Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Wróć do art. 7
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 17

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 4 listopada 2026 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.475.2026.3.HM

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaBrak podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności wycofania lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości materialnych niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego oraz brak obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 13 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy: · braku podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności wycofania lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego, przy zachowaniu ich dalszego wykorzystania do odpłatnego najmu (pytanie oznaczone we wniosku nr 1), · braku obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego w związku z wycofaniem lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego, przy zachowaniu ich dalszego wykorzystania do odpłatnego najmu (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Uzupełnił go Pan pismami z 13 października 2026 r. (wpływ 13 października 2026 r.) oraz z 13 października 2026 r. (wpływ 15 października 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą oraz jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym. Przychody z prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca opodatkowuje ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych i prowadzi wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykorzystuje cztery lokale usługowe ujęte w tym wykazie jako środki trwałe (dalej: „Lokale”).

Wszystkie cztery Lokale są lokalami o charakterze niemieszkalnym (usługowym) i są położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Lokale nie były i nie są wynajmowane na cele mieszkaniowe. W modelu wykorzystania objętym niniejszym wnioskiem będą przeznaczone wyłącznie do najmu użytkowego. Lokale zostały nabyte ze środków majątku wspólnego małżonków z zamiarem oddania ich w długoterminowy odpłatny najem na rzecz przedsiębiorców, na cele prowadzonej przez nich działalności handlowej i usługowej. Lokale stanowią własność Wnioskodawcy oraz jego małżonki w ramach małżeńskiej wspólności majątkowej.

Małżonka Wnioskodawcy prowadzi własną, odrębną działalność gospodarczą oraz jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Lokale objęte niniejszym wnioskiem były, są i po wycofaniu pozostaną oddawane w odpłatny najem wyłącznie przez Wnioskodawcę. To Wnioskodawca jest i pozostanie jedyną stroną umów najmu tych Lokali, wystawcą faktur dokumentujących ten najem oraz podmiotem rozliczającym z tego tytułu podatek VAT należny. Lokale nie były i nie będą wykorzystywane przez małżonkę Wnioskodawcy. Wycofanie Lokali nie będzie wiązało się ze zmianą stosunków majątkowych między małżonkami. Lokale pozostaną objęte małżeńską wspólnością majątkową.

Wskazane poniżej lata nabycia Lokali odpowiadają latom zawarcia aktów notarialnych dokumentujących ich nabycie: · Lokal nr 1 został nabyty od dewelopera w 2018 r. i w tym samym roku oddany przez Wnioskodawcę do użytkowania. · Lokal nr 2 został nabyty w 2019 r. na rynku wtórnym od poprzednich właścicieli i w tym samym roku oddany przez Wnioskodawcę do użytkowania. · Lokal nr 3 został nabyty od dewelopera w 2021 r. i w tym samym roku oddany przez Wnioskodawcę do użytkowania. · Lokal nr 4 został nabyty od dewelopera w 2023 r. i w tym samym roku oddany przez Wnioskodawcę do użytkowania. Nabycie Lokalu nr 2 przez Wnioskodawcę było opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

Nabycie Lokali zostało udokumentowane fakturami z wykazanym podatkiem naliczonym, zawierającymi numer identyfikacji podatkowej Wnioskodawcy. Faktury dotyczące Lokalu nr 1 i Lokalu nr 3 wskazują jako nabywców Wnioskodawcę i jego małżonkę, a faktury dotyczące Lokalu nr 2 i Lokalu nr 4 – Wnioskodawcę. Wszystkie Lokale były i są wykorzystywane wyłącznie przez Wnioskodawcę do wykonywanych przez niego czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Małżonka Wnioskodawcy nie odliczyła podatku naliczonego wynikającego z tych faktur.

Wnioskodawcy przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia każdego z Lokali i Wnioskodawca z prawa tego skorzystał w całości. Lokale były wykorzystywane wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług poprzez odpłatny najem lokali użytkowych. Czynsz najmu był dokumentowany fakturami VAT z zastosowaniem stawki 23%. Lokale nie były wykorzystywane do czynności zwolnionych od podatku ani do czynności niepodlegających opodatkowaniu. W odniesieniu do podatku naliczonego przy nabyciu Lokali Wnioskodawca nie stosował proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o VAT.

