Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie wskazania, czy poprzez pełne wycofanie z obrotu (stornowanie do zera) pierwotnej wadliwej faktury i wystawienie nowej, prawidłowej faktury pierwotnej dokumentującej transakcję trójstronną, zachowają Państwo prawo do rozliczenia transakcji w ramach procedury uproszczonej, o której mowa w art. 135-136 ustawy i w związku z tym nie ciąży/nie będzie ciążył na Państwu obowiązek wykazania sankcyjnego WNT w Polsce na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy. Uzupełnili go Państwo pismem z 2 września 2026 r. (wpływ 8 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Wnioskodawca (polski podatnik VAT-UE) uczestniczył jako drugi w kolejności podmiot (pośrednik) w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej. Towar został zakupiony od podatnika z Belgii i przetransportowany bezpośrednio z Belgii do ostatecznego nabywcy w Niemczech. Wnioskodawca posłużył się polskim numerem VAT-UE. W grudniu 2025 r. Wnioskodawca wystawił fakturę dla kontrahenta z Niemiec. Na fakturze omyłkowo zabrakło adnotacji o procedurze uproszczonej (art. 135-138 ustawy o VAT) oraz informacji „Reverse chargé”. Faktura została wystawiona poza systemem KSeF, w wersji papierowej.
Po wykryciu błędu w lipcu 2026 r. za obopólną zgodą stron, Wnioskodawca dokonał pełnego stornowania (korekty do zera) wadliwego dokumentu z grudnia 2025 r., usuwając go tym samym z obrotu prawnego. Jednocześnie Wnioskodawca wystawił nową fakturę pierwotną z bieżącą datą wystawienia ale z historyczną datą sprzedaży (grudzień 2025 r.). Nowa faktura zawiera wszelkie niezbędne elementy i adnotacje wymagane dla procedury uproszczonej.
Ostateczny nabywca z Niemiec zaakceptował nową fakturę i dostarczył zaświadczenie o rozliczeniu podatku VAT z tego tytułu w Niemczech w ramach procedury uproszczonej za grudzień 2025 r. Wnioskodawca zamierza złożyć korektę deklaracji JPK V7 oraz informacji VAT-UE za grudzień 2025 r. Uzupełnienie opisu sprawy „A” Spółka jawna nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium żadnego państwa członkowskiego ani w Belgii, ani w Niemczech. Jedyne miejsce ma w Polsce, (…). Spółka posiada jeden numer identyfikacji podatkowej oraz numer VAT UE (…), który jest stosowany i będzie stosowany w transakcjach zakupu i sprzedaży na terytorium Polski i ze sprzedawcą z Belgii i nabywcą z Niemiec.
Nabywca z Niemiec stosuje i będzie stosował numer identyfikacyjny na potrzeby VAT państwa członkowskiego (…), w którym kończy się transport. Transport towaru wykonał sprzedawca z Belgii.
Pytanie
Czy w opisanym stanie faktycznym, poprzez pełne wycofanie z obrotu (stornowanie do zera) pierwotnej wadliwej faktury i wystawienie nowej, prawidłowej faktury pierwotnej dokumentującej transakcję trójstronną, Wnioskodawca zachował prawo do rozliczenia transakcji w ramach procedury uproszczonej, o której mowa w art. 135-136 ustawy o VAT i w związku z tym nie ciąży na nim obowiązek wykazania sankcyjnego WNT w Polsce na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, podjęte działania w pełni uprawniają go do zastosowania procedury uproszczonej a stanowisko Urzędu Skarbowego żądające naliczenia sankcyjnego podatku VAT jest nieprawidłowe. Wyrok TSUE w sprawie C-247/21 (Luxury Trust Automobil) dotyczy sytuacji, w której podatnik próbował poprawić istniejącą fakturę poprzez dodanie informacji o odwrotnym obciążeniu. TSUE wskazał, że taka wsteczna korekta samej treści faktury jest niedopuszczalna. W niniejszej sprawie mamy jednak do czynienia z inną sytuacją prawną – całkowitym unicestwieniem skutków prawnych wadliwego dokumentu poprzez jego storno do zera oraz wystawieniem nowej faktury spełniającej wymogi procedury uproszczonej.
Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawo do procedury uproszczonej nie może zostać bezpowrotnie utracone z powodu błędów technicznych jeżeli stan faktyczny potwierdza, że była to transakcja trójstronna a ostateczny nabywca (Niemiec) faktycznie rozlicza podatek VAT w swoim kraju. Skoro wadliwa faktura została skutecznie wycofana z obrotu a w jej miejsce wprowadzono dokument poprawny, cel Dyrektywy VAT został osiągnięty. Zgodnie z polską ustawą o VAT oraz unijną Dyrektywą, faktura korygująca „do zera” nie służy wyłącznie udokumentowaniu fizycznego zwrotu towaru.
Ma ona również zastosowanie w przypadku „pomyłki w jakiejkolwiek pozycji faktury” lub konieczności naprawienia błędu co do samej natury i procedury transakcji. Przepływ towaru z Belgii do Niemiec oraz płatność miały miejsce raz i ten fakt jest bezsporny. Korekta faktury nie ma na celu udawania, że towar wrócił lecz naprawienie błędu w sposobie zafakturowania. Żądanie fizycznego przewożenia towaru z powrotem z Niemiec do Belgii i z powrotem, by móc wystawić poprawną fakturę stanowiłoby naruszenie unijnej zasady proporcjonalności oraz zdrowego rozsądku biznesowego.
