Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
4 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 31 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości kontynuowania amortyzacji lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r.
Opis stanu faktycznego
Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której uzyskuje przychody, m.in. z odpłatnego wynajmu lokali mieszkalnych. Rozlicza się Pan na zasadach ogólnych wg skali podatkowej. Pana zapytanie dotyczy lokali mieszkalnych, które zostały przez Pana nabyte przed 1 stycznia 2022 r., wprowadzone do ewidencji środków trwałych w dniu ich nabycia oraz rozpoczęto ich amortyzację przed 1 stycznia 2022 r., czyli przed wejściem w życie nowych regulacji dotyczących amortyzacji nieruchomości mieszkalnych.
Są to: 1. lokal mieszkalny w …., przy ul. …, zakupiony 17 marca 2021 r.; 2. lokal mieszkalny w …, przy ul. …, zakupiony 23 kwietnia 2021 r.; 3. lokal mieszkalny w …, …., zakupiony 30 października 2021 r. W odniesieniu do wszystkich trzech lokali: 1. Jest Pan ich właścicielem. 2. Lokale zostały nabyte odpłatnie. 3. Wszystkie lokale zostały nabyte przed 1 stycznia 2022 r. 4. Wszystkie lokale były kompletne i zdatne do użytkowania w momencie przyjęcia ich do używania. 5. Lokale zostały przeznaczone do wykorzystywania w działalności gospodarczej przez okres dłuższy niż jeden rok. 6. Lokale były wykorzystywane w działalności gospodarczej w celu osiągania przychodów z odpłatnego najmu.
7. Wszystkie lokale zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. 8. W odniesieniu do wszystkich lokali rozpoczęto dokonywanie odpisów amortyzacyjnych przed 1 stycznia 2022 r. Stosowana była amortyzacja liniowa i ustalono stawkę 10%. 9. Amortyzacja była dokonywana zgodnie z przepisami obowiązującymi w momencie rozpoczęcia amortyzacji. 10. Na 31 grudnia 2022 r. żaden z lokali nie został całkowicie zamortyzowany. 11. Przed 1 stycznia 2022 r. nabył Pan prawo do rozliczania wartości początkowej lokali w kosztach podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne.
12. Gdyby nie zmiana przepisów, amortyzacja lokali byłaby kontynuowana również po 31 grudnia 2022 r., aż do pełnego zamortyzowania każdego z lokali. 1 stycznia 2022 r. ustawodawca wprowadził zmianę zasad amortyzacji nieruchomości mieszkalnych. Na mocy art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lokale mieszkalne stanowiące odrębną własność zostały wyłączone z amortyzacji podatkowej. Jednocześnie ustawodawca wprowadził przepis przejściowy, zgodnie z którym podatnicy mogli - w określonym okresie – kontynuować amortyzację nieruchomości mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Skorzystał Pan z prawa do amortyzacji przed wejściem w życie nowych regulacji.
Pana sytuacja różni się zatem zasadniczo od sytuacji podatnika, który dopiero po 1 stycznia 2022 r. nabył lokal mieszkalny i próbował rozpocząć jego amortyzację. Przedmiotem wniosku jest zapytanie wyłącznie o kontynuowanie procesu amortyzacji rozpoczętego zgodnie z prawem przed zmianą przepisów.
Pytanie
Czy ma Pan prawo, począwszy od 1 stycznia 2023 r., kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych: 1. w … przy ul. …, nabytego 17 marca 2021 r., 2. w … przy ul. …, nabytego 23 kwietnia 2021 r., 3. w … na …, nabytego 2 października 2021 r., które przed 1 stycznia 2022 r. zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz były amortyzowane, według zasad, metody oraz stawek amortyzacyjnych przyjętych zgodnie z przepisami obowiązującymi przed 1 stycznia 2022 r., a następnie zaliczać dokonywane odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów, aż do pełnego zamortyzowania każdego z lokali?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, odpowiedź na powyższe pytanie powinna być twierdząca. Wszystkie trzy lokale mieszkalne nabył Pan przed 1 stycznia 2022 r., wprowadził je do ewidencji środków trwałych i rozpoczął ich amortyzację przed wejściem w życie nowych zasad. W konsekwencji przed zmianą przepisów nabył Pan prawo do podatkowego rozliczania wartości tych środków trwałych poprzez odpisy amortyzacyjne. Zmiana przepisów obowiązująca od 1 stycznia 2022 r. nie powinna prowadzić do definitywnego pozbawienia Pana możliwości zakończenia procesu amortyzacji rozpoczętego zgodnie z prawem przed zmianą regulacji.
