Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Wróć do art. 15
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 3

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 5 listopada 2026 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.708.2026.2.MC

Interpretacja aktualnaStanowisko w części prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaAport nieruchomości z budowlami do spółki podlega opodatkowaniu VAT, lecz może korzystać ze zwolnienia z podatku po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia budowli.

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe w części dotyczącej pytania nr 1 i prawidłowe w części dotyczącej pytań nr 2 i 3.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy: 1. zastosowania przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o VAT skutkującego uznaniem, że Państwo w związku z wniesieniem do Spółki aportu w postaci Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami, nie działają jako podatnik VAT, 2. w przypadku uznania stanowiska do pytania nr 1 za nieprawidłowe - ustalenia czy transakcja aportu Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami stanowiła wskazaną w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy dostawę budowli, a dokonana przez Państwa transakcja aportu stanowi działalność gospodarczą oraz czynność podlegającą zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, 3. w przypadku uznania za prawidłowe stanowiska do pytania nr 1 lub pytania nr 2 – ustalenia czy będą Państwo uprawnieni do wystawienia w stosunku do Faktury – faktury korygującej m.in. zmniejszającej do zera kwotę podatku VAT oraz do wykazania takiej faktury korygującej w rozliczeniu VAT za miesiąc jej wystawienia i przesłania do KSeF.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 7 września 2026 r. (wpływ 7 września 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Gmina … (dalej również jako: Gmina lub JST lub Wnioskodawca) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT). Gmina, na podstawie uchwały nr … z dnia 30 marca 2023 r. w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie spółki pn. „…”, utworzyła (jako jeden z udziałowców) spółkę pod firmą … spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w … (dalej: Spółka). Udziałowcem Spółki jest także … na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 834 ze zm.) oraz inne jednostki samorządu terytorialnego.

Podstawowym celem gospodarczym Spółki jest budowanie domów mieszkalnych oraz ich eksploatacja na zasadach najmu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1273 ze zm.; dalej: ustawa o SIM). Gmina pragnie przy tym wskazać, że Społeczne Inicjatywy Mieszkaniowe (SIM) – w tym również Spółka – to spółki non-profit, których zasady funkcjonowania reguluje ustawa o SIM, a ich działalność wpisuje się w ramy zadań własnych gminy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego.

Przedmiotem działalności SIM jest wyłącznie realizacja mieszkań społecznych dla osób i rodzin nieposiadających własnego mieszkania w danej miejscowości, które dysponują środkami na regularne opłacanie czynszu, jednak ich dochody są za niskie na zaciągnięcie kredytu hipotecznego na mieszkanie. W celu wypełnienia ww. zadań jednostki samorządu terytorialnego, spółka SIM musi posiadać zasoby nieruchomościowe.

Powyższe wpisuje się w obszar zadań własnych gminy, do których należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty m.in. w zakresie gminnego budownictwa mieszkaniowego – zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 662; dalej: ustawa o samorządzie gminnym).

Na podstawie Uchwały nr … z dnia 19 listopada 2024 r. w sprawie powierzenia spółce SIM … spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Daleszycach obowiązkowych zadań własnych Gminy w realizacji świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym, celem budowy mieszkań w ramach sektora budownictwa społecznego i ich późniejszego wynajmu, Gmina powierzyła Spółce obowiązkowe zadania własne Gminy wynikające z art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.

U. z 2023r. poz. 725) w zakresie tworzenia warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej tj. świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym polegających na wybudowaniu mieszkań w ramach sektora budownictwa społecznego i ich późniejszego wynajmu celem zaspokajania zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy związanych z budownictwem mieszkaniowym.

Gmina zgodnie z Uchwałą Nr … z dnia 23 maja 2024 roku w sprawie wyrażenia zgody na wniesienie przez Gminę … wkładu niepieniężnego do spółki SIM … z siedzibą w … w postaci prawa własności nieruchomości zlokalizowanej w … , dokonała aktem notarialnym aportu nieruchomości oznaczonej jako działka o nr … o pow. … ha położonej w obrębie … , dla której Sąd Rejonowy w … , VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr … (dalej: Nieruchomość). Gmina stała się właścicielem Nieruchomości w związku z Decyzją Wojewody … z dnia 1 września 1993 r., znak: … .

W związku z transakcją nabycia Nieruchomości nie wystąpił podatek VAT naliczony, a zatem w związku z nabyciem własności Nieruchomości, Gmina nie była uprawniona do odliczenia VAT naliczonego. Zgodnie z Uchwałą Rady Miejskiej w … nr … z dnia 7 listopada 2012 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta … w rejonie ulic …, Nieruchomość jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej: MPZP).

Zgodnie z MPZP, Nieruchomość położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2MWU – teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług – strefa ochrony konserwatorskiej układu urbanistyczno-krajobrazowego - strefa ochrony krajobrazu i powiązań widokowych. Gmina wniosła aportem (tytułem wkładu niepieniężnego) Nieruchomość do Spółki, w zamian za objęcie w niej udziałów w kapitale zakładowym. Przeniesienie własności Nieruchomości w drodze aportu do Spółki zostało udokumentowane przez Gminę fakturą VAT … wystawioną dnia 30 września 2024 r., z wykazanym na tej fakturze podatkiem VAT należnym, skalkulowanym po stawce VAT 23% (dalej: Faktura).

Faktura została ujęta przez JST w pliku JPK_V7M za wrzesień 2024 r. i odprowadziła ona z tego tytułu VAT należny do Urzędu Skarbowego. W momencie przeprowadzania transakcji aportu część Nieruchomości była wykorzystywana jako parking, który był utwardzony w części grysem, a w części asfaltem (dalej: Naniesienia). Naniesienia na Nieruchomości powstały w okresie wcześniejszym niż dwa lata przed dokonaniem transakcji aportu do Spółki. Gmina w okresie dwóch lat przed dokonaniem transakcji aportu do Spółki nie poniosła żadnych wydatków na Nieruchomość. Gmina powzięła wątpliwość co do sposobu opodatkowania VAT przeprowadzonej transakcji wniesienia Nieruchomości aportem do Spółki.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku podano: 1.a) Naniesienia znajdujące się na działce nr … w dniu przekazania jej aportem do SIM … spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, stanowiły własność Gminy. b) Naniesienia znajdujące się na działce nr … były trwale związane z gruntem w dniu przekazania jej aportem. c) Naniesienia stanowią budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. d) Tak, nastąpiło pierwsze zasiedlenie ww. Naniesień w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.). e) Gmina nie jest wstanie wskazać konkretnej daty pierwszego zasiedlenia ze względu na braki historycznej dokumentacji, niemniej wydatki na Naniesienia (tj. utwardzenie części Nieruchomości grysem i asfaltem) zostały poniesione kilka lat temu, dawniej niż 2 lata temu i po ich poniesieniu Naniesienia były niezwłocznie przekazane do użytkowania zgodnie z ich celem.

