Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
10 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 10 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 1 listopada 2026 r. (wpływ 1 listopada 2026 r.) oraz pismem z 2 listopada 2026 r. (wpływ 2 listopada 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest obywatelem Ukrainy i posiada ważną Kartę Polaka. W okresie od 1 stycznia do 12 lutego 2023 r. Wnioskodawca nie przebywał w Polsce. Od 13 lutego 2023 r. do 19 maja 2023 r. Wnioskodawca przebywał czasowo w Polsce wraz z żoną i małoletnią córką. Rodzina przebywała w obiekcie zbiorowego zakwaterowania. Pobyt ten miał charakter przejściowy i był związany z oczekiwaniem na zakończenie procedury umożliwiającej wyjazd rodziny do Stanów Zjednoczonych w ramach programu (…). Wnioskodawca nie przyjechał wówczas do Polski z zamiarem stałego osiedlenia się. Wraz z rodziną posiadał i nadal posiada dom rodzinny na Ukrainie, pozostający do dyspozycji rodziny.
W czasie pobytu w Polsce Wnioskodawca nie był zatrudniony przez polskiego pracodawcę, nie prowadził w Polsce działalności gospodarczej, nie uzyskiwał przychodów od polskich podmiotów i nie posiadał rachunku bankowego w polskim banku. Do 11 maja 2023 r. Wnioskodawca pozostawał zatrudniony przez ukraińskiego pracodawcę – X – i wykonywał swoje obowiązki służbowe zdalnie podczas czasowego pobytu w Polsce. Wynagrodzenie było wypłacane przez ukraińskiego pracodawcę, a podatki od wynagrodzenia były odprowadzane na Ukrainie. Ukraiński pracodawca nie posiadał w Polsce oddziału ani przedstawicielstwa. Pobyt Wnioskodawcy w Polsce w 2023 r. trwał krócej niż 183 dni.
Po uzyskaniu zgody umożliwiającej wyjazd w ramach programu Wnioskodawca wraz z żoną i córką opuścił Polskę w dniu 19 maja 2023 r. i udał się do Stanów Zjednoczonych. Następnie Wnioskodawca mieszkał i pracował w Stanach Zjednoczonych w pozostałej części 2023 r., w latach 2024 i 2025 oraz od 1 stycznia do 4 lipca 2026 r. Wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające powyższe okoliczności, w szczególności dokumentację dotyczącą programu i wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, dokumentację zatrudnienia na Ukrainie, dane z rejestru ubezpieczonych Funduszu Emerytalnego Ukrainy, dokumentację podatkową i dotyczącą zatrudnienia w Stanach Zjednoczonych oraz dokumenty dotyczące domu rodzinnego na Ukrainie.
W dniu 5 lipca 2026 r. Wnioskodawca przyjechał do Polski z zamiarem stałego osiedlenia się i od tego dnia przeniósł do Polski swoje miejsce zamieszkania oraz ośrodek interesów życiowych. Obecnie mieszka w Polsce, posiada umowę najmu mieszkania oraz zameldowanie i złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały na podstawie Karty Polaka. Wnioskodawca nie korzystał dotychczas z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wnioskodawca zamierza korzystać z ulgi na powrót od 1 stycznia 2027 r., tj. przez cztery kolejno po sobie następujące lata podatkowe 2027-2030, w odniesieniu do przychodów objętych zakresem zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT. W uzupełnieniu wniosku podał Pan, co następuje. Jednoznacznie oświadczył Pan, że posiada inne niż certyfikat rezydencji dowody dokumentujące Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Stanach Zjednoczonych Ameryki w okresie od 19 maja 2023 r. do 4 lipca 2026 r. Nie posiada Pan certyfikatu IRS Form 6166. W tym okresie nie wyjeżdżał Pan z USA.
Uszczegółowił Pan, że jednoznacznie oświadczył Pan, że nie posiada certyfikatu rezydencji podatkowej USA wydanego przez IRS na formularzu Form 6166. Posiada Pan natomiast inne dowody dokumentujące łącznie, że w okresie od 19 maja 2023 r. do 4 lipca 2026 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Wskazał Pan je jako inne dowody w rozumieniu art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym okresie Pan mieszkał i pracował w USA oraz nie wyjeżdżał poza terytorium tego państwa. Pana miejsce zamieszkania znajdowało się w USA.