Istotą amortyzacji podatkowej jest rozłożenie w czasie wartości początkowej środka trwałego i sukcesywne zaliczanie jej do kosztów uzyskania przychodów. Podejmując decyzję o nabyciu lokali oraz rozpoczęciu ich amortyzacji działał Pan w warunkach prawnych, które przewidywały możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Amortyzacja nie jest jednorazową czynnością podatnika, lecz procesem rozciągniętym na wiele lat.
Proces rozpoczął Pan przed 1 stycznia 2022 r. Na moment zmiany przepisów posiadał Pan zatem już skonkretyzowaną sytuację prawną wynikającą z: · nabycia środka trwałego, · poniesienia wydatku na jego nabycie, · ustalenia wartości początkowej, · wprowadzenia środka trwałego do ewidencji, · przyjęcia metody amortyzacji, · ustalenia stawki amortyzacyjnej, · rozpoczęcia dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zmiana prawa w trakcie trwania tego procesu nie powinna prowadzić do odebrania skutków podatkowych czynnościom dokonanym prawidłowo pod rządami poprzednich przepisów. Podstawowe znaczenie dla oceny sytuacji ma wynikająca z art. 2 Konstytucji RP - zasada ochrony praw nabytych.
Przed 1 stycznia 2022 r. spełnił Pan wszystkie przesłanki wymagane do rozpoczęcia amortyzacji lokali mieszkalnych. Prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych nie miało zatem charakteru wyłącznie hipotetycznego. Pana sytuacja prawna została już skonkretyzowana przed wejściem w życie nowych przepisów. Według Pana, wprowadzenie nowych zasad może regulować sytuację podatników, którzy dopiero po zmianie przepisów rozpoczynają określone działania. Nie powinno prowadzić do pozbawienia Pana możliwości dokończenia procesu rozpoczętego zgodnie z prawem przed zmianą regulacji, jeżeli spełnił Pan już wszystkie przesłanki powstania określonego uprawnienia.
Niezależnie od ochrony praw nabytych, Pana sytuacja powinna być też oceniana przez pryzmat konstytucyjnej zasady ochrony interesów w toku. Przed 1 stycznia 2022 r. rozpoczął Pan przedsięwzięcie gospodarcze, którego skutki podatkowe miały rozciągać się na kolejne lata. Nabycie lokali, ich wprowadzenie do ewidencji oraz rozpoczęcie amortyzacji stanowiły element długoterminowego procesu gospodarczego. Mógł Pan racjonalnie zakładać, że zgodnie z obowiązującymi w chwili podejmowania decyzji przepisami będzie Pan mógł rozliczać wartość lokali poprzez odpisy amortyzacyjne przez cały przewidziany prawem okres amortyzacji.
Zmiana przepisów w trakcie tego procesu nie powinna niweczyć skutków prawnych czynności dokonanych przed zmianą. Z Konstytucji RP wynika również zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Powinien Pan mieć możliwość podejmowania racjonalnych decyzji gospodarczych w oparciu o obowiązujące przepisy. Nie można traktować Pana sytuacji tak samo jak sytuacji podatnika, który dopiero po zmianie prawa zdecydował się na nabycie lokalu mieszkalnego. Zrealizował Pan bowiem wszystkie istotne czynności przed zmianą przepisów. W Pana przypadku nie chodzi o rozpoczęcie amortyzacji po 1 stycznia 2022 r., lecz o zakończenie amortyzacji rozpoczętej wcześniej.
Pana stanowisko znajduje bezpośrednie potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 490/23. W wyroku tym NSA odniósł się do sytuacji podatnika, który przed 1 stycznia 2022 r. nabył nieruchomości mieszkalne, wprowadził je do ewidencji środków trwałych oraz rozpoczął ich amortyzację. NSA uznał za istotne konstytucyjne zasady ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku.
