Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
28 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie: ‒ obowiązku rozliczenia importu usług w Polsce w związku z nabyciem (…) od spółki (…) oraz ‒ zastosowania zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT do nabycia (…). Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 2 września 2026 r. (wpływ). Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
(z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku) Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Jako formę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawca wybrał podatek (…). Wnioskodawca nie jest zarejestrowany w Polsce jako czynny podatnik VAT. Na potrzeby transakcji handlowych z podmiotami z Unii Europejskiej Wnioskodawca zarejestrował się do VAT-UE. Przedmiotem niniejszego wniosku jest ustalenie, czy opisany import usług korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. Wnioskodawca zamierza zawrzeć umowę z producentem gry (…), spółką (…) z siedzibą w (…) – w ramach programu (…).
Zgodnie z punktem 1 regulaminu producenta gry (…), (…) stanowią wirtualną walutę przeznaczoną do zakupu produktów premium dostępnych w ekosystemie gry. Na podstawie tej umowy Wnioskodawca będzie nabywał (…) bezpośrednio od (…), a następnie sprzedawał je we własnym imieniu klientom (osobom fizycznym) za pośrednictwem Internetu. Pomiędzy Wnioskodawcą a spółką (…) nie będzie dochodziło do świadczenia jakichkolwiek innych usług, w szczególności usług marketingowych, reklamowych, technicznych lub pośrednictwa. Przedmiotem transakcji pomiędzy stronami będzie wyłącznie nabycie wirtualnej waluty (…). Po zakupie (…) będą przypisywane do konta Wnioskodawcy w grze (…).
Następnie, po dokonaniu sprzedaży oraz otrzymaniu zapłaty od klienta, odpowiednia liczba (…) będzie przekazywana z konta Wnioskodawcy na konto klienta przy wykorzystaniu oficjalnej funkcji transferu dostępnej w grze. (…) posiadają następujące specyficzne cechy ekonomiczne: 1. Posiadają samodzielną funkcję rozliczeniową i określoną wartość ekonomiczną w przeliczeniu na prawne środki płatnicze (…). 2. Mogą być swobodnie transferowane pomiędzy użytkownikami w ekosystemie gry. 3. Są akceptowane przez uczestników tego rynku jako dobrowolny, alternatywny środek wymiany wartości.
4. W momencie zakupu (…) użytkownik otrzymuje wyłącznie określoną liczbę jednostek wirtualnej waluty zasilających jego wirtualny portfel w grze. Sam fakt nabycia (…) nie powoduje jednoczesnego uzyskania konkretnego produktu cyfrowego, licencji ani określonej usługi elektronicznej. Dopiero w późniejszym czasie użytkownik samodzielnie podejmuje decyzję, czy oraz na jakie produkty lub usługi dostępne w ekosystemie gry wykorzysta posiadane jednostki.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej cechy ekonomiczne (…), Wnioskodawca stoi na stanowisku, że obracane jednostki spełniają przesłanki uznania za walutę wirtualną, wyczerpując definicję zawartą w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 644). Nabycie (…) będzie dokumentowane fakturami wystawianymi przez (…) z adnotacją o odwróconym obciążeniu (ang. „reverse charge”).
(…) będzie wystawiać faktury bez zagranicznego podatku od wartości dodanej, z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia (reverse charge), zgodnie z zasadami dotyczącymi transakcji pomiędzy podatnikami z różnych państw członkowskich Unii Europejskiej, a obowiązek rozliczenia podatku z tego tytułu będzie spoczywał na Wnioskodawcy jako usługobiorcy. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że prostuje omyłkę zawartą w pierwotnym wniosku w zakresie zagranicznego numeru identyfikacyjnego spółki (…), tj. we wniosku omyłkowo podano numer (…), prawidłowy … numer identyfikacyjny VAT (….) spółki (…) to (…).
