Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
31 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 4 września 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
(przedstawiony ostatecznie w uzupełnieniu wniosku) Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą od 6 maja 2025 r. Jako formę ewidencji podatkowej prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów. Rozlicza się Pani wg skali podatkowej. Przeważającym przedmiotem Pani działalności jest działalność związana z opieką nad zwierzętami domowymi (PKD - 96.99.Z - Pozostała działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana), która polega na świadczeniu usług behawioralnych dla psów i kotów, prowadzeniu konsultacji, treningów oraz tworzeniu materiałów edukacyjnych z zakresu kynologii (np. platforma edukacyjna dla opiekunów szczeniąt online). W czerwcu 2026 r. nabyła Pani psa rasy whippet.
Zakup został udokumentowany umową kupna-sprzedaży. Psa kupiła Pani i utrzymuje w celu wykorzystywania go w działalności gospodarczej. Pies stanowi niezbędny element Pani firmy i pełni rolę tzw. psa asystującego (stooge dog, pies - profesor). Bez jego udziału nie jest Pani w stanie przeprowadzać kluczowych treningów praktycznych, takich jak: spacery socjalizacyjne, czy treningi równoległe, gdzie Pani pies służy jako bodziec kontrolowany dla psów z problemami behawioralnymi. Odpowiednio wyszkolony pies gwarantuje bezpieczeństwo takich konsultacji i pozwala Pani świadczyć usługi na profesjonalnym poziomie.
Związek przyczynowo-skutkowy z osiąganiem przychodu jest bezpośredni: obecność zrównoważonego psa asystującego pozwala Pani na przyjmowanie zleceń (np. odwrażliwianie psów lękowych lub agresywnych), których bez niego musiałaby Pani odmówić. Wykorzystuje Pani również swojego psa do tworzenia odpłatnych materiałów edukacyjnych wideo, które klienci mogą zakupić przez Pani stronę internetową. Pani firma znajduje się obecnie w fazie rozwoju i budowania bazy klientów. Nie każda usługa wymaga obecności psa (np. wywiady teoretyczne z klientami w ich domach odbywają się bez niego).
Średni czas aktywnego udziału psa w bezpośrednich konsultacjach zależy od bieżącej liczby zleceń i wynosi obecnie około 1-2 godzin dziennie. Ze względu na jego młody wiek nie może być też nadmiernie eksploatowany. Poza spotkaniami z klientami i nagrywaniem materiałów, pies uczestniczy w Pani wewnętrznych treningach podtrzymujących jego kompetencje asystujące i pozostaje w ciągłej gotowości do pracy, co jest warunkiem koniecznym do przyjmowania kolejnych zleceń. Codzienną opieką nad psem zajmuje się Pani osobiście. W ramach działalności ponosi stałe wydatki na: karmę, wizyty weterynaryjne, szczepienia, smycze, linki, szelki, klatkę kennelową, nagrody treningowe oraz szkolenia.
Aby pies mógł bezpiecznie pracować z obcymi zwierzętami, wymaga stałej, rutynowej profilaktyki (szczepienia, zabezpieczenie przeciw kleszczom, odrobaczanie, badania kału). Wydatki te są niepodzielne i ponosi je Pani w 100% w celu utrzymania narzędzia pracy w gotowości i zdrowiu. Nie jest Pani w stanie obiektywnie wydzielić zakresu wykorzystywania psa do celów firmowych i prywatnych, ponieważ utrzymanie go przy życiu jest warunkiem absolutnie koniecznym do świadczenia usług, jak również zgodne z etogramem psa. Poza czasem pracy pies przebywa z Panią w domu. Wynika to wprost z ustawy o ochronie zwierząt i obowiązku zapewnienia dobrostanu.
Czas domowy traktuje Pani jako niezbędną regenerację psa pracującego, a nie realizację celów osobistych, dlatego funkcję domową uznaje Pani za całkowicie poboczną wobec dominującego celu biznesowego. Decyzja o zakupie psa rasy whippet wynika bezpośrednio ze specyfiki Pani pracy i niszy, w której Pani działa (charty i psy w typie charta).
Pytania
1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma Pani prawo zaliczyć w całości do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatek poniesiony na zakup psa? 2) Czy w przedstawionym stanie faktycznym, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma Pani prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości bieżące wydatki związane z utrzymaniem pracującego psa (tj. zakup specjalistycznej karmy, opieka weterynaryjna, profilaktyka, akcesoria treningowe oraz specjalistyczne szkolenia)?