W związku z powyższym, od pierwszego zasiedlenia ww. Naniesień do dnia przekazania Nieruchomości aportem do SIM … spółki z ograniczoną odpowiedzialnością upłynął okres dłuższy niż 2 lata. 2. Nieruchomość od momentu nabycia stanowiła jeden z elementów gminnego zasobu nieruchomości. Nieruchomość w okresie wcześniejszym niż dwa lata przed dokonaniem transakcji aportu do Spółki, była wykorzystywana jako parking, z którego nieodpłatnie korzystali mieszkańcy Gminy.

Dodatkowo, Gmina pragnie uzupełnić przedstawiony stan faktyczny i wskazać, że Gmina od 1.06.2019 r. do dnia wniesienia jej tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki udostępniała 30 m2 powierzchni Nieruchomości podmiotowi zewnętrznemu w stosunku do Gminy, na potrzeby prowadzenia pawilonu handlowego, na podstawie zawartej umowy dzierżawy. 3. Nieruchomość wraz z Naniesieniami nie były wykorzystywane w całym okresie posiadania wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług.

4. Na pytanie: „Ponadto, w opisie sprawy podali Państwo: Przeniesienie własności Nieruchomości w drodze aportu do Spółki zostało udokumentowane przez Gminę fakturą VAT … wystawioną dnia 30 września 2024 r., z wykazanym na tej fakturze podatkiem VAT należnym, skalkulowanym po stawce VAT 23% (dalej: Faktura). Proszę wskazać, czy pozostałe dane takie jak: nazwa Sprzedawcy i Nabywcy, ich adresy, numery NIP, zostały przedstawione na ww. fakturze w sposób prawidłowy?”, Gmina podała, iż ocena prawidłowości wskazanych przez Gminę danych na wystawianych przez nią fakturach VAT (w tym Fakturze) nie jest przedmiotem skierowanych do Organu zapytań Gminy w przedmiotowym wniosku o interpretację.

Prawidłowość wskazanych danych mogą dokonać właściwe organy podczas prowadzonego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź czynności sprawdzających. Tym niemniej, odpowiadając na pytanie Organu, Gmina wskazuje, że dane na Fakturze zostały przedstawione zgodnie z wymogami wynikającymi z ustawy o VAT (w szczególności wymogami wynikającymi z art. 106e ust. 1 oraz art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Tym samym dane takie jak nazwa Sprzedawcy i Nabywcy, ich adresy, numery NIP zostały przedstawione na ww. fakturze w sposób prawidłowy.

Końcowo, Gmina pragnie wskazać, że kwestia opodatkowania VAT, zwolnienia z VAT czy też wyłączenia z opodatkowania VAT dokonanego aportu przez Gminę na rzecz Spółki, a w konsekwencji ewentualnego obowiązku dokonania przez Gminę korekty wystawionej Faktury stanowi przedmiot zapytań Gminy skierowanych do Organu. 5.Gmina pragnie wskazać, że przedstawione przez Organ pytanie dotyczy podmiotu niebędącego stroną niniejszego postępowania.

Tym niemniej, czyniąc zadość oczekiwaniom Organu, Gmina pragnie wyjaśnić, że Spółka, do której wniesiona została Nieruchomość wraz z Naniesieniami obecnie nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, co zostało również potwierdzone w korespondencji między Gminą a Spółką.

Pytania

1. Czy w opisanym stanie faktycznym, w przypadku wniesienia przez Gminę do Spółki aportu w postaci Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami, zastosowanie znajduje przepis art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, skutkujący uznaniem, że Gmina w tym zakresie nie działała jako podatnik VAT?

2. Czy w przypadku uznania stanowiska Gminy przedstawionego w pytaniu nr 1 za nieprawidłowe, dokonana przez Gminę transakcja aportu Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami stanowiła wskazaną w art. 43 ust. 1 pkt 10 dostawę budowli, a w konsekwencji transakcja ta stanowiła działalność gospodarczą oraz czynność podlegającą zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT?

(ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku) 3. Czy w przypadku uznania za prawidłowe stanowiska Gminy w zakresie pytania 1 lub pytania 2, Gmina będzie uprawniona do wystawienia w stosunku do Faktury – faktury VAT korygującej m.in. zmniejszającej do zera kwotę podatku VAT oraz do wykazania takiej faktury korygującej w rozliczeniu VAT za miesiąc jej wystawienia i przesłania do KSeF?

Państwa stanowisko w sprawie

1. W opisanym stanie faktycznym, w przypadku wniesienia przez Gminę do Spółki aportu w postaci Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami, zastosowanie znajduje przepis art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, skutkujący uznaniem, że Gmina w tym zakresie nie działała jako podatnik VAT.

2. W przypadku uznania stanowiska przedstawionego w pytaniu nr 1 za nieprawidłowe, Naniesienia na Nieruchomości można uznać za budowlę w rozumieniu art. 43 us.t 1 pkt 10 ustawy o VAT, a dokonana przez Gminę transakcja aportu Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami stanowiła działalność gospodarczą oraz czynność podlegającą zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT.

(ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku) 3. W przypadku uznania za prawidłowe stanowiska Gminy w zakresie pytania 1 lub pytania 2, Gmina będzie uprawniona do wystawienia w stosunku do Faktury – faktury VAT korygującej m.in. zmniejszającej do zera kwotę podatku VAT oraz do wykazania takiej faktury korygującej w rozliczeniu VAT za miesiąc jej wystawienia i przesłania do KSeF. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy: Ad 1. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy czym stosownie do ust. 2 przywołanego artykułu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W myśl natomiast art. 15 ust. 6 wskazanej ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Zapis cytowanego powyżej art. 15 ust. 6 ustawy o VAT jest odzwierciedleniem art. 13 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 347, str. 1, ze zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. Z przedstawionych powyżej przepisów wynika, że kryterium rozróżniającym działanie jednostki samorządu terytorialnego w charakterze organu władzy publicznej od działania w charakterze podatnika VAT jest to, czy podmiot ten działa jako organ władzy, czy też zachowuje się jak przedsiębiorca.

Tym samym, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego realizuje swoje zadania przy wykorzystaniu narzędzi i uprawnień nadanych jej w drodze aktów prawnych, nie jest uznawana za podatnika VAT. W przypadku natomiast, gdy dane zadanie jest realizowane przez jednostkę samorządu terytorialnego na warunkach i w okolicznościach typowych dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą – jednostka taka będzie traktowana jako podatnik VAT. W przeciwnym razie dochodziłoby bowiem do zakłócenia konkurencji – organ władzy publicznej, wykonujący ten sam rodzaj działalności co przedsiębiorca byłby na uprzywilejowanej podatkowo pozycji względem innych przedsiębiorców.

Wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 tejże ustawy, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.

W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Należy podkreślić, że opodatkowanie VAT ma miejsce wówczas, jeżeli spełnione zostaną jednocześnie przesłanki o charakterze: · przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, · podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu VAT zostanie dokonana przez osobę (lub jednostkę organizacyjną) będącą podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, działającą w takim charakterze.

