane podatkiem od towarów i usług istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.
Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.
W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług.
Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu. Art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy, zgodnie z którym: (…) podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. Należy uznać, że opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego systemu VAT.
Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT. Istotne zatem dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy, jest wyjaśnienie pojęcia „dotacja bezpośrednio związana z ceną”.
Definicji terminu „bezpośredniego wpływu na cenę” nie zawiera zarówno ustawa, jak również Dyrektywa 2006/112/WE Rady, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do sposobu wykładni tego pojęcia wynikającego z orzecznictwa TSUE. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem TSUE, do podstawy opodatkowania podatkiem VAT zalicza się, w przypadkach, które określa art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy (odpowiednio art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady), subwencje przyznane podatnikom.
Przepis ten zmierza do obciążenia podatkiem VAT całej wartości towarów lub usług, a przez to – do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania subwencji (zob. np. pkt 26 wyroku w sprawie C-144/02). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, ma on zastosowanie, gdy subwencja jest bezpośrednio związana z ceną danej transakcji. W swoich wyrokach TSUE wskazywał, że aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja powinna przede wszystkim być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on określonego towaru lub wykonywał określoną usługę.
Jedynie w tym przypadku subwencja może być uznana za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym podlega opodatkowaniu (zob. np. pkt 28 ww. wyroku C-144/02). Ponadto, subwencje związane bezpośrednio z ceną interpretuje się jako obejmujące jedynie subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, i które są płacone przez stronę trzecią sprzedawcy lub dostawcy (wyrok w sprawie C-184/00 pkt 18).
Niezbędne jest, by cena, którą ma zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący cenę, jakiej ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał subwencji (zob. pkt 29 wyroku C-144/02). Powinno być w każdym razie możliwe zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które stanowi subwencja.
Nie ma konieczności, by kwota subwencji odpowiadała dokładnie zmniejszeniu ceny dostarczonego towaru lub wykonanej usługi. Wystarczy, by korelacja istniejąca między tym zmniejszeniem a wspomnianą wyżej subwencją, która może mieć charakter ryczałtowy, była istotna (zob. pkt 30 wyroku C-144/02). Analizując kwestię czy otrzymywane przez beneficjenta środki wchodzą do podstawy opodatkowania świadczonych usług, należy zatem rozważyć, czy występują konkretne usługi wykonywane przez niego, z którymi związane jest to dofinansowanie. Tylko bowiem w takim przypadku dotacja może wchodzić do podstawy opodatkowania.
Następnie należy zbadać, zgodnie z przedstawionymi powyżej tezami wyroków TSUE, czy dofinansowanie stanowi element determinujący cenę tej usługi (świadczenia). We wniosku wskazali Państwo, że Rekompensata będzie wypłacana w zamian za świadczenie usług zakwalifikowanych jako usługi w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG). Obejmują one zadania publiczne polegające w szczególności na zarządzaniu, obsłudze i udostępnianiu infrastruktury Parku Wodnego, Lodowiska oraz kompleksu X mieszkańcom. Wypłacana rekompensata dotyczy wyłącznie usług powierzonych Spółce jako zadania publiczne.
Rekompensata jest ściśle przeznaczona na pokrycie kosztów netto wynikających wyłącznie z wywiązywania się z obowiązku świadczenia usług publicznych. Świadczenie tych usług nie byłoby możliwe bez otrzymanej rekompensaty, ponieważ koszty prowadzenia udostępnianej infrastruktury przewyższają wpływy ze sprzedaży biletów, powodując nieunikniony deficyt. Rekompensata z budżetu władzy publicznej stanowi jedyny mechanizm przewidziany do systemowego skompensowania tego deficytu.
