Opis zdarzenia przyszłego
Nieruchomość gruntową o łącznej powierzchni 159 arów i 48 m2 (opisaną w części „Opis stanu faktycznego”) składającą się z dz. o nr ew.: 1542/14, 1542/15, 1542/6, 1542/16, 1542/7, 1542/8, 1542/17, 1542/19, 1541/7, 1542/20, 1541/8, 1542/21, 1541/9, 1542/22, 1541/10, 1542/18, 1542/5, 1542/10, 1541/3, 1542/11, 1541/4, 1542/12, 1541/5, 1542/13, 1541/6, 1542/9, 1540/1, 1540/2, 1540/3, 1540/4, 1540/5, 1540/6, 1540/7, 1549/1, 1548/3, 1548/1, 1549/2, 1548/2, 1551, 584/8, 584/6, 584/7, 584/5, 583/1 położoną w miejscowości … (gm. …, pow. …., woj. ….) Wnioskodawczyni zamierza sprzedać.
Ze względów osobistych (zdrowotnych) chciałaby sprzedać całą nieruchomość gruntową jak najszybciej i za jednym razem (jedna umowa sprzedaży) a gdyby to się nie udało to chciałaby sprzedać opisaną wyżej nieruchomość gruntową w maksimum dwóch transzach dwóm różnym kupcom - najpierw kilkanaście działek a resztę działek w terminie późniejszym (wtedy będą to dwie umowy- sprzedaży - zawarte w różnym czasie). Nabywców Wnioskodawczyni poszukuje i będzie poszukiwała m.in. poprzez biuro nieruchomości, ogłoszenie w internecie, na tablicach ogłoszeń.
Sprzedaż nieruchomości odbędzie się poprzez agencje pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości (właściciel działek - biuro nieruchomości - kupiec) lub w sposób bezpośredni (właściciel - kupiec). Wnioskodawczyni liczy, że sprzedaż poprzez biuro nieruchomości zapewni bezpieczeństwo transakcji. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy sprzedając działki – o których mowa w poz. 74 „opis stanu faktycznego” (pkt 1) wniosku ORD-IN i poz. 10 „opis zdarzenia przyszłego” (pkt 1) załącznika ORD-IN/A do wniosku ORD-IN – jednorazowo lub w dwóch transzach dwóm różnym kupcom (najpierw kilkanaście działek a resztę działek w terminie późniejszym), Wnioskodawczyni będzie miała obowiązek zarejestrowania się jako podatnik VAT i zbycie działek opodatkować podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawczyni od sprzedaży działek, o których mowa w poz. 74 „opis stanu faktycznego” (pkt 1) wniosku ORD-IN i w poz. 10 „opis zdarzenia przyszłego” (pkt 1) załącznika ORD-IN/A do wniosku ORD-IN nie powinna płacić podatku od towarów usług.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają następujące argumenty: nieruchomość gruntową, którą posiada i zamierza sprzedać nie kupiła w celu dalszej odsprzedaży lecz nabyła w drodze: zasiedzenia (na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego …. z 30.11.1982. nabyła w drodze zasiedzenia parcelę rolną o powierzchni 0,47 ha w miejscowości ….), spadku po ojcu i dziadku. 08.12.2005. na podstawie aktu notarialnego - umowy działu spadku zniesienia współwłasności stała się właścicielką położonych …. działek o łącznej powierzchni 1,1736 ha, zamiany 7.05.2007. z inicjatywy sąsiadów aktem notarialnym - umowa zamiany nieruchomości sąsiedzi przenieśli na rzecz Wnioskodawczyni własność działki nr ew.
1540 o pow. 14 arów. W zamian tego Zainteresowana przekazała sąsiadom własność działki nr ew. 1539 o pow. 16 arów nabytą w drodze działu spadku w 2005 r.. Zamiana odbyła się bez żadnych dopłat. Wyjaśnienie: obydwie działki były wąskie (około 8-9 m) i długie (około 140 m). Działka Wnioskodawczyni nr 1539 rozdzielała grunty sąsiada tj. położona była pomiędzy sąsiada działkami nr ew. 1540 a 1538 i 1537/2 (sąsiad w tym czasie rozpoczynał na tych działkach budowę swojego siedliska). Po zamianie działek grunty sąsiada zaczęły stanowić jednolitą całość a Zainteresowana przy okazji uzyskała m.in. dojazd do działki nr ew.