Fizyczna obecność w USA obejmowała 227 dni w 2023 r., cały 2024 r. i 2025 r. oraz 185 dni w 2026 r. do dnia wyjazdu włącznie, co odpowiada kryterium substantial presence test stosowanemu w amerykańskim prawie podatkowym.
Dokumentacja podatkowa obejmuje Form 1099-NEC za 2023 r.; kopię Form 1040, IRS Wage and Income Transcript oraz dwa formularze 1099-NEC za 2024 r.; a za 2025 r. - IRS Form 1040 Record of Account, IRS Wage and Income Transcript oraz Form W-2. Record of Account za 2025 r., wydany 10 września 2026 r., zawiera zapis „Main Home In US: Yes”, transakcję „150 Tax return filed” oraz datę przetworzenia 11 maja 2026 r. Jest to urzędowy dokument IRS dotyczący rozliczenia za 2025 r.; nie przedstawił go Pan jako certyfikatu Form 6166 ani potwierdzenia pozostałych lat.
Wyjaśnił Pan rozbieżność numerów identyfikacyjnych w dokumentach: Form 1040 za 2024 r. został złożony pod SSN kończącym się na 2628, natomiast informacje o Pana dochodach wykazano pod SSN kończącym się na 1819. Oba numery zostały Panu wydane na Pana nazwisko. Rozbieżność zgłosił Pan do właściwych instytucji amerykańskich; nie posiada Pan jeszcze potwierdzenia zakończenia jej wyjaśniania. Załączony Form 1040 za 2024 r. stanowi kopię rozliczenia, a nie urzędowe potwierdzenie jego przetworzenia. W kopiach zawierających SSN pozostawiono wyłącznie ostatnie cztery cyfry numerów. Dokumenty podatkowe uzupełniają wyciągi Banku z Pana imieniem, nazwiskiem i adresem w USA.
Obejmują one okresy w latach 2023-2025 oraz sześć kolejnych okresów rozliczeniowych od 16 grudnia 2025 r. do 12 czerwca 2026 r., po których następuje wyciąg za 13 czerwca-16 lipca 2026 r. Dokumentacja bankowa obejmuje zatem cały okres od początku 2026 r. do wyjazdu i wykazuje regularne wpływy w miesiącach styczeń-czerwiec 2026 r. Wpływ z 7 lipca 2026 r. wskazał Pan jako datę uznania rachunku; nie wywodzi Pan z niego wykonywania pracy w USA po wyjeździe.
Pomocniczo załączył Pan dokumenty DHS/U4U i I-94, karty EAD, potwierdzenie przyjęcia wniosku o TPS, prawa jazdy USA, kartę SSN i potwierdzenie SSA z 28 czerwca 2023 r., karty ubezpieczenia zdrowotnego i dentystycznego, dokument dotyczący nabycia samochodu z 13 października 2024 r. oraz wyciągi z korespondencji zawodowej i potwierdzeń adresowych z 2026 r. Dokumenty te potwierdzają powiązania osobiste, zawodowe, majątkowe i adresowe z USA. I-797C przedstawił Pan jako potwierdzenie przyjęcia wniosku, nie decyzję o przyznaniu TPS; karty ubezpieczenia nie stanowią same w sobie potwierdzenia ciągłości ochrony do lipca 2026 r. Całą dokumentację wskazał Pan łącznie z dokumentami podatkowymi.
Powyższy okres amerykański rozpoczyna się 19 maja 2023 r. W odniesieniu do wcześniejszej części 2023 r. podtrzymał Pan opis i stanowisko z pierwotnego wniosku: pobyt rodziny w Polsce od 13 lutego do 19 maja 2023 r. był czasowy, związany z oczekiwaniem na wyjazd w ramach U4U; zachował Pan dom rodzinny na Ukrainie i pozostawał Pan zatrudniony u ukraińskiego pracodawcy do 11 maja 2023 r. Załączony dokument Funduszu Emerytalnego Ukrainy, wygenerowany 24 lipca 2026 r., wskazuje na stronie 2, w pozycjach 21 i 24, zatrudnienie w X jako głównego inżyniera od 1 września 2021 r. do 11 maja 2023 r. Przedstawił Pan go jako potwierdzenie ukraińskiego zatrudnienia, z objaśnieniem wybranych zapisów po polsku.