Rozstrzygnięcie to ma szczególne znaczenie dla Pana, ponieważ Pana sytuacja wykazuje istotne podobieństwo do sytuacji podatnika będącego stroną tamtej sprawy: · nabycie nieruchomości nastąpiło przed 1 stycznia 2022 r.; · nieruchomości zostały wprowadzone do ewidencji przed tą datą; · amortyzacja została rozpoczęta przed tą datą; · nieruchomości były wykorzystywane do uzyskiwania przychodów; · na 31 grudnia 2022 r. amortyzacja nie została zakończona.
Wnosi Pan zatem o uwzględnienie argumentacji przedstawionej przez NSA w wyroku II FSK 490/23. Wyrok NSA z 14 stycznia 2026 r. sygn. II FSK 490/23, został wykonany przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej poprzez wydanie interpretacji indywidualnej z 3 lipca 2026 r. Nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S.KW. W interpretacji tej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, wykonując ocenę prawną wynikającą z wyroku NSA, potwierdził stanowisko podatnika dotyczące możliwości kontynuowania amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nabytych i amortyzowanych przed zmianą przepisów. Powyższe ma istotne znaczenie dla Pana sprawy.
Przedstawia Pan bowiem stan faktyczny odpowiadający istotnym elementom stanu faktycznego ocenianego w tamtej sprawie. Należy zatem uwzględnić argumentację NSA oraz interpretację wydaną w wykonaniu tego wyroku przy ocenie niniejszego wniosku. Wnosi Pan zatem o dokonanie oceny Pana sytuacji z uwzględnieniem aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, a nie wyłącznie wcześniejszej praktyki interpretacyjnej organów podatkowych.
W Pana ocenie, ma Pan prawo do kontynuowania amortyzacji wszystkich trzech opisanych lokali mieszkalnych po 31 grudnia 2022 r., ponieważ: · prawo do ich amortyzacji zostało przez Pana zrealizowane przed zmianą przepisów; · amortyzacja została faktycznie rozpoczęta przed 1 stycznia 2022 r.; · proces amortyzacji nie został zakończony przed 31 grudnia 2022 r.; · zmiana przepisów nie powinna pozbawiać Pana praw wynikających z prawidłowo rozpoczętego procesu amortyzacji; · ochrona praw nabytych i interesów w toku wynika z art. 2 Konstytucji RP; · stanowisko takie zostało potwierdzone w wyroku NSA z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 490/23; · stanowisko to zostało następnie uwzględnione przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 3 lipca 2026 r. Nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S.KW.
W konsekwencji, odpisy amortyzacyjne dokonywane po 31 grudnia 2022 r., zgodnie z metodą i stawką przyjętą przed zmianą przepisów, powinny być uznane za odpisy podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, aż do pełnego zamortyzowania poszczególnych lokali.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa, wnosi Pan o potwierdzenie, że ma Pan prawo kontynuować po 31 grudnia 2022 r. amortyzację lokali mieszkalnych nabytych, wprowadzonych do ewidencji środków przed 1 stycznia 2022 r. według zasad, metody i stawek amortyzacyjnych przyjętych zgodnie z przepisami obowiązującymi przed 1 stycznia 2022 r., aż do pełnego zamortyzowania tych lokali, a dokonywane odpisy amortyzacyjne mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Jednocześnie oświadcza Pan, że elementy stanu faktycznego objęte niniejszym wnioskiem nie są w dniu złożenia wniosku przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, ani kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. Oświadcza Pan również, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek: · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, · został właściwie udokumentowany, – nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku.
Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki: · stanowią własność lub współwłasność podatnika, · są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, · przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok, · są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (…).
Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.; dalej: „ustawa zmieniająca”).