1551 (na zasadach służebności gruntowej) oraz większą zwartość swoich gruntów, wszystkie działki, o których mowa wyżej mają charakter rolny, od których Wnioskodawczyni opłacała podatek rolny. Nie uzyskiwała żadnych przychodów z racji posiadania tych działek. Nie występowała i nie otrzymywała żadnych dopłat np. z Unii Europejskiej, Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa itp. Nie udostępniała działek innym osobom np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy czy użyczenia, a w związku z tym nie czerpała z tego tytułu zysku, na działkach nabytych w drodze zasiedzenia w 1982 r. Wnioskodawczyni miała zamiar wybudować swoje siedlisko.
Niestety koleje losu skierowały ją i rodzinę do Warszawy gdzie od wielu lat jest centrum jej życia. Nie porzuciła jednak całkowicie myśli o powrocie do miejsca rodzinnego „na starość”. W 2005 r. otrzymała w drodze działu spadku 1,1736 ha nieruchomości gruntowych. Wnioskodawczyni myślała wtedy jeszcze o zrealizowaniu swojego marzenia i powrocie na wieś do miejsca gdzie się wychowywała jako dziecko. Niestety, ze względu na pogarszające się zdrowie musiała ostatecznie z tych planów zrezygnować (dwie operacje kręgosłupa, dwie inne operacje, postępująca osteoporoza), Zainteresowana jest osobą fizyczną. Utrzymuje się z emerytury. Nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej.
Nie jest więc podatnikiem podatku od towarów i usług. Zdaniem Wnioskodawczyni sprzedaż przez nią działek nie będzie więc następowała w ramach działalności gospodarczej, a w związku z tym nie będzie skutkowała powstaniem obowiązku odprowadzenia podatku VAT, działki stanowią majątek osobisty. Zdaniem Wnioskodawczyni sprzedaż prywatnego majątku - niezwiązanego z działalnością gospodarczą - który to majątek nabyła w drodze zasiedzenia, w spadku oraz zamiany nie podlega opodatkowaniu VAT. Ponadto w jej przypadku sprzedaży gruntów nie można uznać za działalność gospodarczą, ponieważ sprzedaż gruntów nie stanowi dla Wnioskodawczyni podstawowego źródła utrzymania. Takim źródłem jest bowiem emerytura.
Sprzedaż gruntów nie jest sposobem zarobkowania (sposobem na życie). Zainteresowana nie ma także zamiaru wykonywać tej czynności w sposób ciągły np. kupując grunty w celu ich dalszej odsprzedaży z zyskiem a jedynie ma zamiar zbyć nabywcom grunt nabyty wiele lat temu poprzez zasiedzenie, w drodze spadku i zamiany.
Środki finansowe uzyskane ze sprzedaży działek zamierza przeznaczyć na potrzeby prywatne tj. polepszenie sytuacji życiowej m.in. na cele zdrowotne (Wnioskodawczyni jest po czterech poważnych operacjach m.in. kręgosłupa i choruje na osteoporozę) oraz na zaspokojenie swoich potrzeb mieszkaniowych (np. zakup mieszkania w budynku posiadającym windę lub budynku jednorodzinnego parterowego). Część środków zamierza przeznaczyć na zapewnienie sobie godziwej starości m.in. na opłacenie pobytu swojego w domu opieki lub opiekunki.
Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2009, ….., jeżeli przychód z transakcji przeznaczony jest na cele inne niż prowadzenie działalności gospodarczej (np. na osobiste potrzeby sprzedającego) to taka transakcja pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT.
Wnioskodawczyni uważa ponadto, że jeżeli podatnik chce sprzedać swoją nieruchomość, której właścicielem jest od dłuższego czasu (blisko 30 % przedmiotowej nieruchomości gruntowej jest w jej posiadaniu od 35 lat) lub nabył ją w drodze spadku (ponad 60 % nieruchomości nabyła w drodze działu spadku i jest ona w posiadaniu Zainteresowanej od 12 lat; pozostałe 10 % nieruchomości też nabyła w drodze działu spadku 12 lat temu lecz 10 lat temu dokonała z sąsiadem jej zamiany na inna działkę rolna), to nie można mówić, że dana osoba będzie działała jako handlowiec będący podatnikiem VAT lecz należy uznać, że jedynie będzie dokonywała sprzedaży swojego majątku prywatnego, wykonując tym samym swoje prawo własności (Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, 10 lipca 2008r., IBPP1/443-567/08/LSz (KAN-3677/4/08/KAN - 6933/07/08; Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, 7 lipca 2008r.
