Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Wróć do art. 83
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 9 listopada 2026 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.862.2026.1.KT

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaZastosowanie przez Wnioskodawcę stawki VAT 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT do dostawy części lub wyposażenia jednostki pływającej, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania przez Pana stawki VAT 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT do dostawy części lub wyposażenia jednostki pływającej, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą obejmującą produkcję oraz sprzedaż towarów stanowiących części lub elementy wyposażenia jednostek pływających. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca dokonuje oraz dokonywał w przeszłości dostaw towarów przeznaczonych do jednostek pływających, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Analogiczne dostawy Wnioskodawca zamierza realizować również w przyszłości. Towary będące przedmiotem dostaw stanowią części lub elementy wyposażenia, przeznaczone do wbudowania w określoną jednostkę pływającą albo służące jej eksploatacji.

Na moment dokonania dostawy znane jest przeznaczenie towarów, w tym możliwe jest ich przyporządkowanie do konkretnego projektu budowy, remontu, przebudowy, modernizacji albo wyposażenia jednostki pływającej. Bezpośrednim nabywcą towarów od Wnioskodawcy jest spółka z o.o. z siedzibą w Polsce (dalej jako „Nabywca”), prowadząca działalność gospodarczą obejmującą wykonywanie specjalistycznych prac związanych z budową, remontem, przebudową, modernizacją oraz wyposażaniem jednostek pływających. W odniesieniu do transakcji objętych niniejszym wnioskiem, Nabywca nie nabywa towarów od Wnioskodawcy w celu ich zwykłej dalszej odsprzedaży w niezmienionym stanie.

Towary są każdorazowo wykorzystywane przez Nabywcę przy wykonywaniu określonego zakresu prac na jednostce pływającej, w szczególności są one montowane lub wbudowywane w statek przez pracowników Nabywcy. Transakcje objęte niniejszym wnioskiem nie obejmują przypadków, w których Nabywca dokonuje odrębnej dalszej sprzedaży towarów nabytych od Wnioskodawcy. W odniesieniu do transakcji objętych wnioskiem wartość nabytych części i wyposażenia jest uwzględniana jako element wynagrodzenia za świadczenie kompleksowe, wykonywane przez Nabywcę, a nie jako wynagrodzenie z tytułu odrębnej dostawy tych towarów. W praktyce współpraca może przebiegać według jednego z dwóch schematów.

Schemat I – Nabywca jako podwykonawca stoczni W pierwszym modelu Nabywca występuje jako podwykonawca określonego zakresu prac wykonywanych na jednostce pływającej, a jego bezpośrednim kontrahentem jest stocznia realizująca budowę, remont, przebudowę, modernizację lub wyposażenie statku. W takim modelu struktura współpracy przedstawia się następująco: Wnioskodawca → Nabywca (podwykonawca) → stocznia (wykonawca projektu). Przy czym towary nabyte od Wnioskodawcy nie są przez Nabywcę odsprzedawane stoczni jako odrębne towary. Są one wykorzystywane przez Nabywcę przy realizacji jego własnego zakresu prac na statku i w ich ramach montowane lub wbudowywane w jednostkę pływającą.

Schemat II – Nabywca jako podwykonawca w strukturze obejmującej podmiot powiązany W drugim modelu bezpośrednim kontrahentem Nabywcy jest podmiot powiązany kapitałowo lub organizacyjnie z Nabywcą, który z kolei zawiera umowę z armatorem, właścicielem statku lub stocznią. W takim modelu struktura współpracy przedstawia się następująco: Wnioskodawca → Nabywca (podwykonawca) → podmiot powiązany z Nabywcą → armator/właściciel/stocznia. Również w tym przypadku Nabywca nie dokonuje zwykłej dalszej odsprzedaży towarów nabytych od Wnioskodawcy.

Towary są faktycznie wykorzystywane przez Nabywcę w ramach wykonywanego przez niego zakresu prac na jednostce pływającej i są montowane lub wbudowywane w statek przez jego pracowników. Rozliczenie wartości tych towarów następuje jako element świadczenia kompleksowego wykonywanego przez Nabywcę, a nie jako odrębna transakcja sprzedaży towarów. W obu opisanych modelach rola Nabywcy ma zatem charakter wykonawczy lub podwykonawczy, a nie handlowy. Nabywca jest podmiotem faktycznie wykorzystującym towary dostarczane przez Wnioskodawcę w procesie budowy, remontu, przebudowy, modernizacji lub wyposażania jednostki pływającej.

Na potrzeby niniejszego wniosku należy przyjąć, że: 1. jednostki, do których przeznaczone są towary, należą do jednostek wymienionych w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT; 2. towary stanowią części tych jednostek albo ich wyposażenie; 3. towary są faktycznie wbudowywane w te jednostki lub służą ich eksploatacji; 4. montaż lub wbudowanie towarów wykonywane jest przez pracowników Nabywcy w ramach realizowanego przez niego zakresu prac; 5. Nabywca nie nabywa towarów w celu ich zwykłej dalszej odsprzedaży; 6. wartość towarów jest rozliczana jako element wynagrodzenia za świadczenie kompleksowe, wykonywane przez Nabywcę.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania stawki VAT 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT do dostawy części lub wyposażenia jednostki pływającej, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, jeżeli bezpośrednim nabywcą tych towarów jest podmiot występujący jako wykonawca lub podwykonawca określonego zakresu prac przy budowie, remoncie, przebudowie, modernizacji lub wyposażaniu statku, który sam faktycznie wykorzystuje nabyte towary przy wykonywaniu tych prac i montuje lub wbudowuje je w jednostkę pływającą, nie dokonując ich dalszej odsprzedaży jako odrębnych towarów?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, dostawy części lub wyposażenia jednostek pływających korzystają ze stawki VAT 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, ponieważ bezpośrednim nabywcą tych towarów był oraz będzie w przyszłości podmiot, który faktycznie wykorzystuje je przy wykonywaniu własnego zakresu prac na jednostce pływającej i sam montuje lub wbudowuje je w tę jednostkę. Dla zastosowania tej preferencji nie ma znaczenia, że Nabywca nie jest armatorem ani właścicielem statku, skoro spełnione są ustawowe przesłanki dotyczące rodzaju towaru, rodzaju jednostki oraz sposobu wykorzystania towaru.