Pani stanowisko w sprawie
(przedstawione ostatecznie w uzupełnieniu wniosku) Pani zdaniem, odpowiedź na oba postawione pytania jest twierdząca. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W Pani ocenie, wydatki na zakup i utrzymanie psa do pracy spełniają tę definicję w 100%. Związek przyczynowy pomiędzy poniesionymi wydatkami, a osiąganiem przychodu w Pani firmie jest bezpośredni i bezsporny: pies pełni w Pani działalności rolę niezbędnego asystenta (stooge dog, pies-profesor).
Posiadanie odpowiednio wyszkolonego, zrównoważonego psa pozwala Pani na wprowadzanie do oferty i realizowanie specjalistycznych usług behawioralnych (takich jak spacery socjalizacyjne z własnym, kompetentnym społecznie psem; treningi równoległe, czy odwrażliwianie psów lękowych i agresywnych). Bez udziału Pani psa nie miałaby Pani możliwości merytorycznego i bezpiecznego przeprowadzenia takich konsultacji, a co za tym idzie – musiałaby Pani odrzucać takie zlecenia. Zakup psa pozwala Pani również na wprowadzenie do oferty w sklepie produktów cyfrowych - odpłatnych materiałów szkoleniowych z udziałem psa, dedykowanych dla opiekunów szczeniąt (określone na Pani stronie internetowej jako ....).
Wydatek na zakup psa przekłada się zatem wprost na możliwość świadczenia szerszego wachlarza usług, pozyskiwania większej liczby klientów i wystawiania za te usługi faktur (generowanie przychodu). Z kolei wydatki na bieżące utrzymanie psa (karma, profilaktyka, opieka weterynaryjna, akcesoria, szkolenia) służą zachowaniu i zabezpieczeniu tego źródła przychodów. Aby pies mógł bezpiecznie kontaktować się z obcymi, często problemowymi zwierzętami Pani klientów, musi być utrzymany w nienagannej kondycji zdrowotnej i psychofizycznej. Koszty te są z natury niepodzielne i ponoszone w celu utrzymania psa w ciągłej gotowości do podejmowania kolejnych zleceń.
Fakt, że pies po zakończeniu świadczenia usług przebywa z Panią w domu, nie nadaje tym wydatkom charakteru prywatnego (osobistego). Zapewnienie psu opieki po pracy wynika wprost z przepisów ustawy o ochronie zwierząt (wymóg zapewnienia dobrostanu) oraz specyfiki i natury samego zwierzęcia. Czas spędzany w domu to okres niezbędnej regeneracji psa pracującego, dlatego funkcja prywatna/domowa jest w tym przypadku całkowicie poboczna i wtórna wobec jego dominującej, biznesowej roli w firmie. Z tego względu wydatki te powinny w całości stanowić koszty uzyskania przychodów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest: · prawidłowe – w części dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w całości wydatku związanego z zakupem psa oraz wydatków na specjalistyczne szkolenie; · nieprawidłowe w przypadku wydatków o charakterze mieszanym (karmę, profilaktykę, opiekę weterynaryjną, akcesoria).
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.
Przyjmuje się zatem, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte w cytowanym wcześniej art. 22 ust. 1 ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Należy zauważyć, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód).
W związku z powyższym, kosztem uzyskania przychodu są wszelkie wydatki, których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodu i nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W świetle powyższego uznać więc należy, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, · został właściwie udokumentowany, · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Należy również podkreślić, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący tę działalność, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku.
Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodu z danego źródła pomniejszają zatem przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są wobec tego ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów.
Co warte podkreślenia w kontekście niniejszej sprawy, jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą. Z przedstawionego opisu sprawy i jego uzupełnienia wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, która polega na świadczeniu usług behawioralnych dla psów i kotów, prowadzeniu konsultacji, treningów oraz tworzeniu materiałów edukacyjnych z zakresu kynologii (np. platforma edukacyjna dla opiekunów szczeniąt online). W czerwcu 2026 r. nabyła Pani psa rasy whippet.
Zakup został udokumentowany umową kupna-sprzedaży. Psa kupiła Pani i utrzymuje w celu wykorzystywania go w działalności gospodarczej. Pies stanowi niezbędny element Pani firmy i pełni rolę tzw. psa asystującego (stooge dog, pies - profesor). Bez jego udziału nie jest Pani w stanie przeprowadzać kluczowych treningów praktycznych, takich jak spacery socjalizacyjne, czy treningi równoległe, gdzie Pani pies służy jako bodziec kontrolowany dla psów z problemami behawioralnymi.