Jednym z podstawowych zadań władz publicznych, które zostało zapisane w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: Konstytucja RP), jest prowadzenie polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. W szczególności ma to się przejawiać w przeciwdziałaniu bezdomności, wspieraniu rozwoju budownictwa socjalnego oraz popieraniu działań obywateli zmierzających do uzyskania własnego mieszkania (art. 75 ust. 1 Konstytucji RP).

Rozwinięciem powołanych przepisów Konstytucji RP jest art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie gminnego budownictwa mieszkaniowego należy do zadań własnych gminy. W tym zakresie gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 725), zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach, np. wypłacając im dodatki mieszkaniowe.

W ramach obowiązku zaspokajania potrzeb mieszkaniowych na gminie ciąży także obowiązek utrzymania substancji mieszkaniowej w należytym stanie. Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej określa ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 679, ze zm.; dalej: ustawa o gospodarce komunalnej). Ustawa o gospodarce komunalnej przewiduje, że gmina może prowadzić gospodarkę komunalną w formie samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego (art.

2 ustawy o gospodarce komunalnej), może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także przystępować do takich spółek (art. 9 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej). Na podstawie aktów prawa miejscowego oraz prawa powszechnego (m.in. ustawa o SIM), Gmina (wraz z Krajowym Zasobem Nieruchomości oraz innymi jednostkami samorządu terytorialnego) utworzyła Spółkę i w celu realizacji swoich zadań wniosła wkład niepieniężny w postaci Nieruchomości. Tym samym Gmina jako udziałowiec Spółki, ma realny wpływ na realizację – za jej pośrednictwem – zadań z zakresu komunalnego budownictwa mieszkaniowego, nałożonych na Gminę na podstawie ustawy o samorządzie gminnym.

W związku z powyższym, w ocenie Gminy, Spółka nie powinna być postrzegana jako zupełnie odrębny podmiot zewnętrzny, lecz przeciwnie – działalność Spółki można uznać za formę bezpośredniego działania Gminy w sferze gospodarki komunalnej. Należy także podkreślić, że Spółka prowadzi działalność w zakresie gminnego budownictwa mieszkaniowego (jednocześnie realizując zadania własne Gminy) na podstawie powołującego ją do życia aktu notarialnego, podpisanego m.in. przez Gminę, a nie na podstawie umowy o powierzeniu wykonania zadań.

Kwestię tę zasygnalizował między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Poznaniu w wyroku z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Po 821/23: „Należy odróżnić sytuację, w której spółka stanowi formę wykonania zadania przez jednostkę samorządu terytorialnego, od sytuacji, w której spółka jest formą współpracy z podmiotem zewnętrznym, prowadzącej do przekazania temu podmiotowi wykonania zadania własnego. W ocenie Sądu, spółka kontrolowana przez konkretną jednostkę samorządu terytorialnego może być uznana za formę bezpośredniego jej działania w sferze gospodarki komunalnej.

W orzecznictwie zwraca się uwagę na szczególną pozycję w gospodarce komunalnej spółek traktowanych jako jednostki organizacyjne gminy. Wskazuje się przy tym, że spółka jest taką jednostką, jeżeli występuje odpowiednia więź między gminą i spółką, przy czym brak ustalonych jednoznacznych kryteriów do określenia tej więzi. Tym też tłumaczy się brak wymogu zawarcia przez gminę umowy z taką spółką w celu zlecenia wykonania zadań. Spółka jest wówczas jednostką organizacyjną gminy, działając jako jej jednostka wewnętrzna, i nie przynależy do podmiotów zewnętrznych, z którymi trzeba wchodzić w stosunki umowne na podstawie art. 3 u.g.k.

Orzeczenia zawierające tezę o braku konieczności zawierania umów w takich przypadkach opierają się na twierdzeniu, że umowa cywilnoprawna jest potrzebna przy zlecaniu zadań użyteczności publicznej podmiotom zewnętrznym wobec jednostki samorządowej, a więc niepodporządkowanym jej organizacyjnie. Wynika z tego jednocześnie, że jednostką organizacyjną gminy w tym rozumieniu jest, obok samorządowego zakładu budżetowego, również spółka prawa handlowego”. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Gminy, w ramach transakcji wniesienia aportu do Spółki nie działa ona w charakterze przedsiębiorcy, lecz w charakterze publicznoprawnym.

Wniesienie aportu do Spółki nie ma na celu jej dokapitalizowania, lecz związane jest z realizacją zadania własnego. Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a działalnością gospodarczą polega głównie na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego. Musi się ona mieścić w ramach działalności komunalnej, a jej obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego, a w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań użyteczności publicznej).

W tym kontekście należy wskazać, że Społeczne Inicjatywy Mieszkaniowe (SIM) – w tym także Spółka – to spółki non-profit, których zasady funkcjonowania reguluje ustawa o SIM, a ich działalność wpisuje się w ramy zadań własnych gminy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego. Przedmiotem działalności SIM jest wyłącznie realizacja mieszkań społecznych dla osób i rodzin nieposiadających własnego mieszkania w danej miejscowości, którzy dysponują środkami na regularne opłacanie czynszu, jednak ich dochody są za niskie na zaciągnięcie kredytu hipotecznego na mieszkanie. W celu wypełnienia ww. zadań jednostki samorządu terytorialnego, spółka SIM musi posiadać zasoby nieruchomościowe.

Powyżej prezentowane stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w aktualnej linii orzeczniczej. Przykładowo, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt I FSK 2004/22, wskazano, że: „Jak słusznie wskazał WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w świetle przedstawionego stanu faktycznego należy uznać, że Gmina za pośrednictwem TBS wykonuje zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g., art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k.

Skoro zatem Gmina za pośrednictwem TBS wykonuje zadania własne w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego, to nie może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.” Tożsame stanowisko przedstawiono również w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 319/26, w której wskazano: „W konsekwencji, należało zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że Gmina dokonując opisanego aportu nieruchomości na rzecz Spółki nie wystąpi jako podatnik VAT, ponieważ będzie realizowała swoje zadania własne (bez nastawienia na uzyskanie zysku), wspierające budownictwo mieszkaniowe realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i ustawowych organu władzy publicznej.

Ponadto, wnosząc przedmiotowy aport, Gmina nie będzie wykonywała czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego i dostępnej wszystkim podmiotom”. Ponadto, analogiczny pogląd zaprezentowano w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/OI 446/24, w którym sąd wskazał, że: „(...) Spółka nie powinna być postrzegana jako zupełnie odrębny podmiot zewnętrzny, lecz przeciwnie działalność Spółki należy uznać za formę bezpośredniego działania Gminy w sferze gospodarki komunalnej.

Należy odróżnić sytuację, w której spółka stanowi formę wykonania zadania przez jednostkę samorządu terytorialnego, od sytuacji, w której spółka jest formą współpracy z podmiotem zewnętrznym, prowadzącej do przekazania temu podmiotowi wykonania zadania własnego. W orzecznictwie zwraca się uwagę na szczególną pozycję w gospodarce komunalnej spółek traktowanych jako jednostki organizacyjne gminy. Wskazuje się przy tym, że spółka jest taką jednostką, jeżeli występuje odpowiednia więź między gminą i spółką, przy czym brak jest ustalonych jednoznacznych kryteriów do określenia tej więzi. Tym też tłumaczy się brak wymogu zawarcia przez gminę umowy z taką spółką w celu zlecenia wykonania zadań.