Numer ten jest wskazywany przez (…) w oficjalnych danych spółki jako „VAT ID” oraz podlega weryfikacji w systemie VIES. Ponadto, w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca udzielił następujących odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania o treści: 1. Czy jest Pan podatnikiem zwolnionym od podatku VAT? Odpowiedź: Tak. Wnioskodawca jest podatnikiem korzystającym ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o VAT. Działalność gospodarczą rozpoczął (…) i do dnia złożenia niniejszego uzupełnienia nie dokonał sprzedaży; wartość sprzedaży w 2026 r. wynosi … zł. Wnioskodawca nie był podatnikiem VAT czynnym i nie zrezygnował ze zwolnienia.
2. Czy prowadzi Pan działalność zwolnioną od podatku VAT, a jeżeli tak - jaka jest podstawa prawna zwolnienia? Odpowiedź: Tak. W zakresie sprzedaży dokonywanej w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o VAT. 3. Czy jest Pan podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)? Odpowiedź: Tak. Wnioskodawca wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a zatem jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a pkt 1 lit. a tej ustawy.
Korzystanie ze zwolnienia podmiotowego nie wyłącza tego statusu na potrzeby ustalania miejsca świadczenia usług. 4. Czy (…) mają inny cel niż wykorzystywanie ich w ramach gry komputerowej? Jeżeli tak, jaki? Odpowiedź: Tak. Wszystkie (…) nabywane przez Wnioskodawcę od (…) w ramach programu (…). Służą one również do przenoszenia reprezentowanej przez nie wartości poza środowisko gry poprzez ich konwersję na (…). W tym celu użytkownik (…). Mechanizm ten działa (…). Dodatkowym celem (…) jest (…). 5. Czy (…) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce? Odpowiedź: Nie. (…) nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce.
Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w … i posługuje się … numerem identyfikacyjnym VAT (…). 6. Czy (…) posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczące w świadczeniu usług objętych wnioskiem? Odpowiedź: Nie. (…) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczącego w świadczeniu usług na rzecz Wnioskodawcy. W szczególności nie posiada w Polsce biura, pracowników ani zaplecza technicznego lub organizacyjnego uczestniczącego w tym świadczeniu. Siedziba spółki oraz zaplecze organizacyjne związane z (…) znajdują się w (…). 7. Jaki rodzaj świadczenia będzie widniał na fakturach wystawianych przez (…)?
Na fakturach wystawianych przez (…) będzie widniało świadczenie polegające na dostarczeniu określonego pakietu (…). Pozycja faktury będzie wskazywała produkt (…). Faktury będą wystawiane w …, bez … podatku od wartości dodanej, z adnotacją: „…”. Zgodnie z zasadami programu (…) faktura będzie wystawiana miesięcznie i będzie obejmować zakupy oraz wpłaty dokonane przez (…) w danym miesiącu.
Pytanie
Czy prawidłowe jest stanowisko, że opisane we wniosku nabycie (…) od spółki (…) stanowi dla Wnioskodawcy import usług, który z uwagi na specyficzne cechy ekonomiczne (…) oraz ich kwalifikację jako waluty wirtualnej korzysta ze zwolnienia przedmiotowego od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT?
Pana stanowisko w sprawie
(doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku) Zdaniem Wnioskodawcy, opisane nabycie wirtualnej waluty (…) od firmy (…) stanowi import usług, który podlega zwolnieniu przedmiotowemu z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. Uzasadnienie stanowiska: Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej. Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce, natomiast (…) posiada siedzibę w....
W konsekwencji nabycie (…) od (…) stanowi dla Wnioskodawcy import usług w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o VAT, a obowiązek rozliczenia podatku ciąży na Wnioskodawcy jako usługobiorcy zgodnie z mechanizmem odwrotnego obciążenia (reverse charge). Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT zwolnione z podatku są transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy. Zdaniem Wnioskodawcy, (…) spełniają przesłanki uznania ich za walutę wirtualną. Posiadają określoną wartość ekonomiczną, funkcję rozliczeniową, możliwość transferu pomiędzy użytkownikami oraz są akceptowane przez uczestników ekosystemu gry jako środek wymiany wartości.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 lutego 2026 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.731.2025.2.JO, w której wskazano możliwość zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT w odniesieniu do obrotu jednostkami spełniającymi definicję waluty wirtualnej. Analogiczne podejście wynika również z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności z wyroku z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Skatteverket przeciwko Davidowi Hedqvistowi.