Ocena czasowego pobytu w Polsce w 2023 r. pozostaje objęta pytaniem zadanym we wniosku. Do Polski z zamiarem stałego osiedlenia się przyjechał Pan 5 lipca 2026 r. Podtrzymał Pan pytanie oraz stanowisko dotyczące zastosowania ulgi na powrót w latach 2027-2030. Wniósł Pan o rozpatrzenie wniosku z uwzględnieniem niniejszego uzupełnienia i poniższego wykazu posiadanych dowodów.
Pytanie
Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, przy uwzględnieniu opisanych okoliczności czasowego pobytu Wnioskodawcy w Polsce od 13 lutego do 19 maja 2023 r., Wnioskodawca spełnia warunek określony w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 tej ustawy, przez cztery kolejne lata podatkowe 2027-2030?
Pana stanowisko w sprawie
W Pana ocenie, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym spełnione są warunki uprawniające go do skorzystania z ulgi na powrót określonej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, począwszy od 1 stycznia 2027 r. Zgodnie z art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy o PIT warunkiem zastosowania zwolnienia jest nieposiadanie miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trzech latach kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym podatnik przeniósł miejsce zamieszkania do Polski, oraz w okresie od początku roku przeniesienia miejsca zamieszkania do dnia poprzedzającego dzień tego przeniesienia.
W przypadku Wnioskodawcy okres ten obejmuje lata 2023, 2024 i 2025 oraz okres od 1 stycznia do 4 lipca 2026 r. Zdaniem Wnioskodawcy jego czasowy pobyt w Polsce od 13 lutego do 19 maja 2023 r. nie oznaczał przeniesienia do Polski miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Pobyt ten trwał krócej niż 183 dni i miał charakter przejściowy. Wnioskodawca wraz z żoną i małoletnią córką przebywał w Polsce czasowo w oczekiwaniu na zakończenie procedury umożliwiającej rodzinie wyjazd do Stanów Zjednoczonych.
Po uzyskaniu wymaganej zgody cała rodzina opuściła Polskę w dniu 19 maja 2023 r. W okresie tego pobytu Wnioskodawca nie posiadał w Polsce własnego ani długoterminowo wynajmowanego mieszkania, nie posiadał polskiego rachunku bankowego, nie prowadził w Polsce działalności gospodarczej, nie był zatrudniony przez polskiego pracodawcę i nie uzyskiwał wynagrodzenia od polskiego podmiotu. Jednocześnie rodzina posiadała i nadal posiada dom rodzinny na Ukrainie pozostający do jej dyspozycji.
Ponadto do 11 maja 2023 r. Wnioskodawca pozostawał zatrudniony przez ukraińskiego pracodawcę X. Podczas czasowego pobytu w Polsce wykonywał tę pracę zdalnie, wynagrodzenie otrzymywał od ukraińskiego pracodawcy, a podatki od wynagrodzenia były odprowadzane na Ukrainie. Pracodawca nie posiadał w Polsce oddziału ani przedstawicielstwa. Powyższe okoliczności wskazują, że pobyt w Polsce w 2023 r. nie prowadził do przeniesienia do Polski ośrodka interesów życiowych Wnioskodawcy. Sam fakt czasowego przebywania Wnioskodawcy wraz z rodziną w Polsce nie powinien być rozstrzygający, jeżeli całokształt okoliczności wskazuje na przejściowy charakter pobytu oraz brak zamiaru osiedlenia się w Polsce.
Również kryterium pobytu przekraczającego 183 dni w roku podatkowym nie zostało w 2023 r. spełnione. Przy ustalaniu miejsca zamieszkania dla celów podatkowych należy również uwzględnić art. 4a ustawy o PIT oraz postanowienia właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W świetle art. 4 Konwencji między Polską a Ukrainą znaczenie ma między innymi posiadanie stałego miejsca zamieszkania oraz ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze. Wnioskodawca w czasie czasowego pobytu w Polsce zachował trwałe związki majątkowe i gospodarcze z Ukrainą, w szczególności dom rodzinny oraz zatrudnienie u ukraińskiego pracodawcy.