Prawo podatkowe nie może zmuszać przedsiębiorcy do generowania fikcyjnych kosztów logistycznych w celu spełnienia formalnych wymogów. Wnioskodawca posiada deklarację, w której sporna transakcja została wykazana jako WNT i należny podatek VAT rozliczony. Nakładanie na polskiego pośrednika sankcji z art. 25 ust. 2 ustawy o VAT (płatność VAT w Polsce bez prawa do odliczenia) w sytuacji, gdy podatek został w pełni rozliczony w Niemczech, stanowiłoby rażące naruszenie unijnej zasady neutralności oraz proporcjonalności podatku VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 1 ustawy: Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Według art. 2 pkt 4 ustawy: Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. W świetle art. 2 pkt 6 ustawy: Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy: Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel […]. Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (…).
Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy: Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
Według art. 9 ust. 2 ustawy: Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że: 1) nabywcą towarów jest: a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika, b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a - z zastrzeżeniem art. 10; 2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a. Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy: Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. W myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy: Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy: Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy: W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
Stosownie do art. 22 ust. 2b ustawy: W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego. Natomiast art. 22 ust. 2c ustawy stanowi, że: W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
Przy czym, według art. 22 ust. 2d ustawy: Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
W myśl art. 22 ust. 2e ustawy: W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez: 1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie; 2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.
Powołany art. 22 ust. 2b ustawy wprowadza domniemanie, że w przypadku gdy towar jest wysyłany lub transportowany z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego UE, przy czym towar jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wówczas transakcją „ruchomą” jest dostawa dokonana na rzecz podmiotu pośredniczącego. Jednocześnie przez podmiot pośredniczący, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
Przy czym, w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazuje swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot. Na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy: W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która: 1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów; 2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Transakcja ruchoma stanowi dla dostawcy eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę towaru, a dla nabywcy odpowiednio import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport).
Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę „ruchomą” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”. Oznacza to, że tylko w jednej dostawie, tj. w dostawie ruchomej występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów po stronie sprzedawcy i wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów po stronie nabywcy. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy: Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.
Jednocześnie, art. 25 ust. 2 ustawy stanowi, że: Nie wyłączając zastosowania ust. 1 w przypadku gdy nabywca, o którym mowa w art. 9 ust. 2, przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów podał numer przyznany mu przez dane państwo członkowskie dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych inne niż państwo członkowskie, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane również na terytorium tego państwa członkowskiego, chyba że nabywca udowodni, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów: 1) zostało opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, lub 2) zostało uznane za opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, ze względu na zastosowanie procedury uproszczonej w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, o której mowa w dziale XII.
Stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy: W przypadku gdy nabywcą w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów jest podatnik – przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 stosuje się pod warunkiem wykazania przez tego podatnika w informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1, czynności w ramach transakcji trójstronnej dokonywanych przez niego w zakresie wewnątrzwspólnotowych nabyć oraz wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Z opisu sprawy wynika, że Spółka (polski podatnik VAT-UE) uczestniczyła jako drugi w kolejności podmiot (pośrednik) w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej.
Towar został zakupiony od podatnika z Belgii i przetransportowany bezpośrednio z Belgii do ostatecznego nabywcy w Niemczech. Spółka posłużyła się polskim numerem VAT-UE. W grudniu 2025 r. Spółka wystawiła fakturę dla kontrahenta z Niemiec. Na fakturze omyłkowo zabrakło adnotacji o procedurze uproszczonej (art. 135-138 ustawy) oraz informacji „Reverse chargé”. Faktura została wystawiona poza systemem KSeF, w wersji papierowej. Po wykryciu błędu w lipcu 2026 r. za obopólną zgodą stron, Spółka dokonała pełnego stornowania (korekty do zera) wadliwego dokumentu z grudnia 2025 r., usuwając go tym samym z obrotu prawnego.
Jednocześnie Spółka wystawiła nową fakturę pierwotną z bieżącą datą wystawienia ale z historyczną datą sprzedaży (grudzień 2025 r.). Nowa faktura zawiera wszelkie niezbędne elementy i adnotacje wymagane dla procedury uproszczonej. Ostateczny nabywca z Niemiec zaakceptował nową fakturę i dostarczył zaświadczenie o rozliczeniu podatku VAT z tego tytułu w Niemczech w ramach procedury uproszczonej za grudzień 2025 r. Spółka zamierza złożyć korektę deklaracji JPK V7 oraz informacji VAT-UE za grudzień 2025 r. Spółka nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium żadnego państwa członkowskiego ani w Belgii, ani w Niemczech. Jedyne miejsce ma w Polsce.
Spółka posiada jeden numer identyfikacji podatkowej oraz numer VAT UE (…), który jest stosowany i będzie stosowany w transakcjach zakupu i sprzedaży na terytorium Polski i ze sprzedawcą z Belgii i nabywcą z Niemiec. Nabywca z Niemiec stosuje i będzie stosował numer identyfikacyjny na potrzeby VAT państwa członkowskiego (…), w którym kończy się transport. Transport towaru wykonał sprzedawca Belgii.
Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą kwestii czy w opisanym stanie faktycznym, poprzez pełne wycofanie z obrotu (stornowanie do zera) pierwotnej wadliwej faktury i wystawienie nowej, prawidłowej faktury pierwotnej dokumentującej transakcję trójstronną, Spółka zachowała prawo do rozliczenia transakcji w ramach procedury uproszczonej, o której mowa w art. 135-136 ustawy i w związku z tym nie ciąży na Spółce obowiązek wykazania sankcyjnego WNT w Polsce na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy, że w ramach przepisów dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowych wyróżnić można specjalne zasady, które dotyczą tzw. wewnątrzwspólnotowych transakcji trójstronnych, które zostały wprowadzone w celu uproszczenia rozliczeń z tytułu wewnątrzwspólnotowych dostaw i nabyć towarów, w przypadku gdy dana transakcja jest dokonywana pomiędzy trzema podmiotami z różnych państw członkowskich.
Według art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy: Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej – rozumie się przez to transakcję, w której są spełnione łącznie następujące warunki: a) trzech podatników VAT zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w trzech różnych państwach członkowskich uczestniczy w dostawie towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności, przy czym dostawa tego towaru jest dokonana między pierwszym i drugim oraz drugim i ostatnim w kolejności, b) przedmiot dostawy jest wysyłany lub transportowany przez pierwszego lub też transportowany przez drugiego w kolejności podatnika VAT lub na ich rzecz z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego.
Na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 3 ustawy: Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów – rozumie się przez to nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawę, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
Natomiast w myśl art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy: Ilekroć jest mowa o procedurze uproszczonej – rozumie się przez to procedurę rozliczania VAT w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, polegającą na tym, że ostatni w kolejności podatnik VAT rozlicza VAT z tytułu dokonania na jego rzecz dostawy towarów przez drugiego w kolejności podatnika VAT, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki: a) dostawa na rzecz ostatniego w kolejności podatnika VAT była bezpośrednio poprzedzona wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów u drugiego w kolejności podatnika VAT, b) drugi w kolejności podatnik VAT dokonujący dostawy na rzecz ostatniego w kolejności podatnika VAT nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka, c) drugi w kolejności podatnik VAT stosuje wobec pierwszego i ostatniego w kolejności podatnika VAT ten sam numer identyfikacyjny na potrzeby VAT, który został mu przyznany przez państwo członkowskie inne niż to, w którym zaczyna się lub kończy transport lub wysyłka, d) ostatni w kolejności podatnik VAT stosuje numer identyfikacyjny na potrzeby VAT państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka, e) ostatni w kolejności podatnik VAT został wskazany przez drugiego w kolejności podatnika VAT jako obowiązany do rozliczenia podatku VAT od dostawy towarów realizowanej w ramach procedury uproszczonej.
Stosownie do art. 136 ust. 1 ustawy: W przypadku gdy w procedurze uproszczonej drugim w kolejności podatnikiem, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, jest podatnik wymieniony w art. 15, uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało u niego opodatkowane, jeżeli wystawił on ostatniemu w kolejności podatnikowi VAT fakturę zawierającą, oprócz danych wymienionych w art. 106e, następujące informacje: 1) adnotację „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy art. 135-138 ustawy o ptu” lub „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy artykułu 141 dyrektywy 2006/112/WE ”; 2) stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony przez ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej; 3) numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, który jest stosowany przez niego wobec pierwszego i ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej; 4) numer identyfikacyjny stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej ostatniego w kolejności podatnika.
Zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy: Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy w procedurze uproszczonej ostatnim w kolejności podmiotem jest podatnik wymieniony w art. 15 lub osoba prawna niebędąca podatnikiem w rozumieniu art. 15, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych zgodnie z art. 97, a drugim w kolejności podatnikiem jest podatnik podatku od wartości dodanej określony w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, który posługuje się w procedurze uproszczonej numerem identyfikacyjnym wydanym mu na potrzeby tego podatku przez państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska, z uwzględnieniem obowiązujących w tym innym państwie członkowskim przepisów w zakresie dokumentowania tej procedury.
W świetle powołanych regulacji, procedura uproszczona w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej pozwala na: - objęcie obowiązkiem zapłaty podatku ostatecznego nabywcy towaru, czyli trzeciego w kolejności podatnika, z tytułu dostawy pomiędzy drugim a trzecim podatnikiem w kolejności na terytorium państwa członkowskiego, na którym towar znajduje się w momencie zakończenia jego wysyłki lub transportu; - uznanie, że doszło do opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru przez drugiego w kolejności podatnika VAT zarówno na terytorium państwa członkowskiego, na którym towar znajduje się w momencie zakończenia jego wysyłki lub transportu, jak i na terytorium państwa, które wydało numer identyfikacyjny dla VAT drugiemu w kolejności podatnikowi.
