Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wycofania budynku z działalności gospodarczej. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Prowadzi jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą (…). Dochody z prowadzonej działalności gospodarczej są opodatkowane podatkiem liniowym. Obok świadczenia usług prawnych zakres prowadzonej działalności gospodarczej obejmuje również kod PKD 68.20.Z – Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Wnioskodawczyni pozostaje w związku małżeńskim w ustroju ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.
W przeszłości Wnioskodawczyni wspólnie z mężem nabyła do majątku wspólnego nieruchomość gruntową zabudowaną kilkukondygnacyjnym budynkiem. Nieruchomość została nabyta od osób fizycznych. Jej nabycie nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz podlegało podatkowi od czynności cywilnoprawnych. W związku z nabyciem nieruchomości Wnioskodawczyni nie odliczyła podatku od towarów i usług. W budynku nie została wyodrębniona odrębna własność poszczególnych lokali.
Wnioskodawczyni wprowadziła budynek do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w związku z faktem wykorzystania budynku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (w zakresie wynajmu oraz usług prawnych). Budynek został zaklasyfikowany do rodzaju 103 Klasyfikacji Środków Trwałych – budynki handlowo-usługowe. Wnioskodawczyni uzyskała w tym zakresie również informację klasyfikacyjną GUS. Uzyskała Ona również interpretację indywidualną z 16 lutego 2023 r. Nr 0113-KDIPT2-1.4011.942.2022.2.MZ, potwierdzającą prawo do amortyzacji budynku oraz prawidłowość stawki amortyzacyjnej.
Amortyzacja Budynku została już zakończona (ostatni odpis został dokonany w kwietniu 2025 r.). Wnioskodawczyni wynajmuje pomieszczenia w budynku na rzecz najemców oraz wykorzystuje pomieszczenia na potrzeby własnej prowadzonej działalności (2 pomieszczenia, ok. 30 m2). Zdecydowana większość pomieszczeń w budynku jest wynajmowana na rzecz zewnętrznych najemców (w szczególności II piętro, na którym jest wynajmowane mieszkanie o powierzchni ok. 100 m2, 3 lokale na I piętrze oraz lokale na parterze – w zależności od umów zawartych z najemcami). Wnioskodawczyni zamierza zrezygnować z zajmowania się działalnością i zadaniami związanymi z wynajmem pomieszczeń na rzecz zewnętrznych najemców.
Angażuje bowiem to dodatkowo Jej czas (z uwagi na bieżące kontakty z kilkoma podmiotami, prowadzenie rozliczeń dotyczących mediów, weryfikowanie płatności i ich egzekucja, organizacja drobnych napraw i kontakty z najemcami w tym zakresie, poszukiwanie najemców i negocjacje z nimi w razie zmiany lub przedłużania kontraktów). Aby odciążyć Wnioskodawczynię w ww. zagadnieniach oraz pozwolić Jej skoncentrować się na prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług prawnych, zadania związane z wynajmem pomieszczeń w budynku niezajmowanych na biuro Wnioskodawczyni przejmie Jej mąż (który zawrze umowy z najemcami i będzie zajmował się najmem na ich rzecz).
Wnioskodawczyni planuje zatem rozwiązać za porozumieniem stron lub wypowiedzieć umowy (ewentualnie poczekać na koniec okresu, na który zostały zawarte). Nowe umowy z dotychczasowymi i nowymi najemcami zostałyby natomiast zawarte przez męża Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni nie będzie zawierała we własnym imieniu umów dotyczących wynajmu powierzchni budynku, ani rozliczała przychodów z tego najmu w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
Wnioskodawczyni nie będzie likwidowała działalności gospodarczej – będzie ją nadal prowadziła w zakresie świadczenia usług prawnych w ramach wykonywania wolnego zawodu i wykorzystywała dotychczas wykorzystywane pomieszczenia na potrzeby działalności. Mąż Wnioskodawczyni planuje rozliczać uzyskiwane przychody z najmu, jako przychody z najmu niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaliczanego do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W związku z powyższym, Wnioskodawczyni planuje wykreślić kod PKD 68.20.Z – Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi z zakresu swojej działalności oraz wycofać budynek z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych i przekazać go do majątku prywatnego. Planowane wykreślenie budynku z ewidencji środków trwałych nie będzie związane ze sprzedażą, darowizną ani jakąkolwiek inną czynnością powodującą przeniesienie prawa własności nieruchomości. Budynek nadal pozostanie składnikiem majątku wspólnego Wnioskodawczyni oraz Jej męża objętego ustawową wspólnością majątkową małżeńską.