Po opuszczeniu Polski w dniu 19 maja 2023 r. Wnioskodawca zamieszkał i pracował w Stanach Zjednoczonych, gdzie przebywał w pozostałej części 2023 r., w latach 2024 i 2025 oraz do 4 lipca 2026 r. Tym samym w latach 2023-2025 oraz w okresie od 1 stycznia do 4 lipca 2026 r. Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Dopiero w dniu 5 lipca 2026 r. Wnioskodawca przyjechał do Polski z zamiarem stałego osiedlenia się i od tego momentu przeniósł do Polski swoje miejsce zamieszkania oraz ośrodek interesów życiowych. Wnioskodawca posiada ważną Kartę Polaka, co spełnia warunek przewidziany w art. 21 ust. 43 ustawy o PIT.
Nie korzystał wcześniej z ulgi na powrót i posiada dokumenty potwierdzające okoliczności dotyczące jego miejsca zamieszkania poza Polską w wymaganym okresie. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, czasowy pobyt w Polsce od 13 lutego do 19 maja 2023 r. nie powoduje niespełnienia warunku określonego w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy o PIT, a Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT przez cztery kolejno po sobie następujące lata podatkowe 2027-2030.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte: a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27 , art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy: Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że: 1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz 2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz 3) podatnik: a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub b) miał miejsce zamieszkania: - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz 4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz 5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy: Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret 13 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105).
Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że: Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r. Zgodnie z uzasadnieniem do ww. ustawy wprowadzającej ulgę na powrót: Jest to nowa propozycja (dotychczas brak regulacji w tym zakresie) dotycząca podatników osiedlających się w Polsce, w konsekwencji zmieniających rezydencję podatkową.
(…) Prawo do stosowania zwolnienia będzie przysługiwać podatnikowi przez 4 kolejno po sobie następujące lata podatkowe, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w wyniku czego stał się podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1, albo od początku roku następnego. Podatnik sam wybierze korzystniejsze dla niego rozwiązanie, tj. rok, od którego będzie korzystał z ulgi.
(…) Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby przeniesienie miejsca zamieszkania miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy. Przy tym, w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie, znaczenie ma takie przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej). Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie zaś do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). W myśl natomiast art. 4a ww. ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego.
Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w przywołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie.
Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas.
Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby.
Jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
W przypadku, zaś jeżeli osoba jest obywatelem obydwu państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych państw, właściwe organy tych państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek/partner życiowy oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski.
Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. W opisie zdarzenia wskazał Pan m.in. co następuje: · Od 13 lutego 2023 r. do 19 maja 2023 r. Wnioskodawca przebywał czasowo w Polsce wraz z żoną i małoletnią córką.
Rodzina przebywała w obiekcie zbiorowego zakwaterowania. Pobyt ten miał charakter przejściowy i był związany z oczekiwaniem na zakończenie procedury umożliwiającej wyjazd rodziny do Stanów Zjednoczonych w ramach programu. · Wnioskodawca nie przyjechał wówczas do Polski z zamiarem stałego osiedlenia się.
Wraz z rodziną posiadał i nadal posiada dom rodzinny na Ukrainie, pozostający do dyspozycji rodziny. · W czasie pobytu w Polsce Wnioskodawca nie był zatrudniony przez polskiego pracodawcę, nie prowadził w Polsce działalności gospodarczej, nie uzyskiwał przychodów od polskich podmiotów i nie posiadał rachunku bankowego w polskim banku. · Do 11 maja 2023 r. Wnioskodawca pozostawał zatrudniony przez ukraińskiego pracodawcę – X – i wykonywał swoje obowiązki służbowe zdalnie podczas czasowego pobytu w Polsce. Wynagrodzenie było wypłacane przez ukraińskiego pracodawcę, a podatki od wynagrodzenia były odprowadzane na Ukrainie.
