Opis stanu faktycznego
Wnioskodawcy – małżonkowie w dniu (…) 2006 r. zawarli z bankiem (...) (dalej „Bank”) umowę o kredyt hipoteczny mieszkaniowy na zakup nieruchomości na kwotę (...) zł. W dniu (…) 2006 r. Wnioskodawcy zakupili nieruchomość w X przy ul. (...) składającą się z: • budynku mieszkalnego jednopiętrowego podpiwniczonego, • wolno stojącej hali magazynowej, • garażu wolnostojącego, • budynku niemieszkalnego z przybudowanym pomieszczeniem gospodarczym, • gruntu. Cena całej nieruchomości wynosiła (...) zł, z czego kwotę (...) zł stanowił wkład własny Wnioskodawców, a resztę ((...) zł) zaciągnięty kredyt.
W akcie notarialnym figuruje jedna cena za całą nieruchomość, bez jakiegokolwiek podziału na poszczególne jej elementy składowe. Wnioskodawcy także nie dysponują żadnymi dokumentami, które pozwalałyby przyporządkować konkretne kwoty pieniężne do poszczególnych elementów składowych (w szczególności budynków) zakupionej nieruchomości, w tym do podziału na nieruchomości mieszkalne i niemieszkalne. Dla nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta o nr (...).
Po dokonaniu dokładnych pomiarów ustalono następujące wielkości powierzchni poszczególnych budynków zakupionej nieruchomości (takie dane podano dla celów podatku od nieruchomości): a) budynek mieszkalny: (…) m2 , w tym piwnica (kotłownia): (…) m2, b) 2 pomieszczenia gospodarcze przybudowane do budynku niemieszkalnego – komórki zaadaptowane do celów mieszkalnych (na przechowywanie opału – do czasu instalacji ogrzewania gazowego w (…) r. oraz sprzętów domowych): łącznie (…) m2, c) garaż: (…) m2, d) hala magazynowa: (…) m2, e) budynek użytkowy: (…) m2. Za sugestią ze strony Banku, w dniu (…) 2008 r. przedmiotowy kredyt w PLN został przewalutowany na CHF, w rezultacie czego do spłaty pozostało (...) CHF.
Po nagłośnieniu w mediach kwestii nieprawidłowości występujących w umowach kredytowych frankowych Wnioskodawcy zdecydowali się na współpracę z kancelarią adwokacką. W wyniku działań prawników i po negocjacjach w Bankiem Wnioskodawcy zgodzili się zawrzeć ugodę, która została ostatecznie podpisana w dniu (…) 2026 r. Na mocy tej ugody Bank zgodził się umorzyć Wnioskodawcom kwotę (...) zł. Wnioskodawcy pozostają cały czas w małżeńskiej wspólności majątkowej. Wnioskodawcy są polskimi rezydentami podatkowymi i mają w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy. Wnioskodawcy nie prowadzą i nigdy nie prowadzili pozarolniczej działalności gospodarczej.
Wnioskodawcy zamieszkują dom od dnia jego zakupu do dnia dzisiejszego. Budynki wymieniowe jako c), d) i e) były wynajmowane, gdyż stawki podatku od nieruchomości były na tyle wysokie, że właściciele nie mogli sobie pozwolić na ich finansowanie z własnych środków. Poza tym budynki użytkowe nie były im potrzebne.
Wnioskodawcy oświadczają, że: a) zaciągnięty kredyt jest kredytem w rozumieniu przepisu § 3 Rozporządzenia, b) spełniają warunki określone w § 1 ust. 1 Rozporządzenia, c) umorzona przez Bank kwota obejmuje pozostałą do spłaty kwotę kredytu ((...) zł) oraz odsetki zapadłe niespłacone ((...) zł) oraz bieżące ((...) zł), co stanowi wierzytelności, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 1 i 2 Rozporządzenia, d) kredyt został zaciągnięty na jedną inwestycję mieszkaniową, co wypełnia dyspozycję przepisów § 1 ust. 5-7 Rozporządzenia, e) ugoda została zawarta (…) 2026 r., zatem okres uzyskania przychodów mieści się w granicach określonych przepisem § 4 Rozporządzenia.
Pytania
1. Czy wobec faktu, że kwoty zakupu, ani kredytu nie da się podzielić na poszczególne elementy składowe zakupionej nieruchomości, należy zastosować przepis § 1 ust. 3 Rozporządzenia ustalając odpowiednio proporcję powierzchni budynków mieszkalnych do sumy powierzchni wszystkich budynków nieruchomości? 2. Czy powierzchnię komórek opisanych w pkt b) należy uwzględnić w proporcji, o której mowa w pytaniu nr 1 w powierzchni budynków mieszkalnych?
