Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
18 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 18 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 12 września 2026 r. (wpływ 12 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 20 września 2026 r. (wpływ 20 września 2026 .) i z 13 października 2026 r. (data wpływu 13 października 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą. Podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowuje według skali podatkowej oraz prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. W ramach działalności Wnioskodawca tworzy i zamierza odpłatnie dystrybuować własne aplikacje oraz funkcjonalności cyfrowe za pośrednictwem sklepu. Sprzedaż może obejmować odpłatne aplikacje, zakupy wewnątrz aplikacji oraz subskrypcje. Wnioskodawcę obowiązuje X (…) wraz z B dotyczącym płatnych aplikacji.
Zgodnie z B oraz C do tej umowy, w odniesieniu m.in. do Polski „A” Ltd. z siedzibą w Irlandii działa jako „commissionaire” Wnioskodawcy. Zgodnie z definicją zawartą w umowie „commissionaire” oznacza podmiot, który występuje we własnym imieniu i zawiera umowy we własnym imieniu, ale działa na rzecz innej osoby. Umowa określa Wnioskodawcę jako „principal”, natomiast relację stron jako relację principal-commissionaire. X udostępnia aplikacje użytkownikom końcowym za pośrednictwem D i pobiera od nich należności. Wnioskodawca nie otrzymuje płatności bezpośrednio od użytkowników końcowych. X jest uprawnione do prowizji („commission”) za swoje usługi.
Zgodnie z umową X po pobraniu należności od użytkowników końcowych potrąca należne podatki rozliczane przez X oraz należną X prowizję, a następnie przekazuje Wnioskodawcy pozostałą kwotę („proceeds”). X udostępnia w D okresowe raporty finansowe obejmujące sprzedaż aplikacji i funkcjonalności, potrącenia, podatki oraz kwoty należne Wnioskodawcy. Rozliczenia pomiędzy X a Wnioskodawcą mają charakter okresowy, a należne środki są przekazywane Wnioskodawcy przelewem bankowym. Przedmiotem wniosku są wyłącznie rozliczenia dotyczące sprzedaży w regionach, dla których zgodnie z umową funkcję commissionaire pełni „A” Ltd.
Wniosek nie dotyczy rozliczeń sprzedaży obsługiwanej przez inne spółki z grupy X. Przykładowo, jeżeli kwota stanowiąca podstawę rozliczenia sprzedaży po wyłączeniu podatków pobieranych od użytkownika wynosi 100 jednostek waluty, a prowizja X wynosi 15 jednostek, X przekazuje Wnioskodawcy 85 jednostek. Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy tego, czy dla celów podatku dochodowego jego przychodem jest kwota 100, a potrącona przez X prowizja 15 stanowi koszt uzyskania przychodu, czy też kwotą należną Wnioskodawcy w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o PIT jest wyłącznie kwota 85 („proceeds”).
Wątpliwość dotyczy również momentu powstania tego przychodu przy okresowym sposobie rozliczeń z X. W uzupełnieniu do wniosku na pytania: a) Czy w związku z umową zawartą między Panem a X dochodzi do przeniesienia własności (z Pana na X) tworzonych przez Pana aplikacji oraz funkcjonalności cyfrowych? wskazał Pan, że: Własność aplikacji i funkcjonalności Nie dochodzi do przeniesienia na X własności tworzonych przez Pana aplikacji ani funkcjonalności cyfrowych. Prawa do nich pozostają przy Panu. X otrzymuje uprawnienia potrzebne do ich dystrybucji.
Odpowiada to (…) obejmuje również funkcjonalności wskazane w pkt 1.1(c). b) Z jakiego tytułu X płaci podatek należny, który potrąca z należności pobranej przez użytkowników końcowych? wskazał Pan, że: Tytuł poboru i odprowadzenia podatku Podatek wskazany we wniosku dotyczy sprzedaży lub udostępnienia aplikacji i płatnych funkcjonalności użytkownikom końcowym. Chodzi o VAT oraz odpowiednie lokalne podatki od sprzedaży lub konsumpcji, o ile występują w danym regionie i są pobierane i odprowadzane przez X zgodnie z (…).