Z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że: Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Tym samym, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Innymi słowy – na podstawie przepisu przejściowego – podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z literalnego brzmienia przepisu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej jednoznacznie wynika, że ustawodawca celowo zdecydował się na dokonanie ograniczenia, zgodnie z którym podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji budynków oraz lokali mieszkalnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r. Powyższe wynika wprost z językowej wykładni zacytowanych powyżej przepisów, a skoro w wyniku zastosowania wykładni językowej możliwe jest ustalenie w sposób precyzyjny i jednoznaczny normy zawartej w interpretowanym przepisie ustawy podatkowej, nie jest konieczne sięganie do innych reguł wykładni.
Dominującą pozycję wśród innych typów wykładni przy dokonywaniu analizy przepisów prawa ma bowiem bezsprzecznie wykładnia językowa. Do wykładni celowościowej oraz systemowej można sięgać, aby potwierdzić uzupełnić lub przełamać (skorygować) rezultat wykładni językowej (por. B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, str. 93) – w szczególności w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów.
Jeżeli zatem, po przeprowadzeniu analizy treści przepisu, możliwe jest dojście do jasnego rezultatu – tzn. jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje określoną normę postępowania, to zgodnie z zasadą interpretatio cessat in clarin – tak należy dany przepis rozumieć. Dopiero, jeżeli brak jest tego rodzaju jednoznaczności – konieczne jest sięgnięcie do dalszych dyrektyw interpretacyjnych w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Warto jednak podkreślić, że wykładnia tego rodzaju pełni rolę jedynie subsydiarną w stosunku do wykładni językowej.
Niemniej w rozpatrywanej sprawie zastosowanie reguł wykładni celowościowej potwierdza dokonane w wyniku wykładni językowej rozumienie powołanych przepisów. W uzasadnieniu do ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 1532) wskazano bowiem, że: Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji.
Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. Na gruncie obowiązujących przepisów ustawy PIT, tego rodzaju środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej. Jednakże ich sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również po ich wycofaniu z działalności nie podlega opodatkowaniu w ramach tego źródła.
Przychody z takiej sprzedaży kwalifikowane są do odrębnego źródła przychodów, jakim jest odpłatne zbycie nieruchomości i określonych praw majątkowych (art. 10 ust. 3 oraz art. 14 ust. 2c ustawy PIT). Oznacza to, że ich sprzedaż po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały nabyte nie rodzi obowiązku w podatku dochodowym (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy PIT). Natomiast sprzedaż przed upływem tego okresu, pozwala na skorzystanie z tzw. ulgi mieszkaniowej. Taki stan rzeczy powoduje, że nieruchomości mieszkaniowe korzystają z podwójnych preferencji w podatku PIT. Ma to zarazem pośrednio, negatywny wpływ na rynek mieszkaniowy.
Budynki i lokale mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli. Tymczasem korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań. Podkreślić również należy, że żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej nie gwarantował podatnikowi prawa do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych aż do końca przewidywanego okresu amortyzacji.
Podatnicy muszą liczyć się ze zmieniającym się prawem w związku ze zmianą warunków społecznych i gospodarczych. Dodatkowo powołany przepis przejściowy (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej) pozwalał na zachowanie prawa do amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych jeszcze przez rok, co umożliwiło podatnikom przygotowanie się do zmian w zasadach amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych.
Reasumując, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości mieszkalnych, niezależnie od sposobu ich wykorzystania, zasada zapisana w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie podlegają amortyzacji budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której uzyskuje przychody, m.in. z odpłatnego wynajmu lokali mieszkalnych. Lokale mieszkalne zostały przez Pana nabyte przed 1 stycznia 2022r., wprowadzone do ewidencji środków trwałych w dniu ich nabycia oraz rozpoczęto ich amortyzację przed 1 stycznia 2022 r., czyli przed wejściem w życie nowych regulacji dotyczących amortyzacji nieruchomości mieszkalnych. Są to: 1. lokal mieszkalny …; 2. lokal mieszkalny ….; 3. lokal mieszkalny …. Jest Pan właścicielem wszystkich trzech lokali. Lokale zostały nabyte odpłatnie.