Państwa stanowisko w sprawie
W Państwa ocenie, w odniesieniu do pytania nr 1, wobec faktu, że kwoty zakupu, ani kredytu nie da się podzielić na poszczególne elementy składowe zakupionej nieruchomości, należy zastosować przepis § 1 ust. 3 Rozporządzenia ustalając odpowiednio proporcję powierzchni budynków mieszkalnych do sumy powierzchni wszystkich budynków nieruchomości. W Państwa ocenie, w odniesieniu do pytania nr 2, powierzchnię komórek opisanych w pkt b) należy uwzględnić w proporcji, o której mowa w pytaniu nr 1, w powierzchni budynków mieszkalnych. Uzasadnienie: Ad. 1 Punktem wyjścia jest mechanizm zaniechania określony w Rozporządzeniu.
Z § 1 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia wynika, że „zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego”, jeżeli spełnione są warunki przewidziane w tym przepisie.
Dla przedstawionego pytania decydujące znaczenie ma jednak § 1 ust. 3 Rozporządzenia, zgodnie z którym „w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym ód osób fizycznych, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego”.
Norma ta wymaga zatem ustalenia: po pierwsze, jaka część kredytu dotyczy wydatków mieszkaniowych z art. 21 ust. 25 pkt 1 Ustawy; po drugie, jaka część kredytu dotyczy pozostałych wydatków; po trzecie, w jakiej proporcji pierwsza z tych części pozostaje do całkowitej kwoty kredytu. Językowo § 1 ust. 3 Rozporządzenia posługuje się proporcją kwotową, ponieważ mówi o relacji kwoty kredytu zaciągniętego na wydatki mieszkaniowe do całkowitej kwoty kredytu. Przepis nie rozstrzyga natomiast technicznie, jak podatnik ma odtworzyć tę relację wtedy, gdy dokumenty nabycia i umowa kredytu nie przypisują odrębnych kwot do poszczególnych budynków lub pomieszczeń.
W takiej sytuacji proporcja powierzchniowa nie zastępuje normy z § 1 ust. 3 Rozporządzenia, lecz służy jej wykonaniu: jest obiektywnym, mierzalnym sposobem odtworzenia, jaka część kredytowanej ceny nieruchomości przypada na część mieszkalną, a jaka na część użytkową. Jeżeli jedna cena z aktu notarialnego obejmuje całą nieruchomość, a brak jest innego miarodajnego rozbicia wartości, relacja powierzchni mieszkalnej do powierzchni ogólnej najwierniej realizuje wymaganie proporcjonalnego objęcia zaniechaniem tylko tej części umorzenia, która odpowiada wydatkom mieszkaniowym.
W przedstawionym stanie faktycznym kredyt sfinansował nabycie całej nieruchomości za jedną cenę, bez podziału na budynek mieszkalny, komórkę, garaż, halę magazynową i budynek użytkowy. W konsekwencji, przy braku możliwości kwotowego wyodrębnienia części kredytu przypadającej na poszczególne składniki nieruchomości, Wnioskodawca jest uprawniony do ustalenia proporcji według udziału powierzchni mieszkalnej w powierzchni ogólnej.
Rozwiązanie to jest bezpieczne z perspektywy stosowania prawa, ponieważ wynika bezpośrednio z mechanizmu proporcji przewidzianego w § 1 ust. 3 Rozporządzenia, pozostaje zgodne z funkcją katalogu wydatków mieszkaniowych z art. 21 ust. 25 pkt 1 Ustawy oraz koresponduje z kierunkiem wykładni prezentowanym w orzecznictwie i praktyce interpretacyjnej. Ad. 2 Część mieszkalna obejmuje budynek mieszkalny o powierzchni (…) m2 oraz komórki o łącznej powierzchni (…) m2, które zostały zaadaptowane na cele mieszkalne i służą również przechowywaniu opału oraz sprzętów związanych z korzystaniem z nieruchomości mieszkalnej.