Związek przyczynowo-skutkowy z osiąganiem przychodu jest bezpośredni: obecność zrównoważonego psa asystującego pozwala Pani na przyjmowanie zleceń (np. odwrażliwianie psów lękowych lub agresywnych), których bez niego musiałaby Pani odmówić. Wykorzystuje Pani również swojego psa do tworzenia odpłatnych materiałów edukacyjnych wideo, które klienci mogą zakupić przez Pani stronę internetową. Nie każda usługa wymaga obecności psa (np. wywiady teoretyczne z klientami w ich domach odbywają się bez niego. Codzienną opieką nad psem zajmuje się Pani osobiście.
W ramach działalności ponosi stałe wydatki na: karmę, wizyty weterynaryjne, szczepienia, smycze, linki, szelki, klatkę kennelową, nagrody treningowe oraz szkolenia. Aby pies mógł bezpiecznie pracować z obcymi zwierzętami, wymaga stałej, rutynowej profilaktyki (szczepienia, zabezpieczenie przeciw kleszczom, odrobaczanie, badania kału). Wydatki te są niepodzielne i ponosi je Pani w 100% w celu utrzymania narzędzia pracy w gotowości i zdrowiu. Nie jest Pani w stanie obiektywnie wydzielić zakresu wykorzystywania psa do celów firmowych i prywatnych, ponieważ utrzymanie go przy życiu jest warunkiem absolutnie koniecznym do świadczenia usług, jak również zgodne z etogramem psa.
Poza czasem pracy pies przebywa z Panią w domu. Czas domowy traktuje Pani jako niezbędną regenerację psa pracującego, a nie realizację celów osobistych, dlatego funkcję domową uznaje Pani za całkowicie poboczną wobec dominującego celu biznesowego. Decyzja o zakupie psa rasy whippet wynika bezpośrednio ze specyfiki Pani pracy i niszy, w której Pani działa (charty i psy w typie charta). Wskazane przez Panią ww. wydatki, nie zostały wprost wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów.
Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w art. 23 ust. 1 tej ustawy, nie uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z wyrokiem NSA z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3526/16 ‒ „Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.
Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.” W konsekwencji, kwestia kwalifikacji poniesionych wydatków do kosztów uzależniona jest od wykazania przez podatnika związku przyczynowo-skutkowego, czyli udowodnienia, że wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła tego przychodu.
Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego NSA odniósł się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1859/15 gdzie stwierdził, że: „Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy”. W doktrynie wskazuje się, że zwrot „w celu uzyskania przychodu” nie powinien być interpretowany zbyt szeroko.
Możliwość uzyskania przychodu przez dokonanie danego wydatku powinna być oceniana z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego i praktyki obrotu gospodarczego. Nie jest bowiem wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczają do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich potrzeb osobistych, a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest czysto teoretyczna.
Skoro zatem jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia źródła przychodów bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
Zauważyć należy, że istnieje grupa zakupów, które nie mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą, gdyż ponoszą je osoby fizyczne niezależnie od tego, czy prowadzą działalność gospodarczą, czy też takiej działalności nie prowadzą. Każdy, niezależnie od tego jaki wykonuje zawód, dokonuje zakupu tego typu towarów, rzeczy, czy zwierząt. Zgodnie z wyrokiem NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11: „Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku”. Zatem, wydatki związane z zakupem i utrzymaniem psa nie mogą zostać automatycznie uznane za koszty uzyskania przychodów w całości.
Ich zaliczenie do kosztów podatkowych wymaga wykazania, że pozostają w bezpośrednim i rzeczywistym związku z prowadzona działalnością gospodarczą, są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła oraz nie służą zaspokajaniu potrzeb prywatnych. Natomiast w przypadku wydatków o charakterze mieszanym, tj. służącym zarówno prowadzonej działalności gospodarczej, jak i celom prywatnym, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć jedynie tę ich część, która pozostaje w związku z prowadzona działalnością gospodarczą. Wskazała Pani, że codzienną opieką nad psem zajmuje się Pani osobiście.
W ramach działalności ponosi stałe wydatki na: karmę, wizyty weterynaryjne, szczepienia, smycze, linki, szelki, klatkę kennelową, nagrody treningowe oraz szkolenia. Aby pies mógł bezpiecznie pracować z obcymi zwierzętami, wymaga stałej, rutynowej profilaktyki (szczepienia, zabezpieczenie przeciw kleszczom, odrobaczanie, badania kału). Uważa Pani, że wydatki te są niepodzielne i ponosi je Pani w 100% w celu utrzymania narzędzia pracy w gotowości i zdrowiu. Wyjaśniła pani, że poza czasem pracy pies przebywa z Panią w domu. Wynika to wprost z ustawy o ochronie zwierząt i obowiązku zapewnienia dobrostanu.
