Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku konieczności zapłaty podatku od faktury skorygowanej do zera. Uzupełnili go Państwo pismem z 31 sierpnia 2026 r. (wpływ 31 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 23 lipca 2026 r. (wpływ 3 września 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i dokumentuje sprzedaż przy wykorzystaniu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). W związku z wykonaniem usługi została wystawiona faktura ustrukturyzowana w KSeF. Po jej wystawieniu stwierdzono, że faktura zawierała błędną wartość wynagrodzenia – kwota sprzedaży została wykazana nieprawidłowo. W celu usunięcia błędu Wnioskodawca wystawił fakturę korygującą do faktury pierwotnej, obniżając jej wartość do zera, a następnie wystawił drugą fakturę ustrukturyzowaną dokumentującą tę samą usługę na prawidłową kwotę.
Po konsultacji z infolinią Krajowej Administracji Skarbowej, Wnioskodawca uzyskał informację, że właściwym sposobem uporządkowania dokumentacji powinno być przywrócenie prawidłowej wartości faktury pierwotnej za pomocą kolejnej faktury korygującej oraz wyeliminowanie skutków drugiej faktury przez jej skorygowanie do zera. W rezultacie faktura pierwotna została najpierw skorygowana do zera, a następnie kolejną fakturą korygującą zwiększono jej wartość do prawidłowej wysokości. Druga faktura, wystawiona na prawidłową kwotę, została natomiast skorygowana w całości do zera. Jak wskazano w pierwotnym wniosku, wszystkie opisane dokumenty odnoszą się do jednej rzeczywiście wykonanej usługi.
Intencją Wnioskodawcy było udokumentowanie tej jednej czynności tylko raz oraz usunięcie błędów powstałych podczas fakturowania. Druga faktura nie miała dokumentować odrębnej usługi.
Pytanie
(ostatecznie sformułowane w piśmie z 31 sierpnia 2026 r.) Czy w przedstawionym stanie faktycznym, na podstawie art. 29a ust. 1, art. 106j ust. 1 pkt 5 oraz art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, po uwzględnieniu wszystkich opisanych faktur korygujących, Wnioskodawca powinien wykazać podstawę opodatkowania i podatek należny wyłącznie w wysokości odpowiadającej jednej rzeczywiście wykonanej usłudze, wynikającej ostatecznie z faktury pierwotnej po korektach, a w związku ze skorygowaniem drugiej faktury w całości do zera nie jest zobowiązany do zapłaty dodatkowej kwoty podatku wykazanej pierwotnie w tej drugiej fakturze na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
(ostatecznie wyrażone w piśmie z 31 sierpnia 2026 r.) Państwa zdaniem, odpowiedź na przeformułowane pytanie jest twierdząca. 1. Art. 29a ust. 1 ustawy o VAT – podstawa opodatkowania. Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest co do zasady wszystko, co stanowi zapłatę, którą usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży. W przedstawionym stanie faktycznym została wykonana jedna usługa, a wszystkie faktury i faktury korygujące opisane we wniosku odnoszą się do tej samej czynności. W ocenie Wnioskodawcy, podstawę opodatkowania należy zatem ustalić w wysokości odpowiadającej rzeczywistej wartości jednej wykonanej usługi.
Ostatecznie wartość ta wynika z faktury pierwotnej po uwzględnieniu wszystkich wystawionych do niej faktur korygujących. 2. Art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT – faktury korygujące. Art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, przewiduje wystawienie faktury korygującej m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Opisane we wniosku faktury korygujące służyły usunięciu skutków błędnego udokumentowania wartości tej samej usługi. Po dokonaniu wszystkich opisanych korekt, faktura pierwotna odzwierciedla prawidłową wartość jednej wykonanej usługi, natomiast druga faktura została w całości skorygowana do zera.
Zdaniem Wnioskodawcy, skutki podatkowe należy oceniać z uwzględnieniem całego ciągu dokumentów dotyczących tego samego zdarzenia gospodarczego, a nie w oderwaniu od dokonanych korekt. 3. Art. 108 ust. 1 ustawy o VAT – podatek wykazany na fakturze. Wnioskodawca ma świadomość, że art. 108 ust. 1 ustawy o VAT wiąże obowiązek zapłaty z wykazaniem kwoty podatku na fakturze. Wątpliwość będąca przedmiotem wniosku dotyczy jednak skutku podatkowego po dokonaniu korekty drugiej faktury w całości do zera w sytuacji, gdy faktura ta nie dokumentowała odrębnej czynności, lecz tę samą usługę, która jest ostatecznie prawidłowo rozliczona na podstawie faktury pierwotnej po korektach.