Art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT nie ustanawia bowiem podmiotowego warunku stosowania stawki 0%, w szczególności nie wymaga, aby nabywcą towarów był armator, właściciel statku albo inny określony ustawowo podmiot. Warunki zastosowania preferencji zostały sformułowane przez ustawodawcę przedmiotowo i dotyczą rodzaju towaru, rodzaju jednostki pływającej oraz sposobu wykorzystania towaru. 1. Literalne brzmienie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw części do jednostek pływających, o których mowa w pkt 1, oraz wyposażenia tych jednostek, jeżeli są w nie wbudowywane lub służą ich eksploatacji.

Z treści przepisu wynikają zatem następujące warunki zastosowania stawki 0%: 1) musi dojść do dostawy towarów; 2) towary muszą stanowić części jednostki pływającej albo jej wyposażenie; 3) towary muszą dotyczyć jednostki wymienionej w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT; 4) części lub wyposażenie muszą być wbudowywane w tę jednostkę albo służyć jej eksploatacji. Przepis nie ustanawia natomiast warunku odnoszącego się do statusu nabywcy.

W szczególności ustawodawca nie zastrzegł, aby: - dostawa następowała wyłącznie na rzecz armatora; - nabywcą musiał być właściciel statku; - nabywcą musiała być stocznia realizująca całość procesu budowy statku; - dostawa musiała odbywać się na ostatnim etapie łańcucha dostaw; - nabywca musiał być podmiotem eksploatującym jednostkę po zakończeniu jej budowy lub remontu. Sformułowanie „jeżeli są w nie wbudowywane” odnosi się do sposobu wykorzystania części lub wyposażenia, nie zaś do statusu podmiotu dokonującego ich wbudowania. Ustawodawca posłużył się konstrukcją przedmiotową i funkcjonalną.

Jeżeli zatem część jest rzeczywiście wbudowywana w odpowiednią jednostkę albo wyposażenie służy jej eksploatacji, spełniona zostaje przesłanka wskazana wprost w ustawie. Wprowadzenie dodatkowego warunku, zgodnie z którym nabywcą musiałby być armator albo właściciel statku, oznaczałoby uzupełnienie przepisu o przesłankę, której ustawodawca w nim nie zamieścił. 2. Pierwszeństwo wykładni językowej w prawie podatkowym Na gruncie prawa podatkowego podstawowe znaczenie należy przypisać wykładni językowej. Normy dotyczące stawek podatkowych powinny być możliwe do ustalenia przez podatnika na podstawie tekstu ustawy.

Wynika to również z art. 217 Konstytucji RP, zgodnie z którym określanie m.in. przedmiotów opodatkowania oraz stawek podatkowych następuje w drodze ustawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że proces wykładni powinien rozpoczynać się od zastosowania dyrektyw językowych, zaś do wykładni systemowej i funkcjonalnej należy sięgać wtedy, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznego rezultatu albo dla jego dodatkowego potwierdzenia.

W kontekście powyższego wskazać należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2021 r., II FSK 979/21, w którym wskazano, iż: „zgodnie z zasadą pierwszeństwa wykładni językowej w procesie wykładni prawa, należy w pierwszej kolejności zastosować dyrektywy wykładni językowej, a dopiero w przypadku dalszych wątpliwości lub w celu wzmocnienia wyniku wykładni językowej, sięgać kolejno po wykładnię systemową lub funkcjonalną.

W prawie podatkowym pogląd ten znajduje swoje oparcie w art. 217 Konstytucji RP, w myśl którego nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy”. Na uwadze należy mieć również wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2023 r., II FSK 31/21, na podstawie którego sformułować można pogląd, iż wykładnia językowa jest podstawowym narzędziem interpretacji ustaw podatkowych. Dopiero gdy nie daje ona jednoznacznych wyników, dopuszczalne jest odwołanie się do metod wykładni systemowej i celowościowej.

Ponadto, dla określenia przedmiotu opodatkowania niezbędne jest zastosowanie wykładni systemowej wewnętrznej, zwracając uwagę na definicje zawarte w samej ustawie podatkowej. Z powyższym koresponduje wyrok NSA (7 sędziów) z dnia 14 lutego 2000 r., sygn. FSA 2/00, ONSA 2001/2/49, według którego: „Przy stosowaniu wykładni językowej jako dominującej metody interpretacji przepisów prawa podatkowego pierwszeństwo przyznaje się definicjom legalnym tekstu prawnego, nie ma bowiem innych silniejszych reguł służących ustalaniu znaczenia zwrotów użytych w przepisach prawnych.

W dalszej kolejności, gdy brak definicji legalnych, należy stosować reguły znaczeniowe języka prawniczego (orzecznictwa i doktryny), mając z jednej strony na względzie ewentualne związanie cudzą decyzją interpretacyjną w konkretnej sprawie, z drugiej natomiast strony zgodność doktryny w danej akurat sprawie. Dopiero w przypadku braku definicji legalnych i niemożności odwołania się do reguł języka prawniczego – przychodzi kolej na sięgnięcie do reguł znaczeniowych języka powszechnego zawartego z słownikach języka polskiego.