Nie chodzi o Pana podatek dochodowy ani o podatek od prowizji X. c) Czy podatek należny, który potrąca X z należności pobranej przez użytkowników końcowych, wynika z obowiązku jego zapłaty, jaki leży po stronie X w związku z wykonywaniem przez X czynności? Jeśli nie, należy wskazać w związku z jaką czynnością i przez kogo wykonywaną podatek ten jest płacony przez X? wskazał Pan, że: Obowiązek zapłaty podatku W opisanym modelu „A” Ltd. działa we własnym imieniu, na Pana rzecz. Podatek od sprzedaży użytkownikowi końcowemu X rozlicza w związku ze sprzedażą lub udostępnieniem aplikacji i funkcjonalności w tym modelu, pod własnym numerem rejestracji podatkowej.
X Finance Support potwierdziło Panu, że VAT jest odprowadzany do lokalnych organów podatkowych pod numerem rejestracyjnym X. Tak – w odniesieniu do tego podatku obowiązek rozliczenia i odprowadzenia spoczywa na X w związku z czynnościami wykonywanymi przez X we własnym imieniu na rzecz użytkowników końcowych; nie jest to wpłata Pana podatku dochodowego.
Wyjaśnienie dotyczy podatków rzeczywiście pobieranych i odprowadzanych przez X, zgodnie z zakresem regionalnym C. d) Czy z umowy zawartej z X wynika, że kwotą zapłaty dla Pana jest kwota otrzymana od użytkownika końcowego pomniejszona o podatek zapłacony przez X? wskazał Pan, że: Kwota rozliczenia i kwota wypłaty Umowa przewiduje pomniejszenie ceny pobranej od użytkownika o właściwe podatki oraz prowizję X. Zgodnie z (…) wypłacana Panu pozostałość, określana jako proceeds, uwzględnia obydwa potrącenia. Kwota po odjęciu samego podatku jest więc kwotą przed rozliczeniem prowizji, a nie końcową kwotą przelewu.
W przykładzie z wniosku: po wyłączeniu podatków od sprzedaży pozostaje 100 jednostek, prowizja wynosi 15, a wypłata 85. Wskazanie mechanizmu wypłaty nie stanowi zmiany Pana stanowiska w sprawie PIT: nadal wnosi Pan o ocenę, czy 100 stanowi przychód, a 15 koszt uzyskania przychodów. Powyższe wyjaśnienia dotyczą rozliczeń z „A” Ltd. działającą jako commissionaire, w zakresie objętym wnioskiem. Dodatkowo wskazał Pan w uzupełnieniu, że miesięczny okres rozliczeniowy wynika z umowy (…), załącznik (…), przewidującego miesięczne okresy raportowania sprzedaży i rozliczania należności. Nie wynika on z faktury wystawionej przez X.
Pytania
Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, dla celów art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem Wnioskodawcy z pozarolniczej działalności gospodarczej będzie kwota stanowiąca podstawę rozliczenia sprzedaży aplikacji lub funkcjonalności dokonanej przez X na rzecz użytkowników końcowych, po pomniejszeniu o podatki od sprzedaży pobierane i rozliczane przez X, lecz przed potrąceniem prowizji należnej „A” Ltd.?
Czy w przypadku uznania, że przychodem Wnioskodawcy jest kwota określona w pytaniu nr 1 przed potrąceniem prowizji X, prowizja należna „A” Ltd. i potrącana przez X z należności Wnioskodawcy będzie stanowiła koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w którym rozliczenia pomiędzy X a Wnioskodawcą są dokonywane za miesięczne okresy rozliczeniowe, datą powstania przychodu Wnioskodawcy będzie ostatni dzień danego miesięcznego okresu rozliczeniowego zgodnie z art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Czy miesięczny raport finansowy udostępniany Wnioskodawcy przez X w D, wskazujący m.in. wysokość prowizji potrąconej przez X, stanowi dokument pozwalający na ujęcie tej prowizji jako kosztu uzyskania przychodu w prowadzonej podatkowej księdze przychodów i rozchodów?
