Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 6 listopada 2026 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.784.2026.2.KP

Interpretacja aktualnaStanowisko w części prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaSkutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem (umorzenie, zwrot).

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest: - nieprawidłowe w zakresie możliwości skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do odstąpienia przez bank od prowizji rekompensacyjnej; - prawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 28 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 7 października 2026 r. (wpływ 9 października 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Potwierdzenie spełnienia warunków do zaniechania poboru podatku dochodowego w związku z umorzeniem kredytu hipotecznego na cele mieszkaniowe przez bank w 2026 r jako działania niegenerujące przychodu podatkowego w 2027 r. nie podlegającego opodatkowaniu PIT zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. W sierpniu 2026 r. zawarła Pani ugodę z bankiem dotyczącą zamknięcia kredytu hipotecznego udzielonego Pani w dniu (…) czerwca 2010 r. W wyniku pozasądowej ugody z bankiem zostały uzgodnione poniższe warunki umożliwiającego zamknięcie rzeczonego kredytu hipotecznego: 1. (…) czerwca 2010 r. bank udzielił kredytobiorcy kredytu w euro przeznaczonego na zakup nieruchomości mieszkaniowej.

2. Na koniec dnia poprzedzającego dzień sporządzenia ugody, tj. (…) lipca 2026 r. saldo zadłużenia kredytobiorcy z tytułu kredytu wynosi (…) EUR, w tym: kapitał i odsetki umowne. 3. W celu częściowej spłaty kredytu udzielonego kredytobiorcy na podstawie umowy kredytu, kredytobiorca zobowiązuje się do zapłaty na rzecz banku części zadłużenia w określonej kwocie w PLN (słownie: złotych), która zostanie przeliczona na euro według średniego kursu EUR opublikowanego w tabeli A przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym dzień wpływu środków. Kwota ta zostanie zaliczona przez bank na poczet wierzytelności banku z tytułu kapitału kredytu udzielonego na podstawie umowy kredytu.

W związku z dokonaną w ten sposób częściową spłatą kredytu bank nie naliczy prowizji rekompensacyjnej. 4. Z dniem zapłaty uzgodnionej kwoty w PLN (złotych), bank zwalnia kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie kredytobiorcy) w zakresie kwoty pozostałej do spłaty przez kredytobiorcę, stanowiącej różnicę między kwotą salda zadłużenia wskazaną w punkcie 2 powyżej w euro (powiększoną o odsetki umowne należne za okres od daty sporządzenia niniejszej ugody, tj. (…) lipca 2026 r. do daty zapłaty ustalonej kwoty w złotych polskich), a wpłaconą ustaloną w ugodzie kwotą w złotych polskich, a kredytobiorca zwolnienie (umorzenie zadłużenia) przyjmuje.

Uzgodniona w ugodzie kwota w złotych polskich została wpłacona w dniu (…) sierpnia 2026 r, na wskazane konto banku. 5. Wszelkie wpłaty inne niż wpłata ustalonej w ugodzie jednorazowej kwoty w złotych polskich, a dokonane przez kredytobiorcę po dniu (…) lipca 2026 r., o ile nie ustalono inaczej, zostaną zwrócone w walucie wpływu na rachunek kredytobiorcy, w walucie EUR. W dniu (…) sierpnia 2026 r., po ustaleniach ugodowych, jedna rata w euro została pobrana automatycznie przez system bankowy z konta kredytobiorcy.

Przedstawia Pani poniżej zapisy z umowy kredytowej i z aktu notarialnego lokalu mieszkalnego, na który został udzielony ww. kredyt, odpowiadające wymogom rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.: 1. Umowa kredytu mieszkaniowego w walucie euro, została zawarta w dniu (…) czerwca 2010 r. Kredyt został udzielony na zakup nieruchomości kredytowanej, tj. lokalu mieszkalnego. 2. Kredyt został udzielony na zakup lokalu mieszkalnego, z rynku wtórnego od osoby prywatnej, stanowiącego odrębną własność, z odrębną księgą wieczystą lokalu. 3. Procentowy udział kwoty kredytu w stosunku do całej wartości nieruchomości wynosił 80%.

