Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
30 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 30 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług rachunkowych, pozyskiwania funduszy unijnych oraz jako agent ubezpieczeniowy (...) Towarzystw Ubezpieczeniowych. Prowadzi Pani konsultacje na temat pozyskania funduszy unijnych z klientami, prowadzi rozmowy na temat ubezpieczeń oraz usług rachunkowych co jest Pani kluczowym źródłem przychodu. Pani praca polega na nienagannej dykcji oraz prezentacji aparycji przed klientami. W wyniku przejścia stanu zapalnego i (...) jest Pani zmuszona do usunięcia całych (...) zębów. Niestety (...) spowodował to, że ma Pani możliwość tylko założenia bardzo drogich implantów (...) co wiąże się z bardzo wysokimi kosztami.
Brak uzębienia w (...) szczęce wywoła wadę wymowy uniemożliwiającą realizację kontaktów z klientami i grozi Pani utratą źródła przychodu ponieważ Pani praca polega tylko i wyłącznie na rozmowie.
Pytanie
Czy w Pani przypadku faktura od stomatologa może zostać ujęta w koszty działalności firmy? Czy wydatek ten stanowi koszt uzyskania przychodu?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie, wydatek ten stanowi koszt uzyskania przychodu. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatek nie znajduje się w katalogu wyłączeń z art. 23 tejże ustawy. W opisanej sytuacji istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy leczeniem zębów a możliwością dalszego zarobkowania. Bez przeprowadzenia zabiegu straciłaby Pani możliwość wykonywania działalności, a zatem wydatek by służył bezpośrednio zabezpieczeniu źródła przychodów firmy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.
W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów nie tyle co z działalnością gospodarczą, ale przede wszystkim okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów. W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców.
Chodzi tu o ich podstawową działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym – dotyczące sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami. Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów i które nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: - pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, - nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, - być właściwie udokumentowany.
Tym samym, między wydatkiem a prowadzoną działalnością gospodarczą musi istnieć bezpośredni lub pośredni związek przyczynowo-skutkowy – wydatek ma racjonalnie przyczyniać się do powstania/zabezpieczenia przychodu. Wydatki osobiste służą natomiast zaspokajaniu prywatnych potrzeb życiowych i zdrowotnych, które człowiek musi ponosić niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też nie. Dokonując kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów należy mieć również na uwadze negatywny katalog kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej. Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy.
W konsekwencji o reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami. Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług.
Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów, czy usług. Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika, lecz jego produktów (towarów i usług).
Podnosi się także, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni, zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568). Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego przedmiotu gospodarczego.
Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach, działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu, w celu zachęcenia do nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z 10 listopada 1999 r. sygn. akt I SA/Lu 1030/98, Lex nr 46935).
Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania, bądź utrzymania kontaktów z przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.
Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu widzenia podatnika – posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których cechy – po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego zabezpieczeniem.
Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku NSA z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14: Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.
Natomiast w wyroku WSA we Wrocławiu z 17 października 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1291/13 wyjaśniono, że: Nie jest (…) wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczają do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich potrzeb osobistych, a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest czysto teoretyczna. Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są.
Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy (wyrok NSA z 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1859/15). Zauważyć należy również, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu.
W konsekwencji, wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. O tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Na podatniku bowiem spoczywa obowiązek wykazania obiektywnego związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
W opisie sprawy wskazała Pani, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług rachunkowych, pozyskiwania funduszy unijnych oraz jako agent ubezpieczeniowy (...) Towarzystw Ubezpieczeniowych. Pani praca polega na nienagannej dykcji oraz prezentacji aparycji przed klientami. W wyniku przejścia stanu zapalnego i (...) jest Pani zmuszona do usunięcia całych (...) zębów. Niestety (...) spowodował to, że ma Pani możliwość tylko założenia bardzo drogich implantów (...).
Brak uzębienia w (...) szczęce wywoła wadę wymowy uniemożliwiającą realizację kontaktów z klientami i grozi Pani utratą źródła przychodu ponieważ Pani praca polega tylko i wyłącznie na rozmowie Odnosząc się do przedstawionych przez Panią okoliczności wyjaśniam, że wydatki związane z założeniem implantów (...), stanowią spełnienie potrzeb osoby, której stan uzębienia tego wymaga, niezależnie od tego, czy osoba ta prowadzi działalność gospodarczą.
Pamiętać trzeba też, że wydatki dotyczące np. diagnostyki stomatologicznej, leczenia implantologicznego, podobnie jak i usług mających wpływ na wygląd zewnętrzny mogą stanowić wydatki związane z faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym (stan uzębienia ma kluczowe znaczenie dla wizerunku). Jak podnosi Pani, brak uzębienia w (...) szczęce wywoła wadę wymowy uniemożliwiającą realizację kontaktów z klientami i grozi Pani utratą źródła przychodu ponieważ Pani praca polega tylko i wyłącznie na rozmowie. Tymczasem obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby np. prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu.
Niewątpliwie w wykonywanym przez Panią zawodzie dbałość o wygląd zewnętrzny (wizerunek) jest bardzo istotna, jednakże w zakresie kosztów opisanych we wniosku nie można mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od sytuacji innych osób prowadzących działalność gospodarczą i wymagającymi pełnego leczenia stomatologicznego. Niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi dbać o zdrowe. Z tej też przyczyny koszty leczenia implantologicznego stanowią co do zasady spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
Podkreślić należy raz jeszcze, że uzupełnienie braków w uzębieniu jest istotne z uwagi na aspekty zdrowotne, jak również czynione dla celów komunikacyjnych (wada wymowy) niezależnie od tego, czy ktoś prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi.
Powyższe oznacza, że nie jest spełniona, w stosunku do tego wydatku, podstawowa przesłanka zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodu zawarta w treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wydatkiem na leczenie zębów a możliwością dalszego zarobkowania – co oznacza, że wydatku tego nie może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.
Po przeanalizowaniu opisu sprawy oraz powołanych przepisów prawa stwierdzam, że koszty związane z założeniem implantów (...), są przede wszystkim wydatkami o charakterze osobistym, a te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Ich związek z możliwością uzyskania przez Panią przychodów jest czysto teoretyczny. Tym samym, faktura od stomatologa nie może zostać ujęta w koszty działalności Pani firmy.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.