Z założeń językowej racjonalności prawodawcy, m.in. Trybunał Konstytucyjny wyprowadza regułę, że jeżeli przepis, jednoznacznie w danym języku formułuje normę postępowania, to tak właśnie należy dany przepis rozumieć (uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 lutego 1996 r. W. 11/95). W sytuacji zatem gdy zawodzi wykładnia językowa, dopuszczalne jest w prawie podatkowym sięganie do wykładni systemowej mającej aspekt wewnętrzny i zewnętrzny (por. np. A. Gomułowicz, w pracy zbiorowej pt. Podatki i prawo podatkowe, wyd. IV, Ars boni et aequi, Poznań 2000, str. 120 i n.), a zupełnie wyjątkowo do reguł wykładni celowościowej, zawierającej elementy oceniające i wartościujące”.

Z kolei w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2000 r., I KZP 16/00 stwierdzono, iż: „pierwszoplanową metodą wykładni tekstu prawnego jest metoda językowa. Zawsze punktem wyjścia w procesie wykładni powinna być analiza kontekstu językowego danego przepisu; jeżeli przepis jednoznacznie formułuje normę postępowania, to tak właśnie należy ów przepis rozumieć. Pierwszeństwo językowych reguł wykładni jest wręcz podstawowym warunkiem funkcjonowania prawa w państwie prawnym. Podobną rangę nadaje się założeniu o racjonalnym działaniu ustawodawcy w procesie stanowienia prawa.

Jeśli wbrew jasnemu pod względem językowym sformułowaniu przepisu, nadawałoby mu się jakieś inne znaczenie, aniżeli to oczywiste znaczenie językowe, wówczas rola ustawodawcy byłaby li tylko pozorna”. Przenosząc powyższe na grunt rozważań, mających za przedmiot art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, stwierdzić należy, iż przepis ten nie uzależnia zastosowania stawki 0% od tego, czy nabywcą części lub wyposażenia jest armator, stocznia, właściciel jednostki pływającej, jej użytkownik czy też inny podmiot uczestniczący w procesie jej budowy, przebudowy albo wyposażania. Przepis ustanawia jedynie przesłanki przedmiotowe, nie zaś podmiotowe.

W konsekwencji decydujące znaczenie ma rodzaj i przeznaczenie dostarczonego towaru oraz jego związek z jednostką pływającą objętą art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a nie formalny status nabywcy. W analizowanym przypadku wynik wykładni językowej jest jednoznaczny – w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT nie ustanowiono warunku, aby dostawa następowała wyłącznie na rzecz armatora lub właściciela statku. Nie jest zatem zasadne wykreowanie takiego warunku wyłącznie przy zastosowaniu wykładni celowościowej lub funkcjonalnej. Ścisłe interpretowanie regulacji dotyczących preferencyjnej stawki podatku oznacza konieczność wymagania spełnienia wszystkich przesłanek ustanowionych przez ustawodawcę.

Nie może natomiast prowadzić do rozszerzającej wykładni ograniczeń preferencji i ustanawiania dodatkowych przesłanek nieprzewidzianych w ustawie. 3. Wykładnia systemowa art. 83 ustawy o VAT Za przedstawionym stanowiskiem przemawia również wykładnia systemowa wewnętrzna. W art. 83 ust. 1 ustawy o VAT ustawodawca w innych przypadkach posługuje się wprost kryterium „bezpośredniości”, jeżeli zamierza uzależnić zastosowanie stawki 0% od szczególnego związku pomiędzy świadczoną usługą a określonym podmiotem lub potrzebami jednostki. Przykładowo w art. 83 ust. 1 pkt 9, 9a, 10 i 17 ustawy o VAT, ustawodawca używa sformułowań odnoszących się do usług świadczonych „bezpośrednio” na określone potrzeby.

Brak analogicznego zastrzeżenia w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT powinien być uznany za normatywnie istotny. Gdyby wolą ustawodawcy było ograniczenie stawki 0% wyłącznie do dostaw realizowanych „bezpośrednio” na rzecz armatora, właściciela statku lub innego odbiorcy ostatecznego, mógł posłużyć się takim sformułowaniem wprost. 4. Historia legislacyjna przepisu Istotnego znaczenia nabiera historia legislacyjna art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Do 31 grudnia 2016 r. art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT odnosił się do „dostaw armatorom morskim” określonych jednostek pływających.

Ustawą z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych, dokonano istotnej przebudowy art. 83 ust. 1 pkt 1–4 ustawy o VAT. Przepisy w nowym brzmieniu weszły w życie 1 stycznia 2017 r. W wyniku nowelizacji zrezygnowano w art. 83 ust. 1 pkt 1 z podmiotowego określenia dostaw jako dostaw dokonywanych „armatorom morskim”, do którego pkt 3 odwoływał się poprzez wskazanie jednostek wymienionych w pkt 1, a jednocześnie art. 83 ust. 1 pkt 3 został sformułowany w obecnej, przedmiotowo-funkcjonalnej postaci, w której istotne jest to, czy części lub wyposażenie są wbudowywane w odpowiednią jednostkę lub służą jej eksploatacji.

Historia legislacyjna potwierdza, że zmiana ta była świadoma. W uzasadnieniu projektu ustawy wskazano, że celem projektowanych regulacji jest szersze stosowanie stawki VAT 0% w odniesieniu do szeroko rozumianej produkcji okrętowej i komplementarnej. Projektodawca wskazywał również na zamiar jak najpełniejszego wykorzystania możliwości przewidzianych przez dyrektywę VAT. Co szczególnie istotne, w uzasadnieniu projektu wprost wskazano na zamiar odejścia od warunku dostawy jednostek pływających na rzecz armatorów morskich jako warunku ograniczającego stosowanie preferencji.

Jednocześnie w odniesieniu do art. 83 ust. 1 pkt 3 wskazano, że zastosowanie stawki 0% ma dotyczyć dostaw części i wyposażenia, jeżeli są one wbudowywane w odpowiednie jednostki albo służą ich eksploatacji. Szczególne znaczenie ma przy tym fragment uzasadnienia, zgodnie z którym rozwiązanie to „będzie korzystne przede wszystkim dla stoczni, ponieważ poprawi się ich płynność finansowa (zamawiane części i wyposażenie do większej liczby statków byłoby kupowane przez stocznie w cenach netto)”.