Bez otrzymywanej rekompensaty Państwa Spółka nie świadczyłaby powierzonych usług, gdyż zadania w ogólnym interesie gospodarczym z definicji są strukturalnie nierentowne (deficytowe) przy zachowaniu publicznego, powszechnego charakteru cen dostępu. Usługi świadczone na rzecz odbiorców w ramach zadań powierzonych są w przeważającej mierze usługami odpłatnymi, na co wskazuje pobieranie opłat m.in. za bilety wstępu na basen czy lodowisko. Otrzymana rekompensata ma bezpośredni wpływ na cenę, ponieważ umożliwia świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym poniżej faktycznych kosztów ich wytworzenia.
Bez rekompensaty Spółka musiałaby podnieść ceny biletów na rzecz użytkowników (mieszkańców), aby zrekompensować stratę. Niemniej jednak zbyt wysoka cena ograniczyłaby możliwość korzystania z usług przez klientów. Ponieważ zadanie polega na wykonywaniu własnych zadań publicznych z zakresu kultury fizycznej i turystyki, jest ono nadzorowane i współfinansowane przez organ władzy publicznej, czyli Gminę. Rekompensata jest kalkulowana w celu zrekompensowania poniesionych kosztów i pokrywa deficyt między wydatkami a przychodami. Algorytm wyliczający jej wysokość w danym roku przedstawia się następująco: Rm = Km - Pm - PKasm + RZm.
Oznacza to, że od kosztów świadczenia usług powierzonych (Km) odejmowane są uzyskane z nich przychody (Pm) oraz inne kasowe przysporzenia i wpływy publiczne (PKasm), a ewentualna różnica może zostać powiększona jedynie o ograniczony, tzw. „rozsądny zysk” (RZm) zdefiniowany w umowie. Warunkiem otrzymania rekompensaty i uniknięcia jej zwrotu jest wykazanie poniesienia udokumentowanych kosztów netto świadczenia powierzonych usług, bez generowania nadwyżki finansowej ponad dozwolony limit rozsądnego zysku.
Spółka musi również spełnić rygorystyczne warunki rozdzielności księgowej (oddzielna ewidencja i przypisywanie kosztów/wpływów do UOIG) oraz poddać się monitoringowi finansów przewidzianemu w Umowie Wykonawczej. Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa należy zauważyć, że pomiędzy płatnością, którą otrzymują Państwo w ramach rekompensaty od Gminy a świadczeniem na rzecz Gminy, będzie zachodził związek bezpośredni, bowiem płatność następuje w zamian za to świadczenie. Należy uznać, że otrzymają Państwo płatność za wykonywane na rzecz Gminy świadczenia.
W zakresie ww. czynności wykonywanych przez Państwa uznania wymaga, że rekompensata będzie przyznawana w celu sfinansowania wykonywanych przez Państwa Spółkę konkretnych usług zgodnie z Umową Wykonawczą. Zatem będą Państwo otrzymywali zindywidualizowaną korzyść (rekompensatę), która będzie pozostawała w bezpośrednim związku z czynnościami, które będą wykonywali Państwo na rzecz Gminy i które stanowią przedmiot Państwa działalności gospodarczej. Otrzymana rekompensata ma bezpośredni wpływ na cenę, ponieważ umożliwia świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym poniżej faktycznych kosztów ich wytworzenia.
Bez rekompensaty Państwa Spółka musiałaby podnieść ceny biletów na rzecz użytkowników (mieszkańców), aby zrekompensować stratę. Niemniej jednak zbyt wysoka cena ograniczyłaby możliwość korzystania z usług przez klientów. Na gruncie ustawy świadczenie pieniężne otrzymywane z tytułu realizacji ww. usług określane przez strony jako rekompensata, będzie stanowiło dla Państwa zapłatę za świadczone przez Państwa usługi. Jak wynika z wniosku, bez otrzymywanej rekompensaty Spółka nie świadczyłaby powierzonych usług. Realizacja usług w ramach powierzonych zadań będzie uzależniona od otrzymania wsparcia finansowego od Gminy.