Czas domowy traktuje Pani jako niezbędną regenerację psa pracującego, a nie realizację celów osobistych, dlatego funkcję domową uznaje Pani za całkowicie poboczną wobec dominującego celu biznesowego. Należy zwrócić uwagę, że powołane przez Panią przepisy ustawy o ochronie zwierząt nakładające obowiązek zapewnienia zwierzęciu właściwej opieki i warunków bytowania, nie przesądzają o kwalifikacji ponoszonych wydatków na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Obowiązek zapewnienia psu opieki po wykonaniu przez niego zadań związanych z działalnością gospodarczą nie powoduje bowiem, że wszystkie wydatki ponoszone na jego całodobowe utrzymanie pozostają w całości w związku z osiąganiem przychodów z tej działalności. O możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów decydują przesłanki wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności wynikające z powołanych przepisów prawa, w świetle zaprezentowanego opisu stanu faktycznego, należy stwierdzić, że wydatki poniesione na zakup psa oraz jego specjalistyczne szkolenie, pozostające w bezpośrednim związku z przygotowaniem i wykorzystywaniem psa do świadczenia przez Panią usług behawioralnych, mogą stanowić w całości koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – o ile – zgodnie z przedstawionym opisem sprawy, wydatki te zostały poniesione w celu osiągania przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła i nie służą realizacji celów osobistych.
Odmiennie należy natomiast ocenić wydatki związane z bieżącym utrzymaniem psa, w szczególności wydatki na: karmę, profilaktykę, opiekę weterynaryjną, akcesoria. Wydatki te ze swojej istoty służą zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych zwierzęcia również w okresach, w których pies nie wykonuje zadań związanych z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą.
Okoliczność, że zapewnienie psu opieki po pracy wynika wprost z przepisów ustawy o ochronie zwierząt (wymóg zapewnienia dobrostanu) oraz specyfiki i natury samego zwierzęcia, a czas spędzany w domu to okres niezbędnej regeneracji psa pracującego (funkcja prywatna/domowa jest w tym przypadku całkowicie poboczna i wtórna wobec jego dominującej, biznesowej roli w firmie) nie przesądza o możliwości zaliczenia całości tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
O ile zatem wydatki poniesione na zakup psa oraz jego specjalistyczne szkolenie mogą stanowić w całości koszty uzyskania przychodów prowadzonej prze Panią działalności gospodarczej, o tyle nie można zgodzić się z Pani stanowiskiem, że wydatki związane z bieżącym utrzymaniem psa powinny w całości stanowić koszty uzyskania przychodów wyłącznie z uwagi na jego niezbędną rolę w prowadzonej działalności gospodarczej oraz konieczności zapewnienia mu odpowiednich warunków bytowych i zdrowotnych. Wydatki te służą bowiem również zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych psa, niezależnie od wykonywanych przez niego zadań związanych z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą.
Podnoszone więc przez Panią argumenty dotyczące obowiązku zapewnienia psu właściwej opieki, wynikającego z przepisów ustawy o ochronie zwierząt, a także konieczności jego regeneracji po wykonywanej pracy, nie przesądzają o możliwości zaliczenia całości ponoszonych przez Panią wydatków do kosztów uzyskania przychodów. O ich kwalifikacji decyduje bowiem związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, oceniany na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, wydatki o charakterze mieszanym mogą stanowić koszty uzyskania przychodów jedynie w takiej części, w jakiej pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Natomiast w części w jakiej wydatki te przypadają na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą, mimo że nie są ujęte w katalogu kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, nie mogą stanowić kosztów podatkowych zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na ich osobisty charakter. Zatem, Pani stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości wydatku na zakup psa oraz jego specjalistyczne szkolenia należy uznać za prawidłowe.
Natomiast Pani stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia w pełnej wysokości do kosztów uzyskania przychodów wydatków o charakterze mieszanym (np. karmę, profilaktykę, opiekę weterynaryjną, akcesoria) należy uznać za nieprawidłowe. Wydatki te mogą stanowić koszty uzyskania przychodów wyłącznie w części, w jakiej pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Należy wskazać, że wydając interpretację w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jestem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionego przez Panią oraz Pani stanowiskiem, tym samym dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
Ponadto, pamiętać należy, że to na Pani, jako odnoszącej korzyść z faktu zaliczenia wskazanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodu, ciąży obowiązek wykazania w jakiej części wydatki te mają związek z prowadzoną przez Panią pozarolniczą działalnością gospodarczą oraz obowiązek ich właściwego udokumentowania. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym.
W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.