Uzasadnienie projektu zakłada zatem wprost, że nabywcą części i wyposażenia korzystających ze stawki 0% może być stocznia, a więc podmiot budujący lub wyposażający statek, który nie musi być jego armatorem ani właścicielem. Nie można zatem interpretować obecnej regulacji w sposób, który prowadziłby do faktycznego odtworzenia zniesionego ograniczenia podmiotowego, tym razem przez posłużenie się niewystępującymi w ustawie pojęciami „odbiorcy ostatecznego” lub „ostatniego etapu obrotu”.

5. Funkcja art. 83 ust. 1 pkt 3 w procesie budowy statku oraz status stoczni i wykonawcy jako nabywcy części Za stanowiskiem Wnioskodawcy przemawia również funkcja art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w procesie budowy, remontu i wyposażania statków. W typowym modelu gospodarczym stocznia występuje jako wykonawca budowy statku, a nie jako jego armator. W zależności od konstrukcji konkretnego kontraktu oraz prawa właściwego, może również nie być właścicielem budowanej jednostki.

Jednocześnie to właśnie stocznia, a także wykonawcy i podwykonawcy realizujący określone zakresy prac na statku, nabywają części i wyposażenie niezbędne do wykonania powierzonych im prac, które następnie są przez nich montowane lub wbudowywane w jednostkę pływającą. Ustawa o VAT odrębnie reguluje dostawę samej jednostki pływającej oraz dostawę części i wyposażenia do tej jednostki.

Dostawa jednostki pływającej, spełniającej przesłanki ustawowe, objęta jest regulacją art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, natomiast art. 83 ust. 1 pkt 3 odnosi się do dostaw części i wyposażenia dokonywanych na etapie budowy, remontu, przebudowy, modernizacji lub wyposażania jednostki, jeżeli części te są w nią wbudowywane lub służą jej eksploatacji. Gdyby przyjąć, że art. 83 ust. 1 pkt 3 może mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku dostawy części bezpośrednio na rzecz armatora lub właściciela statku, regulacja ta zostałaby w znacznym zakresie pozbawiona praktycznego znaczenia w odniesieniu do procesu budowy nowych jednostek.

W typowym modelu, dostawca części dokonuje bowiem ich dostawy nie na rzecz właściciela czy armatora statku, lecz na rzecz stoczni albo wykonawcy/podwykonawcy określonego zakresu prac, który wykorzystuje je przy realizacji własnego świadczenia i wbudowuje w statek. Późniejsza dostawa, dokonywana przez stocznię na rzecz armatora, dotyczy już gotowej jednostki pływającej i podlega odrębnej regulacji art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a nie art. 83 ust. 1 pkt 3. Analogiczny problem powstaje w przypadku remontu, przebudowy, modernizacji lub wyposażania istniejącej jednostki.

W typowym modelu gospodarczym armator lub właściciel statku zleca wykonawcy wykonanie określonego zakresu prac, natomiast to wykonawca – w ramach realizowanego przez siebie świadczenia – nabywa części i materiały konieczne do wykonania tych prac, a następnie montuje je lub wbudowuje w statek. Armator lub właściciel jednostki nabywa w takim przypadku od wykonawcy rezultat określonych prac lub kompleksowe świadczenie, którego elementem jest wykorzystanie odpowiednich części i wyposażenia.

Przyjęcie, że stawka 0% z art. 83 ust. 1 pkt 3 może znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy części nabywa bezpośrednio armator lub właściciel statku, prowadziłoby zatem do premiowania modelu transakcyjnego niedostosowanego do typowych realiów gospodarczych. W skrajnym ujęciu uzyskanie preferencji wymagałoby, aby armator lub właściciel najpierw sam nabył części, a następnie przekazał je wykonawcy realizującemu prace na statku, mimo że to wykonawca posiada organizacyjne i techniczne kompetencje do realizacji tych prac oraz faktycznie wykorzystuje dane części poprzez ich montaż lub wbudowanie w jednostkę.

Takie rozumienie przepisu prowadziłoby do rezultatu trudnego do pogodzenia zarówno z gospodarczą funkcją art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, jak i z materiałami legislacyjnymi dotyczącymi nowelizacji z 2016 r. W uzasadnieniu projektu wprost wskazano bowiem, że rozwiązanie to ma być korzystne dla stoczni, ponieważ części i wyposażenie przeznaczone do większej liczby statków miały być przez stocznie nabywane w cenach netto. Uzasadnienie projektu nowelizacji ustawy VAT zakładało zatem praktyczne zastosowanie stawki 0% już na etapie zaopatrywania stoczni w części i wyposażenie, a więc przed późniejszą dostawą gotowej jednostki na rzecz armatora.

Potwierdza to, że ustawodawca nie utożsamiał podmiotu uprawnionego do nabycia części ze stawką 0% wyłącznie z armatorem lub właścicielem statku. Funkcjonalnie analogicznie należy oceniać sytuację wykonawcy lub podwykonawcy prac stoczniowych, który nabywa części na potrzeby realizowanego przez siebie zakresu prac, a następnie sam, przy pomocy swoich pracowników, montuje je lub wbudowuje w konkretną jednostkę pływającą. Taki podmiot nie jest bowiem zwykłym pośrednikiem handlowym w obrocie towarami, lecz podmiotem faktycznie wykorzystującym dostarczone części, zgodnie z ich przeznaczeniem, określonym w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Z punktu widzenia funkcji tego przepisu, decydujące znaczenie powinno mieć zatem to, czy nabywca rzeczywiście wykorzystuje nabyte części lub wyposażenie w procesie budowy, remontu, przebudowy, modernizacji lub wyposażania statku oraz czy części te są faktycznie wbudowywane w odpowiednią jednostkę albo służą jej eksploatacji, a nie to, czy nabywca posiada status armatora lub właściciela jednostki.