Co również istotne, wysokość rekompensaty będzie zapewniała Państwu rozsądny zysk. W kontekście powyższego, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług otrzymywana z tytułu realizacji opisanych we wniosku usług rekompensata, będzie stanowiła dla Państwa zapłatę (wynagrodzenie) za świadczone przez Państwa usługi. Zaznaczenia również wymaga, że są Państwo spółką prawa handlowego, będącą odrębnym od Gminy podmiotem posiadającym osobowość prawną, zatem nie są Państwo adresatem normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy.
Tym samym, nie mogą Państwo korzystać z wyłączenia z opodatkowania, które dotyczy ściśle określonych podmiotów, tj. organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy. Mimo że wykonują Państwo czynności z katalogu zadań własnych Gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w imieniu jednostki samorządu terytorialnego, to jednak nie wchodzą Państwo w skład administracji samorządowej, lecz prowadzą niezależną działalność gospodarczą. Stopień Państwa zależności od Gminy nie może automatycznie przesądzać o wyłączeniu powierzonego Państwu zadania własnego Gminy z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Zatem pomiędzy płatnością należną Państwu od Gminy określoną jako rekompensata, a świadczeniem na jej rzecz, będzie zachodził związek bezpośredni, ponieważ płatność nastąpi w zamian za to świadczenie. Tym samym, na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można przyjąć, że między Gminą a Państwem nie następuje wymiana świadczeń. Z tych też względów czynności, które zobowiązali się Państwo wykonywać na rzecz Gminy, realizując powierzone zadania własne w zamian za otrzymaną rekompensatę, będą stanowiły określone w art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Zatem otrzymana w powyższym zakresie rekompensata będzie stanowiła element podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy. Podsumowując, stwierdzam, że rekompensata otrzymywana przez Państwa od Gminy na podstawie Umowy Wykonawczej będzie stanowiła wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy i będzie stanowiła dotację, subwencję lub inną dopłatę o podobnym charakterze mającą bezpośredni wpływ na cenę w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy i tym samym będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako nr 1 jest nieprawidłowe.
Z uwagi na to, że opisana rekompensata będzie stanowiła wynagrodzenie za określone w art. 8 ust. 1 ustawy odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i będzie stanowiła element podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy oraz, że odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku nr 2 uzależnili Państwo od uznania, że rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT ani elementu podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, to pytanie nr 2 dotyczące dokumentowania otrzymania rekompensaty fakturą VAT na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy nie wymaga odpowiedzi.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie z opisem sprawy podanym w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Wskazuję ponadto, że również wyroki, które powołali Państwo we wniosku nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ zapadły one w odniesieniu do indywidualnych i właściwych tylko temu orzecznictwu opisach sprawy. W związku z powyższym zauważam, że moc obowiązująca zaprezentowanych przez Państwa wyroków zamyka się w obrębie spraw, dla których zostały wydane.
Niezależnie od powyższego, nie kwestionując i w żaden sposób nie podważając znaczenia orzecznictwa sądów administracyjnych jako zawierających istotne wskazówki, co do interpretacji przepisów prawa oraz ich zastosowania, zauważam, że istnienie tego orzecznictwa nie odbiera organowi wydającemu interpretację prawa do samodzielnej oceny zdarzeń i wykładni przepisów w sprawach innych niż ta, w której konkretny wyrok zapadł. Wydając interpretację mam wręcz obowiązek dokonania samodzielnej oceny przedstawionego we wniosku zagadnienia.
Ponadto, odnosząc się do – wskazanego przez Państwa w stanowisku – wyroku TSUE z 8 maja 2025 r. w sprawie C‑615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.A.), wskazuję, iż przedmiotem tego wyroku jest sytuacja, w której Spółka realizująca (na podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator. Z tez wyroku TSUE w sprawie C-615/23 wynika, że nie można traktować każdego rodzaju środków przekazywanych ich beneficjentom (wypłacanych w ramach dotacji, subwencji i podobnych płatności) w sposób jednolity.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.