Po zakupie Lokali nie dokonywano korekt podatku naliczonego związanych z tymi Lokalami. Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie Lokali w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, tj. wydatków powodujących zwiększenie ich wartości początkowej, w szczególności nie ponosił wydatków na ulepszenie, które stanowiłyby co najmniej 30% wartości początkowej któregokolwiek z Lokali. Wartość początkowa każdego z Lokali, ustalona na dzień przyjęcia go do używania, nie uległa podwyższeniu. Wartość początkowa każdego z czterech Lokali przekracza 15 000 zł, o czym mowa w art. 91 ust. 7a ustawy o VAT. Przedmiotem umów najmu Lokali jest odpłatne oddanie ich do używania za czynsz.

Wnioskodawca nie świadczy na rzecz najemców Lokali usług takich jak sprzątanie, ochrona, obsługa recepcyjna lub zarządzanie nieruchomością. Wnioskodawca nie zatrudnia pracowników do obsługi najmu Lokali, nie korzysta z usług zarządcy nieruchomości ani pośrednika, nie prowadzi działań marketingowych dotyczących Lokali i nie posiada wyodrębnionej struktury organizacyjnej służącej temu najmowi. Najemcy Lokali nie są podmiotami powiązanymi z Wnioskodawcą kapitałowo ani osobowo.

Wnioskodawca planuje wycofać Lokale z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej działalności gospodarczej do majątku prywatnego ze skutkiem na dzień 31 marca 2027 r. Wycofanie zostanie udokumentowane protokołem sporządzonym na ten dzień. Lokale będą ujęte w wykazie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako środki trwałe pozostające w używaniu do dnia 31 marca 2027 r. włącznie. W wykazie zostanie odnotowana data wycofania Lokali oraz jego przyczyna. Od dnia 1 kwietnia 2027 r. Lokale nie będą wykazywane jako środki trwałe w prowadzonej działalności gospodarczej.

Wycofanie Lokali nie będzie się wiązało ze zmianą faktycznego wykorzystania Lokali. Lokale pozostaną przedmiotem odpłatnego najmu użytkowego, kontynuowanego na podstawie istniejących umów najmu, opodatkowanego podatkiem od towarów i usług i niekorzystającego ze zwolnienia od tego podatku. Najem Lokali będzie miał charakter długoterminowy i ciągły oraz będzie służył celom zarobkowym Wnioskodawcy, czynsz najmu będzie pobierany regularnie na podstawie zawartych umów. Wnioskodawca będzie nadal prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której wynajmuje inną nieruchomość niemieszkalną pozostającą w wykazie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Najem ten jest opodatkowany podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca pozostanie czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie złoży zgłoszenia VAT-Z i będzie nadal wykonywał czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, posługując się tym samym numerem identyfikacji podatkowej. Faktury dokumentujące najem Lokali będą nadal wystawiane przez Wnioskodawcę, z wykazanym podatkiem należnym, przy użyciu tego samego numeru identyfikacji podatkowej, ze wskazaniem imienia i nazwiska Wnioskodawcy. Po wycofaniu Wnioskodawca będzie świadczył usługi najmu Lokali we własnym imieniu i na własny rachunek.

Pomiędzy wycofaniem Lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych a kontynuacją najmu nie nastąpi przerwa. Wnioskodawca nie planuje zaprzestania wynajmowania Lokali ani przeznaczenia ich do innych celów niż odpłatny najem. Lokale nie będą przeznaczone do osobistego korzystania przez Wnioskodawcę ani członków jego rodziny. Wycofanie Lokali wynika z uporządkowania struktury majątku Wnioskodawcy i jego małżonki.