Pozostałe 20% wartości nieruchomości stanowił Pani wkład własny jako jedynej kupującej wniesiony w gotówce ze środków własnych, zgodnie z zapisami w akcie notarialnym. 4. Kredyt został udzielony w euro na okres 25 lat. Kredyt został zabezpieczony hipotecznie. Kredyt został przeznaczony na zakup jednej inwestycji przez osobę fizyczną, której celem było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego.

5. Zgodnie z aktem notarialnym i księgą wieczystą, zakupiona inwestycja mieszkaniowa to samodzielny lokal mieszkalny, objęty jedną księgą wieczystą – wraz z związanymi z nim prawami – całość zakupiona częściowo ze środków własnych w 20% i częściowo w 80% z kredytu, udzielonego (…) czerwca 2010 r. przez ww. bank, na podstawie umowy kredytu – środki te przelano bezpośrednio przez bank na konto sprzedającej.

Z własnością lokalu związany jest udział wpisany w księdze wieczystej lokalu w dziale (…), spis spraw związanych z własnością, wynoszący (…) części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia objęte odrębną hipoteką, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali – jest to określone uprawnienie przysługujące każdoczesnemu właścicielowi wymienionego lokalu mieszkalnego, wpisane w księdze wieczystej tego lokalu mieszkaniowego jako uprawnienie wynikające z uzgodnionego sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej, polegającego na wyłącznym prawie korzystania z miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym.

Sprzedająca oświadcza w akcie notarialnym, że przenosi nieodpłatnie na rzecz kupującej (Pani) uprawnienie do korzystania z miejsca postojowego. W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani co następuje. Zgodnie z umowę kredytu mieszkaniowego hipotecznego wskazanego we wniosku, była Pani jedynym kredytobiorcą zobowiązanym do spłaty ww. kredytu na zakup Pani nieruchomości mieszkaniowej. Powyższy kredyt hipoteczny zaciągnęła Pani w banku samodzielnie, umorzenie pozostałego zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu przez bank dotyczy wyłącznie Pani. Na kwotę zadłużenia podanego we wniosku, które umorzył bank składały się: a) Kapitał pozostały do spłaty, b) Odsetki umowne.

Dodatkowo Bank nie naliczył prowizji rekompensacyjnej za dokonaną ostatnią wpłatę uzgodnionej kwoty na poczet wierzytelności banku z tytułu kapitału kredytu udzielonego na podstawie umowy kredytu. Kredyt, o którym mowa we wniosku, będący przedmiotem ugody został udzielony przez podmiot finansowy – bank europejski, wpisanym do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy (…), uprawniony do działalności na podstawie Ustaw dla takich podmiotów. Nigdy wcześniej nie korzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż wskazana we wniosku inwestycji mieszkaniowej.

Był to Pani pierwszy i jedyny kredyt mieszkaniowy. Nieruchomość, na którą zostały wydatkowane środki z ww. kredytu jest położona w Polsce, do której prowadzona jest księga wieczysta. W wyniku zawarcia ugody, bank zwrócił Pani jedną nadprogramową ratę w Euro pobraną systemowo z Pani konta po uzgodnionych ustaleniach ugodowych. Zwrócona przez bank nadprogramowa rata była ściągnięta krótko po zawarciu ugody, systemowo przez bank z Pani konta, jako standardowa miesięczna spłata kapitału i odsetek, która z tytułu i zgodnie z zapisami ugody stała się nienależna bankowi i bank ją zwrócił.