Z powołanych przepisów prawa wynika, że transakcja trójstronna ma miejsce wówczas gdy spełnione są łącznie następujące warunki: uczestnikami są trzej podatnicy z różnych państw Unii Europejskiej, każdy z podatników jest zarejestrowany w innym państwie na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, dostawa towaru formalnie odbywa się między pierwszym i drugim oraz drugim i ostatnim w kolejności, natomiast towar jest fizycznie wydawany przez pierwszego bezpośrednio ostatniemu w kolejności podatnikowi i jest transportowany z terytorium jednego państwa unijnego na obszar drugiego państwa UE.
Przy czym, w przypadku transakcji trójstronnych nie przyporządkowuje się transportu lub wysyłki do konkretnej dostawy. Jednakże, przesłanką uznania transakcji za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną jest warunek, aby transport został dokonany przez pierwszego lub drugiego uczestnika obrotu lub na ich rzecz. Łączne zrealizowanie powyższych warunków wynikających z art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy, umożliwia zakwalifikowanie transakcji jako wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej.
Jeżeli chociaż jeden z ww. warunków nie jest spełniony, dostawa nie może być uznana za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną dokonywaną w procedurze uproszczonej, a co za tym idzie musi być opodatkowana na zasadach ogólnych. Zatem, pomimo że w transakcję trójstronną zaangażowane są trzy podmioty, jedynym podatnikiem, który zobowiązany jest do naliczenia podatku VAT, jest ostateczny nabywca towaru (trzeci w kolejności podatnik), który dokonuje samoobliczenia podatku z tytułu nabycia towaru od drugiego w kolejności podatnika i traktuje to nabycie, jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
Z uwagi na zastosowanie dla wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej procedury uproszczonej rozliczania podatku VAT, obowiązki rejestracyjne dla celów VAT w stosunku do drugiego podatnika w łańcuchu są ograniczone, a podatek jest rozliczany przez ostatniego podatnika. Procedura uproszczona w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej pozwala na uznanie, że doszło do opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru przez drugiego w kolejności podatnika VAT zarówno na terytorium państwa członkowskiego, na którym towar znajduje się w momencie zakończenia jego wysyłki lub transportu, jak i na terytorium państwa, które wydało numer identyfikacyjny dla VAT drugiemu w kolejności podatnikowi.
Wskazać należy, że procedura uproszczona w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej to procedura rozliczania VAT polegająca na tym, że u pierwszego w kolejności podmiotu uczestniczącego w tej transakcji wystąpi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na rzecz drugiego w kolejności podatnika. W związku z tym to podmiot pierwszy w kolejności dokumentuje transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i wystawia na rzecz podmiotu drugiego w kolejności fakturę dokumentującą wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Natomiast ostatni w kolejności podatnik VAT rozlicza podatek z tytułu dokonania na jego rzecz dostawy towarów przez drugiego w kolejności podatnika.
W przypadku procedury uproszczonej przyjmuje się ponadto ,,fikcję prawną”, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało opodatkowane u drugiego w kolejności podatnika VAT, który z reguły pełni funkcję pośrednika. Wskazać należy, że procedura transakcji trójstronnych uproszczonych jest regulacją szczególną, która wiąże się z równoważnym obowiązkiem rozliczenia transakcji w łańcuchu dostaw przez każdą ze stron. Z wniosku wynika, że Spółka uczestniczyła jako drugi w kolejności podmiot (pośrednik) w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej. Towar został zakupiony od podatnika z Belgii i przetransportowany bezpośrednio z Belgii do ostatecznego nabywcy w Niemczech.
Spółka posłużyła się polskim numerem VAT-UE. Spółka nie posiada siedziby działalności na terytorium Niemiec i Belgii. Spółka posiada jeden numer identyfikacji podatkowej oraz numer VAT-UE, który jest stosowany i będzie stosowany w transakcjach zakupu i sprzedaży na terytorium Polski, ze sprzedawcą z Belgii i nabywcą z Niemiec. Nabywca z Niemiec stosuje i będzie stosował numer identyfikacyjny na potrzeby VAT państwa członkowskiego, w którym kończy się transport. Transport towaru wykonał sprzedawca Belgii. W grudniu 2025 r. Spółka wystawiła fakturę dla kontrahenta z Niemiec. Na fakturze omyłkowo zabrakło adnotacji o procedurze uproszczonej (art. 135-138 ustawy) oraz informacji „Reverse chargé”.
Odnosząc się do kwestii objętej zakresem Państwa pytania stwierdzić należy, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące skorzystanie z procedury uproszczonej wskazanej w art. 135 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 136 ustawy. Jak wynika z opisu sprawy, na fakturze zabrakło adnotacji o procedurze uproszczonej (art. 135-138 ustawy) oraz informacji „Reverse chargé”. Zatem nie została przez Państwa wskazana istotna okoliczność, tj. ostatni w kolejności podmiot nie został przez Państwa zobowiązany do rozliczenia podatku VAT w ramach dostawy w procedurze uproszczonej.
Dopóki nie istnieje odpowiednia faktura to warunki do zastosowania procedury uproszczonej w transakcji trójstronnej nie są spełnione. Należy zauważyć, że zastosowanie procedury uproszczonej w transakcji trójstronnej nie jest obowiązkowe. Prawo do wyboru transakcji trójstronnej powinno być wykonane w momencie realizacji transakcji.