Uzupełnienie i doprecyzowanie zdarzenia przyszłego 1. Poszczególne Lokale zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w następujących datach: · Lokal nr 1 – (…) marca 2018 r. · Lokal nr 2 – (…) lipca 2019 r. · Lokal nr 3 – (…) stycznia 2021 r. · Lokal nr 4 – (…) maja 2023 r. Wnioskodawca wyjaśnia jednocześnie, że do 31 grudnia 2021 r. prowadził ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a od 1 stycznia 2022 r., w związku ze zmianą formy opodatkowania, prowadzi wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Lokale nr 1, nr 2 i nr 3 zostały ujęte w ewidencji środków trwałych, natomiast Lokal nr 4, nabyty w 2023 r. – w wykazie. Obecnie wszystkie cztery Lokale są ujęte w wykazie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Pytania

1. Czy wycofanie Lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego, przy zachowaniu ich dalszego wykorzystania do odpłatnego najmu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług, będzie stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności dostawę towarów w rozumieniu art. 7 albo świadczenie usług w rozumieniu art. 8 tej ustawy?

2. Czy wycofanie Lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego, przy zachowaniu ich dalszego wykorzystania do odpłatnego najmu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług, będzie skutkowało obowiązkiem dokonania korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy wycofanie Lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego, przy jednoczesnym dalszym wykorzystywaniu ich do odpłatnego najmu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług, nie będzie stanowiło czynności podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT – ani dostawy towarów w rozumieniu art. 7, ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 tej ustawy.

Zdaniem Wnioskodawcy wycofanie Lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego, przy jednoczesnym dalszym wykorzystywaniu ich do odpłatnego najmu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług, nie będzie powodowało obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ustawy o VAT. Uzasadnienie prawne w zakresie pytania nr 1. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub pozostałych osób wymienionych w pkt 1 tego przepisu (pkt 1) oraz wszelkie inne darowizny (pkt 2) – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie nastąpi przeniesienie na jakikolwiek inny podmiot prawa do rozporządzania Lokalami jak właściciel. Wnioskodawca pozostanie podmiotem faktycznie dysponującym Lokalami i oddającym je w odpłatny najem we własnym imieniu. Nie ulegnie zmianie również prawo własności Lokali ani objęcie ich małżeńską wspólnością majątkową. Wycofanie Lokali nie będzie zatem stanowiło dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Art. 7 ust. 2 ustawy o VAT obejmuje nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności na cele wskazane w pkt 1 tego przepisu oraz w drodze darowizny (pkt 2).

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie wystąpi jednak nieodpłatne przekazanie Lokali w rozumieniu tego przepisu – ani na cele osobiste, ani na rzecz osoby trzeciej – ponieważ Lokale pozostaną w nieprzerwanym gospodarczym wykorzystaniu Wnioskodawcy do czynności opodatkowanych. Po pierwsze, wobec braku przeniesienia prawa do rozporządzania Lokalami na inny podmiot nie wystąpi darowizna ani inne nieodpłatne przekazanie na rzecz osoby trzeciej, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Po drugie, nie wystąpi również przekazanie na cele osobiste, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT.

Lokale nie zostaną przeznaczone do zaspokajania potrzeb osobistych Wnioskodawcy ani osób wymienionych w tym przepisie, lecz pozostaną – nieprzerwanie i w niezmienionym zakresie – przedmiotem odpłatnego najmu użytkowego, a więc czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Wycofanie Lokali nie będzie stanowiło również świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT. Nie wystąpi świadczenie na rzecz innego podmiotu, a Lokale nie zostaną użyte do celów innych niż działalność gospodarcza Wnioskodawcy w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy – pozostaną przedmiotem odpłatnego najmu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług. Nie zaktualizują się zatem przesłanki art. 8 ust. 2 tej ustawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Opisany odpłatny najem Lokali, mający charakter długoterminowy i ciągły oraz służący celom zarobkowym, wypełnia definicję działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT – niezależnie od kwalifikacji przychodów z tego najmu na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz niezależnie od tego, czy Lokale pozostają u Wnioskodawcy środkami trwałymi.

Jednocześnie w odniesieniu do Lokali objętych niniejszym wnioskiem podatnikiem podatku od towarów i usług pozostanie wyłącznie Wnioskodawca, jako ten z małżonków, który wykonuje czynność podlegającą opodatkowaniu – świadczy usługi najmu we własnym imieniu i na własny rachunek. Objęcie Lokali małżeńską wspólnością majątkową nie zmienia tej oceny i nie czyni podatnikiem drugiego z małżonków w odniesieniu do tych czynności. W konsekwencji Lokale nie opuszczą sfery działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT.