Trybunał uznał, że transakcje dotyczące walut wirtualnych mogą korzystać ze zwolnienia właściwego dla transakcji finansowych, jeżeli dana jednostka pełni funkcję środka wymiany wartości oraz jest akceptowana przez uczestników danego systemu. W ocenie Wnioskodawcy, (…) posiadają wskazane cechy. W momencie nabycia użytkownik otrzymuje wyłącznie określoną liczbę jednostek wirtualnej waluty przypisanych do jego konta w grze. Sam fakt zakupu (…) nie powoduje nabycia konkretnego produktu cyfrowego, licencji ani określonej usługi elektronicznej. Dopiero w późniejszym czasie użytkownik samodzielnie decyduje, na jakie produkty lub usługi dostępne w ekosystemie gry wykorzysta posiadane jednostki.
Istotne znaczenie ma również fakt, że sam producent gry określa (…) w dokumentacji umownej jako „virtual currency”, wskazując, że służą one do nabywania produktów premium dostępnych w grze. Okoliczność ta dodatkowo potwierdza charakter (…) jako waluty wirtualnej. W przedstawionym modelu działalności Wnioskodawca nabywa (…) od (…), a następnie dokonuje ich dalszej odsprzedaży klientom we własnym imieniu. Przedmiotem obu transakcji pozostają te same jednostki wirtualnej waluty, a nie konkretne dobra lub usługi nabywane za ich pomocą.
Mając na uwadze opis zdarzenia przyszłego, przepisy ustawy o VAT, wskazane orzecznictwo TSUE oraz stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nabycie (…) od (…) stanowi import usług dotyczący waluty wirtualnej, który korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. Ponadto, w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że podtrzymuje stanowisko przedstawione w poz. 97 pierwotnego wniosku, zgodnie z którym nabycie (…) od (…) stanowi import usług korzystający ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.
W związku z doprecyzowaniem opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca uzupełnia uzasadnienie tego stanowiska w następujący sposób. 1. Rozpoznanie importu usług Wnioskodawca podtrzymuje stanowisko, że nabycie (…) od (…) stanowić będzie import usług w Polsce. (…) jest podatnikiem mającym siedzibę w … i nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności uczestniczącego w świadczeniu. Wnioskodawca jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT. W konsekwencji, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia będzie Polska, a podatnikiem zobowiązanym do rozpoznania importu usług będzie Wnioskodawca na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.
2. Zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT zwolnione od podatku są transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z włączeniami wskazanymi w tym przepisie. Regulacja ta stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy 2006/112/WE. Zwolnienie ustanowione w art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy 2006/112/WE obejmuje nie tylko waluty będące prawnym środkiem płatniczym.
Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14, Skatteverket przeciwko Davidowi Hedqvistowi, może ono obejmować również waluty nietradycyjne, jeżeli zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych oraz nie mają innego przeznaczenia niż pełnienie funkcji środka płatniczego. O kwalifikacji jednostki rozstrzyga zatem jej obiektywna funkcja gospodarcza, a nie nazwa, technologia albo brak statusu prawnego środka płatniczego.
