Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
3 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków związanych z zakupem dwóch aparatów słuchowych. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 11 października 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której świadczy usługi psychologiczne i psychoterapeutyczne. Praca Wnioskodawczyni polega przede wszystkim na prowadzeniu indywidualnych sesji psychoterapeutycznych z pacjentami. Podstawowym elementem wykonywania tych usług jest bezpośrednia komunikacja werbalna, wymagająca dokładnego słyszenia i rozumienia wypowiedzi pacjenta. Od 2012 r. występuje u Wnioskodawczyni trwały obustronny niedosłuch. Pojawił się on po intensywnym leczeniu onkologicznym, które obejmowało m.in. chemioterapię z zastosowaniem cisplatyny. Od tego czasu Wnioskodawczyni pozostaje pod kontrolą audiologiczną i okresowo wykonuje badania słuchu.
Kolejne badania audiologiczne potwierdzają utrzymujący się obustronny ubytek słuchu, szczególnie zaznaczony w zakresie średnich częstotliwości istotnych dla odbioru i rozumienia mowy. Sam poziom ubytku słuchu w audiometrii tonalnej pozostaje względnie stabilny, natomiast w ostatnich latach Wnioskodawczyni odczuwa wyraźne pogorszenie zdolności rozumienia mowy. W najnowszym badaniu audiologicznym wykonanym 3 września 2026 r. stwierdzono obustronny ubytek słuchu. Średni próg słyszenia PTA wyniósł 33 dB HL dla ucha prawego i 34 dB HL dla ucha lewego. Badanie wykazało również ograniczenie zdolności rozumienia mowy.
W praktyce zawodowej problem ten przejawia się tym, że coraz częściej Wnioskodawczyni nie rozumie części wypowiedzi pacjentów i jest zmuszona prosić ich o powtarzanie wypowiedzianych słów lub zdań. Ma to szczególne znaczenie ze względu na charakter działalności Wnioskodawczyni. Sesja psychoterapeutyczna trwa około 50 minut i opiera się niemal w całości na rozmowie. Dokładne rozumienie wypowiedzi pacjenta jest konieczne do prawidłowego prowadzenia procesu psychoterapeutycznego i świadczenia przez Nią usług. W związku z istniejącym obustronnym niedosłuchem oraz narastającymi trudnościami w rozumieniu mowy, Wnioskodawczyni planuje zakup dwóch aparatów słuchowych, po jednym do każdego ucha.
Szacowany łączny koszt zakupu wynosi około 19 000 zł. Aparaty mają umożliwić Jej prawidłowe rozumienie wypowiedzi pacjentów oraz dalsze wykonywanie działalności psychoterapeutycznej. Zakup aparatów zostanie udokumentowany fakturą wystawioną na Wnioskodawczynię, jako osobę prowadzącą działalność gospodarczą. Ze względu na charakter aparatów słuchowych będą one mogły być przez Nią używane również poza godzinami wykonywania działalności gospodarczej. Uzupełnienie Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od … 2016 r. Działalność jest opodatkowana na zasadach ogólnych według skali podatkowej; prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.
W ramach działalności gospodarczej Wnioskodawczyni świadczy usługi psychologiczne i psychoterapeutyczne dla osób dorosłych. Jej praca polega przede wszystkim na prowadzeniu indywidualnych sesji psychoterapeutycznych, trwających około 50 minut. Podstawą wykonywania tych usług jest bezpośrednia komunikacja werbalna z pacjentem, uważne słuchanie i dokładne rozumienie treści jego wypowiedzi. Od 2012 r. występuje u Wnioskodawczyni trwały, obustronny niedosłuch, który pojawił się po intensywnym leczeniu onkologicznym z zastosowaniem cisplatyny. Ubytek słuchu jest szczególnie zaznaczony w zakresie częstotliwości istotnych dla odbioru i rozumienia mowy.