Zachowana zostanie ciągłość ich wykorzystywania do czynności opodatkowanych, a zmianie ulegnie wyłącznie sposób ujęcia Lokali w ewidencji prowadzonej dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Opisane wycofanie nie będzie zatem stanowiło czynności podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT – ani dostawy towarów w rozumieniu art. 7, ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 tej ustawy.

Uzasadnienie prawne w zakresie pytania nr 2. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (…).

Zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy o VAT przepisy art. 91 ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. Warunkiem zastosowania mechanizmu korekty przewidzianego w tym przepisie jest zatem późniejsza zmiana prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od danego towaru.

Przepis ten wiąże obowiązek korekty wyłącznie ze zmianą prawa do odliczenia, nie zaś ze zmianą kwalifikacji ewidencyjnej towaru ani ze zmianą jego kwalifikacji na gruncie podatku dochodowego. Opisane wycofanie nie stanowi natomiast sprzedaży Lokali ani ich opodatkowania na podstawie art. 14 ustawy o VAT, z którymi art. 91 ust. 4-6 tej ustawy wiąże obowiązek jednorazowej korekty.

Stosownie do art. 91 ust. 7a ustawy o VAT, w przypadku towarów zaliczanych przez podatnika do środków trwałych podlegających amortyzacji, których wartość początkowa przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w art. 91 ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3, tj. w przypadku nieruchomości w okresie 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Wycofanie Lokali nastąpi w okresie korekty, o którym mowa w art. 91 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o VAT, w odniesieniu do każdego z czterech Lokali.

Okoliczność ta nie rodzi jednak obowiązku korekty, ponieważ opisane wycofanie nie stanowi zdarzenia, z którym art. 91 ust. 7 ustawy o VAT wiąże ten obowiązek – nie powoduje ono zmiany prawa Wnioskodawcy do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony od Lokali. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym zmiana prawa do odliczenia nie nastąpi. Przed wycofaniem Lokale służą czynnościom opodatkowanym podatkiem od towarów i usług poprzez najem użytkowy, natomiast po wycofaniu nadal będą służyły tej samej czynności opodatkowanej, niekorzystającej ze zwolnienia od tego podatku, wykonywanej przez tego samego czynnego podatnika VAT.

Kwalifikacja przychodów z najmu jako przychodów z najmu prywatnego na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych nie wpływa na ocenę wykorzystania Lokali na gruncie podatku od towarów i usług. Planowane wycofanie Lokali będzie zmianą w zakresie ich ujęcia majątkowego oraz sposobu rozliczeń na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, jednak nie będzie zmianą przeznaczenia tych składników majątkowych dla celów podatku od towarów i usług. Praktyka interpretacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie obu pytań potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 czerwca 2026 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.139.2026.2.DS, w której organ uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie obu analogicznych pytań. Sprawa dotyczyła osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi (PKD 68.20.Z), będącej czynnym podatnikiem VAT, która planowała wycofanie nieruchomości niemieszkalnych z przedsiębiorstwa do majątku prywatnego z przeznaczeniem na dalszy najem na rzecz tych samych, niepowiązanych podmiotów trzecich.

Organ wskazał, że kwalifikacja najmu jako najmu prywatnego na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych nie wyłącza uznania odpłatnego i ciągłego najmu za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, niezależnie od tego, czy przedmiot najmu pozostaje u podatnika środkiem trwałym.

W konsekwencji organ stwierdził, że wycofanie nieruchomości w celu ich dalszego wynajmu nie mieści się w pojęciu dostawy towarów, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, ponieważ nie następuje na cele osobiste podatnika, oraz że wobec dalszego wykorzystywania nieruchomości do czynności opodatkowanych nie dochodzi do zmiany ich przeznaczenia skutkującej obowiązkiem korekty na podstawie art. 91 ustawy o VAT. Rozstrzygnięcie to objęło także nieruchomość pozostającą w dacie wycofania w biegnącym dziesięcioletnim okresie korekty.

W zakresie pytania nr 2 stanowisko Wnioskodawcy potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 czerwca 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.375.2026.2.AWY, w której organ uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. Sprawa dotyczyła osoby fizycznej prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą, będącej czynnym podatnikiem VAT, która nabyła w marcu 2024 r. dwa lokale użytkowe i odliczyła podatek naliczony przy ich nabyciu oraz wykończeniu, a następnie planowała wycofanie tych lokali z ewidencji środków trwałych do majątku prywatnego, z zamiarem dalszego odpłatnego najmu opodatkowanego stawką 23% i przy zachowaniu statusu czynnego podatnika VAT.