W wyroku z 5 marca 2026 r. w sprawie C-472/24, Žaidimų valiuta, Trybunał uściślił, że wskazane zwolnienie nie obejmuje waluty wirtualnej, która może być wykorzystywana wyłącznie w ramach jednej gry komputerowej i nie jest akceptowana poza tym środowiskiem jako środek płatniczy za rzeczywiste towary lub usługi. Trybunał zakwalifikował wówczas odpłatne udostępnienie takich zamkniętych jednostek jako usługę świadczoną drogą elektroniczną. Wnioskodawca uwzględnia to rozstrzygnięcie, lecz wskazuje, że stan faktyczny objęty niniejszym wnioskiem różni się w elemencie, który miał zasadnicze znaczenie dla oceny Trybunału. Wszystkie (…) nabywane przez Wnioskodawcę w programie (…) (…).
Jest to oficjalny, (…). W ocenie Wnioskodawcy oznacza to, że nie występuje podstawowa cecha jednostek badanych w sprawie C-472/24, tj. ich wyłączne i nieodwracalne ograniczenie do środowiska jednej gry. (…) nie powoduje przy tym nabycia z góry określonego świadczenia konsumpcyjnego, lecz pozwala wartość wyprowadzić poza system …, przenieść ją w zewnętrznym portfelu, zbyć albo ponownie wprowadzić do tego systemu. W chwili nabycia Wnioskodawca otrzymuje określoną liczbę zbywalnych (…), a nie z góry oznaczony produkt, usługę, licencję lub funkcjonalność. Samo nabycie jednostek nie zwiększa poziomu postaci, nie modyfikuje konta gracza i nie zapewnia oznaczonej korzyści konsumpcyjnej.
Dopiero późniejsza, odrębna dyspozycja posiadacza decyduje o ich przechowaniu, przeniesieniu, wykorzystaniu do rozliczenia albo konwersji na …. Z ekonomicznego punktu widzenia przedmiotem transakcji jest więc określona liczba zamiennych jednostek reprezentujących wartość. W modelu objętym wnioskiem nabyte jednostki zostaną zrealizowane na koncie (…) Wnioskodawcy, a następnie odpowiadająca zakupowi klienta liczba zbywalnych (…) zostanie przekazana temu klientowi w grze przy użyciu oficjalnej funkcji transferu. Wnioskodawca działa we własnym imieniu i na własny rachunek: nabywa pakiety (…) od (…) i dokonuje ich dalszej odsprzedaży.
Nie świadczy na rzecz (…) odrębnych usług marketingowych, reklamowych, technicznych ani pośrednictwa, a jego wynik ekonomiczny stanowi różnica pomiędzy ceną nabycia a ceną dalszej odsprzedaży jednostek. W świetle funkcjonalnego kryterium wynikającego z wyroku C-264/14 oraz przy uwzględnieniu granicy wyznaczonej wyrokiem C-472/24, (…). W ocenie Wnioskodawcy transakcja dotycząca takich jednostek ma charakter transakcji dotyczącej waluty nietradycyjnej, objętej art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy 2006/112/WE, a w prawie krajowym zwolnieniem przewidzianym w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.
W konsekwencji Wnioskodawca podtrzymuje stanowisko, że nabycie (…) od (…) stanowi import usług, lecz ze względu na przedmiot transakcji korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe w zakresie obowiązku rozliczenia importu usług w Polsce w związku z nabyciem (…) od spółki (…) oraz nieprawidłowe w zakresie zastosowania zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT do nabycia (…).
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju. Według art. 2 pkt 1 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. W myśl art. 2 pkt 3 ustawy: Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).
Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy: Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym równie (…). Na podstawi art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 2 pkt 43 i 44 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: 43) bonie jednego przeznaczenia – rozumie się przez to bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu; 44) bonie różnego przeznaczenia – rozumie się przez to bon inny niż bon jednego przeznaczenia.
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego. Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia „czynność odpłatna”, jednakże kwestia ta była niejednokrotnie przedmiotem oceny dokonywanej przez TSUE.
W wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 (ECR 1994/3/I-743) Trybunał zauważył, że świadczenie usług jest realizowane za „wynagrodzeniem” w rozumieniu art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE.