IPPP1/443-83/07-9/SM; Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, 9 czerwca 2008r., ILPP1/443-295/08-2/AK). Wnioskodawczyni chciałaby w tym miejscu zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt III SA/G1 161/08) w 2008 r. uznał, że jeśli osoba fizyczna sprzedaje swój majątek, nie występując w roli przedsiębiorcy, nie prowadzi działalności gospodarczej, to nie jest podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży działek. Zdaniem sądu bez znaczenia jest częstotliwość wykonywania tych czynności. Ponadto Sąd uznał także, że sprzedaż działek powstałych z podziału nieruchomości dziedziczonej przez osobę fizyczną niebędącą przedsiębiorcą nie jest opodatkowana VAT.
Podobny pogląd przedstawił także WSA w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1217/07), który uznał, że sprzedaż działek stanowiących majątek osobisty nie podlega opodatkowaniu VAT. WSA wskazał ponadto, że nie można uznać danego podmiotu za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą tylko dlatego, że dokonuje czynności z zamiarem częstotliwym. Wnioskodawczyni chciałaby w tym miejscu przytoczyć również: orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 15 września 2011 r. w połączonych sprawach Słaby (C-180/10) oraz Kuć (C-181/10).
ETS stwierdził w nim, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (np. podział działki, umieszczanie ogłoszeń o sprzedaży) nie mogą przesądzać o uznaniu sprzedającego za prowadzącego działalność gospodarczą. Trybunał w pewnym zakresie zaakceptował więc dotychczasową linię orzeczniczą polskich Sądów Administracyjnych, zgodnie z którą sprzedaż majątku prywatnego, nie jest działalnością gospodarczą, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 6.09.2006. WSA orzekł w nim, m.in., że nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży.
Sprzedaż - nawet kilkukrotna - przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie ma charakteru handlowego podlegającego opodatkowaniu VAT (wyrok WSA we Wrocławiu z 6.09.2006., sygn. akt 1 SA/Wr 1254/05).
Reasumując – zdaniem Wnioskodawczyni - sprzedaż działek, o których w mowa w poz. 74 „opis stanu faktycznego” (pkt 1) wniosku ORD-IN i w poz. 10 „opis zdarzenia przyszłego” (pkt 1) załącznika ORD-IN/A do wniosku ORD-IN nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ: przedmiotowe działki stanowią majątek prywatny w żaden sposób niezwiązany z działalnością gospodarczą, którego nabycie nie podlegało opodatkowaniu VAT, a w związku z tym i jego sprzedaż też nie powinna podlegać VAT, działki nie zostały nabyte w celach zarobkowych lecz zostały nabyte w drodze zasiedzenia (w 1982 r.), spadku (w 2005 r.) i zamiany (w 2007 r.; zamiana odbyła się z inicjatywy sąsiada - poprzez zamianę chciał on uzyskać większą zwartość swoich gruntów, na których rozpoczynał budowę swojego siedliska), działania opisane „w stanie faktycznym” i „w zdarzenie przyszłe” we wniosku ORD-IN i w załączniku ORD-IN/A nie mieszczą się w zakresie pojęcia działalności gospodarczej opisanego w art. 15 ust. 2 ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług, co skutkuje tym, że Wnioskodawczyni nie spełnia kryterium bycia podatnikiem podatku od towarów i usług (art.15 ust. 1 cytowanej ustawy), za działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym – zdaniem Zainteresowanej - należy uznać podejmowane przez nią na przestrzeni kilku lat pewne działania wobec posiadanych nieruchomości gruntowych np. uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, dokonanie podziału działek (orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 15 września 2011 r.).
Działania Wnioskodawczyni nie miały i nie mają charakteru typowego dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami, choćby tylko z tego powodu, że nie ona kupowała, nie kupuje i nie zamierza kupować gruntów w celach zarobkowych. dokonując sprzedaży działek, Zainteresowana wykonuje jedynie prawo swojej własności, środki z dokonanej sprzedaży zostaną przeznaczone tylko i wyłącznie na prywatne potrzeby m.in. na cele mieszkaniowe. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.