Organ stwierdził, że wycofanie lokali do majątku prywatnego w celu ich wynajmu nie stanowi zmiany w sposobie ich wykorzystania, a tym samym nie rodzi skutków w postaci korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ustawy o VAT. Rozstrzygnięcie zapadło w stanie, w którym dziesięcioletni okres korekty rozpoczął bieg w 2024 r., a zatem w dacie planowanego wycofania pozostawał w toku. W zakresie pytania nr 1 stanowisko Wnioskodawcy potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 lipca 2026 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.341.2026.3.MK, w której organ również uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe.

Sprawa dotyczyła osoby fizycznej prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą, będącej czynnym podatnikiem VAT, której lokal użytkowy – objęty małżeńską wspólnością ustawową – stanowił środek trwały i był przedmiotem najmu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług. Podatnik planował wycofanie lokalu do majątku prywatnego przy jednoczesnej kontynuacji najmu na rzecz dotychczasowego najemcy oraz kontynuacji działalności gospodarczej w pozostałym zakresie, w tym najmu innej nieruchomości pozostającej w ewidencji środków trwałych.

Organ wskazał, że skoro po wycofaniu lokal pozostaje przedmiotem odpłatnego najmu, jest w dalszym ciągu wykorzystywany do wykonywania działalności gospodarczej i czynności opodatkowanych, wobec czego czynność wycofania nie stanowi ani dostawy towarów, ani świadczenia usług i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca powołuje tę interpretację przede wszystkim ze względu na tożsamość okoliczności dotyczących małżeńskiej wspólności ustawowej oraz kontynuowania działalności gospodarczej po wycofaniu, przy czym w tamtej sprawie podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu lokalu.

Zastrzega się jednocześnie, że interpretacje indywidualne wydane w sprawach innych podatników nie mają mocy wiążącej w niniejszej sprawie, a Wnioskodawca powołuje się na nie wyłącznie jako na potwierdzenie praktyki interpretacyjnej organu w analogicznych stanach faktycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Według art. 2 pkt 6 ustawy: Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem).

Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług, a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2) wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu VAT podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Natomiast zużycie towarów podlega opodatkowaniu tylko wówczas, gdy dokonywane jest na rzecz podmiotów i na cele wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, pod warunkiem, że przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to wszelkie przekazanie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazania), pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania). Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.

UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”: Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: a) określone udziały w nieruchomości; b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości; c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie zarówno gruntu, jak też udziału w gruncie traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”. Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego: Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego: Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego: Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej.

Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku. W myśl art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków. Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa.

Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. W tym miejscu wskazać należy, że ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną.

Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa. W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu. Należy jednak wskazać, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy. Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą oraz jest Pan zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje Pan cztery Lokale usługowe ujęte w wykazie jako środki trwałe. Wszystkie cztery Lokale są lokalami o charakterze niemieszkalnym (usługowym). Lokale nie były i nie są wynajmowane na cele mieszkaniowe. Są wykorzystywane wyłącznie do najmu użytkowego. Lokale zostały nabyte ze środków majątku wspólnego Pana i Pana małżonki z zamiarem oddania ich w długoterminowy odpłatny najem na rzecz przedsiębiorców, na cele prowadzonej działalności handlowej i usługowej.

Lokale stanowią własność Pana i Pana małżonki w ramach małżeńskiej wspólności majątkowej. Lokale były, są i po wycofaniu pozostaną oddawane w odpłatny najem wyłącznie przez Pana. To Pan jest i pozostanie jedyną stroną umów najmu tych Lokali, wystawcą faktur dokumentujących ten najem oraz podmiotem rozliczającym z tego tytułu podatek VAT należny. Lokale nie były i nie będą wykorzystywane przez Pana małżonkę. Lokal 1 został nabyty w 2018 r. od dewelopera i (…) marca 2018 r. został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Lokal 2 został nabyty w 2019 r. na rynku wtórnym i (…) lipca 2019 r. został wprowadzony do ewidencji środków trwałych.