W konsekwencji sytuacja podmiotu będącego wykonawcą lub podwykonawcą prac przy statku, który nabywa towary od Wnioskodawcy i sam wykorzystuje je przy realizacji tych prac, powinna być oceniana odmiennie od sytuacji klasycznego pośrednika handlowego, nabywającego towary wyłącznie w celu ich dalszej odsprzedaży. 6. Znaczenie chronologii wyroku TSUE w sprawie C-526/13 Fast Bunkering Klaipėda Wnioskodawca ma świadomość wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 września 2015 r. w sprawie C-526/13, Fast Bunkering Klaipėda. Wyrok ten został jednak wydany przed uchwaleniem ustawy z 6 lipca 2016 r., która nadała art. 83 ust. 1 pkt 1–4 ustawy o VAT nowe brzmienie.

Ma to znaczenie z punktu widzenia wykładni historycznej. Nowelizacja została uchwalona już po wydaniu wskazanego wyroku TSUE. Pomimo istniejącego już wówczas orzecznictwa dotyczącego końcowego etapu dostaw paliwa i zaopatrzenia statków, ustawodawca nie wprowadził do art. 83 ust. 1 pkt 3 ani przesłanki „ostatniego etapu obrotu”, ani wymogu dokonania dostawy na rzecz armatora lub odbiorcy ostatecznego. Przeciwnie – ustawodawca wyeliminował wcześniejsze ograniczenie odnoszące się do armatorów morskich i sformułował przesłanki pkt 3 przez odwołanie do charakteru części lub wyposażenia oraz ich wykorzystania.

Ponadto wyrok C-526/13 dotyczył art. 148 lit. a dyrektywy 2006/112/WE oraz dostaw paliwa i zaopatrzenia ogólnego statków, a zatem kategorii towarów odmiennej od części i wyposażenia objętych niniejszym wnioskiem. W przedmiotowej sprawie towary mają indywidualnie określone przeznaczenie, są związane z budową, remontem lub wyposażeniem określonej jednostki i są na niej faktycznie montowane lub wbudowywane. Nie są więc to towary o uniwersalnym przeznaczeniu, nabywane przez handlowego pośrednika w celu ich zwykłej odsprzedaży.

7. Wyrok NSA z 29 października 2020 r., I FSK 160/18 Wnioskodawca ma również świadomość stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 października 2020 r., sygn. I FSK 160/18. NSA przyjął w tym orzeczeniu, że art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT należy interpretować w ten sposób, że preferencja odnosi się do transakcji dokonywanej na rzecz podmiotu, u którego dana część jest bezpośrednio wykorzystywana. Co istotne, sama teza sformułowana przez NSA nie utożsamia podmiotu bezpośrednio wykorzystującego część z armatorem ani właścicielem statku.

NSA wskazał na podmiot, u którego część jest bezpośrednio wykorzystywana, to znaczy jest wbudowywana w statek lub służy jego eksploatacji. W przypadku gdy bezpośredni nabywca od Wnioskodawcy jest wykonawcą prac stoczniowych i to on dokonuje montażu lub wbudowania części w jednostkę, warunek tak rozumianego bezpośredniego wykorzystania jest spełniony. Z tego względu wyroku I FSK 160/18 nie można odczytywać jako ustanawiającego generalny wymóg sprzedaży wyłącznie armatorowi.

Wnioskodawca nie kwestionuje zatem konieczności istnienia bezpośredniego związku pomiędzy dostawą części a ich wykorzystaniem na statku, wskazuje natomiast, że związek ten występuje właśnie na poziomie Nabywcy, który sam wykorzystuje i wbudowuje dostarczone towary w ramach wykonywanego zakresu prac. Stan faktyczny niniejszego wniosku różni się jednak w istotnym zakresie od stanu faktycznego będącego podstawą powołanego orzeczenia. W sprawie I FSK 160/18 istotnym elementem rozumowania NSA była sytuacja, w której pośrednik nabywał towary nie w celu ich wykorzystania poprzez wbudowanie w statek lub użycie do jego eksploatacji, lecz w celu dalszej odsprzedaży.

W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Bezpośredni nabywca jest podmiotem zajmującym się budową, remontem, przebudową, modernizacją lub wyposażaniem statku i sam wykorzystuje zakupione od Wnioskodawcy części lub wyposażenie w ramach wykonywanych na jednostce prac, z wykorzystaniem własnych pracowników. Nie pełni zatem funkcji zwykłego pośrednika handlowego. Przeciwnie, jest podmiotem, u którego dochodzi do funkcjonalnego wykorzystania towaru zgodnego z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT – to Nabywca wbudowuje część w jednostkę albo wykorzystuje wyposażenie przy realizacji prac dotyczących statku.

Tym samym nawet przy uwzględnieniu kryterium sformułowanego przez NSA można argumentować, że w przedstawionym stanie faktycznym dostawa następuje na rzecz podmiotu, u którego dana część jest bezpośrednio wykorzystywana zgodnie ze swoim przeznaczeniem. 8. Wyrok WSA w Gdańsku z 17 października 2017 r., I SA/Gd 1221/17 Wnioskodawca ma świadomość, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 października 2017 r., I SA/Gd 1221/17, został następnie uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niemniej argumentacja zawarta w tym orzeczeniu pozostaje istotna dla wykładni językowej przepisu.

WSA wskazał, że art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT formułuje przesłanki o charakterze przedmiotowym oraz nie ustanawia wymogu odnoszącego się do podmiotu, na rzecz którego dokonywana jest dostawa. Stanowisko to odpowiada bezpośredniemu brzmieniu przepisu i pozostaje również spójne z historią legislacyjną zmian obowiązujących od 1 stycznia 2017 r.; 9. Aktualna praktyka interpretacyjna a szczególny charakter niniejszego stanu faktycznego Wnioskodawcy znane są interpretacje indywidualne, w których Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – powołując się na wyrok NSA I FSK 160/18 – odmawia prawa do zastosowania stawki 0% w przypadku dostaw realizowanych na wcześniejszych etapach obrotu.