Pytanie

1) Czy w 2027 r. może Pani skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2026 r. od całej wartości umorzonego długu: pozostałego kapitału i odsetek, włącznie z odstąpieniem przez bank od prowizji rekompensacyjnej oraz zwrotu kwoty nadpłaconej jednej raty z sierpnia 2026 r., zgodnie z warunkami ugody? 2) Czy ma Pani obowiązek wykazania w 2027 r. którejkolwiek z ww. kwot umorzonych i odstąpionych przez bank oraz zwróconej kwoty nadpłaty wynikających z zawartej ugody w 2026 r. w jakimkolwiek zeznaniu rocznym PIT za 2026 r.?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, w odniesieniu do przytoczonej podstawy prawnej, może Pani skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od całej kwoty umorzonej przez bank i odstąpienia przez bank od prowizji rekompensacyjnej oraz od zwróconej kwoty nadpłaty w związku z zawartą ugodą w sierpniu 2026 r. Uważa Pani, że w sprawie opisanej powyżej, nie występuje obowiązek wykazania przez Panią kwot umorzonych oraz kwoty nadpłaty w jakimkolwiek zeznaniu rocznym PIT w związku ze spełnieniem warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. W sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe oraz na podstawie podanych punktów ustawy o podatku dochodowym, zgodnie z poniższym uzasadnieniem.

Uzasadnienie: Umorzenie przez bank części zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego co do zasady stanowi przychód podatkowy po stronie kredytobiorcy (przysporzenie z tytułu zwolnienia z długu). Wartość umorzonej kwoty (kapitału wraz z odsetkami) traktowana jest jako przychód z innych źródeł (nieodpłatne świadczenie) podlegający opodatkowaniu według skali podatkowej. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są otrzymane świadczenia lub umorzenie zobowiązań powodujące definitywne przysporzenie majątkowe po stronie podatnika. Jednakże w analizowanej sytuacji znajdzie zastosowanie rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. (Dz.U.

2024 poz. 102 ze zm.), w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem mieszkaniowym. Rozporządzenie to przewiduje niepobieranie podatku od przychodu z tytułu umorzenia kredytu hipotecznego na cele mieszkaniowe pod określonymi warunkami.

W związku ze zwolnieniem Pani przez bank w wyniku ugody z części długu (umorzeniem zadłużenia) wynikającego z kredytu hipotecznego zaciągniętego (…) czerwca 2010 r. i w odniesieniu do wymogów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. W sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (dalej: „rozporządzenie”) oświadcza Pani, iż zostały spełnione w Pani sprawie przesłanki wskazane w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i b , ust 2 oraz § 3, ust. 1, 2, 3 rozporządzenia tj.: - jest Pani osobą fizyczną, zatrudnioną na etat, nie prowadzi Pani żadnej działalności gospodarczej i nigdy nie prowadziła, prowadzi Pani jednoosobowe gospodarstwo domowe; - kredyt mieszkaniowy został Pani udzielony przed 15 stycznia 2015 r. – data umowy kredytu to (…) czerwca 2010 r., - kredyt mieszkaniowy został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości – hipoteka umowna kaucyjna na rzecz banku, jako zabezpieczenie spłaty kredytu w zw. z umową kredytową z (…) czerwca 2010 r., - kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – lokal mieszkalny wraz z związanymi z nim prawami oraz komórką lokatorską wpisane do wspólnej księgi wieczystej lokalu mieszkalnego; - kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej – samodzielny lokal mieszkalny z odrębną księgą wieczystą, wraz ze związanymi z nim prawami; - nie skorzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej – nie posiadała i nie posiada Pani innych inwestycji mieszkaniowych; - kredyt mieszkaniowy był udzielony w walucie obcej, w euro.

Wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych to wydatki poniesione na: a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania; b) wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem; c) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie; d) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego; e) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego; f) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Przez jedną inwestycję mieszkaniową, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: 1) jednego gospodarstwa domowego, albo 2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do i grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn.

Przez jedno gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi. Dalej, w odniesieniu do § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. Z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz.

U. 2024 poz. 1912): Punkt 2. Rozporządzenia – kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, obejmują: 1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału) – zgodnie z ugodą bank umarza Pani pozostałą część kapitału; 2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje – zgodnie z ugodą bank umarza część odsetek i prowizję rekompensacyjną. Punkt 3. ww. rozporządzenia – w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.

