Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
14 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 14 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 14 października 2026 r. (wpływ 14 października 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Prowadzi Pan JDG w zakresie nadzoru i prowadzenia budów zarówno w zakresie konstrukcyjno-budowlanym, jak i mostowym. Współpracuje Pan z firmą wykonawczą, dla której prowadzi Pan budowy na tzw. dużych kontraktach, m.in. dla X. Budowy te charakteryzują się liniowością, co oznacza, że w ramach kontraktu nadzoruje Pan od kilku do kilkunastu obiektów zlokalizowanych wzdłuż budowanej drogi czy osiedla. Stan taki wymusza kilkukrotne przemieszczanie się w ciągu dnia pomiędzy realizowanymi obiektami. Biorąc pod uwagę fakt, na etapie budowy, komunikacja pomiędzy obiektami po słabej jakości drogach wykonanych na potrzeby budowy, często nieutwardzonych lub nawet po istniejącym podłożu bez ulepszeń.
Rower (...) pozwoliłby na skuteczne przemieszczenie się pomiędzy obiektami, co z kolei pozwoliłoby na oszczędności paliwa oraz samochodu, który nie zawsze jest wstanie przejechać po słabej jakości drogach budowlanych. Zakup roweru pozwoliłby w znacznej mierze zoptymalizować koszty prowadzenia działalności poprzez oszczędność czasu, paliwa oraz samochodu, który ulega przyśpieszonemu zużyciu na budowach. Rower będzie wykorzystywany wyłącznie do celów prowadzenia działalności oraz będzie wyłącznie stacjonował na budowie. Uzupełnienie wniosku Jaką formę opodatkowania wybrał Pan do prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (np. podatek liniowy, zasady ogólne)?
Prowadzona działalność gospodarcza opodatkowana jest na zasadach ogólnych. Czy przewidywany okres używania Roweru będzie dłuższy niż rok? Tak przewiduje Pan, że okres używania roweru to co najmniej 3 lata. Czy wartość zakupionego Roweru przekroczy 10 000 zł? Tak wartość roweru przekroczy 10 000 zł (przewiduje kwotę ok. (...)). Czy będzie Pan posiadać dokumenty potwierdzające poniesienie wydatku związanego z planowanym zakupem Roweru (np. faktury)? Tak, rower zostałby zakupiony na fakturę VAT na prowadzoną działalność gospodarczą.
Pytanie
Czy ma Pan prawo zaliczyć wydatek na zakup roweru (...) bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej?
Pana stanowisko w sprawie
W Pana ocenie – wydatek na zakup roweru (...) spełnia definicję kosztu uzyskania przychodów określoną w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Rower (...) stanowi skuteczny środek transportu wykorzystywany w celach gospodarczych w postaci środka transportu do przemieszczania się pomiędzy obiektami na budowie. Przyczynia się bezpośrednio do sprawnego funkcjonowania firmy, obniża koszty transportu (brak wydatków na paliwo, amortyzację auta) oraz pozwala na sprawniejsze dotarcie do celu poprzez możliwość przejazdu nawet na przełaj pomiędzy budowami. Wydatek ten jest racjonalnie i gospodarczo uzasadniony oraz nie został wymieniony w katalogu wydatków niestanowiących kosztów (art. 23 ustawy o PIT).
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: · pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, · nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, · być właściwie udokumentowany.
W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, stwierdzam, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast kosztami służącymi zabezpieczeniu źródła przychodów są koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w przyszłości.
Zwracam przy tym uwagę, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodami uzyskanymi z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tych przychodów każdorazowo spoczywa na podatniku. Ustawodawca, posługując się zwrotem „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów”, przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego, przemyślanego i logicznego działania podatnika przyporządkowanego osiągnięciu przychodów, a nie odwołuje się do skutku będącego następstwem określonego działania.
Wykładnia językowa użytego przez ustawodawcę pojęcia „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów” oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem że wykaże, że świadomie poniósł określony wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Zależność między poniesionymi w danym czasie kosztami a możliwością uzyskania przychodów trzeba zatem rozpatrywać na podstawie adekwatnego związku przyczynowego.
Przy kwalifikowaniu określonych wydatków poczynionych przez podatnika do kosztów podatkowych należy jednocześnie brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość), jak też potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów podatnika.
Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. (…) W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
Zatem, co do zasady, wydatki na zakup środka trwałego nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Za koszty uzyskania przychodów można uznać jedynie odpisy amortyzacyjne od ich wartości początkowej, dokonane zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
O tym, jakie składniki majątku należy zaliczyć do środków trwałych stanowi art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym: Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Aby więc dany składnik majątku był uznany za środek trwały, musi: · stanowić własność lub współwłasność podatnika, · zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika, · być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, · jego przewidywany okres używania musi być dłuższy niż rok, · być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Środkiem trwałym jest więc każdy składnik majątku, który stanowi własność (współwłasność) podatnika, został nabyty (wytworzony) przez podatnika, jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, przewidywany okres jego używania jest dłuższy niż rok oraz jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jak stanowi art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł.
W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.
W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie nadzoru i prowadzenia budów, opodatkowaną na zasadach ogólnych. Budowy te charakteryzują się liniowością. To oznacza, że w ramach kontraktu nadzoruje Pan od kilku do kilkunastu obiektów zlokalizowanych wzdłuż budowanej drogi czy osiedla. Stan taki wymusza kilkukrotne przemieszczanie się w ciągu dnia między realizowanymi obiektami. Wskazał Pan, że rower (...) (dalej: rower) pozwoliłby na skuteczne przemieszczenie się między obiektami. To z kolei pozwoliłoby na oszczędności paliwa oraz samochodu, który nie zawsze jest wstanie przejechać po słabej jakości drogach budowlanych.
Zakup roweru pozwoliłby Panu w znacznej mierze zoptymalizować koszty prowadzenia działalności przez oszczędność czasu, paliwa oraz samochodu, który ulega przyśpieszonemu zużyciu na budowach. Rower będzie wykorzystywany wyłącznie do celów prowadzenia działalności oraz będzie wyłącznie stacjonował na budowie. Okres używania roweru to co najmniej 3 lata, wartość roweru przekroczy 10 000 zł, rower zostałby zakupiony na fakturę VAT na prowadzoną działalność gospodarczą.
Na podstawie powyższego, jeśli zatem przewidywany okres używania roweru będzie dłuższy niż rok i będzie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, to będzie on spełniał kryteria wymienione w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto wartość roweru będzie przy tym wyższa niż 10 000 zł. Stąd stwierdzam, że rower będzie stanowić środek trwały w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, który podlega amortyzacji. Będzie zatem Pan zobowiązany ująć rower w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawych jako środek trwały.
Oznacza to, że wydatek na zakup wskazanego we wniosku roweru nie będzie mógł być przez Pana zaliczony bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Do kosztów podatkowych będzie mógł Pan zaliczyć odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tego środka trwałego (roweru), na zasadach określonych w przepisach art. 22a-22n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podsumowanie: nie ma Pan prawa zaliczyć wydatku na zakup roweru bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej. Do kosztów podatkowych będzie mógł Pan zaliczyć odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej roweru.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Wniosek w zakresie podatku od towarów i usług podlega odrębnemu rozstrzygnięciu. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.