Spółka jest wówczas jednostką organizacyjną gminy, działając jako jej jednostka wewnętrzna, i nie przynależy do podmiotów zewnętrznych, z którymi trzeba wchodzić w stosunki umowne na podstawie art. 3 u.g.k. Należy podkreślić, że w ramach transakcji wniesienia aportu do Spółki nie działa ona w charakterze przedsiębiorcy, lecz w charakterze publicznoprawnym. Wniesienie aportu do Spółki nie ma bowiem na celu jej dekapitalizowania, lecz związane jest z realizacją zadania własnego. Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a działalnością gospodarczą polega na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego.

Musi się ona mieścić w ramach działalności komunalnej, a jej obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań własnych gminy, w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań użyteczności publicznej). Należy mieć przy tym na uwadze, że Społeczne Inicjatywy Mieszkaniowe (SIM) - w tym również Spółka - to spółki non-profit, których zasady funkcjonowania reguluje wspomniana wcześniej ustawa o SIM, a ich działalność wpisuje się w ramy zadań własnych gminy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego. (…) Podkreślić należy, że z wniosku o wydanie interpretacji wynika jednoznacznie, że pomiędzy Gminą, a SIM nie doszło do zawarcia umowy cywilnoprawnej, będącej wyrazem swobody zawierania umów.

Gmina utworzyła przedmiotową Spółkę mocą uchwały nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (.), co dodatkowo wskazuje, że w tym zakresie Gmina działa jako organ władzy publicznej. (...) W świetle przedstawionych argumentów w ocenie Sądu wykonywanie samorządowych zadań gminnego budownictwa mieszkaniowego za pośrednictwem SIM nie skutkuje zatem uznaniem Gminy za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.

W konsekwencji, należało zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że Gmina dokonując opisanego aportu nieruchomości na rzecz Spółki nie wystąpi jako podatnik VAT, ponieważ będzie realizowała swoje zadania własne (bez nastawienia na uzyskanie zysku), wspierające budownictwo mieszkaniowe realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i ustawowych organu władzy publicznej. Ponadto, wnosząc przedmiotowy aport. Gmina nie będzie wykonywała czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego i dostępnej wszystkim podmiotom”.

Podobne wnioski przedstawił WSA w Krakowie w wyroku z dnia 29 października 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 628/25 wskazując, że „W świetle przedstawionego stanu faktycznego należy uznać za uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem Spółki wykonuje ona swoje zadania własne (bez nastawienia na uzyskanie zysku), wspierające budownictwo mieszkaniowe realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i ustawowych organu władzy publicznej. Skoro zatem Gmina za pośrednictwem Spółki wykonuje zadania własne w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego to nie może być uznana za podatnika podatku VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.

Wniesienie aportu do Spółki nie miało bowiem na celu jej dokapitalizowanie, lecz związane było wyłącznie z realizacją zadania własnego.

Warto przy tym podkreślić, że ww. nieruchomość od momentu jej nabycia przez Gminę nie była wykorzystywana do celów działalności gospodarczej, ani do czynności opodatkowanych VAT.” Analogiczne stanowisko zaprezentował również: - WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 682/23, - WSA w Szczecinie z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 375/22, - WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 223/25, - WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 1031/24. W konsekwencji, Gmina dokonując opisanego aportu Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami na rzecz Spółki nie występowała jako podatnik VAT, gdyż w tym przypadku realizowała swoje zadania własne (bez nastawienia na zysk), wspierające budownictwo mieszkaniowe realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i ustawowych organu władzy publicznej.

Ponadto, wnosząc aport Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami do Spółki, Gmina nie wykonywała czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego i dostępnej wszystkim podmiotom. Ad 2. W przypadku uznania, stanowiska przedstawionego przez Gminę w pytaniu nr 1 za nieprawidłowe, wówczas czynność dokonana przez Gminę byłaby uznana za podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Wnioskodawca pragnie jednak wskazać, iż czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, może korzystać ze zwolnienia z tego podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku VAT dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT zwalnia się z podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Jak stanowi przepis art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Natomiast, kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione są budynki, budowle lub ich części będące przedmiotem dostawy, reguluje art. 29a ust. 8 ustawy o VAT.

Zgodnie ze wskazaną regulacją, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Na podstawie tego przepisu uznaje się, że w przypadku transakcji, które mają za przedmiot dostawę nieruchomości zabudowanych sposób opodatkowania ustala się w oparciu o zasady przewidziane do posadowionych na tym gruncie budynków lub budowli. W tym miejscu Gmina pragnie ponadto zauważyć, że przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęcia budynku czy budowli. Należy więc zwrócić uwagę na uregulowania zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.

Dz.U. z 2026 r. poz. 524 ze zm., dalej: Prawo budowlane) - na podstawie art. 3 pkt 2 oraz pkt 3 ww. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o: budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Ponadto, zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 889) przez drogę należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Mając na uwadze powyższe, należałoby przyjąć, że znajdujące się na Nieruchomości w chwili dokonania transakcji aportu Naniesienia, zachowują cechy budowli w rozumieniu Prawa budowlanego.

Dodatkowo, Naniesienia stanowiły przedmiot dokonanej transakcji – w ramach transakcji aportu doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi obiektami jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym). W konsekwencji, dla określenia sposobu opodatkowania dokonanej transakcji sprzedaży Nieruchomości wraz z Naniesieniami, biorąc pod uwagę treść art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, kluczowe jest określenie sposobu opodatkowania VAT stanowiących budowle Naniesień znajdujących się na Nieruchomości, do których dostawy doszło w ramach transakcji aportu.

Przy dostawie budowli dokonanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budowli w zakresie opodatkowania VAT. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczne zasady jak przy dostawie budynków/budowli trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzystała ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzystała również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.

Na Nieruchomości w momencie dokonania transakcji Aportu znajdowały się budowle, co do których od pierwszego zasiedlenia do momentu przeprowadzenia transakcji aportu Nieruchomości do Spółki upłynął okres dłuższy niż 2 lata, bowiem Naniesienia zostały wybudowane/wzniesione ponad 2 lata przed dokonanym aportem. Dodatkowo, w okresie dwóch lat przed dokonaniem transakcji Aportu do Spółki, Gmina nie poniosła żadnych nakładów na ulepszenie przedmiotowych Naniesień.

Wobec powyższego, w przypadku uznania stanowiska przedstawionego przez Gminę w pytaniu nr 1 za nieprawidłowe, należy uznać, że Naniesienia na Nieruchomości można uznać za budowlę w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, a dokonana transakcja aportu Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami podlegała zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, bowiem między pierwszym zasiedleniem ww. Naniesień a dostawą (aportem) upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Przedstawione przez Gminę stanowisko znajduje oparcie w licznych interpretacjach indywidualnych.

Przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.556.2023.3.MH, DKIS stwierdził: „Analiza przedstawionych okoliczności sprawy oraz treści powołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że dostawa budowli znajdującej się na działce nr ... nie zostanie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia, bowiem pierwsze zasiedlenie budowli miało miejsce 30 stycznia 2015 r. oraz pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą ww. budowli upłyną co najmniej 2 lata. Ponadto dłużnik nie ponosił żadnych nakładów na ulepszenie budowli.

W konsekwencji powyższego, dla dostawy budowli znajdującej się na działce nr zostaną spełnione warunki umożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Powyżej wskazano również, że grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według tych samych regulacji jak budynki, budowle na nim posadowione. W konsekwencji - na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy - również dostawa działki nr … na której ww. budowla jest posadowiona, będzie zwolniona od podatku”.

Analogicznie stanowisko zajął DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 23 września 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.506.2021.1.IZ, w której przedstawił stanowisko zgodnie z którym: „(…) Biorąc pod uwagę opis sprawy w kontekście wyżej powołanych przepisów stwierdzić należy, że dostawa (aport) budowli oczyszczalni ścieków korzystał ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, gdyż nie został dokonany w ramach pierwszego zasiedlenia, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a wniesieniem aportu upłynął okres dłuży niż dwa lata.

(…) W tym miejscu zaznaczyć należy, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, w myśl którego w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Co do zasady zatem grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej samej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki/budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia.

Tym samym, w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy zwolnieniem od podatku objęty był również aport własności gruntu, na którym posadowiona była budowla oczyszczalni ścieków”. Podsumowując, w opinii Gminy, w przypadku uznania stanowiska przedstawionego przez Gminę w pytaniu nr 1 za nieprawidłowe, należy uznać, że Naniesienia na Nieruchomości można uznać za budowlę w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, a dokonana transakcja aportu Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami podlegała zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT.

Ad 3. Jak Gmina wskazała w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, przeniesienie własności Nieruchomości w drodze aportu do Spółki zostało udokumentowane przez Gminę Fakturą, a podatek należny został odprowadzony do urzędu skarbowego w rozliczeniu VAT za wrzesień 2024 r. Jednocześnie, w uzasadnieniu do pytania nr 1 niniejszego wniosku, Gmina wykazała, iż przeprowadzona transakcja aportu w jej ocenie nie stanowi czynności, w której JST wystąpiła w roli podatnika VAT.

W przypadku uznania takiego stanowiska za prawidłowe, w ocenie Gminy niezasadne jest dokumentowanie przeprowadzonej transakcji aportu Fakturą, a więc naturalną konsekwencją będzie wystawienie przez Gminę faktury VAT korygującej do Faktury in minus do zera (zmniejszenie kwoty VAT do zera). Z kolei w przypadku uznania stanowiska Gminy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, Gmina wykazała, iż w jej ocenie, przeprowadzony aport Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami, stanowił czynność, spełniającą przesłanki uznania jej za transakcję zwolnioną z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. art. 29a ust. 8 ustawy o VAT.

Tym samym, również w tej sytuacji, w ocenie Gminy konieczne będzie wystawienie przez JST faktury VAT korygującej do Faktury, w której skorygowana zostanie stawka VAT z 23% na ZW oraz zmniejszona do zera zostanie kwota podatku VAT. W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, iż zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż (dostawę towarów lub świadczenie usług) dokonywaną na rzecz innego podatnika.

W myśl art. 2 pkt 31 ustawy faktura to dokument zawierający dane wymagane ustawą, w tym prawidłowe określenie stawki i kwoty podatku należnego, natomiast w myśl art. 2 pkt 32a przez fakturę ustrukturyzowaną rozumie się fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie. Stosownie do art. 106j ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy po wystawieniu faktury m.in. „stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury”, podatnik wystawia fakturę korygującą.

Mając na uwadze powyższe: w przypadku uznania stanowiska Gminy w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe – udokumentowanie Fakturą transakcji, w której JST nie wystąpiła w roli podatnika VAT jest nieprawidłowe i wymaga skorygowania Faktury poprzez wystawienie faktury VAT korygującej in minus do zera, w przypadku uznania stanowiska Gminy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe oraz uznania stanowiska Gminy w zakresie pytania nr 2 za prawidłowe – należy uznać, że po wystawieniu Faktury stwierdzono pomyłkę w pozycji dot. stawki VAT na Fakturze (23% zamiast ZW), która wymaga skorygowania poprzez wystawienie faktury VAT korygującej do Faktury zmieniającej stawkę VAT i zmniejszającej kwotę VAT do zera.

Zgodnie z art. 29a ust. 13 ustawy o VAT, w przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę korygującą w postaci faktury ustrukturyzowanej, z zastrzeżeniem ust. 13a-13c.

W tej sytuacji, w przypadku uznania stanowiska Gminy przedstawionego w pytaniu nr 1 lub 2 za prawidłowe, Gmina stoi na stanowisku, że prawidłowe i jednocześnie konieczne będzie wystawienie faktury VAT korygującej do Faktury – odpowiednio in minus do 0 w przypadku uznania stanowiska Gminy przedstawionego w pytaniu nr 1 za prawidłowe lub korygującej stawkę VAT z 23% na ZW w przypadku uznania stanowiska Gminy przedstawionego w pytaniu nr 2 za prawidłowe. Taka faktura powinna zostać wystawiona przez JST na bieżąco oraz wykazana w rozliczeniu VAT za miesiąc, w którym Gmina ją wystawiła i przesłała do KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe w części dotyczącej pytania nr 1 i prawidłowe w części dotyczącej pytań nr 2 i 3.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Pojęcie „dostawa towarów” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.

Grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Aby czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonana przez podatnika. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Według art. 15 ust. 6 ustawy: Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status. Są uznawane za podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności: · inne niż te, które mieszczą się w ramach ich zadań, oraz · mieszczące się w ramach ich zadań, ale wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych.

Jeśli zaś organ władzy publicznej podejmuje realizację zadań jako podmiot prawa publicznego, wówczas nie jest podatnikiem VAT, nawet jeśli pobiera należności, opłaty lub składki. Kryterium podziału stanowi więc charakter wykonywanych czynności – czy są to czynności publicznoprawne czy cywilnoprawne. Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz.

UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym: Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte. Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy rozgraniczyć sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, od sfery dominium, w której stosownie do wskazanych wyżej przepisów organy powinny być traktowane jak podatnicy tego podatku. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy.

Z tego właśnie względu ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy organ władzy publicznej jest podatnikiem VAT. Nie można go bowiem interpretować w oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy definicji podatnika jako podmiotu wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu ust. 2 tego artykułu, przy czym działalność ta musi być wykonywana samodzielnie – we własnym imieniu i na własny rachunek.

Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma więc charakter podmiotowo-przedmiotowy. Jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Są to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Rolę gminy szczegółowo określa ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym: Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnego budownictwa mieszkaniowego.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez nie zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, reguluje ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 679).

W świetle art. 1 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej: Gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Na mocy art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej: Gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.