Wszystkie lokale zostały nabyte przed 1 stycznia 2022 r. Wszystkie lokale były kompletne i zdatne do użytkowania w momencie przyjęcia ich do używania. Lokale zostały przeznaczone do wykorzystywania w działalności gospodarczej przez okres dłuższy niż jeden rok. Lokale były wykorzystywane w działalności gospodarczej w celu osiągania przychodów z odpłatnego najmu. Wszystkie lokale zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. W odniesieniu do wszystkich lokali rozpoczęto dokonywanie odpisów amortyzacyjnych przed 1 stycznia 2022 r. Stosowana była amortyzacja liniowa i ustalono stawkę 10%.
Amortyzacja była dokonywana zgodnie z przepisami obowiązującymi w momencie rozpoczęcia amortyzacji. Na 31 grudnia 2022 r. żaden z lokali nie został całkowicie zamortyzowany. Przed 1 stycznia 2022 r. nabył Pan prawo do rozliczania wartości początkowej lokali w kosztach podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne. Gdyby nie zmiana przepisów, amortyzacja lokali byłaby kontynuowana również po 31 grudnia 2022 r., aż do pełnego zamortyzowania każdego z lokali.
Pana pytanie dotyczy kwestii, czy ma Pan prawo, począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r., kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od ww. trzech lokali mieszkalnych, które przed 1 stycznia 2022 r. zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz były amortyzowane, według zasad, metody oraz stawek amortyzacyjnych przyjętych zgodnie z przepisami obowiązującymi przed 1 stycznia 2022 r., a następnie zaliczać dokonywane odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów, aż do pełnego zamortyzowania każdego z lokali. W tej kwestii wskazuję, że z art. 22c ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost wynika, że lokale mieszkalne nie podlegają amortyzacji.
Reasumując powyższe, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości mieszkalnych, bez względu na sposób ich wykorzystania, zasada zapisana w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie podlegają amortyzacji budynki i lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne w kontekście przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, że nie ma Pan prawa do kontynuowania dokonywania odpisów amortyzacyjnych od opisanych trzech lokali mieszkalnych, nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed 1 stycznia 2022 r., wykorzystywanych wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej oraz zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących na 31 grudnia 2021 r. – aż do pełnego zamortyzowania tych środków trwałych. Zatem, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
W odniesieniu do Pana argumentacji dotyczącej konstytucyjnych zasad ochrony praw nabytych, ochrony interesów w toku oraz zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), wskazuję, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej.
Dlatego też interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach opisanego przez Pana stanu faktycznego oraz w zakresie postawionego przez Pana pytania, które wyznacza zakres Pana żądania. Kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych) niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku zgodności, należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenie sądu administracyjnego nie przesądza o ocenie prawidłowości Pana stanowiska. Nie negując tego orzeczenia, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, stwierdzam, że teza badanego rozstrzygnięcia nie ma zastosowania w tym postępowaniu. Powołał się Pan bowiem na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 490/23, w którym Sąd zajął stanowisko korzystne dla podatnika.
Należy jednak zauważyć, że istnieje wiele orzeczeń, w których Sąd zaprezentował stanowisko odmienne, np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 119/23; z 4 marca 2025 r. sygn. akt II FSK 6/25; WSA w Gliwicach z 27 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1066/22; WSA w Krakowie z 16 września 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 488/22 oraz 26 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 1160/22; WSA w Olsztynie z 14 września 2022 r. sygn. akt I SA/OI 325/22; WSA w Łodzi z 19 września 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 439/22 oraz 20 września 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 482/22; WSA w Gliwicach z 28 września 2022 r. sygn. akt I SA/GI 856/22; z 17 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/GI 1067/22, WSA w Opolu z 26 października 2022 r. sygn. akt I SA/Op 230/22; WSA w Warszawie z 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1059/22; czy też WSA w Poznaniu z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Po 494/22. W tej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Odnosząc się natomiast do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej należy wskazać, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy tylko konkretnej indywidualnej sprawy podatnika, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko w tej sprawie jest wiążące. Dodatkowo wskazuję, że w opisie sprawy wskazał Pan, że lokal mieszkalny w …, … zakupił Pan 30 października 2021 r., natomiast w treści pytania wskazał Pan datę zakupu tego lokalu 2 października 2021 r. Powyższe należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską, niemającą wpływu na ocenę przedstawionego przez Pana stanowiska.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.