W ocenie Wnioskodawcy stanowiska te nie przesądzają jednak odpowiedzi na pytanie przedstawione w niniejszym wniosku. Należy bowiem odróżnić 1. podmiot, który nabywa część wyłącznie w celu jej dalszej odsprzedaży, od 2. podmiotu, który nabywa część jako wykonawca prac dotyczących statku i następnie sam tę część wbudowuje albo wykorzystuje przy budowie, remoncie, przebudowie lub wyposażaniu jednostki. W drugim przypadku nabywca nie jest wyłącznie ogniwem handlowym w łańcuchu dostaw. Jest bezpośrednim użytkownikiem części w procesie technologicznym dotyczącym jednostki pływającej.

Tak rozumiany stan faktyczny odpowiada zarówno literalnej treści art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, jak i funkcjonalnemu kryterium faktycznego wykorzystania części na statku. Również w nowszej praktyce interpretacyjnej organy odróżniają pośrednika handlowego od podmiotu bezpośrednio budującego statek, eksploatującego go albo zajmującego się jego remontem, przebudową lub konserwacją. Rozróżnienie to jest widoczne m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 5 listopada 2024 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.458.2024.2.AP, interpretacji z 4 marca 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.674.2024.2.RM, a także interpretacji z 21 stycznia 2019 r., nr 0115-KDIT1-2.4012.829.2018.2.RS.

Oznacza to, że dla oceny prawa do stawki 0% zasadnicze znaczenie powinien mieć rzeczywisty charakter działalności Nabywcy i sposób wykorzystania przez niego dostarczonych części, a nie sam fakt, że Nabywca nie jest armatorem lub właścicielem jednostki. 10. Zakaz dokonywania wykładni prawa krajowego contra legem Obowiązek dokonywania wykładni prawa krajowego w zgodzie z prawem Unii Europejskiej nie ma charakteru nieograniczonego. Wykładnia prounijna nie może prowadzić do ustalenia normy pozostającej w oczywistej sprzeczności z jednoznaczną treścią przepisu krajowego. Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 4 lipca 2006 r. w sprawie C-212/04 Adeneler i in.

(pkt 110): „Spoczywający na sądzie krajowym obowiązek odniesienia się do treści dyrektywy przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu odpowiednich przepisów prawa krajowego jest ograniczony przez ogólne zasady prawa, w szczególności zasadę pewności prawa i braku retroaktywności prawa, i nie może służyć jako podstawa dla dokonywania wykładni prawa krajowego contra legem (zob. podobnie wyrok z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C-105/03 Pupino, Rec. p. I-5285, pkt 44 i 47).

„W analizowanym przypadku przyjęcie, że art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT zawiera dodatkową przesłankę w postaci obowiązku dokonania dostawy wyłącznie na rzecz armatora lub właściciela statku, wymagałoby wprowadzenia do ustawy elementu, którego ustawodawca w niej nie zawarł. Taka wykładania prawa krajowego, nawet przy założeniu, że jest wykładnią zgodną z przepisami UE, jest wykładnią sprzeczną z podstawowymi zasadami prawodawstwa, czyli wykładnią naruszającą zasadę pewności prawa.

Jest to tym bardziej istotne, że przepisy art. 83 ust. 1 pkt 1-4 ustawy VAT zostały świadomie znowelizowane już po wydaniu wyroku TSUE C-526/13, a celem nowelizacji było rozszerzenie możliwości stosowania stawki 0% dla przemysłu okrętowego. 11. Podsumowanie W świetle powyższego, art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT należy rozumieć w ten sposób, że dla zastosowania stawki VAT 0% decydujące znaczenie mają: - charakter dostarczanego towaru jako części albo wyposażenia; - przeznaczenie towaru do jednostki wymienionej w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT; - faktyczne wbudowanie towaru w jednostkę albo wykorzystywanie go do jej eksploatacji.

Przepis nie uzależnia natomiast zastosowania stawki 0% od tego, czy nabywca posiada status armatora albo właściciela jednostki. W przedstawionym stanie faktycznym dodatkowo nie występuje klasyczny pośrednik handlowy. Nabywca jest podmiotem wykonującym prace przy statku i to właśnie u niego następuje bezpośrednie wykorzystanie części zgodnie z ich gospodarczym i technicznym przeznaczeniem.

Odmienna wykładnia prowadziłaby do nieracjonalnego rezultatu, w którym przy budowie nowego statku dostawy części do stoczni lub wykonawcy byłyby opodatkowane stawką 23%, natomiast stawka 0% pojawiałaby się dopiero przy dostawie gotowego statku na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1. W takim ujęciu art. 83 ust. 1 pkt 3 zostałby w znacznej części pozbawiony samodzielnego znaczenia w procesie budowy nowych jednostek, wbrew zarówno jego treści, jak i celowi nowelizacji z 2016 r. W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dostawy opisane we wniosku są objęte stawką VAT 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, zarówno w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości powyższego stanowiska Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług oraz odpłatna dostawa towarów, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy o VAT) jest terytorium kraju. W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT: Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z zastrzeżeniem art. 2a. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT: Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT: Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast w myśl art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT: W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6% stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.

Przy czym zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi bądź zwolnienie od podatku.

