Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
28 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której wykonuje zawód adwokata oraz doradcy restrukturyzacyjnego. Działalność Wnioskodawczyni opiera się w przeważającej mierze na Jej osobistej pracy. Wnioskodawczyni nie zatrudnia pracowników, którzy mogliby przejąć wykonywanie zasadniczych czynności merytorycznych związanych z prowadzoną działalnością.
W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawczyni osobiście wykonuje w szczególności czynności polegające na analizie akt sądowych i dokumentacji prawnej, gospodarczej oraz finansowej, sporządzaniu pism procesowych, opinii, wniosków, sprawozdań i innych dokumentów, wykonywaniu czynności związanych z postępowaniami upadłościowymi i restrukturyzacyjnymi, pracy w systemach teleinformatycznych, prowadzeniu korespondencji, udziale w rozprawach i posiedzeniach oraz odbywaniu spotkań i podróży związanych z prowadzonymi sprawami.
Charakter wykonywanej działalności powoduje, że znaczna część dnia pracy Wnioskodawczyni upływa w długotrwałej pozycji siedzącej, przede wszystkim podczas wielogodzinnej pracy przy komputerze. Jest to stała i typowa cecha sposobu wykonywania działalności zawodowej. Wnioskodawczyni zamierza regularnie korzystać z indywidualnych zajęć korekcyjno-ergonomicznych i ponosić z tego tytułu wydatki w kolejnych okresach prowadzenia działalności gospodarczej. Zajęcia będą ukierunkowane na profilaktykę i ograniczanie skutków długotrwałego pozostawania w pozycji siedzącej, wielogodzinnej pracy przy komputerze oraz innych statycznych obciążeń wynikających ze sposobu wykonywania działalności zawodowej.
Zajęcia korekcyjno-ergonomiczne mogą obejmować w szczególności ocenę obciążeń wynikających z długotrwałej pracy siedzącej i pracy przy komputerze, korekcję wzorców postawy i ruchu, indywidualnie dobrane ćwiczenia korekcyjne przeciwdziałające skutkom pozostawania w pozycji statycznej, działania służące utrzymaniu właściwej mobilności i stabilizacji obszarów szczególnie obciążanych podczas pracy siedzącej, a także naukę sposobów zmiany pozycji i wykonywania krótkich ćwiczeń podczas przerw w pracy oraz działania dotyczące ergonomii wykonywania czynności zawodowych. Zajęcia nie będą miały charakteru sportowego ani rekreacyjnego.
Nie będą również ukierunkowane na leczenie konkretnego urazu lub schorzenia. Ich celem będzie profilaktyka przeciążeń związanych ze sposobem wykonywania działalności zawodowej oraz zachowanie zdolności Wnioskodawczyni do osobistego wykonywania działalności w dotychczasowym zakresie. Ze względu na jednoosobowy model prowadzenia działalności ograniczenie możliwości osobistego wykonywania pracy przez Wnioskodawczynię przekłada się bezpośrednio na zakres czynności, spraw i postępowań możliwych do obsłużenia, a tym samym na możliwość osiągania przychodów.
Pytanie
Czy wydatki, które Wnioskodawczyni będzie regularnie ponosiła na opisane indywidualne zajęcia korekcyjno-ergonomiczne, ukierunkowane na profilaktykę i ograniczanie przeciążeń wynikających ze sposobu wykonywania działalności zawodowej oraz zachowanie zdolności do jej osobistego wykonywania, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pani stanowisko w sprawie
Pani zdaniem, wydatki ponoszone na opisane indywidualne zajęcia korekcyjno-ergonomiczne mogą stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej również: „ustawy o PIT”). Zgodnie z tym przepisem, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków wskazanych w art. 23 ustawy. Nie jest zatem konieczne, aby każdy wydatek pozostawał w bezpośrednim związku z konkretnym przychodem. Kosztem może być również wydatek racjonalnie poniesiony w celu zachowania lub zabezpieczenia istniejącego źródła przychodów.