L z dnia 13 czerwca 1977 r. Nr 145 poz. 1 ze zm.) i podlega w związku z tym opodatkowaniu tylko i wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego można mówić o wzajemnym świadczeniu polegającym na tym, że wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę za usługę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy.
Z powyższego wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi. Zauważyć przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
A zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług.
Zatem odpłatną dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany barterowej. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z powyższych przepisów wynika, że dla celów podatku VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność wykonywaną przez podatnika, która jest realizowana w sposób ciągły, dla celów zarobkowych. W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
I tak, stosownie do art. 28a ustawy: Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału: 1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; 2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich. W Polsce oraz w innych krajach UE wykonywanie takiej działalności wiąże się ze statusem podatnika VAT.
Jednak status podatnika według tej definicji nie jest, co do zasady, uzależniony od rejestracji do VAT jako podatnika VAT czynnego. Dlatego podatnikiem według tych regulacji jest podatnik VAT czynny oraz korzystający ze zwolnienia. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy: Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy: W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Z powołanych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.
Do powołanej w art. 28b ust. 1 ustawy zasady ogólnej, ustawodawca przewidział szereg zastrzeżeń, wskazując szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług. Jednakże w przedmiotowej sprawie nie mają one zastosowania. Należy jeszcze raz podkreślić, że przepis art. 28a ustawy wprowadza odrębną definicję podatnika, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Istotą tego przepisu jest odróżnienie podmiotów znajdujących się w sferze aktywności gospodarczej od konsumentów. Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą od (…). Nie jest Pan zarejestrowany w Polsce jako czynny podatnik VAT.
W zakresie sprzedaży dokonywanej w ramach działalności gospodarczej korzysta Pan ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o VAT. Na potrzeby transakcji handlowych z podmiotami z Unii Europejskiej zarejestrował się Pan do VAT-UE. Zamierza Pan zawrzeć umowę z producentem gry …, spółką (…) z siedzibą w (…) – w ramach programu (…). Jak Pan wskazał, zgodnie z punktem 1 regulaminu producenta gry (…), … stanowią wirtualną walutę przeznaczoną do zakupu produktów premium dostępnych w ekosystemie gry. Na podstawie tej umowy będzie Pan nabywał … bezpośrednio od …, a następnie sprzedawał je we własnym imieniu klientom (osobom fizycznym) za pośrednictwem Internetu.
Pomiędzy Panem a spółką … nie będzie dochodziło do świadczenia jakichkolwiek innych usług, w szczególności usług marketingowych, reklamowych, technicznych lub pośrednictwa. Przedmiotem transakcji pomiędzy stronami będzie wyłącznie nabycie wirtualnej waluty... Po zakupie (…) będą przypisywane do Pana konta w grze... Następnie, po dokonaniu sprzedaży oraz otrzymaniu zapłaty od klienta, odpowiednia liczba … będzie przekazywana z Pana konta na konto klienta przy wykorzystaniu oficjalnej funkcji transferu dostępnej w grze.
Wskazał Pan, że (…) posiadają następujące specyficzne cechy ekonomiczne: ‒ posiadają samodzielną funkcję rozliczeniową i określoną wartość ekonomiczną w przeliczeniu na prawne środki płatnicze (PLN/EUR); ‒ mogą być swobodnie transferowane pomiędzy użytkownikami w ekosystemie gry; ‒ są akceptowane przez uczestników tego rynku jako dobrowolny, alternatywny środek wymiany wartości; ‒ w momencie zakupu (…) użytkownik otrzymuje wyłącznie określoną liczbę jednostek wirtualnej waluty zasilających jego wirtualny portfel w grze. Wszystkie (…) nabywane przez Pana od (…) w ramach programu (…) (…). Ponadto, jak Pan podał, (…) nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce.
Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w … i posługuje się … numerem identyfikacyjnym VAT (…). (…) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczącego w świadczeniu usług na Pana rzecz. W szczególności nie posiada w Polsce biura, pracowników ani zaplecza technicznego lub organizacyjnego uczestniczącego w tym świadczeniu. Siedziba spółki oraz zaplecze organizacyjne związane z programem (…) znajdują się w ... Na fakturach wystawianych przez (…) będzie widniało świadczenie polegające na dostarczeniu określonego pakietu …. Pozycja faktury będzie wskazywała produkt (…).
Faktury będą wystawiane w …, bez … podatku od wartości dodanej, z adnotacją: (…). Zgodnie z zasadami programu (…) faktura będzie wystawiana miesięcznie i będzie obejmować zakupy oraz wpłaty dokonane przez (…) w danym miesiącu.
W tej sprawie aby ustalić czy będzie miał Pan obowiązek rozliczenia importu usług w Polsce w związku z planowanym nabyciem (…) od spółki (…) w pierwszej kolejności należy wskazać, że jak stanowi art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 644 ze zm.): Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej – rozumie się przez to cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest: a) prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej, b) międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące, c) pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, d) instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, e) wekslem lub czekiem - oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.
Z przytoczonej wyżej definicji walut wirtualnych wynika, że nie stanowią one pieniędzy ani wartości pieniężnych. Mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do planowanego nabycia (…) bezpośrednio od (…), a następnie sprzedaży klientom (osobom fizycznym) za pośrednictwem Internetu, będzie działał Pan w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Jednocześnie wskazać należy, że (…) nie stanowią towaru, tym samym nie będą stanowiły dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Jak Pan podał, będzie Pan nabywał (…) bezpośrednio od (…) z siedzibą w…. (…) nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce.
Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w … i posługuje się … numerem identyfikacyjnym VAT (…). (…) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczącego w świadczeniu usług na Pana rzecz. Siedziba spółki oraz zaplecze organizacyjne związane z programem (…) znajdują się w (…). Ponadto spełniła Pan przesłanki wynikające z art. 28a ustawy i jest podatnikiem w rozumieniu tego przepisu. W konsekwencji miejsce świadczenia ww. usługi należy ustalić na podstawie zasady ogólnej, wyrażonej w art. 28b ust. 1 ustawy, czyli w miejscu w którym usługobiorca (Pan) posiada siedzibę działalność gospodarczej. Tym samym, ww. usługi będą opodatkowane w Polsce.
Jednocześnie, na podstawie art. 2 pkt 9 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4. Według art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy: Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4, b) usługobiorcą jest: w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4, w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4; Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy: W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje na sytuację, w której podatnikiem staje się nabywca usługi, jeśli dokonał on nabycia usługi od usługodawcy spoza terytorium Polski. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, wprowadza mechanizm, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Przesłanką rozliczenia podatku VAT przez usługobiorcę na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy względem usług jest spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy.
Jak wynika z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy warunkiem niezbędnym do tego, aby w przypadku nabycia usług podatnikiem stał się usługobiorca jest, aby dokonującym ich świadczenia na terytorium kraju był podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju. Jednocześnie, aby wystąpił import usług musi wystąpić czynność stanowiąca usługę i miejscem świadczenia tej usługi musi być terytorium Polski.
Przechodząc do Pana wątpliwości należy wskazać, że w świetle powołanych przepisów z tytułu planowanego nabycia … od … z siedzibą w …, która nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, będzie Pan zobowiązany do rozpoznania importu usług w rozumieniu art. 2 pkt 9 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.
W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy: Zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną. Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Zgodnie z art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
W myśl art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawne środki płatnicze, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość numizmatyczną.
Potwierdzeniem powyższego jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej ....na walutę tradycyjną i odwrotnie. W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na walutę wirtualną „....” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta, a ceną po jakiej jest sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku na mocy art. 135 ust. 1 lit. e) Dyrektywy 2006/112/WE.
Co istotne, tezy wyroku nie ograniczają się wyłącznie do waluty ....i dotyczą (po spełnieniu warunków wskazanych w wyroku) także innych walut nietradycyjnych. W pkt 49 wyroku TSUE stwierdził bowiem, że: (...) transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe.