Jeżeli więc zamierzali Państwo przenieść zobowiązanie podatkowe z tytułu nabycia towaru na rzecz kontrahenta z Niemiec, to powinni Państwo prawidłowo udokumentować tę transakcję poprzez wystawienie faktury zawierającej adnotację wskazaną w art. 136 ust. 1 ustawy, o treści „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy art. 135-138 ustawy o ptu” lub „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy artykułu 141 dyrektywy 2006/112/WE” oraz stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony przez ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej.
Uwzględnienie na fakturze tych wzmianek pozwala zagwarantować, by nabywca końcowy – w Państwa przypadku podmiot z Niemiec – wiedział o swoich zobowiązaniach podatkowych. W przypadku gdy faktura nie zawiera odpowiedniej adnotacji z art. 136 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, to należy uznać, że ostatni podmiot nie został wyznaczony do rozliczenia podatku VAT. Tym samym, jeśli nie wykazali Państwo na fakturze ostatniego w kolejności podatnika (podmiotu z Niemiec) do rozliczenia podatku, to nie można mówić o zastosowaniu procedury uproszczonej.
Oznacza to, że Państwo jako drugi podmiot w łańcuchu zobowiązani są do rozliczenia transakcji na zasadach ogólnych, z zastosowaniem przepisów dotyczących miejsca świadczenia przy dostawie towarów w przypadku transakcji łańcuchowych. Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii, czy na Spółce ciąży obowiązek wykazania WNT w Polsce na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy, wskazać należy, że z cytowanych powyżej przepisów wynika, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.
Natomiast, jeśli podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów poda numer identyfikacyjny inny niż ten, który przyznało mu państwo, na terenie którego kończy się transport towarów, to wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane również na terytorium państwa członkowskiego, które nadało podatnikowi numer identyfikacyjny. W tym przypadku będą zatem istniały dwa miejsca nabycia czyli w państwie zakończenia transportu oraz w państwie rejestracji.
Jeśli jednak podatnik udowodni, że wewnątrzwspólnotowe nabycie zostało: - opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, lub - uznane za opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, ze względu na zastosowanie procedury uproszczonej w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, o której mowa w dziale XII, wówczas miejscem nabycia będzie tylko to inne państwo członkowskie, czyli to, w którym zakończył się transport (wysyłka) towarów.
W przedmiotowej sprawie, Spółka uczestniczyła jako drugi w kolejności podmiot (pośrednik) w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej. Towar został zakupiony od podatnika z Belgii i przetransportowany bezpośrednio z Belgii do ostatecznego nabywcy w Niemczech. Spółka posłużyła się polskim numerem VAT-UE. Transport towaru wykonał sprzedawca z Belgii. Zatem transakcja między sprzedawcą z Belgii a Spółką stanowi transakcję ruchomą, tj. wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
W analizowanej sprawie miejscem opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru przez Spółkę jest – stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy – miejsce, w którym towar znajdował się w momencie zakończenia wysyłki, tj. terytorium Niemiec.
Ponieważ, Spółka w transakcji z podmiotem z Belgii posługuje się polskim nr VAT-UE, to zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy – który nie wyłącza zastosowania ust. 1 – wewnątrzwspólnotowe nabycie uznaje się za dokonane również na terytorium Polski, chyba że Spółka udowodni, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru: - zostało opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki, tj. na terytorium Niemiec, lub - zostało uznane za opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, ze względu na zastosowanie procedury uproszczonej w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, o której mowa w dziale XII.
W związku z powyższym, nabycie przez Spółkę towaru na terytorium Niemiec zakupionego od dostawcy z Belgii stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów: - na terytorium Niemiec (zgodnie z przepisami tam obowiązującymi) oraz - na terytorium kraju. Jak wskazano powyżej, nie mają Państwo możliwości zastosowania do opisanej we wniosku transakcji procedury uproszczonej odnoszącej się do rozliczania transakcji trójstronnych, o których mowa w art. 135 i 136 ustawy.
Nie można zatem przyjąć, że WNT zostało uznane za opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu (tj. na terytoriom Niemiec), ze względu na zastosowanie tej procedury. Zatem wyłączenie z „sankcyjnego” opodatkowania WNT na terytorium Polski, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie może znaleźć w przedmiotowej sprawie zastosowania.
Odnosząc się natomiast od wyłączenia wskazanego w art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy należy zaznaczyć, że odnosi się ono do udowodnienia faktu opodatkowania WNT na terytorium państwa członkowskiego zakończenia transportu, tj. w Niemczech w sytuacji rozliczenia transakcji na zasadach ogólnych. W takim przypadku podmiotem zobowiązanym do rozliczenia WNT w Niemczech będzie Spółka jako nabywca towaru i dla zastosowania ww. wyłączenia powinni Państwo udowodnić, że WNT zostało tam przez Państwa opodatkowane.