Pana stanowisko w sprawie
Ad. 1 Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie nr 1 powinna być twierdząca. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o PIT przychodem z działalności gospodarczej są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane. „A” Ltd. działa jako „commissionaire”, pobiera należności od użytkowników końcowych, a następnie potrąca podatki rozliczane przez X oraz należną sobie prowizję. Potrącenie prowizji stanowi sposób rozliczenia należności i nie pomniejsza przychodu Wnioskodawcy. Przychodem powinna być zatem kwota po pomniejszeniu o podatki od sprzedaży rozliczane przez X, lecz przed potrąceniem prowizji X. Ad. 2 Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie nr 2 powinna być twierdząca.
Prowizja X jest wynagrodzeniem za usługi związane z dystrybucją aplikacji, obsługą D i płatności użytkowników. Pozostaje ona w bezpośrednim związku z uzyskiwaniem przychodów przez Wnioskodawcę. W konsekwencji, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, o ile nie zachodzi wyłączenie z art. 23 tej ustawy, prowizja powinna stanowić koszt uzyskania przychodu. Ad. 3 Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie nr 3 powinna być twierdząca. Rozliczenia z X dokonywane są za miesięczne okresy rozliczeniowe, a po ich zakończeniu X udostępnia raport finansowy określający wartość sprzedaży, potrąceń i kwotę należną Wnioskodawcy.
W ocenie Wnioskodawcy zastosowanie znajduje art. 14 ust. 1e ustawy o PIT, dlatego przychód powinien powstawać w ostatnim dniu danego miesięcznego okresu rozliczeniowego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy: Odrębnymi źródłami przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
Definicję działalności gospodarczej dla celów podatku dochodowego zawiera art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stosownie do tego przepisu: Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Uzupełnieniem definicji działalności gospodarczej są przesłanki negatywne, których łączne spełnienie wyklucza możliwość zaliczenia przychodów z działalności podatnika do źródła przychodów – działalność gospodarcza.
Zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności; 2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności; 3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.
Z treści wyżej cytowanego przepisu wynika, że wyłączenie określonych czynności z pozarolniczej działalności gospodarczej może nastąpić tylko w przypadku, gdy spełnione są wszystkie trzy przesłanki w nim wymienione. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą. Podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowuje według skali podatkowej oraz prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. W ramach działalności Wnioskodawca tworzy i zamierza odpłatnie dystrybuować własne aplikacje oraz funkcjonalności cyfrowe za pośrednictwem sklepu.
Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Zatem przychód powstaje wówczas, gdy zostanie on: - otrzymany przez podatnika – tj. podatnik musi go rzeczywiście „dostać, odebrać, zainkasować, objąć w posiadanie”, albo - postawiony do dyspozycji podatnika – tj. zostać mu faktycznie udostępniony lub przekazany do odbioru. Podstawą generowania przychodów jest fakt zawarcia stosownej umowy między stronami. Dlatego też podstawą uzyskiwania przychodów jest umowa, w której strony określają wysokość odpłatności za usługę. Określona w umowie wysokość odpłatności stanowi przysporzenie majątkowe, a tym samym generuje przychód w rozumieniu podatkowym.