W wyniku samego wykreślenia budynku z ewidencji środków trwałych Wnioskodawczyni nie otrzyma wynagrodzenia, świadczenia pieniężnego, ani żadnego innego przysporzenia majątkowego.
Pytania
1) Czy planowane wycofanie budynku z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawczyni działalności gospodarczej i przekazanie go do majątku prywatnego będzie dla Wnioskodawczyni zdarzeniem neutralnym na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, tj. nie spowoduje powstania po Jej stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
2) Czy planowane wycofanie budynku z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i przekazanie go do majątku prywatnego będzie powodowało po stronie Wnioskodawczyni obowiązek dokonania korekty odpisów amortyzacyjnych dokonanych przed wycofaniem budynku i zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów?
Pani stanowisko w sprawie
Stanowisko w zakresie pytania Nr 1 Zdaniem Wnioskodawczyni, planowane wycofanie budynku z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i przekazanie go do majątku prywatnego nie spowoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.), przychodem z działalności gospodarczej jest m.in. przychód z odpłatnego zbycia środków trwałych. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym do odpłatnego zbycia budynku nie dojdzie.
Nie nastąpi sprzedaż, zamiana ani inna czynność powodująca odpłatne przeniesienie własności nieruchomości. Budynek zarówno przed, jak i po jego wycofaniu pozostanie składnikiem majątku wspólnego Wnioskodawczyni i Jej męża. Wnioskodawczyni nie otrzyma również żadnego wynagrodzenia ani innego przysporzenia majątkowego. Jednoosobowa działalność gospodarcza nie jest podmiotem odrębnym od osoby fizycznej, która ją prowadzi. Samo wykreślenie składnika majątku z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie oznacza zatem jego zbycia na rzecz innego podmiotu. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej.
W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 lipca 2026 r. Nr 0113-KDIPT2-1.4011.292.2026.4.MAP, Organ potwierdził neutralność podatkową wycofania całkowicie zamortyzowanego lokalu z działalności gospodarczej do majątku prywatnego, który następnie miał być wynajmowany poza działalnością gospodarczą. W konsekwencji, planowane wycofanie budynku nie będzie powodowało powstania po stronie Wnioskodawczyni przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Stanowisko w zakresie pytania Nr 2: Zdaniem Wnioskodawczyni, planowane wycofanie budynku z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie spowoduje obowiązku dokonania korekty wcześniej dokonanych odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 22a–22o tej ustawy. Z kolei, na podstawie art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy, amortyzacja kończy się m.in. w miesiącu, w którym suma odpisów amortyzacyjnych zrówna się z wartością początkową środka trwałego.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje obowiązku korygowania prawidłowo dokonanych odpisów amortyzacyjnych wyłącznie z tego względu, że po zakończeniu amortyzacji środek trwały zostaje wycofany z ewidencji. Późniejsze wycofanie budynku nie wpływa wstecz na prawidłowość kosztów podatkowych rozpoznanych w okresie, w którym budynek był środkiem trwałym wykorzystywanym w działalności gospodarczej. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w praktyce podatkowej (przykładowo interpretacja z 25 lipca 2019 r. Nr 0114-KDIP3-1.4011.326.2019.1.AC).
W konsekwencji, planowane wycofanie budynku nie będzie powodowało obowiązku zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów ani korekty rozliczeń podatkowych za okresy, w których Wnioskodawczyni prawidłowo dokonywała odpisów amortyzacyjnych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku.
Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia wtoku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Interpretacja dotyczy tylko i wyłącznie sprawy będącej przedmiotem Pani zapytania. Inne kwestie zawarte w opisie sprawy i w stanowisku nie podlegały ocenie. W odniesieniu do przywołanych przez Panią interpretacji indywidualnych informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego.
Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko Pani i i nie wywołuje skutków podatkowych dla Pani męża. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.