W tym miejscu należy wskazać, że z opisu sprawy wynika, że ostateczny nabywca z Niemiec zaakceptował „nową fakturę” (tj. zwierającą wymagane informacje dla procedury uproszczonej, która została wystawiona po skorygowaniu do „zera” faktury wystawionej w grudniu 2025 r.) i dostarczył zaświadczenie o rozliczeniu podatku VAT z tego tytułu w Niemczech w ramach procedury uproszczonej za grudzień 2025 r. Nie można zatem przyjąć, że udowodnili Państwo, że WNT zostało opodatkowane przez Państwa na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdowały się w momencie zakończenia ich transportu (tj. w Niemczech), w związku z czym na podstawie przepisów art. 25 ust. 2 ustawy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane również na terytorium Polski.
To nie zagraniczny podmiot ma wykazać, że transakcja została przez niego rozliczona, tylko Spółka powinna wykazać, że transakcje te zostały przez nią opodatkowane lub zgłoszone do opodatkowania w Niemczech. Zatem wskazane we wniosku przez Spółkę dowody nie potwierdzają, że WNT zostało przez nią opodatkowane na terytorium Niemiec, co wykluczałoby jego opodatkowanie w Polsce zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy.
W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok NSA z 18 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 183/25 dotyczący sytuacji, w której strona skarżąca uczestniczyła w transakcjach trójstronnych jako drugi podmiot, które rozliczyła procedurą uproszczoną, co zostało zakwestionowane przez organy podatkowe. Wystawione przez skarżącą faktury nie zawierały bowiem informacji, o których mowa w art. 136 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy.
Organy uznały m.in że skarżąca podała NIP nadany przez Polskę, ale nie udowodniła, że WNT zostało opodatkowane przez nią na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdowały się w momencie zakończenia ich transportu (tj. w Holandii), w związku z czym na podstawie przepisów art. 25 ust. 2 ustawy, WNT uznaje się za dokonane również na terytorium Polski. W ww. wyroku NSA w pierwszej kolejności wskazał, że bezsporny jest fakt, że skarżąca nie uczestniczyła w transakcjach trójstronnych, jako drugi podmiot, do którego to miałaby zastosowanie procedura uproszczona.
Następnie powołując się na przepisy art. 25 ust. 1 i 2 ustawy NSA wskazał, że: Wynik wykładni językowej, systemowej oraz celowościowej powyższych przepisów doprowadza do jednoznacznych wniosków, że podatnik dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia na terytorium kraju, w którym jest zarejestrowany jako rozpoznający transakcje wewnątrzwspólnotowe. Jeśli jednak podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów poda numer identyfikacyjny inny niż przyznany mu przez państwo, na terenie którego kończy się transport towarów, to wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane również na terytorium państwa członkowskiego, które nadało podatnikowi numer identyfikacyjny.
W tym przypadku będą zatem istniały dwa miejsca nabycia. Jeśli jednak podatnik udowodni, że nabycie zostało opodatkowane na terytorium innego państwa członkowskiego, to miejscem nabycia będzie tylko to inne państwo członkowskie, czyli to, w którym zakończył się transport towarów. Nie może być więc wątpliwości, że udowodnienie opodatkowania nabycia dotyczy udowodnienia, że to nabywca opodatkował to nabycie. Tym samym sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony, dokonując wykładni rozszerzającej powyższych przepisów, rozciągnął ich zastosowanie na kolejne zdarzenia prawnopodatkowe (transakcje) z udziałem innych podmiotów.
Inaczej rzecz ujmując udowodnienie opodatkowania dotyczy opodatkowania konkretnej transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a zatem powinien ją opodatkować jej uczestnik będący nabywcą, a nie jego kontrahent, na rzecz którego w dalszej kolejności sprzedano towary, gdyż ten nie był stroną tego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. W konsekwencji NSA w ww. wyroku uznał, że: W realiach faktycznych sprawy to spółka była wewnątrzwspólnotowym nabywcą towarów, których transport zakończył się w kraju członkowskim, którego numerem identyfikacyjnym nie dysponowała.
Dlatego stosownie do treści art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT na niej ciążył obowiązek udowodnienia zapłaty przez nią podatku w tym kraju. Skoro zaś tej zapłaty nie zrealizowała w kraju wewnątrzwspólnotowego nabycia, w którym zakończył się transport, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów należało uznać za dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego, którego numer identyfikacyjny spółka posiadała, czyli Polski.
Warto zaznaczyć, że w tym zakresie NSA powołał się na wyrok TSUE z 7 lipca 2022 r. w sprawie C-696/20 (tj. w sprawie polskiej), w którym Trybunał zaznaczył, że zgodnie z art. 41 akapit pierwszy dyrektywy VAT zasada dotycząca miejsca wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przewidziana w tym przepisie ma znaczenie tylko w zakresie, w jakim nabywca nie wykazał, że nabycie to zostało opodatkowane VAT zgodnie z art. 40 tej dyrektywy.
Jednocześnie TSUE wskazał, że: W tym względzie, jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 73 opinii, „nabywcą”, o którym mowa w art. 41 akapit pierwszy dyrektywy VAT, jest podmiot, który dokonał „wewnątrzwspólnotowego nabycia” towarów, co do którego przepis ten przewiduje, że uznaje się je za dokonane na terytorium państwa członkowskiego identyfikacji. Ze względu na to zaś, że postępowanie główne dotyczy opodatkowania pierwszej dostawy w ramach łańcucha kolejnych rozpatrywanych transakcji, należy uznać, że spółka B. jest „nabywcą” w rozumieniu tego przepisu.