Na mocy art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT: Stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do: 1) dostaw i importu: a) jednostek pływających używanych do żeglugi na pełnym morzu i przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych, przemysłowych lub do połowów, w tym w szczególności: - pełnomorskich liniowców pasażerskich, pełnomorskich łodzi wycieczkowych oraz podobnych jednostek pływających, zaprojektowanych głównie do przewozu osób; pełnomorskich promów wszelkiego rodzaju (CN 8901 10 10), - pełnomorskich tankowców (CN 8901 20 10), - pełnomorskich chłodniowców, innych niż objęte podpozycją 8901 20 (CN 8901 30 10), - pozostałych jednostek pływających pełnomorskich do przewozu towarów oraz pozostałych jednostek pływających pełnomorskich do przewozu zarówno osób, jak i towarów, z wyłączeniem barek morskich bez napędu (CN ex 8901 90 10), - pełnomorskich statków rybackich, pełnomorskich statków przetwórni oraz pełnomorskich pozostałych jednostek pływających do przetwarzania lub konserwowania produktów rybołówstwa (CN 8902 00 10) - pchaczy pełnomorskich (CN 8904 00 91) i holowników pełnomorskich (CN ex 8904 00 10), - pełnomorskich lodołamaczy (CN ex 8906 90 10), b) używanych na morzu statków ratowniczych morskich (CN ex 8905 90 10) i łodzi ratunkowych (CN ex 8906 90 10); c) jednostek pływających używanych do rybołówstwa przybrzeżnego (CN ex 8902 00 90).

Jak stanowi art. 148 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.

UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.): Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: a. dostawy towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych, przemysłowych lub do połowów, jak również statków ratowniczych i udzielających pomocy na morzu oraz jednostek pływających przeznaczonych do rybołówstwa przybrzeżnego, z wyłączeniem, w przypadku tych ostatnich, dostaw prowiantu na pokład; b. dostawy towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego okrętów wojennych objętych kodem 8906 10 00 nomenklatury scalonej (NS), opuszczających ich własne terytorium i kierujących się do portu lub kotwicowiska znajdującego się poza terytorium danego państwa członkowskiego; c. dostawę, przebudowę, naprawę, konserwację, czarterowanie oraz wynajem jednostek pływających, o których mowa w lit. a) oraz dostawę, wynajem, naprawę i konserwację sprzętu, łącznie ze sprzętem rybackim, będącego częścią tych jednostek lub służącego ich eksploatacji; d. świadczenie usług innych niż usługi, o których mowa w lit. c), na bezpośrednie potrzeby jednostek pływających, o których mowa w lit. a), oraz ich ładunków; (...).

W kontekście powyższego przepisu należy przywołać orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 września 2015 r., o sygn. C-526/13, w którym Trybunał uznał, że „Artykuł 148 lit. a) dyrektywy Rady2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie przewidziane w tym przepisie co do zasady nie ma zastosowania do dostaw towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego dokonanych na rzecz pośredników działających we własnym imieniu, nawet jeśli w chwili dostawy ostateczne przeznaczenie towarów jest znane i zostało wykazane w należyty sposób, a potwierdzające to dowody zostają przedłożone organom podatkowym zgodnie z przepisami krajowymi”.

Z powyższego wyroku wynika, że nawet w przypadku, gdy dostawca dokonujący dostaw towarów na rzecz pośrednika posiada dowody potwierdzające ostateczne przeznaczenie tych towarów na potrzeby danej jednostki pływającej nie może skorzystać ze zwolnienia z art. 148 lit. a) dyrektywy Rady2006/112/WE. W myśl art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT: Stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw części do jednostek pływających, o których mowa w pkt 1, i wyposażenia tych jednostek, jeżeli są w nie wbudowywane lub służą ich eksploatacji.

Z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT – w kontekście przytoczonego orzeczenia TSUE – wynika, że preferencyjna stawka podatku 0% w odniesieniu do dostaw towarów do jednostek, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT nie ma zastosowania w sytuacji, gdy dostawa dokonywana jest na rzecz pośrednika, nawet jeśli części są przeznaczone na ww. jednostki, w celu bezpośredniego wykorzystania ich zgodnie z regulacją art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, czy też w celu odsprzedaży innemu podmiotowi, który następnie wykorzysta je na cele określone w powołanym przepisie.

Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 29 października 2020 r. sygn. I FSK 160/18 stwierdził m.in., że: „Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną za zasadne uznał w tym sporze stanowisko organu, z uwagi na trafność zarzutu naruszenia art. 83 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 1 VATU oraz w zw. z art. 148 lit. c) dyrektywy VAT, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w rozumieniu ww. przepisu stawka podatku w wysokości 0% znajdzie zastosowanie do dostaw towarów na rzecz pośrednika, który nabywa je nie w celu ich wykorzystania (wbudowania w statek lub do jego eksploatacji), lecz dalszej odsprzedaży, podczas gdy Sąd powinien był przyjąć, że warunkiem koniecznym do zastosowania stawki podatku w tej wysokości jest dokonanie dostawy bezpośrednio na rzecz odbiorcy ostatecznego.

(…) art. 83 ust. 1 pkt 3 VATU należy rozumieć w ten sposób, że stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw części do jednostek pływających (używanych do żeglugi na pełnym morzu i przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych, przemysłowych lub do połowów), i wyposażenia tych jednostek, jeżeli transakcja odbywa się na rzecz podmiotu, u którego bezpośrednio dana część jest wykorzystywana, to znaczy jest wbudowywana w statek lub służy jego eksploatacji”.

Zatem, w celu skorzystania z ww. stawki istotne jest, aby transakcja odbywała się na rzecz podmiotu budującego statek, eksploatującego go lub zajmującego się remontem, przebudową lub konserwacją statku lub jego części składowych. Stawka 0% VAT nie będzie miała zastosowania w całym łańcuchu produkcji statku. Należy bowiem zauważyć, że zwłaszcza przy dużej liczbie podwykonawców istnieje ryzyko, że dostarczane materiały, półprodukty czy elementy mogą nie zostać wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, o którym mowa w ww. przepisie. Z uwagi na brak definicji ustawowej „części” i „wyposażenia” należy odnieść się do powszechnie przyjętego rozumienia tych pojęć.