Według art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399): Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami: Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu.

W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji. Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT. Na podstawie uchwały nr … Rady Miejskiej w … z 30 marca 2023 r. w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie spółki pn.

„SIM … spółka z ograniczoną odpowiedzialnością”, utworzyli Państwo (jako jeden z udziałowców) spółkę pod firmą SIM … spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w Daleszycach (dalej: Spółka). Udziałowcem Spółki jest także Krajowy Zasób Nieruchomości oraz inne jednostki samorządu terytorialnego. Podstawowym celem gospodarczym Spółki jest budowanie domów mieszkalnych oraz ich eksploatacja na zasadach najmu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1273 ze zm.; dalej: ustawa o SIM).

Gmina zgodnie z Uchwałą Nr … z 23 maja 2024 r. w sprawie wyrażenia zgody na wniesienie przez Gminę … wkładu niepieniężnego do spółki SIM … Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w postaci prawa własności nieruchomości zlokalizowanej w … , dokonała aktem notarialnym aportu nieruchomości oznaczonej jako działka o nr … o pow. 0,8616 ha położonej w obrębie … (dalej: Nieruchomość). Wnieśli Państwo aportem (tytułem wkładu niepieniężnego) Nieruchomość do Spółki, w zamian za objęcie w niej udziałów w kapitale zakładowym.

Na Nieruchomości w dniu przekazania jej aportem do SIM … spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, znajdowały się Naniesienia stanowiące Państwa własność, tj. parking, który był utwardzony w części grysem, a w części asfaltem (dalej: Naniesienia). Naniesienia znajdujące się na działce nr … były trwale związane z gruntem w dniu przekazania jej aportem i stanowią budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.

Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy w niniejszej sprawie ma zastosowania przepis art. 15 ust. 6 ustawy o VAT skutkujący uznaniem, że Państwo w związku z wniesieniem do Spółki aportu w postaci Nieruchomości wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami, nie działają jako podatnik VAT. Należy wskazać, że aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.

W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń ekonomicznych: - wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do rozporządzania określonymi składnikami majątku, - w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające określoną wartość. Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport uzyskuje pewną wymierną korzyść.

Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego co jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług. Tym samym, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów.

W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy. W tym miejscu należy wskazać, że pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie szeroko. Działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła ona żadnych widocznych efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności).

Charakterystyka ta pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od towarów i usług ma wymiar autonomiczny i niezależny od uregulowań innych aktów normatywnych regulujących stosunki prawnopodatkowe. Ustawa definiuje więc podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na cel oraz rezultat takiej działalności. W szczególności działalność gospodarcza nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku.

Warto przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako: „NSA”) z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt I FSK 674/21, w którym Sąd wskazał: Przydatne dla rozpoznawanej sprawy jest zwłaszcza stanowisko przyjęte w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 (ECLI:EU:C:2015:733) oraz z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 (ECLI:EU:C:2018:91.), bowiem okoliczności faktyczne spraw rozstrzyganych przez Trybunał Sprawiedliwości wykazują istotne analogie ze sporem występującym w rozpoznawanej sprawie.

W ostatnim z wymienionych wyroków, tj. wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17, Trybunał wyjaśnił, że działalność polegająca na wykonywaniu przez spółkę należąca w 100% do gminy niektórych zadań publicznych, zgodnie z umową zawartą między nią samą a gminą nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.

Podkreślił zarazem, że: (...) z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych zgodnie z umową zawartą między nią samą a gminą (w rozpatrywanej obecnie sprawie – Województwem) stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu VAT na mocy tego przepisu” (pkt 42).

Trybunał potwierdził swoje wcześniejsze stanowisko, że nawet w sytuacji, w której zakres autonomii spółki jest ograniczony w ten sposób, że kapitał spółki należy w 100% do gminy (w rozpatrywanej obecnie sprawie – do Województwa) nie stanowi okoliczności przesądzającej dla uznania, iż podmiot taki należy uznać za wykonujący działalność, jako „organ władzy publicznej” dla potrzeb VAT. Jak bowiem wskazał Trybunał, pomimo tej okoliczności inne cechy więzi łączącej spółkę z organem władzy publicznej (gminą) mogą przemawiać za uznaniem, że faktycznie nie pozostaje ona w organicznym związku z tym podmiotem, gdyż nie jest wystarczająco wkomponowana w ramy organizacji administracji publicznej.

Podobne wnioski wynikają z wyroku z 26 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 1803/18, w którym NSA odwołał się do orzecznictwa TSUE i wskazał: Jako że [...] została bowiem utworzona przez gminę [...] w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o celu niezarobkowym, spółka ta jest przede wszystkim osobą prawną prawa prywatnego posiadającą, według przepisów, którym podlega, pewną autonomię w stosunku do wspomnianej gminy w zakresie funkcjonowania i bieżącego własnego zarządzania.

Chociaż zakres autonomii [...] jest oczywiście ograniczony ze względu na fakt, iż kapitał spółki, w którym osoby prywatne nie mogą objąć udziałów, jest w 100% własnością gminy [...] inne czynniki mogą wskazywać na to, że owa gmina nie jest w stanie wywierać decydującego wpływu na działalność [...]. Ocena charakteru wykonywanych przez gminę czynności za pośrednictwem spółki prawa handlowego była również przedmiotem rozważań NSA, w wyroku z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 659/18: [...] utworzenie przez gminę spółki kapitałowej w celu wykonywania zadań własnych jest jedną z zasadniczych form wykonywania zadań w obszarze użyteczności publicznej.

Decyzja o powierzeniu takiej spółce wykonywania zadań publicznych przyjmuje postać uchwały organu gminy, a także dokonywa się w akcie założycielskim spółki (akcie założycielskim spółki z o.o.). Według art. 4 ust. 1 pkt 1 u. g. k., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z podmiotem od gminy niezależnym organizacyjnie i gospodarczo jego zaangażowanie w wykonywanie gminnych zdań użyteczności publicznej odbywa się na zasadach ogólnych, a więc z wykorzystaniem umowy.

W przypadku powołania do życia spółki kapitałowej w celu realizacji określonych zadań własnych gminy (art. 9 ust. 1 u. s. g.), uchwała powierzająca takiej spółce wykonywanie zadań własnych gminy stanowi podstawę zlecenia spółce wykonywania tych zadań (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2590/15).

Z powyższego wynika, że jakkolwiek w niniejszej sprawie brak było podstaw do powierzenia wykonywania zadań w drodze umowy cywilnoprawnej, to zgodzić się trzeba z organem, że relacja zobowiązaniowa to nie tylko stosunek powstały na kanwie umowy cywilnoprawnej, ale także innego rodzaju porozumień, czy też podjętych uchwał, które powodują powstanie relacji zobowiązującej strony do wzajemnego określonego zachowania. Z powołanych uprzednio przepisów ustawy o samorządzie gminnym wynika, że w celu wykonywania zadań mogą Państwo – jako jednostka samorządu terytorialnego – zawierać umowy z innymi podmiotami.