Lokal 3 został nabyty w 2021 r. od dewelopera i (…) stycznia 2021 r. został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Lokal 4 został nabyty w 2023 r. od dewelopera i (…) maja 2023 r. został wprowadzony do wykazu środków trwałych. Nabycie Lokali zostało udokumentowane fakturami z wykazanym podatkiem naliczonym. Faktury dotyczące Lokalu nr 1 i 3 wskazują jako nabywców Pana i Pana małżonkę, a dotyczące Lokalu nr 2 i 4 jako nabywcę wskazują Pana. Panu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia każdego z Lokali i Pan skorzystał z tego prawa w całości. Pana małżonka nie odliczyła podatku naliczonego z tych faktur.

Wszystkie Lokale były i są wykorzystywane przez Pana wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług poprzez odpłatny najem lokali użytkowych. Czynsz najmu był dokumentowany fakturami VAT. Po zakupie Lokali nie dokonywał Pan korekty podatku naliczonego związanych z tymi Lokalami, ani nie ponosił Pan wydatków na ulepszenie Lokali w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Wartość początkowa każdego z Lokali, ustalona na dzień przyjęcia go do używania, nie uległa podwyższeniu. Nie świadczy Pan na rzecz najemców Lokali usług takich jak sprzątanie, ochrona, obsługa recepcyjna lub zarządzanie nieruchomością. Nie zatrudnia też Pan pracowników do obsługi najmu.

Najemcy Lokali nie są podmiotami powiązanymi z Panem kapitałowo ani osobowo. Planuje Pan wycofać Lokale z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej działalności gospodarczej do majątku prywatnego ze skutkiem na dzień 31 marca 2027 r. Wycofanie zostanie udokumentowane protokołem sporządzonym na ten dzień. Wycofanie Lokali nie będzie się wiązało ze zmianą faktycznego wykorzystania Lokali – pozostaną one przedmiotem odpłatnego najmu użytkowego, kontynuowanego na podstawie istniejących umów najmu. Najem Lokali będzie miał charakter długoterminowy, ciągły i będzie służył Pana celom zarobkowym.

Pozostanie Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie złoży Pan zgłoszenia VAT-Z i będzie Pan nadal wykonywał czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Faktury dokumentujące najem Lokali będą nadal wystawiane przez Pana, z wykazanym podatkiem należnym, przy użyciu tego samego numeru identyfikacji podatkowej, ze wskazaniem Pana imienia i nazwiska. Po wycofaniu będzie Pan świadczył usługi najmu Lokali we własnym imieniu i na własny rachunek. Pomiędzy wycofaniem Lokali z wykazu a kontynuacją najmu nie nastąpi przerwa. Nie planuje Pan zaprzestania wynajmowania Lokali ani przeznaczenia ich do innych celów niż odpłatny najem.

Lokale nie będą przeznaczone do osobistego korzystania przez Pana ani Pana członków rodziny. Wycofanie Lokali wynika z uporządkowania struktury majątku Pana i Pana małżonki. Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą braku podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności wycofania lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego, przy zachowaniu ich dalszego wykorzystania do odpłatnego najmu (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).

W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795): Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Jak wynika z art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego: Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Zatem oddanie w ramach umowy najmu osobie trzeciej środków trwałych skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie podmiotu dokonującego wynajmu. Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem najem stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z okoliczności sprawy wynika, że po wycofaniu Lokali do majątku prywatnego, będzie Pan nadal je wynajmować w ramach najmu prywatnego, dalej działając jako czynny podatnik podatku VAT. Sposób wykorzystania Lokali nie ulegnie zatem zmianie. Najem prywatny będzie czynnością opodatkowaną podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia, a Pan nadal będzie prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i posiadał status podatnika podatku od towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie istotne jest, że w podatku VAT nie występuje pojęcie „najmu prywatnego” i „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle przepisów ustawy działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował czy nie i niezależnie od tego czy przedmiot najmu stanowi w jego działalności środek trwały. W opisanym zdarzeniu przyszłym Lokale, zarówno przed jak i po ich wycofaniu z prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, będą nadal wynajmowane na podstawie istniejących umów najmu w ramach tzw. najmu prywatnego.