Według „Słownika języka polskiego” PWN (https://sjp.pwn.pl), pod pojęciem „części” należy rozumieć przedmiot stanowiący jakiś dający się samodzielnie wyodrębnić element większej całości. Natomiast przez „wyposażenie” należy rozumieć urządzenie potrzebne do prawidłowego funkcjonowania czegoś lub urządzenie dodatkowe do danej maszyny lub do urządzenia uważanego za główne. W tym kontekście części, to takie gotowe elementy, których charakter wymusza użycie ich jako elementów wbudowywanych lub służących eksploatacji danej jednostki pływającej, dostarczane na potrzeby budowy (remontu) konkretnego statku, np.: profile kadłubowe, maszty, systemy hydrauliczne, itp.

Z kolei wyposażenie służące eksploatacji statku to urządzenia potrzebne do prawidłowego funkcjonowania statku np.: urządzenia nawigacyjne (radary, echosondy, żyrokompasy), układy sterownicze, układy nadzoru (alarmowe i sygnalizacyjne), wyposażenie kajut, itp. Z kolei „remont” to doprowadzenie jakiegoś budynku lub urządzenia do stanu używalności, natomiast „konserwacja” to zabiegi mające na celu utrzymanie czegoś w dobrym stanie. Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą obejmującą produkcję oraz sprzedaż towarów stanowiących części lub elementy wyposażenia jednostek pływających.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dokonuje oraz dokonywał Pan w przeszłości dostaw towarów przeznaczonych do jednostek pływających, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Analogiczne dostawy zamierza Pan realizować również w przyszłości. Jak Pan wskazał, towary będące przedmiotem dostaw stanowią części lub elementy wyposażenia, przeznaczone do wbudowania w określoną jednostkę pływającą albo służące jej eksploatacji. Na moment dokonania dostawy – jak wynika z wniosku – znane jest przeznaczenie towarów, w tym możliwe jest ich przyporządkowanie do konkretnego projektu budowy, remontu, przebudowy, modernizacji albo wyposażenia jednostki pływającej.

Bezpośrednim nabywcą towarów od Pana jest spółka z o.o. z siedzibą w Polsce, prowadząca działalność gospodarczą obejmującą wykonywanie specjalistycznych prac związanych z budową, remontem, przebudową, modernizacją oraz wyposażaniem jednostek pływających. Jak Pan wskazał, nabywca nie nabywa od Pana towarów w celu ich zwykłej dalszej odsprzedaży w niezmienionym stanie. Towary są każdorazowo wykorzystywane przez Nabywcę przy wykonywaniu określonego zakresu prac na jednostce pływającej, w szczególności są one montowane lub wbudowywane w statek przez pracowników Nabywcy.

Wartość nabytych części i wyposażenia jest uwzględniana jako element wynagrodzenia za świadczenie kompleksowe, wykonywane przez Nabywcę, a nie jako wynagrodzenie z tytułu odrębnej dostawy tych towarów. W praktyce współpraca może przebiegać według jednego z dwóch schematów. W pierwszym modelu Nabywca występuje jako podwykonawca określonego zakresu prac wykonywanych na jednostce pływającej, a jego bezpośrednim kontrahentem jest stocznia realizująca budowę, remont, przebudowę, modernizację lub wyposażenie statku. W takim modelu struktura współpracy przedstawia się następująco: Pan → Nabywca (podwykonawca) → stocznia (wykonawca projektu).

Przy czym towary nabyte od Pana nie są przez Nabywcę odsprzedawane stoczni jako odrębne towary. Są one wykorzystywane przez Nabywcę przy realizacji jego własnego zakresu prac na statku i w ich ramach montowane lub wbudowywane w jednostkę pływającą. W drugim modelu bezpośrednim kontrahentem Nabywcy jest podmiot powiązany kapitałowo lub organizacyjnie z Nabywcą, który z kolei zawiera umowę z armatorem, właścicielem statku lub stocznią. W takim modelu struktura współpracy przedstawia się następująco: Pan → Nabywca (podwykonawca) → podmiot powiązany z Nabywcą → armator/właściciel/stocznia. Również w tym przypadku Nabywca nie dokonuje zwykłej dalszej odsprzedaży towarów nabytych od Pana.

Towary są faktycznie wykorzystywane przez Nabywcę w ramach wykonywanego przez niego zakresu prac na jednostce pływającej i są montowane lub wbudowywane w statek przez jego pracowników. Rozliczenie wartości tych towarów następuje jako element świadczenia kompleksowego wykonywanego przez Nabywcę, a nie jako odrębna transakcja sprzedaży towarów. Opisane przez Pana transakcje podlegają/będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Przyjmując jako element opisu sprawy, że jednostki, do których przeznaczone są towary, należą do jednostek wymienionych w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, należy stwierdzić, że dokonuje/będzie dokonywał Pan dostawy towarów przeznaczonych do montażu na jednostkach pływających, wymienionych w tym przepisie.

Ponadto bezpośrednim nabywcą Pana towarów jest/będzie podmiot występujący jako wykonawca lub podwykonawca określonego zakresu prac przy budowie, remoncie, przebudowie, modernizacji lub wyposażaniu jednostki pływającej, który sam faktycznie wykorzystuje/będzie wykorzystywał nabyte towary przy wykonywaniu tych prac i montuje lub wbudowuje je w jednostkę pływającą, nie dokonując ich dalszej odsprzedaży.

Mając zatem na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że ma/będzie miał Pan prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT dla dostawy towarów przeznaczonych do jednostek pływających, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy bezpośrednim nabywcą Pana towarów jest/będzie podmiot występujący jako wykonawca lub podwykonawca określonego zakresu prac przy budowie, remoncie, przebudowie, modernizacji lub wyposażaniu statku. Wobec powyższego uznałem Pana stanowisko za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być rozpatrzone. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty przebieg zdarzeń jest zgodny z opisem sprawy przedstawionym w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy, w szczególności, że jednostki, do których przeznaczone są towary, należą do jednostek wymienionych w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, towary stanowią części tych jednostek albo ich wyposażenie, a Nabywca nie nabywa towarów w celu ich zwykłej dalszej odsprzedaży.

W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.