U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego – w akcie notarialnym, w §1 umowy sprzedaży, wskazany jest związany z własnością lokalu udział wynoszący (…) części w nieruchomości wspólnej objęty odrębną księgą wieczystą, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali i jest wpisany w księdze wieczystej lokalu mieszkalnego w (…) spis praw jako uprawnienie przysługujące każdoczesnemu właścicielowi wskazanego lokalu mieszkalnego, objętego księgą wieczystą prowadzoną dla tego lokalu, wynikające z uzgodnionego sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej, polegającego na wyłącznym prawie korzystania z miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym.

Zgodnie z aktem notarialnym uprawnienie to zostało przeniesione nieodpłatnie przez sprzedającą na rzecz kupującej (na Panią), zatem nie spełnia definicji wydatku. Żadna kwota z kredytu mieszkaniowego nie została przeznaczona na nabycie tego uprawnienia gdyż było nieodpłatne, w związku z czym udział tego uprawnienia w umorzonym kapitale nie występuje, nie spełnia definicji dodatkowego wydatku określonego w ww. Rozporządzeniu Ministra Finansów. Dodatkowo, zgodnie z umową kredytową, kredyt hipoteczny pokrywał zakup nieruchomości częściowo, w wysokości 80% jej wartości zakupu, wskazując cel kredytu – jako lokal mieszkalny.

Można przyjąć zatem, że uprawnienie do korzystania z miejsca postojowego w garażu nie było objęte kredytem jako bezkosztowe i konsekwentnie nie wchodzi w zakres umorzonego pozostałego kapitału kredytu. W odniesieniu do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, § 4a.

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w § 3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia (…) grudnia 2026 r. – ten warunek został spełniony, ugoda z bankiem została podpisana (…) sierpnia 2026 r., a umorzenie pozostałego zadłużenia następuje z dniem zapłaty przez kredytobiorcę uzgodnionej kwoty w polskich złotych wskazanej w ugodzie, co nastąpiło (…) sierpnia 2026 r. Wymieniony w ugodzie z bankiem zwrot nadpłaconej ostatniej raty kredytu nie jest ujęty w zakresie ww. rozporządzenia Ministra Finansów z 2022 r. i 2004 r. Rozpatrywać go należy w odniesieniu do ustawy o PIT – tutaj zwrócona kwota nadpłaty ostatniej raty z założenia nie wypełnia definicji któregokolwiek źródła przychodu o którym mowa w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie prowadzi do przysporzenia majątkowego, jest zwrotem nienależnie pobranej kwoty raty, więc również nie podlega opodatkowaniu.

Podsumowując: W związku z uzasadnionym w Pani opinii spełnieniem warunków określonych w przywołanych rozporządzeniach Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. oraz 20 grudnia 2024 r. oraz w odniesieniu do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Odnośnie pyt. 1) – może Pani skorzystać w 2027 r. z prawa do zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od całości kwot umorzonych przez bank – pozostały kapitał i odsetki oraz odstąpienia od prowizji rekompensacyjnej. Kwota umorzenia korzysta z instytucji zaniechania poboru na mocy rozporządzenia Ministra Finansów (co oznacza, że choć stanowi przychód, podatek nie zostanie pobrany).

Zwrócona kwota nadpłaconej, nienależnej raty nie stanowi przychodu zgodnie z art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, więc nie podlega opodatkowaniu. Odnośnie pyt. 2) w konsekwencji do odpowiedzi na pyt. 1) o przysługującym prawie do zaniechania poboru podatku dochodowego – nie występuje w Pani sprawie obowiązek wykazywania w 2027 r. umorzonych kwot i nadpłaty w zeznaniu rocznym PIT za 2026 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.

Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 , art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19 , art. 25b , art. 30ca , art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym.

Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są: inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł. Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia Pani przez bank w 2026 r. wierzytelności od zaciągniętego w 2010 r. kredytu hipotecznego, wskazać należy, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Instytucja zwolnienia z długu uregulowana została w art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.): Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

Istota zwolnienia z długu sprowadza się do tego, że skoro wierzytelność jest prawem wierzyciela, nie ma przeszkód, aby wierzyciel zrzekł się tego prawa, tj. by umorzył zobowiązanie bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Zwolnienie z długu należy do czynności prawnych rozporządzających, bowiem skutkuje ono wygaśnięciem zobowiązania. Samo zrzeczenie się wierzyciela aktem jednostronnym nie wystarcza do zwolnienia z długu. Dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, zawartego układu, czy też poprzez oświadczenie, umowę).

Wierzytelność będzie umorzona wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że przyjął on (dłużnik) zwolnienie z długu. Konsekwencją rozporządzeniowego charakteru umowy o zwolnienie z długu jest przysporzenie po stronie dłużnika, które następuje przez zmniejszenie pasywów jego majątku. Skoro zatem dłużnik godzi się na zawarcie zwolnienia z długu to osiąga on przychód, bowiem uzyskuje on przysporzenie. Wobec tego na skuteczne zwolnienie z długu, w myśl art. 508 Kodeksu cywilnego, składają się dwa elementy: 1) oświadczenie woli wierzyciela o umorzeniu zobowiązania, 2) akceptacja tego oświadczenia przez dłużnika.

Przy czym wskazuje się, że zwolnienie z długu może odnosić się do wierzytelności istniejących. Dopuszczalne jest także zwolnienie z długu przyszłego. Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie). Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Tym samym stwierdzam, że wartość umorzonych Pani kwot wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego (kwoty kapitału i odsetek) na podstawie zawartej w 2026 r. ugody z bankiem, stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów z tytułu takich umorzeń.

Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.): 1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: 1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej; 2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: 1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); 2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; 3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. 3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.

U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. 4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: 1) jednego gospodarstwa domowego albo 2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).

6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b. Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Stosownie do § 4a tego rozporządzenia: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w § 3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia: 1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został: 1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz 3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone w ust. 1. Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.

Zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia).

Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na inne wydatki, zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego wyłącznie w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Podkreślenia wymaga, że prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. W art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w lit. a zostało wymienione m.in. nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu.

Zatem udzielony Pani kredyt, w części która odpowiada wydatkom poniesionym na nabycie lokalu mieszkalnego wypełnia przesłanki do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu, uprawniający do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego. Powyższym przepisem nie zostało natomiast literalnie objęte nabycie miejsca parkingowego, garażu czy komórki lokatorskiej. Jednocześnie ustawodawca nie zawarł w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych precyzyjnej definicji lokalu mieszkalnego.

W związku z powyższym zasadnym jest przeanalizowanie definicji lokalu mieszkalnego wynikającej z ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 232). W myśl art. 2 ust. 2 ww. ustawy: Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

Z kolei, zgodnie z art. 2 ust. 4 ww. ustawy: Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi".

Zatem możliwość uznania za wydatek, o którym mowa w 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, całej kwoty wydatkowanej na zakup nowej nieruchomości wraz z komórką lokatorską, miejscem parkingowym, garażem, uzależniona jest od tego, czy komórka lokatorska, miejsce postojowe, garaż są przynależne do lokalu mieszkalnego. Jeśli miejsce postojowe czy komórka lokatorska spełniają ten warunek – wówczas całość wydatków może zostać uznana za wydatki na cel mieszkaniowy, o którym mowa w tym przepisie.

Jeśli natomiast definicja „pomieszczenia przynależnego” nie zostanie spełniona i komórka lokatorska, garaż, miejsce postojowe będzie stanowić odrębną nieruchomość i tym samym mogłyby stanowić odrębny przedmiot obrotu, wówczas wydatkiem na cel mieszkaniowy będzie wyłącznie ta część należności, która odpowiada wartości samego lokalu mieszkalnego. Jak wskazała Pani we wniosku, zgodnie z aktem notarialnym i księgą wieczystą, zakupiona inwestycja mieszkaniowa to samodzielny lokal mieszkalny, do którego przynależy komórka lokatorska – objęte jedną księgą wieczystą – wraz z związanymi z nim prawami.