TSUE stwierdził, również, że: (...) z kontekstu i celu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy wynika, że wykładnia tego przepisu, według której obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby go skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty ....jest funkcja środka płatniczego oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych przedsiębiorców.
W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty ... i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom (pkt 51-53 wyroku).
W tym miejscu należy zauważyć, że co prawda powołany wyżej wyrok TSUE w sprawie Hedqvist C-264/14 dotyczy wirtualnej waluty „....”, jednakże w ocenie tut. organu, stanowisko TSUE przedstawione w tym wyroku zachowuje swoją aktualność w odniesieniu do innych walut wirtualnych. W analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 marca 2026 r. w sprawie C-472/24, powołane również przez Pana we własnym stanowisku.
Spór w przedmiocie którego zapadło ww. orzeczenie dotyczył możliwości zastosowania zwolnienia z podatku VAT w przypadku transakcji polegających na kupnie i sprzedaży jednostek waluty wirtualnej (zwanej „złotem”), wykorzystywanej wyłącznie w grze wideo „....”. Chodziło o transakcje polegające na wymianie pewnych jednostek („złota”), uznawanych przez podatnika za walutę wirtualną, na walutę realną. Sąd odsyłający dodatkowo zastanawiał się również, czy ww. jednostki waluty wirtualnej mogą być kwalifikowane jako „bon”, w szczególności „bon różnego przeznaczenia”.
W ww. wyroku TSUE orzekł, że: 1) Artykuł 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że: transakcje polegające na wymianie walut realnych w celu zapłaty za jednostki wirtualnej waluty, która może być wykorzystywana wyłącznie w grach wideo dostępnych online, nie są objęte przewidzianym w tym przepisie zwolnieniem z podatku od wartości dodanej.
2) Artykuł 30a dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2016/1065, należy interpretować w ten sposób, że: jednostki wirtualnej waluty, która może być wykorzystywana wyłącznie w grach wideo dostępnych online, gdy zapewniają dostęp do niektórych funkcji w ramach tej gry, nie są objęte zakresem pojęcia „bonu”, a w szczególności pojęcia „bonu różnego przeznaczenia” w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym podatek od wartości dodanej od tych transakcji powinien być pobierany zgodnie z zasadą ogólną przewidzianą w art. 73 wspomnianej dyrektywy.
W uzasadnieniu ww. wyroku TSUE przypomniał, że zwolnienie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, może obejmować transakcje dotyczące walut nierealnych, jeżeli są spełnione dwie kumulatywne przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako środek alternatywny wobec prawnych środków płatniczych, a po drugie, waluty te nie mają innego celu niż środek płatności.
TSUE wskazał również, że: 28 Z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że „złoto” nie ma innego celu niż wykorzystywanie go w ramach gry wideo dostępnej online i że w związku z tym nie stanowi ono, poza środowiskiem gry, akceptowanej waluty jako środka płatniczego w celu nabywania rzeczywistych towarów lub usług. Ponadto stwierdzenie to wydaje się znajdować potwierdzenie w fakcie, że warunki korzystania z tej gry przewidują w istocie, że produkty związane z tą grą, do których zalicza się „złoto”, nie należą do graczy. W tych okolicznościach, z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający, „złoto” nie spełnia zatem przesłanek, o których mowa w pkt 26 niniejszego wyroku.
29 W konsekwencji transakcje kupna i sprzedaży „złota” nie mogą być zwolnione z podatku na podstawie art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT. Z orzeczenia TSUE C-472/24 wynika zatem, że nie każde wirtualne aktywo może być traktowane jako waluta wirtualna i korzystać ze zwolnienia z podatku VAT. Kluczowe znaczenie ma to, czy dane aktywo pełni funkcję środka płatniczego w obrocie gospodarczym.