Najem Nieruchomości będzie mieć charakter długoterminowy, ciągły i służący celom zarobkowym, a zatem będzie nadal stanowił czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. W przedstawionej sytuacji wycofanie Lokali z prowadzonej działalności gospodarczej w celu ich wykorzystywania na potrzeby wynajmu, tj. działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, nie będzie mieściło się w pojęciu dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy, gdyż nie będzie to wycofanie na cele osobiste podatnika.

Podsumowując, stwierdzam, że wycofanie Lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego, przy zachowaniu ich dalszego wykorzystania do odpłatnego najmu nie będzie stanowiło czynności podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe. Pana wątpliwości dotyczą również braku obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego w związku z wycofaniem lokali z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego, przy zachowaniu ich dalszego wykorzystania do odpłatnego najmu (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

W odniesieniu do tej kwestii wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy: W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy: Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a) nabycia towarów i usług, b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Stosownie do cytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz podmiotu zobowiązanego do ich dokonania zostały określone w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy: Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2–10a lub 10c–10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2–6, 10, 10a lub 10c–10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.

W myśl art. 91 ust. 2 ustawy: W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Na mocy art. 91 ust. 3 ustawy: Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy. Stosownie do art. 91 ust. 4 ustawy: W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu korekty.

Jak stanowi ust. 5 powołanego artykułu: W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 – w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek podatkowy.

W myśl art. 91 ust. 6 cyt. ustawy: W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną: 1) opodatkowane – w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi; 2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu – w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 91 ust. 7 ustawy: Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.

Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy: W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty.

Przepisy art. 91 ustawy wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego dokonywaną z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony). Wprowadzenie procedury korekty związane jest z faktem, że we wspólnym systemie VAT obowiązuje zasada odliczenia niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie czasowym, związek towaru z danym rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma zazwyczaj charakter planowany.

Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub usługi, faktyczny związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia albo uzasadniając dokonanie odliczenia. Jednocześnie przepisy wprowadzają szczególny tryb korekty do wybranych składników majątku. Z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku zaliczanych do środków trwałych oraz nieruchomości, ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla pozostałych składników majątku przez 5 lat). Regulacje te mają na celu urealnienie odliczenia podatku naliczonego.

Ustawa zakłada bowiem, że środki trwałe zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo. W tym też czasie stopniowo konsumowane jest prawo do odliczenia i należy je oceniać w dłuższej perspektywie czasu, a nie jednorazowo. Z cytowanych powyżej przepisów art. 91 ustawy wynika, że podatnik jest zobowiązany, dokonać korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy zmienia się przeznaczenie towarów wykorzystywanych w działalności gospodarczej np. ze związanych z czynnościami niedającymi prawa do odliczenia na związane z czynnościami opodatkowanymi lub na odwrót.

Z powyższych przepisów wynika, że podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towarów i usług oraz jest zobowiązany do dokonania ewentualnej korekty tego odliczonego podatku w przypadku późniejszej zmiany przeznaczenia nabytych towarów i usług lub zmiany sposobu wykorzystania. Jak wynika z okoliczności sprawy, Lokale będące przedmiotem wniosku, były i są przez Pana wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, polegających na odpłatnym najmie i po ich wycofaniu z majątku Pana przedsiębiorstwa będą nadal wynajmowane na podstawie istniejących umów najmu w ramach tzw. najmu prywatnego.

Najem Lokali będzie mieć charakter długoterminowy, ciągły i będzie służył celom zarobkowym. Lokale nie będą wykorzystywane przez Pana, ani członków Pana rodziny na potrzeby osobiste. Zatem, Lokale te, nadal będą przez Pana wykorzystywane do działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym, nie nastąpi w tym przypadku zmiana przeznaczenia ww. Nieruchomości, a tylko taka sytuacja rodzi obowiązek korekty.

Podsumowując, stwierdzam, że nie będzie Pan zobowiązany do dokonania korekty podatku naliczonego, zgodnie z art. 91 ustawy, w odniesieniu do opisanych Lokali, które zostaną wycofane z wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do majątku prywatnego z przeznaczeniem na dalszy odpłatny najem. Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytanie nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym, Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.

Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.