Zdaniem Wnioskodawcy, po skutecznym skorygowaniu drugiej faktury w całości do zera, nie powinna ona prowadzić do trwałego, dodatkowego obowiązku zapłaty podatku ponad podatek należny od jednej rzeczywiście wykonanej usługi. W przeciwnym razie ta sama czynność gospodarcza prowadziłaby do ekonomicznego obciążenia podatkiem dwukrotnie wyłącznie z powodu błędu w jej dokumentowaniu.
W konsekwencji Wnioskodawca uważa, że po uwzględnieniu wszystkich korekt podstawę opodatkowania i podatek należny należy wykazać tylko raz, w wysokości odpowiadającej rzeczywiście wykonanej usłudze, natomiast druga faktura po jej pełnym skorygowaniu do zera nie powinna powodować dodatkowego obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W świetle art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Z kolei kwestie dotyczące ustalenia podstawy opodatkowania zostały unormowane w art. 29a ust. 1 ustawy: Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
W świetle art. 29a ust. 10 ustawy: Podstawę opodatkowania obniża się o: 1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen; 2) wartość zwróconych towarów i opakowań; 3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło; 4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1. Stosownie do art. 29a ust. 13 ustawy: W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę korygującą w postaci faktury ustrukturyzowanej, z zastrzeżeniem ust. 13a-13c.
Powyższy przepis odnosi się do sytuacji, w której w wyniku korekty faktury zmniejsza się podstawa opodatkowania. Jak stanowi art. 29a ust. 14 ustawy: Przepisy ust. 13–13c stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna. Zgodnie natomiast z art. 29a ust. 17 ustawy: W przypadku gdy podstawa opodatkowania uległa zwiększeniu, korekty tej podstawy dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna zwiększenia podstawy opodatkowania.
Dla celów powstania obowiązku podatkowego dokonanie czynności np. świadczenia usług następuje więc z chwilą faktycznego ich dokonania, z wyjątkiem przypadków, w których przepisy ustawy określają wprost ten moment. Przepis art. 2 pkt 31 ustawy stanowi, że: Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie. Na podstawie art. 2 pkt 32 ustawy: Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze elektronicznej – rozumie się przez to fakturę w postaci elektronicznej wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym.
Według art. 2 pkt 32a ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie. Zasady dotyczące wystawiania faktur ustrukturyzowanych oraz faktur korygujących te faktury zostały określone w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy: Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. W myśl art. 106ba ustawy: W przypadku gdy faktura jest wystawiana na rzecz podatnika albo osoby prawnej niebędącej podatnikiem, podmioty te są obowiązane do podania numeru, o którym mowa odpowiednio w art. 106e ust. 1 pkt 5, pkt 24 lit. b, pkt 26 albo 27, jeżeli posługują się tym numerem na potrzeby danej czynności.
Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy: Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Jak stanowi art. 106ga ust. 2 ustawy: Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur: 1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju; 2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę; 3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach; 4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej; 5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s; 6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1. Stosownie do art. 106gb ust. 1 ustawy: Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
Według art. 106gb ust. 8 ustawy: Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia na elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór faktury ustrukturyzowanej. W świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury. Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (np. potwierdzeniem nabycia określonych usług).
Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy. W praktyce zdarzają się również sytuacje, gdy po wystawieniu faktury następują zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera błędy. W takiej sytuacji, ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania tej faktury przez wystawienie faktury korygującej.
W myśl art. 106j ust. 1 ustawy: W przypadku gdy po wystawieniu faktury: 1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie, 2) (uchylony) 3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, 4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, 5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury – podatnik wystawia fakturę korygującą.
Z kolei stosownie do art. 106j ust. 2 ustawy: Faktura korygująca powinna zawierać: 1) (uchylony) 2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia; 2a) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy faktura korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla których nie został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur; 3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca: a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5, b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą; 4) (uchylony) 5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku należnego – odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku i sprzedaży zwolnionej; 6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 – prawidłową treść korygowanych pozycji.
Przepis art. 106j ust. 2a ustawy stanowi, że: Faktura korygująca może zawierać: 1) wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo „KOREKTA”; 2) przyczynę korekty. Na podstawie art. 106j ust. 4 ustawy: Fakturę korygującą fakturę ustrukturyzowaną wystawia się w postaci faktury ustrukturyzowanej albo faktury, o której mowa w art. 106nda ust. 1. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury, również, gdy dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, udzielono rabatu, bądź upustów i obniżek cen.