W praktyce oznacza to, że największą trudność sprawia Wnioskodawczyni właśnie prawidłowe rozumienie wypowiedzi innych osób, a nie samo słyszenie dźwięków. W pracy szczególne trudności występują podczas sesji z osobami z depresją, które często mówią bardzo cicho, a także z pacjentami z wadami wymowy lub niewyraźną artykulacją. Z powodu niedosłuchu coraz częściej Wnioskodawczyni musi prosić pacjentów o powtarzanie słów, zdań lub fragmentów wypowiedzi. Utrudnia to prawidłowe prowadzenie sesji psychoterapeutycznych. Wnioskodawczyni planuje zakup dwóch aparatów słuchowych, po jednym do każdego ucha.
Na obecnym etapie przewiduje Ona, że łączny koszt zakupu dwóch aparatów, po uwzględnieniu dofinansowania z NFZ, wyniesie około 17 000 – 19 000 zł. Ostateczna cena każdego aparatu będzie zależała od wybranego modelu. Jeżeli wartość jednego aparatu przekroczy 10 000 zł, sposób jego ujęcia podatkowego zostanie dostosowany do obowiązujących przepisów. Na zakup aparatów Wnioskodawczyni otrzyma dofinansowanie ze środków NFZ na podstawie zlecenia wystawionego przez lekarza. Przewidywana łączna kwota dofinansowania wynosi około 2 000 zł. Wnioskodawczyni nie przewiduje obecnie dofinansowania z PFRON.
Do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawczyni zamierza zaliczyć wyłącznie tę część wydatku, którą faktycznie poniesie Ona ze środków własnych, po pomniejszeniu ceny zakupu o dofinansowanie z NFZ. Wydatek zamierza ująć bezpośrednio w kosztach uzyskania przychodów po dokonaniu zakupu i otrzymaniu dokumentu potwierdzającego poniesienie wydatku. Wnioskodawczyni nie posiada obecnie orzeczenia o niepełnosprawności w związku z trwałym uszkodzeniem słuchu. Nie zamierza uwzględniać wydatku w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Zakup aparatów słuchowych będzie służył uzyskiwaniu przychodów z prowadzonej przez Nią działalności gospodarczej.
Prawidłowe rozumienie wypowiedzi pacjenta jest jednym z podstawowych warunków wykonania usługi psychoterapeutycznej. Wnioskodawczyni wskazała, że aparaty mają poprawić Jej zdolność rozumienia mowy, ograniczyć konieczność proszenia pacjentów o powtarzanie wypowiedzi oraz umożliwić dalsze prawidłowe świadczenie usług, z których Wnioskodawczyni uzyskuje przychody. Wydatek pozostaje więc w bezpośrednim związku z osiąganiem, zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów.
Pytanie
(sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku) Czy wydatek poniesiony przez Wnioskodawczynię na zakup dwóch aparatów słuchowych, niezbędnych do prawidłowego wykonywania usług psychoterapeutycznych w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, w części faktycznie poniesionej przez Nią po pomniejszeniu o dofinansowanie z NFZ, może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pani stanowisko w sprawie
(przedstawione ostatecznie w uzupełnieniu wniosku) Zdaniem Wnioskodawczyni, wydatek poniesiony na zakup dwóch aparatów słuchowych, w części faktycznie sfinansowanej przez Nią po pomniejszeniu o dofinansowanie z NFZ, może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Nią działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.
W sytuacji Wnioskodawczyni istnieje bezpośredni związek pomiędzy planowanym zakupem aparatów słuchowych a wykonywaną przez Nią działalnością gospodarczą. Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą jako psycholożka i psychoterapeutka i świadczy indywidualne usługi psychoterapeutyczne dla osób dorosłych. Sesje opierają się niemal w całości na komunikacji werbalnej z pacjentem, uważnym słuchaniu jego wypowiedzi oraz dokładnym rozumieniu ich treści. Obustronny niedosłuch Wnioskodawczyni jest szczególnie zaznaczony w zakresie częstotliwości istotnych dla odbioru i rozumienia mowy.
W praktyce powoduje to trudności przede wszystkim w prawidłowym rozumieniu wypowiedzi innych osób, a nie jedynie w samym słyszeniu dźwięków. W pracy zawodowej problem ten jest szczególnie widoczny podczas sesji z osobami mówiącymi cicho, w tym z pacjentami z objawami depresji, a także z osobami z wadami wymowy lub niewyraźną artykulacją. Zdarza się, że z powodu niedosłuchu Wnioskodawczyni nie rozumie części wypowiedzi pacjentów i musi prosić ich o powtarzanie słów, zdań lub całych fragmentów wypowiedzi. Utrudnia to prawidłowe prowadzenie sesji psychoterapeutycznych. Prawidłowe rozumienie wypowiedzi pacjenta jest jednym z podstawowych warunków należytego wykonania usługi psychoterapeutycznej.