Działalność Wnioskodawczyni jako adwokata i doradcy restrukturyzacyjnego opiera się przede wszystkim na Jej osobistej pracy i wymaga wielogodzinnej pracy w pozycji siedzącej, w szczególności przy komputerze. Wnioskodawczyni nie zatrudnia pracowników, którzy mogliby przejąć zasadnicze czynności merytoryczne. Ograniczenie Jej zdolności do wykonywania pracy bezpośrednio wpływa zatem na zakres możliwych do wykonania czynności, liczbę obsługiwanych spraw oraz możliwość osiągania przychodów. Zajęcia korekcyjno-ergonomiczne pozostają funkcjonalnie związane ze sposobem wykonywania działalności.
Mają charakter profilaktyczny i są ukierunkowane na ograniczanie skutków długotrwałej pracy siedzącej, pracy przy komputerze oraz innych statycznych obciążeń wynikających z wykonywanych czynności zawodowych. Nie mają charakteru sportowego ani rekreacyjnego i nie są ukierunkowane na leczenie konkretnego schorzenia lub urazu. Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje dodatkowe uzasadnienie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 lipca 2026 r. Nr 0111-KDIB1-1.4010.326.2026.1.MF.
W interpretacji tej Organ uznał za prawidłowe stanowisko dotyczące zaliczenia do kosztów wydatków na program profilaktyki zdrowotnej i ergonomii pracy dla osób wykonujących długotrwałą pracę siedzącą i pracę przy komputerze. Program obejmował również działania fizjoterapeutyczne, a jego celem było m.in. utrzymanie zdolności do wykonywania obowiązków oraz zapewnienie ciągłości działalności. Wnioskodawczyni ma świadomość, że interpretacja ta została wydana na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych i dotyczyła świadczeń dla pracowników.
Potwierdza jednak, że działania profilaktyczne i ergonomiczne związane ze skutkami długotrwałej pracy siedzącej mogą pozostawać w gospodarczo uzasadnionym związku z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów. Wnioskodawczyni znana jest również niekorzystna interpretacja z 28 lipca 2023 r. Nr 0112-KDIL2-2.4011.363.2023.2.MW, dotycząca adwokata, której stanowisko zostało następnie podtrzymane wyrokiem NSA z 13 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 1245/24. Sprawa ta dotyczyła jednak wydatków ponoszonych w związku z istniejącymi problemami zdrowotnymi, w tym rehabilitacji, fizjoterapii, treningu medycznego i pływania. Organ uznał, że ich zasadniczym celem była poprawa stanu zdrowia podatnika.
W niniejszej sprawie przedmiotem wydatku nie jest leczenie istniejącego schorzenia, lecz profilaktyczne zajęcia korekcyjno-ergonomiczne związane bezpośrednio z obciążeniami wynikającymi ze sposobu wykonywania działalności zawodowej. Różnica ta uzasadnia, zdaniem Wnioskodawczyni, odmienną kwalifikację podatkową. Za koniecznością uwzględnienia specyfiki konkretnej działalności przemawia również interpretacja z 14 marca 2024 r. Nr 0113-KDIPT2-1.4011.29.2024.2.MZ, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaakceptował możliwość zaliczenia do kosztów określonych wydatków rehabilitacyjnych przedsiębiorcy, uwzględniając związek jego sprawności z możliwością wykonywania działalności.
Opisane wydatki nie zostały ponadto wprost wyłączone z kosztów uzyskania przychodów w art. 23 ustawy o PIT. W konsekwencji, wydatki na indywidualne zajęcia korekcyjno-ergonomiczne, których celem jest przeciwdziałanie skutkom obciążeń wynikających ze sposobu wykonywania działalności oraz zachowanie zdolności do jej osobistego wykonywania, spełniają zdaniem Wnioskodawczyni przesłanki art. 22 ust. 1 ustawy o PIT i mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.
W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy, i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, być właściwie udokumentowany.
Opisane przez Panią we wniosku wydatki na indywidualne zajęcia korekcyjno-ergonomiczne nie zostały wprost wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uprawnia do automatycznego przyjęcia, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3526/16: Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że: Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wskazuje się, że: (...) zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności.
Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku - wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14. Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści.