Części takie jak garaż, hala magazynowa i budynek użytkowy pozostają w kalkulacji poza licznikiem proporcji, lecz wchodzą do powierzchni ogólnej. Taki sposób obliczenia nie rozszerza zaniechania na część użytkową, lecz dokładnie realizuje § 1 ust. 3 Rozporządzenia: zaniechanie obejmuje tylko tę część umorzonej wierzytelności, która odpowiada udziałowi powierzchni kwalifikowanej mieszkaniowo w powierzchni ogólnej nieruchomości sfinansowanej kredytem. Przepis art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy, na który powołuje się Rozporządzenie, w podpunkcie e) przewiduje takie właśnie przypadki i zalicza wydatki na takie adoptowane komórki do wydatków na własne cele mieszkaniowe podatnika.
Zasadność zaliczenia powierzchni przedmiotowych komórek do powierzchni mieszkaniowej potwierdzają sądy administracyjne, przykładowo: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 listopada 2024 r„ II FSK 300/22. Sąd wskazał: „Nie jest zrozumiała również argumentacja organu odnosząca się do tzw. komórek lokatorskich. Po pierwsze, umożliwia ona przechowywanie rzeczy, które w przypadku jej braku musiałyby zostać umieszczone w mieszkaniu, niekiedy o niewielkim metrażu.”.
Teza ta ma znaczenie dla sprawy Wnioskodawcy, ponieważ komórki nie pełnią wyłącznie funkcji oderwanej od zamieszkiwania: zgodnie z opisem zostały zaadaptowane na cele mieszkalne i służyły do przechowywania opału, a obecnie do przechowywania sprzętów potrzebnych przy korzystaniu z nieruchomości. Dla pełnej oceny przedstawionego stanu faktycznego istotne jest, że kwalifikacja komórki nie opiera się na samej nazwie tego pomieszczenia, lecz na jej związku z częścią mieszkalną nieruchomości i na jej adaptacji na cele mieszkalne. Komórka została opisana jako element nieruchomości objętej jednym aktem notarialnym i jedną ceną, a nie jako składnik, któremu w akcie przypisano odrębną cenę.
Z punktu widzenia art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. e) ustawy decydujące jest, że jest to własne pomieszczenie Wnioskodawcy wykorzystywane w powiązaniu z funkcją mieszkalną. Jednoczesne pozostawienie garażu, hali magazynowej i budynku użytkowego w mianowniku proporcji, bez włączania ich do powierzchni mieszkalnej, zapewnia zgodność kalkulacji z § 1 ust. 3 Rozporządzenia i zachowuje granicę pomiędzy częścią mieszkaniową a częścią użytkową.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym.
Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłem przychodów są inne źródła.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela z prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie). Tym samym wartość umorzonej Państwu kwoty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego, na podstawie ugody z Bankiem, stanowić będzie przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – które to umorzenie ma miejsce od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. – została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).
W świetle § 1 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia: Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej.
Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia: Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: 1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); 2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; 3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
Według § 1 ust. 5 przywołanego rozporządzenia: Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: 1) jednego gospodarstwa domowego albo 2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia: Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
W myśl § 1 ust. 7 rozporządzenia: W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b. Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został: 1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz 3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl § 4 ww. rozporządzenia: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazanego w § 3 ww. rozporządzenia: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
Zatem zaniechanie poboru podatku od umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: • kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej; • kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw; • kredyt był zabezpieczony hipotecznie; • kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie; • kwota wierzytelności obejmuje kwotę kredytu mieszkaniowego (kapitału), odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje, opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
W przywołanym wcześniej rozporządzeniu w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe w § 3 pkt 3 wskazano, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, m.in. na nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu; budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego.
Przepis § 1 pkt 3 ww. rozporządzenia stanowi, że w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
Z powyższego przepisu wynika zatem, że dla ustalenia zakresu zaniechania poboru podatku istotna jest wysokość wydatków sfinansowanych kredytem, które mieszczą się w katalogu określonym w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w relacji do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu. Przepisy rozporządzenia nie przewidują natomiast ustalania tej proporcji na podstawie stosunku powierzchni części mieszkalnej nieruchomości do sumy powierzchni wszystkich budynków znajdujących się na tej nieruchomości.
Sam fakt, że określona część nieruchomości zajmuje określoną powierzchnię, nie pozwala bowiem ustalić jaka część środków uzyskanych z kredytu została faktycznie przeznaczona na sfinansowanie wydatków stanowiących cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 cyt. ustawy. W konsekwencji, dla prawidłowego ustalenia zakresu zastosowania zaniechania poboru podatku konieczne jest ustalenie jaka część kwoty udzielonego kredytu została przeznaczona na wydatki mieszczące się w katalogu określonym w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a jaka część została przeznaczona na wydatki niemieszczące się w tym katalogu.