Z opisu sprawy wynika, że X udostępnia Pana aplikacje użytkownikom końcowym za pośrednictwem D i pobiera od nich należności. Nie otrzymuje Pan płatności bezpośrednio od użytkowników końcowych. X jest uprawnione do prowizji za swoje usługi. Zgodnie z umową X po pobraniu należności od użytkowników końcowych potrąca należne podatki rozliczane przez X oraz należną X prowizję, a następnie przekazuje Panu pozostałą kwotę. Nie dochodzi do przeniesienia na X własności tworzonych przez Pana aplikacji ani funkcjonalności cyfrowych. Prawa do nich pozostają przy Panu. W opisanym modelu „A” Ltd. działa we własnym imieniu, na Pana rzecz.
Wskazał Pan, że podatek od sprzedaży użytkownikowi końcowemu X rozlicza w związku ze sprzedażą lub udostępnieniem aplikacji i funkcjonalności w tym modelu, pod własnym numerem rejestracji podatkowej. W odniesieniu do tego podatku obowiązek rozliczenia i odprowadzenia spoczywa na X w związku z czynnościami wykonywanymi przez X we własnym imieniu na rzecz użytkowników końcowych. Umowa przewiduje pomniejszenie ceny pobranej od użytkownika o właściwe podatki oraz prowizję X. Wypłacana Panu pozostałość, określana jako proceeds, uwzględnia obydwa potrącenia. Kwota po odjęciu samego podatku jest więc kwotą przed rozliczeniem prowizji, a nie końcową kwotą przelewu.
Po analizie powyższego stwierdzam, że Pana przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej będzie kwota ze sprzedaży aplikacji lub funkcjonalności dokonanej przez X na rzecz użytkowników końcowych, pomniejszona o podatki od sprzedaży pobierane i rozliczane przez X, jednak przed potrąceniem prowizji należnej „A” Ltd. (przykładowe 100 jednostek). W związku z powyższym rozstrzygnięciem Pana wątpliwości dotyczą również kwestii, czy prowizja należna „A” Ltd. potrącana przez X z Pana należności będzie stanowiła dla Pana koszt uzyskania przychodów.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania, przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek: - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, - został właściwie udokumentowany, - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku.
Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Dokonując oceny charakteru ponoszonych wydatków, należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy.
Ocena prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Z przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego.
Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła.
Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości. Ustawodawca, posługując się zwrotem „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu” przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego, przemyślanego i logicznego działania podatnika przyporządkowanego osiągnięciu przychodów, a nie odwołuje się do skutku będącego następstwem określonego działania.
Wykładnia językowa użytego przez ustawodawcę pojęcia „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu” oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod warunkiem, że wykaże, iż świadomie poniósł określony wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Zależność między poniesionymi w danym czasie kosztami, a możliwością uzyskania w przyszłości z tego tytułu przychodu trzeba zatem rozpatrywać na podstawie adekwatnego związku przyczynowego.
Przy kwalifikowaniu określonych wydatków poczynionych przez podatnika do kosztów podatkowych należy jednocześnie brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość), jak też potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu podatnika. Wskazał Pan, że X jest uprawnione do prowizji za swoje usługi. Zgodnie z umową X po pobraniu należności od użytkowników końcowych potrąca m.in. należną X prowizję, a następnie przekazuje Panu pozostałą kwotę. Stwierdzam zatem, że prowizja potrącana przez X z Pana należności będzie stanowiła koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (t.j.
Dz.U. z 2025 r. poz. 1299) – obowiązujące od 1 stycznia 2026 r. Jak stanowi § 15 ww. rozporządzenia: Zapisy w księdze dotyczące wydatków (kosztów) są dokonywane na podstawie dowodów, o których mowa w § 6-9. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów: Dowody wewnętrzne mogą dotyczyć m.in. wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele (pkt 6 tego przepisu).