Natomiast podatek zapłacony przez klientów spółki B. w związku z drugą dostawą w ramach tego samego łańcucha odnosi się do odrębnej transakcji. W związku z tym okoliczność, że klienci spółki B. objęli opodatkowaniem VAT nabycie towarów błędnie zakwalifikowane jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w państwie członkowskim zakończenia transportu towarów, nie ma wpływu na ocenę możliwości zastosowania art. 41 dyrektywy VAT.
Odnosząc się do kwestii dotyczącej wystawienia przez Państwa faktury korygującej „do zera” i wystawienia nowej faktury do zrealizowanej w grudniu 2025 r. transakcji, wskazać należy, że zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a-106r ustawy.
Stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy: Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: 1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem; 2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a; 3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1; 4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy: a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4, c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
W świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.
Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 23 ustawy: Faktura powinna zawierać w przypadku faktur wystawianych przez drugiego w kolejności podatnika, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej (procedurze uproszczonej) – dane określone w art. 136. W praktyce zdarzają się sytuacje, gdy po wystawieniu faktury następują zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera błędy. W takiej sytuacji, ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania tej faktury przez wystawienie faktury korygującej.
Według art. 106j ust. 1 ustawy: W przypadku gdy po wystawieniu faktury: 1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie, 2) (uchylony) 3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, 4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, 5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury - podatnik wystawia fakturę korygującą.
Na podstawie art. 106j ust. 2 ustawy: Faktura korygująca powinna zawierać: 1) (uchylony) 2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia; 2a) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy faktura korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla których nie został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur; 3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca: a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5 , b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą; 4) (uchylony) 5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku należnego – odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku i sprzedaży zwolnionej; 6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 – prawidłową treść korygowanych pozycji.
W myśl art. 106j ust. 2a ustawy: Faktura korygująca może zawierać: 1) wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo „KOREKTA”; 2) przyczynę korekty. Stosownie do art. 106j ust. 3 ustawy: W przypadku gdy podatnik udziela opustu lub obniżki ceny, może wystawić fakturę korygującą dotyczącą dostaw towarów lub świadczenia usług na rzecz jednego odbiorcy w danym okresie, która: 1) zawiera dodatkowo wskazanie okresu, do którego odnoszą się udzielany opust lub udzielana obniżka; 2) może nie zawierać nazwy (rodzaju) towaru lub usługi objętych korektą – w przypadku gdy korekta dotyczy wszystkich dostaw towarów i świadczonych usług. Z powyższych przepisów wynika, że faktura dokumentuje sprzedaż.
Podatnik dokonujący sprzedaży zobowiązany jest do udokumentowania tej czynności poprzez wystawienie faktury. Faktura jest zatem dokumentem (dowodem) potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego dokonanego przez podatnika VAT. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, tj. potwierdza m.in. dostawę towarów i świadczenie usług. Faktura jest niewątpliwie dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego. Jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą.
Zatem faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu. Przy czym fakturę korygującą wystawić może jedynie podatnik, który wystawił fakturę pierwotną.
Jak wynika z powyższych regulacji, fakturę korygującą wystawia się w przypadku udzielenia rabatów, obniżek cen, zwrotu sprzedawcy towarów oraz zwrotu nabywcy kwot nienależnych, a także zwrotu nabywcy zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat, podlegających opodatkowaniu (zwrotu całości lub części należności) oraz w sytuacji, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.
Dopuszczalne jest zatem korygowanie „pomyłek w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury”, przy czym nie uczyniono żadnych zastrzeżeń co do charakteru tych pomyłek, mogą to być więc – co do zasady – wszelkie możliwe pomyłki. Tym samym, w sytuacji, gdy podatnik wystawi fakturę, natomiast z jakichkolwiek przyczyn nie dojdzie do sprzedaży, jest zobowiązany do wystawienia faktury korygującej, na podstawie art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy. W sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą wystawioną na rzecz nabywcy nie została zrealizowana, podatnik wystawia fakturę korygującą „do zera”.
Zatem istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości/ilości bądź wartości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. W przypadku zatem, gdy na fakturze błędnie została wykazana podstawa opodatkowania oraz kwota podatku lub stwierdzono pomyłkę w jakiekolwiek innej pozycji faktury, jedynym sposobem naprawienia tego typu błędu jest wystawienie faktury korygującej przez sprzedawcę. Korygowanie faktury w tym zakresie należy do obowiązków wystawcy faktury (sprzedawcy), który koryguje fakturę pierwotną wystawiając fakturę korygującą.
Jak wynika z treści przytoczonych przepisów, podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub wykonania usługi. Faktura jest więc dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (potwierdzeniem sprzedaży określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki). Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. W rozpatrywanej sprawie w wyniku dokonanej dostawy nastąpił wywóz towarów z terytorium Belgii na terytorium Niemiec. W związku z tym, nie ulega wątpliwości, że dostawa towarów została wykonana i powstał z tytułu jej wykonania obowiązek podatkowy.