Wystawiana jest ona w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu. Istotą faktur korygujących jest więc korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i dokumentują sprzedaż przy wykorzystaniu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). W związku z wykonaniem usługi została wystawiona faktura ustrukturyzowana w KSeF. Po jej wystawieniu stwierdzono, że faktura zawierała błędną wartość wynagrodzenia – kwota sprzedaży została wykazana nieprawidłowo.
W celu usunięcia błędu wystawili Państwo fakturę korygującą do faktury pierwotnej, obniżając jej wartość do zera, a następnie wystawili drugą fakturę ustrukturyzowaną dokumentującą tę samą usługę na prawidłową kwotę. Po konsultacji z infolinią Krajowej Administracji Skarbowej, uzyskali Państwo informację, że właściwym sposobem uporządkowania dokumentacji powinno być przywrócenie prawidłowej wartości faktury pierwotnej za pomocą kolejnej faktury korygującej oraz wyeliminowanie skutków drugiej faktury przez jej skorygowanie do zera. W rezultacie faktura pierwotna została najpierw skorygowana do zera, a następnie kolejną fakturą korygującą zwiększono jej wartość do prawidłowej wysokości.
Druga faktura, wystawiona na prawidłową kwotę, została natomiast skorygowana w całości do zera. Wszystkie opisane dokumenty odnoszą się do jednej rzeczywiście wykonanej usługi. Druga faktura nie miała dokumentować odrębnej usługi.
Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy po uwzględnieniu wszystkich opisanych faktur korygujących, powinni Państwo wykazać podstawę opodatkowania i podatek należny wyłącznie w wysokości odpowiadającej jednej rzeczywiście wykonanej usłudze, wynikającej ostatecznie z faktury pierwotnej po korektach, a w związku ze skorygowaniem drugiej faktury w całości do zera nie są Państwo zobowiązani do zapłaty dodatkowej kwoty podatku wykazanej pierwotnie w tej drugiej fakturze na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy.
Jak wynika z powyższych regulacji, fakturę korygującą wystawia się w przypadku udzielenia rabatów, obniżek cen, zwrotu sprzedawcy towarów oraz zwrotu nabywcy kwot nienależnych, a także zwrotu nabywcy zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat, podlegających opodatkowaniu (zwrotu całości lub części należności) oraz w sytuacji, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.
Dopuszczalne jest zatem korygowanie „pomyłek w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury”, przy czym nie uczyniono żadnych zastrzeżeń co do charakteru tych pomyłek, mogą to być więc – co do zasady – wszelkie możliwe pomyłki. Tym samym, co do zasady, w sytuacji, gdy podatnik wystawił fakturę, natomiast po jej wystawieniu dojdzie do sytuacji, o których mowa w art. 106j ust. 1 ustawy, podatnik jest zobowiązany do skorygowania pierwotnej faktury poprzez wystawienie faktury korygującej.
W sytuacji natomiast, gdy transakcja udokumentowana fakturą wystawioną na rzecz nabywcy została wprowadzona do obrotu, ale nie została zrealizowana, podatnik ma prawo wystawić fakturę korygującą „do zera”. Istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości/ilości bądź wartości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym.
W przypadku zatem, gdy na fakturze błędnie została wykazana podstawa opodatkowania oraz kwota podatku lub stwierdzono pomyłkę w jakiekolwiek innej pozycji faktury, jedynym sposobem naprawienia tego typu błędu jest wystawienie faktury korygującej przez sprzedawcę. Korygowanie faktury w tym zakresie należy do obowiązków wystawcy faktury (sprzedawcy), który koryguje fakturę pierwotną wystawiając fakturę korygującą. Jak wynika z treści przytoczonych przepisów, podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub wykonania usługi.
Faktura jest więc dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (potwierdzeniem sprzedaży określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki). Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Jak wynika z opisu sprawy, w związku z wykonaniem przez Państwa usługi, została wystawiona faktura ustrukturyzowana w KSeF. Po jej wystawieniu stwierdzili Państwo, że faktura zawierała błędną wartość wynagrodzenia – kwota sprzedaży została wykazana nieprawidłowo.
W celu usunięcia błędu początkowo wystawili Państwo fakturę korygującą do faktury pierwotnej, obniżając jej wartość do zera, a następnie wystawili drugą fakturę ustrukturyzowaną dokumentującą tę samą usługę na prawidłową kwotę. Nie ulega zatem wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie doszło do wykonania przez Państwa usługi, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, wyświadczona przez Państwa usługa powinna zostać prawidłowo udokumentowana.