Zakup dwóch aparatów słuchowych ma poprawić zdolność Wnioskodawczyni rozumienia mowy, ograniczyć konieczność proszenia pacjentów o powtarzanie wypowiedzi i umożliwić Jej dalsze prawidłowe świadczenie usług, z których uzyskuje przychody. Wydatek ten będzie więc służył zarówno osiąganiu przychodów, jak i zachowaniu oraz zabezpieczeniu źródła przychodów. Bez odpowiedniej korekcji słuchu możliwości Wnioskodawczyni prawidłowego wykonywania zawodu są istotnie ograniczone. Planowany wydatek nie ma w sytuacji Wnioskodawczyni wyłącznie charakteru osobistego.
Aparaty słuchowe będą wprawdzie mogły być używane również poza godzinami wykonywania działalności gospodarczej, jednak wynika to z charakteru tych urządzeń i nie eliminuje ich związku z prowadzoną przeze Wnioskodawczynię działalnością. Ich zakup jest uzasadniony przede wszystkim potrzebą zapewnienia możliwości prawidłowego wykonywania usług psychoterapeutycznych. Na zakup aparatów Wnioskodawczyni otrzyma częściowe dofinansowanie ze środków NFZ. Do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawczyni zamierza zaliczyć wyłącznie tę część ceny aparatów słuchowych, którą faktycznie poniesie z własnych środków, po pomniejszeniu o kwotę dofinansowania z NFZ.
Nie zamierza Ona zaliczać do kosztów części wydatku sfinansowanego ze środków NFZ. Na obecnym etapie ostateczna cena jednego aparatu nie została jeszcze ustalona i będzie zależała od wybranego modelu. Sposób podatkowego ujęcia wydatku zostanie dostosowany do wartości poszczególnych aparatów oraz obowiązujących przepisów. W związku z powyższym Wnioskodawczyni uważa, że wydatek na zakup dwóch aparatów słuchowych, w części faktycznie poniesionej przez nią, po pomniejszeniu o dofinansowanie z NFZ, spełnia przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przeze mnie działalności gospodarczej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.
W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Podkreślam, że o tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodów z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, być właściwie udokumentowany.
Wskazany przez Panią we wniosku wydatek nie został wprost wymieniony w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w tej regulacji, nie uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r. sygn. II FSK 3526/16: Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.
Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum. Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że: Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
Ponadto w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, wskazuje się, że: (...) zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności.
Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku – wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14. Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści.
Wykazywany związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 22d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: 1. Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
2. Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4. Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą od 7 stycznia 2016 r. Działalność jest opodatkowana na zasadach ogólnych według skali podatkowej.
W ramach działalności świadczy Pani usługi psychologiczne i psychoterapeutyczne dla osób dorosłych. Pani praca polega przede wszystkim na prowadzeniu indywidualnych sesji psychoterapeutycznych, trwających około 50 minut. Podstawą wykonywania tych usług jest bezpośrednia komunikacja werbalna z pacjentem, uważne słuchanie i dokładne rozumienie treści jego wypowiedzi. Od 2012 r. występuje u Pani trwały, obustronny niedosłuch, który pojawił się po intensywnym leczeniu onkologicznym z zastosowaniem cisplatyny. Ubytek słuchu jest szczególnie zaznaczony w zakresie częstotliwości istotnych dla odbioru i rozumienia mowy.
W praktyce oznacza to, że największą trudność sprawia Pani właśnie prawidłowe rozumienie wypowiedzi innych osób, a nie samo słyszenie dźwięków. W pracy szczególne trudności występują podczas sesji z osobami z depresją, które często mówią bardzo cicho, a także z pacjentami z wadami wymowy lub niewyraźną artykulacją. Z powodu niedosłuchu coraz częściej musi Pani prosić pacjentów o powtarzanie słów, zdań lub fragmentów wypowiedzi. Utrudnia to prawidłowe prowadzenie sesji psychoterapeutycznych. Planuje Pani zakup dwóch aparatów słuchowych, po jednym do każdego ucha.