Biorąc pod uwagę powyższe, wbrew Państwa twierdzeniom, właściwym kryterium ustalenia proporcji nie jest powierzchnia poszczególnych części nieruchomości, lecz wartość wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe w relacji do całkowitej wartości nabytej nieruchomości. W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za nieprawidłowe.
W konsekwencji powyższej oceny, za nieprawidłowe uznać należy również Państwa stanowisko w odniesieniu do pytania nr 2. Skoro bowiem brak jest podstaw do zastosowania proponowanej przez Państwa proporcji powierzchni budynków mieszkalnych do sumy wszystkich budynków znajdujących się na nieruchomości jako sposobu ustalenia części kredytu przypadającej na cele mieszkaniowe, to brak jest również podstaw do uwzględnienia w ramach tak ustalonej proporcji powierzchni przedmiotowych komórek (pomieszczeń gospodarczych).
Niezależnie od powyższego, wskazuję, że sam sposób wykorzystywania komórek, polegający na przechowywaniu opału i sprzętów domowych nie przesądza o ich kwalifikacji jako części mieszkalnej. Okoliczność ta świadczy o sposobie korzystania z pomieszczeń, nie zaś o zmianie ich charakteru jako części obiektu budowlanego. Nie można bowiem utożsamiać samego faktycznego wykorzystywania danego pomieszczenia na potrzeby gospodarstwa domowego z jego kwalifikacją jako części mieszkalnej.
Nie można uznać, że samo wykorzystywanie pomieszczenia niemieszkalnego w związku z potrzebami mieszkaniowymi stanowi „adaptację na cele mieszkaniowe”, o której mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. e. Adaptacja na cele mieszkalne oznacza bowiem rzeczywiste przystosowanie pomieszczenia niemieszkalnego do pełnienia funkcji mieszkalnej, a nie jedynie nadanie mu przez podatnika takiego przeznaczenia poprzez sposób korzystania z pomieszczenia. Samo przechowywanie w komórkach rzeczy związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego nie powoduje zatem zmiany ich charakteru z niemieszkalnego na mieszkalny.
W konsekwencji, dla uznania wydatków na te komórki za wydatki na cele mieszkaniowe nie jest wystarczające wskazanie przez Państwa, ze służą one potrzebom związanym z budynkiem mieszkalnym ale wykazanie rzeczywistego przystosowania tych pomieszczeń do celów mieszkalnych, skutkującego zmianą ich charakteru i przeznaczenia. Ponadto – jak opisaliście Państwo we wniosku – kredyt z 2006 r. został przez Państwa zaciągnięty na zakup nieruchomości składającej się z budynku mieszkalnego jednopiętrowego podpiwniczonego, wolno stojącej hali magazynowej, garażu wolno stojącego, budynku niemieszkalnego z przybudowanym pomieszczeniem gospodarczym i gruntu.
Jednocześnie w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostały wymienione wydatki na nabycie budynku niemieszkalnego. Art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. e) ww. ustawy wskazuje, że wydatkami na cele mieszkaniowe są wydatki poniesione na „rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego” – ale nie na jego nabycie.
Dlatego też, nawet gdyby uznać, że wskazane we wniosku komórki zostały zaadaptowane przez Państwa na cele mieszkaniowe – to nie taki był cel kredytu, który Państwo zaciągnęliście i w stosunku do którego zamierzacie Państwo skorzystać z zaniechania poboru podatku. Dlatego też w Państwa sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. e) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Biorąc pod uwagę powyższe, brak jest podstaw do uwzględnienia powierzchni przedmiotowych komórek w części mieszkalnej nieruchomości. Tym samym, Państwa stanowisko w odniesieniu do pytania nr 2 uznałem za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Wskazuję również, że w Państwa sprawie nie znajduje zastosowania powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2024 r., sygn. II FSK 300/22, gdyż dotyczy on odmiennego stanu faktycznego i prawnego, tj. kwalifikacji pomieszczenia przynależnego do lokalu mieszkalnego w rozumieniu przepisów ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.).
W niniejszej sprawie nie jesteście Państwo natomiast właścicielami lokalu mieszkalnego wraz z pomieszczeniem przynależnym, lecz nieruchomości gruntowej zabudowanej odrębnymi budynkami. Tym samym argumentacja przedstawiona w powołanym wyroku nie może odnosić się do stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pani AZ (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.