Na wstępie należy zaznaczyć, iż jakkolwiek Wnioskodawczyni wskazała we wniosku ORD-IN w części E Przedmiot wniosku, iż wniosek dotyczy zarówno zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, to jednakże mając na uwadze okoliczności sprawy, z których wynika, że Wnioskodawczyni zamierza sprzedać przedmiotowe działki, tut. Organ uznał, iż wniosek dotyczy wyłącznie zdarzenia przyszłego. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Towarami – w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Natomiast art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Z powyższych przepisów wynika, że nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Należy wskazać, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.
Za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, czyniąc w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.
W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawczyni, w celu dokonania sprzedaży działek podejmowała/będzie podejmować aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s.1, z późn. zm.) (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
Należy wskazać, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich. Aby ocenić czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Uwzględniając przywołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do uznania Zainteresowanej jako podatnika podatku od towarów i usług.
Z okoliczności sprawy wynika, iż Wnioskodawczyni wielokrotnie występowała o podział działek, mając na celu utworzenie dróg wewnętrznych pozwalających na dojazd do każdej z działek. Z 44 przedmiotowych działek 43 posiadają warunki zabudowy – o które występowała Zainteresowana – pozwalające na budowę budynków jednorodzinnych. Ponadto przedmiotowa nieruchomość gruntowa jest zgłoszona do sprzedaży do biura pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości. Powyższe działania podjęte przez Wnioskodawczynię – wbrew stanowisku Zainteresowanej – świadczą o zorganizowanym charakterze sprzedaży.
Fakt podziału nieruchomości gruntowej oraz podejmowanie działań w celu nadania wydzielonym działkom charakteru rynkowo atrakcyjnego (warunków zabudowy, wydzielenia dróg wewnętrznych) wskazują, że Wnioskodawczyni jako właściciel nieruchomości działa z zamiarem uzyskania w ten sposób stałych dochodów. Takie aktywne działanie w zakresie obrotu nieruchomościami świadczy o postępowaniu w sposób podobny do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W związku z powyższym, w ocenie tut. Organu, działania podejmowane przez Wnioskodawczynię nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że planowaną sprzedaż działek należy uznać za działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, która będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Wnioskodawczyni z tytułu tej czynności będzie działać jako podatnik podatku od towarów i usług. Odnosząc się z kolei do wątpliwości Wnioskodawczyni w zakresie rejestracji jako podatnik VAT tut. Organ wskazuje, iż zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł.
Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
Natomiast z art. 113 ust. 13 ustawy wynika, iż zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników: dokonujących dostaw: towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy, towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem: energii elektrycznej (PKWiU 35.11.10.0), wyrobów tytoniowych, samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji, budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b, terenów budowlanych, nowych środków transportu; świadczących usługi: prawnicze, w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego, jubilerskie; nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
Biorąc pod uwagę powyższe przepisy art. 113 ustawy należy wskazać, że – co do zasady – o ile podatnik nie przekroczył kwoty sprzedaży określonej na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, ma prawo do korzystania z ww. zwolnienia do momentu przekroczenia tej kwoty, pod warunkiem, że nie wykonuje czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy. W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, iż sprzedaż przez Wnioskodawczynię działek, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy, będzie stanowić dostawę terenów budowlanych.
Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 33 ustawy, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem Wnioskodawczyni dokonując dostaw terenów budowlanych będzie działać w charakterze podatnika podatku od towarów i usług nie korzystającego ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 i 13 ustawy.
Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3. Mając na uwadze powyższe przepisy oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż Wnioskodawczyni przed planowaną sprzedażą działek będzie obowiązana do rejestracji jako podatnik VAT czynny. Tym samym oceniając stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać je za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Na marginesie należy zauważyć, że powołane przez Wnioskodawczynię interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach, w których indywidualnie oceniano stan faktyczny i stanowisko wnioskodawcy. Należy podkreślić także, iż na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie mogą wpłynąć powołane przez Wnioskodawczynię orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych lub Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.
U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.
U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ podatkowy jest zatem zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy. Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanej. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Jednocześnie podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego przez Wnioskodawczynię. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego zdarzenia przyszłego.
Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowana ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Końcowo należy zauważyć, że niniejsza interpretacja indywidualna rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług.
Natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).
Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.