Ukraiński pracodawca nie posiadał w Polsce oddziału ani przedstawicielstwa. · Pobyt Wnioskodawcy w Polsce w 2023 r. trwał krócej niż 183 dni. · Po uzyskaniu zgody umożliwiającej wyjazd w ramach programu Wnioskodawca wraz z żoną i córką opuścił Polskę w dniu 19 maja 2023 r. i udał się do Stanów Zjednoczonych. · Następnie Wnioskodawca mieszkał i pracował w Stanach Zjednoczonych w pozostałej części 2023 r., w latach 2024 i 2025 oraz od 1 stycznia do 4 lipca 2026 r. · W dniu 5 lipca 2026 r. Wnioskodawca przyjechał do Polski z zamiarem stałego osiedlenia się i od tego dnia przeniósł do Polski swoje miejsce zamieszkania oraz ośrodek interesów życiowych.
Obecnie mieszka w Polsce, posiada umowę najmu mieszkania oraz zameldowanie i złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały na podstawie Karty Polaka. Biorąc pod uwagę tak opisaną sytuację, interesujący Pana warunek, który określony został w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy został spełniony. Z przedstawionych informacji wynika bowiem, że w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania oraz w okresie od początku tego roku do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce swojego zamieszkania na Polskę, nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski.
W szczególności, mimo bowiem, że od 13 lutego 2023 r. do 19 maja 2023 r. przebywał Pan w Polsce wraz z żoną i małoletnią córką, to Państwa przebywanie w Polsce odbywało się w takich warunkach, z których wynika, że ten pobyt był zamierzony jedynie na krótki czas i sprowadzał się do oczekiwania na zakończenie procedury umożliwiającej wyjazd Pana wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych.
Nie posiadał Pan natomiast w Polsce stałego ogniska domowego, ponieważ nie urządził go Pan i nie zastrzegł dla swojego trwałego użytkowania, a Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych w tym okresie znajdowało się na Ukrainie; gdy tylko skończył się czas oczekiwania i pojawiła się możliwość, wyjechał Pan wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych. Jednocześnie, skoro 5 lipca 2026 r. przyjechał Pan do Polski z zamiarem stałego osiedlenia się i od tego dnia przeniósł do Polski swoje miejsce zamieszkania oraz ośrodek interesów życiowych, co z kolei skutkuje Pana nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce, to spełnił Pan również warunek o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ww. ustawy.
Kolejnymi istotnymi kryteriami umożliwiającymi zastosowanie „ulgi na powrót” jest posiadanie m.in. polskiego obywatelstwa, Karty Polaka lub obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej i niekorzystanie uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia. Ponadto stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 omawianej ustawy, wymagane jest posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
Spełnił Pan zatem również wymóg z art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy, ponieważ posiada Pan ważną Kartę Polaka. Przy tym, zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika. Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem.
Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy. Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.
Z przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika, że: · Wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające powyższe okoliczności, w szczególności dokumentację dotyczącą programu i wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, dokumentację zatrudnienia na Ukrainie, dane z rejestru ubezpieczonych Funduszu Emerytalnego Ukrainy, dokumentację podatkową i dotyczącą zatrudnienia w Stanach Zjednoczonych oraz dokumenty dotyczące domu rodzinnego na Ukrainie. · Jednoznacznie oświadczył Pan, że posiada inne niż certyfikat rezydencji dowody dokumentujące Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Stanach Zjednoczonych Ameryki w okresie od 19 maja 2023 r. do 4 lipca 2026 r. Nie posiada Pan certyfikatu IRS Form 6166. W tym okresie nie wyjeżdżał Pan z USA.
Spełnił Pan zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak również Pan wskazał: · Wnioskodawca nie korzystał dotychczas z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. · Wnioskodawca zamierza korzystać z ulgi na powrót (…) w odniesieniu do przychodów objętych zakresem zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT. Tym samym, spełnił Pan również warunek, o którym mowa w art. 21 ust. pkt 5 ww. ustawy.
Reasumując, stwierdzam, że na gruncie opisanego zdarzenia przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na zasadach wynikających z tego przepisu, w czterech interesujących Pana, kolejno po sobie następujących latach podatkowych, tj.: 2027, 2028, 2029 oraz 2030 – w limitowanej tym przepisem wysokości, nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.