Z własnością lokalu związany jest również udział wpisany w księdze wieczystej lokalu w dziale (…), spis spraw związanych z własnością, wynoszący (…) części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia objęte odrębną hipoteką, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali – jest to określone uprawnienie przysługujące każdoczesnemu właścicielowi wymienionego lokalu mieszkalnego, wpisane w księdze wieczystej tego lokalu mieszkaniowego jako uprawnienie wynikające z uzgodnionego sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej, polegającego na wyłącznym prawie korzystania z miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym.

Sprzedająca oświadczyła w akcie notarialnym, że przenosi nieodpłatnie na Pani rzecz uprawnienie do korzystania z miejsca postojowego. Zatem zarówno komórka lokatorska jak i miejsce postojowe spełniają definicję „pomieszczenia przynależnego”. W konsekwencji, stwierdzam, że do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności (kwoty kapitału i odsetek) z tytułu kredytu zaciągniętego w 2010 r. zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem mieszkaniowym.

Wobec powyższego, nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu oraz nie ma Pani obowiązku wykazania ww. kwot w zeznaniu rocznym składanym za 2026 r. Odnosząc się natomiast do skutków podatkowych odstąpienia przez bank od naliczenia prowizji rekompensacyjnej należy wskazać, że samo niepobranie przez bank tej prowizji nie powoduje powstania po stronie kredytobiorcy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W sytuacji, gdy z postanowień umowy kredytowej wynika, że bank jest uprawniony do naliczenia określonej opłaty lub prowizji, a skorzystanie z tego uprawnienia zależy od jego decyzji, samo wystąpienie zdarzenia uprawniającego do naliczenia tej należności nie oznacza jeszcze, że staje się ona wymagalna. Prowizja rekompensacyjna staje się bowiem należna bankowi dopiero w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu i podjęcia przez bank decyzji o jej naliczeniu zgodnie z obowiązującą tabelą opłat i prowizji. Jeśli zatem bank, na podstawie postanowień umowy, aneksu lub ugody rezygnuje z naliczenia prowizji to po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do uzyskania żadnego przysporzenia majątkowego.

Kredytobiorca nie otrzymuje bowiem środków pieniężnych ani innego świadczenia, jak również nie zostaje zwolniony z istniejącego zobowiązania. W takim przypadku zobowiązanie do zapłaty prowizji w ogóle nie powstaje. W konsekwencji, odstąpienie przez bank od naliczenia prowizji rekompensacyjnej w opisanych okolicznościach nie skutkuje powstaniem po Pani stronie przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z tym kwota niepobranej prowizji nie podlega wykazaniu w zeznaniu podatkowym za 2026 r. Zatem Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe, ponieważ w sytuacji, kiedy nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu, nie ma podstaw do zastosowania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem mieszkaniowym.

Przechodząc do omówienia skutków podatkowych zwrotu przez bank na Pani rzecz kwoty pieniężnej wskazuję, że skoro – jak wskazała Pani we wniosku oraz uzupełnieniu – wypłacona przez bank kwota stanowiła zwrot jednej nadprogramowej raty kredytu, która została automatycznie pobrana przez bank już po zawarciu ugody jako standardowa miesięczna spłata kapitału i odsetek, a która zgodnie z zapisami ugody stała się nienależna bankowi, to stwierdzam, że zwrot tej kwoty nie stanowi dla Pani przychodu. Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu Pani majątku. Otrzymana przez Panią kwota stanowi zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła Pani do banku.

Pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie ma Pani zatem obowiązku wykazania tej kwoty w zeznaniu rocznym składanym za rok 2026.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.