W badanej sprawie podstawą ujęcia wydatku w podatkowej księgi przychodów i rozchodów jest miesięczny raport finansowy udostępniany Panu przez X w D, wskazujący m.in. wysokość prowizji potrąconej przez X. Sposób udokumentowania i wyliczenia prowizji powinien być jak najbardziej wiarygodny i rzetelny, aby gwarantował możliwość zaliczenia do kosztów wydatku, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, czyli taki, który spełnia przesłanki wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wskazać również należy, że w myśl art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem, organ podatkowy dla celów podatkowych weryfikując uzyskanie danego przychodu, poniesienie kosztu, czy możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego uprawniony jest żądać od podatników udowodnienia tego faktu poprzez przedłożenie rzetelnych i wiarygodnych dowodów.
Takimi dokumentami/dowodami mogą być, m.in. rachunki, faktury VAT, paragony, umowy, akt notarialny, bądź też inne dokumenty, które ten fakt mogą w sposób wiarygodny potwierdzić. Jednocześnie podkreślam, że to na Panu jako podatniku spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy ponoszonymi wydatkami, a osiąganymi przychodami oraz okoliczności, iż ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów bądź na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
Tym samym, miesięczny raport finansowy udostępniany Panu przez X w D, wskazujący m.in. wysokość prowizji potrąconej przez X, może stanowić dokument na podstawie którego prowizja zostanie ujęta jako koszt uzyskania przychodu w prowadzonej podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Wątpliwości Pana dotyczą również momentu powstania przychodu. Zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
Ten z kolei zdefiniowany został przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Określenie momentu uzyskania przychodu ma bardzo istotne znaczenie, przede wszystkim z tego powodu, że podatek dochodowy od osób fizycznych rozliczany jest w danym czasie.
Konieczne jest zatem określenie momentu uzyskania przychodu, by przyporządkować przychód do danego okresu rozliczeniowego – roku podatkowego, a w niektórych przypadkach również – miesiąca (w przypadku zaliczkowego rozliczania podatku). Ogólną zasadę ustalania momentu uzyskania przychodu związanego z działalnością gospodarczą określa przepis art. 14 ust. 1c ustawy, zgodnie z którym: Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1) wystawienia faktury albo 2) uregulowania należności.
Wyjątek od tej zasady stanowi: - wystawienie faktury przed datą wydania towaru, zbycia prawa lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień wystawienia faktury, - uregulowanie należności przed wydaniem towaru, zbyciem prawa lub wykonaniem usługi albo częściowym wykonaniem usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień otrzymania należności. Przytoczony powyżej przepis należy traktować jako generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Wyjątek od tak skonstruowanej zasady wprowadza m.in. art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stosownie do ww. przepisu: Jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. Zatem, w sytuacji, gdy postanowienia umowy, przewidują, iż wynagrodzenie wypłacane będzie w okresach rozliczeniowych, to przychód z tytułu usług wykonywanych w ramach tej umowy powstaje zawsze w ostatnim dniu okresu wskazanego w umowie (lub na fakturze) jako okres rozliczeniowy.
Dla wszystkich usług, które spełniają powyższe warunki (ustawodawca w żaden sposób nie zawęził katalogu tych usług), datą powstania przychodu jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast znaczenia data wystawienia faktury lub data otrzymania należności ani tym bardziej data otrzymania rozliczenia świadczonych usług. W odniesieniu do usług rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych) – co powinno wynikać z ustaleń między stronami – za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.
We wniosku wskazał Pan, że X udostępnia w D okresowe raporty finansowe obejmujące sprzedaż aplikacji i funkcjonalności, potrącenia, podatki oraz kwoty Panu należne. Rozliczenia pomiędzy „A” a Panem mają charakter okresowy, a należne środki są przekazywane Panu przelewem bankowym. Jak Pan wskazał miesięczny okres rozliczeniowy wynika z umowy (…), załącznik (…), przewidującego miesięczne okresy raportowania sprzedaży i rozliczania należności. Nie wynika on z faktury wystawionej przez X. W związku z powyższym datą powstania przychodu w analizowanej sprawie będzie ostatni dzień danego miesięcznego okresu rozliczeniowego zgodnie z art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.