Zatem dokonane dostawy powinny być prawidłowo udokumentowane. Należy podkreślić, że z uwagi na fakt, iż w analizowanej sprawie transakcja została zrealizowana, nastąpiła dostawa towarów na rzecz nabywcy z Niemiec, brak jest podstaw do korygowania wystawionej na rzecz kontrahenta z Niemiec faktury „do zera”. Ponadto, wskazać należy, że dokonanie korekty do faktury wystawionej przez Państwa na rzecz kontrahenta z Niemiec i dopisanie adnotacji wskazanej w art. 136 ust. 1 ustawy, nie jest możliwe.
Jak wskazano wcześniej zastosowanie procedury uproszczonej stanowi odstępstwo od zasady ogólnej dotyczącej rozliczenia transakcji wewnątrzwspólnotowych i tylko spełnienie materialnych przesłanek zawartych w przepisach dotyczących tej procedury pozwala na zastosowanie tego uproszczenia. Jednym z warunków jest udokumentowanie transakcji poprzez zawarcie na fakturze adnotacji, o której mowa w art. 136 ustawy. Wiąże się to z obowiązkiem prawidłowego rozliczenia podatku VAT, tj. rozliczenia podatku w odpowiednim kraju i przez odpowiedni podmiot.
Należy ponownie podkreślić, że korzystanie przez podatnika z procedury szczególnej właściwej dla transakcji trójstronnych jest fakultatywne, a zatem nie musi być obowiązkowo stosowane. Należy wskazać, że w podobnej sprawie wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 8 grudnia 2022 r., C-247/21 (w sprawie Luxury Trust Automobil GmbH przeciwko Finanzamt Osterreich). W wyroku tym TSUE wskazał, że nie może być mowy o korekcie faktury, jeżeli brak jest przesłanki stosowania systemu stanowiącego odstępstwo do transakcji trójstronnej, takiej jak wymagania sformułowania „odwrotne obciążenie”.
Spełnienie a posteriori przesłanki koniecznej do przeniesienia zobowiązania podatkowego z tytułu VAT na odbiorcę dostawy nie stanowi korekty. Chodzi o pierwsze wystawienie wymaganej faktury, które nie może mieć mocy wstecznej (pkt 61 wyroku). Pominięcie na fakturze wzmianki „odwrotne obciążenie” wymaganej na podstawie tego przepisu nie może zostać skorygowane w późniejszym terminie poprzez dodanie informacji wskazującej, że faktura ta dotyczy wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej i że zobowiązanie podatkowe zostaje przeniesione na odbiorcę dostawy (pkt 62 wyroku).
Ponadto TSUE podkreślił, że ze względu na brak wzmianki „odwrotne obciążenie” na fakturach wyznaczenie nabywcy końcowego jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT nie zostało skutecznie dokonane. W konsekwencji to nabywca pośredni jest zobowiązany do zapłaty tego podatku w państwie członkowskim, które nadało mu numer identyfikacyjny użyty do celów odnośnego nabycia wewnątrzwspólnotowego, zgodnie z art. 41 akapit pierwszy Dyrektywy (pkt 66 wyroku).
Ponadto w wyroku 7 października 2026 r. w sprawie T-773/25 orzekł, że: Artykuł 42 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., w związku z art. 197 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112, ze zmianami, należy interpretować w ten sposób, że wystawienie, kilka lat po realizacji dostaw, które były już przedmiotem faktur niezawierających adnotacji „odwrotne obciążenie”, o której mowa w art. 226 pkt 11a wspomnianej dyrektywy, faktur zawierających po raz pierwszy tę wzmiankę wymaganą do celów stosowania systemu stanowiącego odstępstwo w odniesieniu do transakcji trójstronnych nie wywołuje w odniesieniu do tych dostaw skutków prawnych tego systemu uproszczenia administracyjnego, przy czym kwota korekty VAT dotycząca tych dostaw nie może zostać zadeklarowana za bieżący okres rozliczeniowy lub za przyszły okres rozliczeniowy.
W przedmiotowej sprawie, jak wskazano już powyżej, w wyniku dokonanej dostawy nastąpił wywóz towarów z terytorium Belgii na terytorium Niemiec, zatem dostawa została dokonana i nie ma podstaw do wystawienia faktury korygującej „do zera”.
Ponadto w świetle wyroku TSUE w sprawie C-247/21 i wyroku SUE w sprawie T‑773/25 nie sposób uznać, że mają Państwo prawo do rozliczenia po czasie w ramach procedury uproszczonej, transakcji dokonanej w grudniu 2025 r. Podsumowując, stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie: - brak jest podstaw do korygowania wystawionej na rzecz kontrahenta z Niemiec faktury „do zera”, - nie ma możliwości zastosowania procedury uproszczonej odnoszącej się do rozliczania transakcji trójstronnych, o których mowa w art. 135 i 136 ustawy, - wystąpi obowiązek opodatkowania tej transakcji również na terytorium Polski, gdyż nie udowodnili Państwo, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru od dostawcy z Belgii zostało przez Państwa opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki, tj. na terytorium Niemiec.
W konsekwencji, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Ponadto Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko spraw będących przedmiotem Państwa wniosku (zadanego pytania). Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy.
Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.