Uwzględniając więc powołane przepisy oraz fakt, że wystawili Państwo fakturę zawierającą błędną kwotę sprzedaży, stwierdzić należy, że powinni Państwo skorygować pierwszą błędnie wystawioną fakturę. Skorygowanie błędu polegającego na nieprawidłowym wskazaniu na fakturze kwoty sprzedaży powinno nastąpić – zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy – poprzez wystawienie faktury korygującej, zawierającej dane określone w art. 106j ust. 2 ustawy. Powinni Państwo w danej fakturze korygującej skorygować wykazaną uprzednio wartość sprzedaży i wskazać prawidłową treść korygowanych pozycji.
Należy podkreślić, że z uwagi na fakt, iż w analizowanej sprawie doszło do świadczenia usługi, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, pomiędzy Państwem a klientem, brak jest podstaw do korygowania wystawionej pierwotnie faktury „do zera”. Z opisu sprawy wynika jednak, że ostatecznie kolejną fakturą korygującą zwiększono wartość pierwotnej faktury do prawidłowej wysokości. Natomiast druga faktura ustrukturyzowana, wystawiona na prawidłową kwotę, dokumentująca tę samą usługę, została natomiast skorygowana w całości „do zera”.
Rozpatrując kwestię wystawienia przez Państwa drugiej faktury należy wskazać, że zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy: W przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Natomiast z treści art. 103 ust. 1 ustawy wynika, że: Podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.
Powyższy przepis, co do zasady, zobowiązuje wystawcę faktury do zapłaty wykazanej w niej kwoty podatku, niezależnie od okoliczności wystawienia takiej faktury. Zatem każda faktura z wykazaną kwotą podatku, wprowadzona do obrotu prawnego, powoduje konieczność zapłaty tego podatku. Już samo wystawianie faktur, które nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, bez względu na ujęcie ich w rejestrach prowadzonych dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług oraz wykazanie podatku należnego z nich wynikającego w deklaracji, skutkuje zaistnieniem obowiązków wynikających z art. 108 ust. 1 ustawy.
Jednakże, art. 108 ust. 1 ustawy dotyczy sytuacji, w których kwota podatku wynika jedynie z samego faktu wystawienia faktury, a więc gdy dana czynność nie jest objęta zakresem opodatkowania lub też, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji. Jeżeli natomiast faktura dokumentuje rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, które co do zasady podlega opodatkowaniu, sam fakt wystawienia takiej faktury w sposób niezgodny z przepisami nie rodzi obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy. Obowiązek zapłaty podatku w trybie art. 108 ustawy wynika wyłącznie z faktu wystawienia tzw. pustej faktury.
Jest to przepis o charakterze prewencyjnym, albowiem ma on przeciwdziałać wprowadzaniu do obiegu nierzetelnych faktur, z których nieuczciwi przedsiębiorcy mogliby wywodzić prawo do odliczenia podatku naliczonego. Natomiast jeżeli faktura dokumentuje rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, które podlega opodatkowaniu, to sam fakt wystawienia faktury, która następnie zostanie skorygowana „do zera, nie rodzi obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ustawy. W opisanych okolicznościach nie mamy do czynienia z „pustą” fakturą, gdyż druga faktura dokumentowała faktyczne zdarzenie gospodarcze (Państwa sprzedaż), które zaistniało, i które było objęte zakresem opodatkowania podatkiem VAT.
Faktura ta została skorygowana „do zera”, gdyż dokumentowała czynność, która została już udokumentowana wystawioną pierwszą fakturą potwierdzającą wykonanie przez Państwa usługi. W związku z powyższym, w przedstawionych okolicznościach, nie ma podstaw do naliczenia podatku VAT od drugiej wystawionej przez Państwa faktury, która została następnie skorygowana „do zera”. W konsekwencji, stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku, zastosowanie wskazanego sposobu korekty faktur dokumentujących Państwa sprzedaż nie spowoduje obowiązku zapłaty podatku z tytułu drugiej wystawionej przez Państwa faktury na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy.
Podsumowując, powinni Państwo wykazać podstawę opodatkowania i podatek należny wyłącznie w wysokości odpowiadającej jednej rzeczywiście wykonanej usłudze, wynikającej ostatecznie z faktury pierwotnej po korektach, a w związku ze skorygowaniem drugiej faktury w całości „do zera” nie są Państwo zobowiązani w trybie art. 108 ust. 1 do zapłaty dodatkowej kwoty podatku wykazanej pierwotnie w tej drugiej fakturze. Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego.
W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.