Argument ten wynika z wcześniejszego orzeczenia TSUE w sprawie C-264/14. Trybunał orzekł, że transakcje dotyczące walut nierealnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe (pkt 49 wyroku C-264/14).
Tym samym zwolnienie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, może obejmować transakcje dotyczące walut nierealnych, jeżeli są spełnione dwie kumulatywne przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako środek alternatywny wobec prawnych środków płatniczych, a po drugie, waluty te nie mają innego celu niż środek płatności (pkt 26 wyroku C-472/24). Z opisu całokształtu okoliczności sprawy wynika, że … pełnią rolę środka płatniczego w grze komputerowej – pozwalają na nabywanie produktów lub usług dostępnych w ekosystemie gry. … mogą być swobodnie transferowane pomiędzy użytkownikami w ekosystemie gry.
(…) są akceptowane przez uczestników tego rynku jako dobrowolny, alternatywny środek wymiany wartości. Wszystkie (…). Służą (…). (…) w swoich oficjalnych materiałach przedstawia ten mechanizm jako sposób wymiany (…) pozwalający na obrót reprezentowaną przez nie wartością poza środowiskiem gry. Pana zdaniem, dodatkowym celem zbywalnych (…) jest (…). Zatem (…) nie są prawnie dopuszczonym środkiem płatniczym i nie mają wartości poza systemem gry – możliwa jest ich wymiana na polski złoty lub inne waluty (poprzez sprzedaż w modelu opisanym powyżej), jednak sama waluta nie ma wartości poza grą.
Jednocześnie jak wynika z okoliczności sprawy, w samej grze waluta ta stanowi środek płatniczy – jest przeznaczona do zakupu produktów premium dostępnych w ekosystemie gry. Z przedstawionych okoliczności wynika zatem, że (…) nie mają innego celu niż wykorzystywanie ich w ramach gier komputerowych i że w związku z tym nie stanowią one, poza środowiskiem gry, akceptowanej waluty jako środka płatniczego w celu nabywania rzeczywistych towarów lub usług. Tym samym w świetle powyższego orzecznictwa TSUE nie można przyjąć, że nabywane przez Pana usługi będą stanowiły transakcje finansowe dotyczące walut, które na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, będą korzystały ze zwolnienia od podatku VAT.
Z przestawionych okoliczności wynika, że sprzedaż (…) (transakcja polegająca na wymianie waluty realnej (…) – celu zapłaty za …), która może być wykorzystana wyłącznie w grze komputerowej, nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy. W świetle powyższego należy uznać, że sprzedaż (…), będzie stanowiła usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, która nie jest objęta zwolnieniem od tego podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy i będzie podlegała opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT w przypadku, gdy miejscem świadczenia a zarazem opodatkowania tej usługi jest terytorium Polski.
Wskazać również należy, że (…) nie jest objęta zakresem pojęcia „bonu”, a w szczególności pojęcia „bonu różnego przeznaczenia” w rozumieniu ustawy. Nie służy zatem podobnie jak bon, przysporzeniu późniejszej korzyści w postaci usługi, która nie została jeszcze określona. Wobec powyższego, w związku z obowiązkiem rozpoznania przez Pana importu usług z tytułu planowanego zakupu (…) od (…) z siedzibą w (…), który nie będzie objęty zwolnieniem, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, będzie Pan zobowiązany do opodatkowania importu ww. usług i rozliczenia podatku zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego na terytorium Polski.
Tym samym, Pana stanowisko w zakresie obowiązku rozliczenia importu usług w Polsce w związku z nabyciem (…) od spółki (…) uznałem za prawidłowe. Natomiast, Pana stanowisko, z którego wynika, że ww. import usług korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT, jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym, Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Odnośnie powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Zatem powołana interpretacja indywidualna nie może mieć wpływu na ocenę prawną rozpatrzonej sprawy.
Jednocześnie wyjaśniam, że interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒ Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji. ‒ Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ‒ Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒ w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo ‒ w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.