Na obecnym etapie przewiduje Pani, że łączny koszt zakupu dwóch aparatów, po uwzględnieniu dofinansowania z NFZ, wyniesie około 17 000 – 19 000 zł. Ostateczna cena każdego aparatu będzie zależała od wybranego modelu. Jeżeli wartość jednego aparatu przekroczy 10 000 zł, sposób jego ujęcia podatkowego zostanie dostosowany do obowiązujących przepisów. Na zakup aparatów otrzyma Pani dofinansowanie ze środków NFZ na podstawie zlecenia wystawionego przez lekarza. Przewidywana łączna kwota dofinansowania wynosi około 2 000 zł.
Do kosztów uzyskania przychodów zamierza Pani zaliczyć wyłącznie tę część wydatku, którą faktycznie poniesie Pani ze środków własnych, po pomniejszeniu ceny zakupu o dofinansowanie z NFZ. Wydatek zamierza ująć bezpośrednio w kosztach uzyskania przychodów po dokonaniu zakupu i otrzymaniu dokumentu potwierdzającego poniesienie wydatku. Nie posiada Pani obecnie orzeczenia o niepełnosprawności w związku z trwałym uszkodzeniem słuchu. Nie zamierza uwzględniać wydatku w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Zakup aparatów słuchowych będzie służył uzyskiwaniu przychodów z prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.
Prawidłowe rozumienie wypowiedzi pacjenta jest jednym z podstawowych warunków wykonania usługi psychoterapeutycznej. Aparaty mają poprawić Pani zdolność rozumienia mowy, ograniczyć konieczność proszenia pacjentów o powtarzanie wypowiedzi oraz umożliwić dalsze prawidłowe świadczenie usług, z których uzyskuje Pani przychody. Uważa Pani, że wydatek pozostaje w bezpośrednim związku z osiąganiem, zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów. Odnosząc powyższe do Pani sprawy, stwierdzam, że w przypadku opisanym przez Panią zachodzi odpowiedni związek przyczynowo-skutkowy, dający podstawy do zaliczenia w koszty podatkowe prowadzonej działalności gospodarczej wymienionych przez Panią wydatków.
Jak bowiem wynika z wniosku w ramach działalności świadczy Pani usługi psychologiczne i psychoterapeutyczne dla osób dorosłych. Podstawą wykonywania tych usług jest bezpośrednia komunikacja werbalna z pacjentem, uważne słuchanie i dokładne rozumienie treści jego wypowiedzi. Stwierdzono u Pani trwały, obustronny niedosłuch. Największą trudność sprawia Pani prawidłowe rozumienie wypowiedzi innych osób, a nie samo słyszenie dźwięków. W Pani pracy szczególne trudności występują podczas sesji z osobami z depresją, które często mówią bardzo cicho, a także z pacjentami z wadami wymowy lub niewyraźną artykulacją. Niedosłuch utrudnia prawidłowe prowadzenie sesji psychoterapeutycznych.
Zakup aparatów słuchowych ma poprawić Pani zdolność rozumienia mowy pacjentów oraz umożliwić dalsze prawidłowe świadczenie usług, z których uzyskuje Pani przychody w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wydatek poniesiony na zakup dwóch aparatów słuchowych, niezbędnych do prawidłowego wykonywania usług psychoterapeutycznych w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, w części faktycznie poniesionej przez Panią po pomniejszeniu o dofinansowanie z NFZ, może stanowić koszt uzyskania przychodów w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.
Wydatek pozostaje więc w bezpośrednim związku z osiąganiem, zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów. Reasumując - wydatki poniesione przez Panią na zakup dwóch aparatów słuchowych mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pamiętać przy tym należy, że to na Pani, jako podmiocie odnoszącym korzyść z faktu zaliczenia wskazanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodu, ciąży obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego poniesionych wydatków z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą, jak również obowiązek właściwego ich udokumentowania.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku.
Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.