Spółka SIM nie wchodzi w skład administracji samorządowej, lecz prowadzi niezależną działalność gospodarczą – mimo, że wykonuje czynności z katalogu zadań własnych, wymienionych w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w Państwa imieniu jako jednostki samorządu terytorialnego. Spółka jest odrębnym od Państwa podmiotem gospodarczym.

W opisanej sytuacji, w przypadku transakcji wniesienia aportu do SIM, wyczerpane zostają przesłanki do uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 7 ust. 1 ustawy – transakcja zbycia nieruchomości w drodze aportu, jest niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną). Jak wskazano wyżej, w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) Gmina jako osoba prawna podlega obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych.

W tym zakresie bowiem, wykonane przez Gminę czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Jednocześnie należy wskazać, że wykonana przez Państwa czynność, opisana we wniosku, nie podlega wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. Organy władzy publicznej nie są uznawane za podatników w zakresie czynności, które mieszczą się w ramach zadań, dla realizacji których zostały one powołane, dodatkowo pod warunkiem, że czynności te nie są wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

W przypadku dostawy nieruchomości za odpłatnością (w tym wniesienia aportu) nie są realizowane zadania, dla realizacji których organy te zostały powołane. Państwa działania są w tym przypadku tożsame z działaniami każdego innego podmiotu dokonującego dostawy nieruchomości. Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzam, że wniesienie przez Państwa aportem Nieruchomości tj. działki nr 1 wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, a Państwo są w tym przypadku podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

Podsumowując, wnosząc do SIM aport w postaci Nieruchomości stanowiącej działkę nr … i znajdujące się na niej Naniesienia działają Państwo jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a nie jako organ władzy publicznej i w konsekwencji nie korzystają Państwo w tym zakresie z wyłączenia, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym transakcja zbycia Nieruchomości stanowiącej działkę nr … i znajdujące się na niej Naniesienia w drodze aportu podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.

Przechodząc z kolei do Państwa wątpliwości objętych pytaniem nr 2 wskazać należy, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim; b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady - zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części, kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 14 ustawy: Przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości do używania.

Pierwsze zasiedlenie budynku/budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku/budowli lub ich części oddano je w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku/budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika – bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z budynku, budowli. W tym miejscu należy nadmienić, że w przypadku budynków i budowli niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków - skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

Według art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Powyższy przepis wskazuje, jakie muszą zostać spełnione warunki aby sprzedaż budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Z przepisu tego wynika, że prawo do zwolnienia przysługuje wówczas, gdy w stosunku do budynków, budowli lub ich części będących przedmiotem sprzedaży nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy stanie się bezzasadne. Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania dla dostawy zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.: towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania, przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostawy budynków, budowli lub ich części, prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego obiektu. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna.

W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. Jednocześnie należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „budowli”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 524 ze zm.).

W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane: Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Stosownie do treści art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane: Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem, tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego: W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków/budowli w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych.

Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. W celu ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku VAT, należy rozstrzygnąć, czy względem naniesień posadowionych na działce nr 1 nastąpiło pierwsze zasiedlenie. Podali Państwo, że na Nieruchomości w dniu przekazania jej aportem do SIM … spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, znajdowały się Naniesienia stanowiące Państwa własność, tj. parking, który był utwardzony w części grysem, a w części asfaltem (dalej: Naniesienia).

Naniesienia znajdujące się na działce nr 1 były trwale związane z gruntem w dniu przekazania jej aportem i stanowią budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Naniesienia na Nieruchomości powstały w okresie wcześniejszym niż dwa lata przed dokonaniem transakcji aportu do Spółki. W okresie dwóch lat przed dokonaniem transakcji aportu do Spółki nie ponosili Państwo żadnych wydatków na Nieruchomość. Miało miejsce pierwsze zasiedlenie Naniesień.

Nie są Państwo w stanie wskazać konkretnej daty pierwszego zasiedlenia ze względu na braki historycznej dokumentacji, niemniej wydatki na Naniesienia (tj. utwardzenie części Nieruchomości grysem i asfaltem) zostały poniesione kilka lat temu, dawniej niż 2 lata temu i po ich poniesieniu Naniesienia były niezwłocznie przekazane do użytkowania zgodnie z ich celem. Od pierwszego zasiedlenia ww. Naniesień do dnia przekazania Nieruchomości aportem do SIM … spółki z ograniczoną odpowiedzialnością upłynął okres dłuższy niż 2 lata.

W świetle przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy, skoro - jak Państwo podali - Naniesienia znajdujące się na działce nr 1 były trwale związane z gruntem w dniu przekazania jej aportem i stanowią budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, to uznać należy, że ww. transakcja aportu stanowiła wskazaną w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy dostawę budowli. Przy czym wskazać należy, że ww. dostawa nie została dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia. Jak wynika bowiem z opisu sprawy, nastąpiło pierwsze zasiedlenie budowli znajdującej się na działce nr 1 i od pierwszego zasiedlenia ww. budowli do dnia zbycia w drodze aportu upłynął okres dłuższy niż 2 lata.

Jednocześnie - jak Państwo podali - w okresie dwóch lat przed dokonaniem transakcji aportu do Spółki nie ponosili Państwo żadnych wydatków na Nieruchomość. W świetle przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do budowli stanowiącej parking znajdujący się na działce nr 1 zostały spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku VAT określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Jak wskazano wyżej, grunt będący przedmiotem dostawy podlega opodatkowaniu według tych samych regulacji jak posadowione na nim budynki lub budowle.

W związku z powyższym – na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy – zbycie gruntu w drodze aportu oznaczonego jako działka nr 1 korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Tym samym, zbycie w drodze aportu Nieruchomości tj. działki nr 1, na której znajduje się budowla stanowiąca parking, jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT korzystającą ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy.

Podsumowując, stwierdzam, że wniesienie przez Państwa aportem Nieruchomości tj. działki nr 1 wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami (będącymi budowlą) stanowi działalność gospodarczą oraz czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, korzystającą ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy. Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

Odnosząc się do kwestii objętych pytaniem nr 3 wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy: Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie. Na podstawie art. 2 pkt 32 ustawy: Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze elektronicznej – rozumie się przez to fakturę w postaci elektronicznej wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym.

Według art. 2 pkt 32a ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie. Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy: Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

W myśl art. 106ba ustawy: W przypadku gdy faktura jest wystawiana na rzecz podatnika albo osoby prawnej niebędącej podatnikiem, podmioty te są obowiązane do podania numeru, o którym mowa odpowiednio w art. 106e ust. 1 pkt 5, pkt 24 lit. b, pkt 26 albo 27, jeżeli posługują się tym numerem na potrzeby danej czynności. Według art. 106ga ust. 1 ustawy: Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Jak stanowi art. 106ga ust. 2 ustawy: Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur: 1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju; 2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę; 3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach; 4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej; 5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s; 6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1. Stosownie do art. 106gb ust. 1 ustawy: Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Według art. 106gb ust. 8 ustawy: Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia na elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór faktury ustrukturyzowanej. W świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury. Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (np. potwierdzeniem nabycia określonych usług).

Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy. W praktyce zdarzają się również sytuacje, gdy po wystawieniu faktury następują zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera błędy. W takiej sytuacji, ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania tej faktury przez wystawienie faktury korygującej.

W myśl art. 106j ust. 1 ustawy: W przypadku gdy po wystawieniu faktury: 1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie, 2) (uchylony) 3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, 4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, 5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury – podatnik wystawia fakturę korygującą.

Z kolei stosownie do art. 106j ust. 2 ustawy: Faktura korygująca powinna zawierać: 1) (uchylony) 2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia; 2a) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy faktura korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla których nie został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur; 3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca: a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5, b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą; 4) (uchylony) 5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku należnego – odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku i sprzedaży zwolnionej; 6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 – prawidłową treść korygowanych pozycji.

Przepis art. 106j ust. 2a ustawy stanowi, że: Faktura korygująca może zawierać: 1) wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo „KOREKTA”; 2) przyczynę korekty. Na podstawie art. 106j ust. 4 ustawy: Fakturę korygującą fakturę ustrukturyzowaną wystawia się w postaci faktury ustrukturyzowanej albo faktury, o której mowa w art. 106nda ust. 1. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury, również, gdy dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, udzielono rabatu, bądź upustów i obniżek cen.

Wystawiana jest ona w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu. Istotą faktur korygujących jest więc korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy: Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

W świetle art. 29a ust. 10 ustawy: Podstawę opodatkowania obniża się o: 1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen; 2) wartość zwróconych towarów i opakowań; 3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło; 4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1. Stosownie do art. 29a ust. 13 ustawy: W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej na wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę korygującą w postaci faktury ustrukturyzowanej, z zastrzeżeniem ust. 13a-13c.

Powyższy przepis odnosi się do sytuacji, w której w wyniku korekty faktury zmniejsza się podstawa opodatkowania. Jak stanowi art. 29a ust. 14 ustawy: Przepisy ust. 13–13c stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna. Państwa wątpliwości objęte pytaniem nr 3 dotyczą ustalenia czy będą Państwo uprawnieni do wystawienia w stosunku do Faktury – faktury VAT korygującej m.in. zmniejszającej do zera kwotę podatku VAT oraz do wykazania takiej faktury korygującej w rozliczeniu VAT za miesiąc jej wystawienia i przesłania do KSeF.

Jak wynika z powyższych regulacji, fakturę korygującą wystawia się w przypadku udzielenia rabatów, obniżek cen, zwrotu sprzedawcy towarów oraz zwrotu nabywcy kwot nienależnych, a także zwrotu nabywcy zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat, podlegających opodatkowaniu (zwrotu całości lub części należności) oraz w sytuacji, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

Dopuszczalne jest zatem korygowanie „pomyłek w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury”, przy czym nie uczyniono żadnych zastrzeżeń co do charakteru tych pomyłek, mogą to być więc – co do zasady – wszelkie możliwe pomyłki. Tym samym, co do zasady, w sytuacji, gdy podatnik wystawił fakturę, natomiast po jej wystawieniu dojdzie do sytuacji, o których mowa w art. 106j ust. 1 ustawy, podatnik jest zobowiązany do skorygowania pierwotnej faktury poprzez wystawienie faktury korygującej. Istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.

Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości/ilości bądź wartości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Wskazać należy, że faktury korygujące można generalnie podzielić na te, które powodują zmniejszenie podstawy opodatkowania (tzw. faktury korygujące „in minus”) oraz te, które wywołują skutki odwrotne, tj. w wyniku ich wystawienia wartość podstawy opodatkowania ulega podwyższeniu (tzw. faktury korygujące „in plus”).

W przypadku zatem, gdy na fakturze błędnie została wykazana podstawa opodatkowania oraz kwota podatku lub stwierdzono pomyłkę w jakiekolwiek innej pozycji faktury, jedynym sposobem naprawienia tego typu błędu jest wystawienie faktury korygującej przez sprzedawcę. Korygowanie faktury w tym zakresie należy do obowiązków wystawcy faktury (sprzedawcy), który koryguje fakturę pierwotną wystawiając fakturę korygującą. Jak wynika z treści przytoczonych przepisów, podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub wykonania usługi.

Faktura jest więc dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (potwierdzeniem sprzedaży określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki). Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przeniesienie własności Nieruchomości w drodze aportu do Spółki zostało udokumentowane przez Państwa fakturą nr … wystawioną 30 września 2024 r., z wykazanym na tej fakturze podatkiem VAT należnym, skalkulowanym po stawce VAT 23% (dalej: Faktura).

Faktura została ujęta przez JST w pliku JPK_V7M za wrzesień 2024 r. i odprowadzili Państwo z tego tytułu VAT należny do urzędu skarbowego. Podali Państwo, że dane na Fakturze zostały przedstawione zgodnie z wymogami wynikającymi z ustawy o VAT (w szczególności wymogami wynikającymi z art. 106e ust. 1 oraz art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Dane takie jak nazwa Sprzedawcy i Nabywcy, ich adresy, numery NIP zostały przedstawione na ww. fakturze w sposób prawidłowy.

W analizowanej sprawie - jak rozstrzygnięto powyżej - zbycie w drodze aportu Nieruchomości tj. działki nr 1 wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami korzystało ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy.

Mając na uwadze okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że w związku z tym, że przeniesienie przez Państwa do Spółki aportem Nieruchomości tj. działki nr 1 wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami stanowiło czynność korzystającą ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy, winni Państwo wystawić fakturę korygującą w celu przywrócenia prawidłowego stanu i zastosowania ww. zwolnienia od podatku VAT.

Skorygowanie błędu polegającego na nieprawidłowym wskazaniu na fakturze kwoty podatku powinno nastąpić – zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy – poprzez wystawienie faktury korygującej, zawierającej dane określone w art. 106j ust. 2 ustawy. Powinni Państwo w fakturze korygującej skorygować wykazaną uprzednio kwotę podatku i wskazać prawidłową treść korygowanych pozycji.

Podsumowując, w związku z faktem, że sprzedaż Nieruchomości tj. działki nr 1 wraz ze znajdującymi się na niej Naniesieniami korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy, będą Państwo zobowiązani do wystawienia faktury korygującej w systemie KSeF i ujęcia ww. faktury korygującej in minus, wystawionej z powodu błędnie zastosowanej stawki VAT na fakturze pierwotnej w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił i przesłał do KSeF fakturę korygującą.

W świetle powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3, w myśl którego zobowiązani są Państwo do wystawienia faktury korygującej stawkę VAT z 23% na ZW i taka faktura powinna zostać wystawiona na bieżąco oraz wykazana w rozliczeniu VAT za miesiąc, w którym ją Państwo wystawią i prześlą do KSeF, jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy.

Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Powołane przez Państwa wyroki są rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko do niej się zawęża. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądu nie mają wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie.

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, zauważam że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k – 14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k – 14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k – 14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), lub w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.