Wykazywany związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny. Podkreślić również należy, że działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik w związku z tym decyzji skutkujących powstaniem kosztów związanych z tą działalnością, nie może rekompensować przy pomocy przepisów podatkowych, gdyż oznaczałoby to w praktyce przerzucenie na Skarb Państwa ryzyka związanego z określonym przedsięwzięciem gospodarczym podejmowanym przez podmiot.
Możliwość zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wiązałaby się z przywilejem uzyskiwania przez podatnika korzyści w postaci prawa zmniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym o wartość poniesionych kosztów. Z oczywistych, więc względów, tego rodzaju wydatki nie mogą pozostawać w jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła. Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających powyższe kryteria nie można zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.
Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której wykonuje zawód adwokata oraz doradcy restrukturyzacyjnego. Zamierza Pani regularnie korzystać z indywidualnych zajęć korekcyjno-ergonomicznych i ponosić z tego tytułu wydatki w kolejnych okresach prowadzenia działalności gospodarczej. Zajęcia będą ukierunkowane na profilaktykę i ograniczanie skutków długotrwałego pozostawania w pozycji siedzącej, wielogodzinnej pracy przy komputerze oraz innych statycznych obciążeń wynikających ze sposobu wykonywania działalności zawodowej.
Zajęcia korekcyjno-ergonomiczne mogą obejmować w szczególności ocenę obciążeń wynikających z długotrwałej pracy siedzącej i pracy przy komputerze, korekcję wzorców postawy i ruchu, indywidualnie dobrane ćwiczenia korekcyjne przeciwdziałające skutkom pozostawania w pozycji statycznej, działania służące utrzymaniu właściwej mobilności i stabilizacji obszarów szczególnie obciążanych podczas pracy siedzącej, a także naukę sposobów zmiany pozycji i wykonywania krótkich ćwiczeń podczas przerw w pracy oraz działania dotyczące ergonomii wykonywania czynności zawodowych. Zajęcia nie będą miały charakteru sportowego ani rekreacyjnego.
Nie będą również ukierunkowane na leczenie konkretnego urazu lub schorzenia. Ich celem będzie profilaktyka przeciążeń związanych ze sposobem wykonywania działalności zawodowej oraz zachowanie Pani zdolności do osobistego wykonywania działalności w dotychczasowym zakresie. Odnosząc się do powyższego opisu sprawy stwierdzić należy, że wydatki na indywidualne zajęcia korekcyjno-ergonomiczne mają na celu przede wszystkim profilaktykę związaną z ochroną Pani zdrowia, a wydatki uwarunkowane stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą należą do wydatków o charakterze osobistym.
Wskazane we wniosku wydatki nie mają bezpośredniego związku z prowadzoną przez Panią pozarolniczą działalnością gospodarczą, w ramach której wykonuje Pani zawód adwokata oraz doradcy restrukturyzacyjnego. Celem ww. wydatków niewątpliwie będzie przede wszystkim profilaktyka związana z utrzymaniem Pani zdrowia i komfortu oraz jakości Pani życia.
Z Pani wniosku wynika, że wydatki na zajęcia korekcyjno-ergonomiczne ukierunkowane będą na profilaktykę i ograniczanie przeciążeń wynikających ze sposobu wykonywania działalności zawodowej oraz zachowanie zdolności do jej osobistego wykonywania, jednakże zauważyć należy że wskazane przez Panią obciążenia/przeciążenia wynikające z długotrwałej pracy siedzącej i pracy przy komputerze stanowią „normalne ryzyko życiowe/zawodowe”, a ich eliminowanie nie generuje przychodu w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej. Wydatki te mają bowiem na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Pani organizmu oraz komfortu Pani życia.
Prawidłowa postawa jest tak samo istotna w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Osoba fizyczna często jest zmuszona do ponoszenia pewnych wydatków, niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi. Tak więc, bezpośrednim celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków, jest przede wszystkim ochrona (bądź poprawa) stanu zdrowia, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Wydatki na profilaktykę związaną z ochroną stanu zdrowia należą do wydatków o charakterze osobistym (w tym celu wydatki te ponoszą również inne osoby) i są przede wszystkim związane z funkcjonowaniem danej osoby w życiu społecznym, a ich poniesienie uwarunkowane jest innymi względami, aniżeli osiąganie przychodów z działalności gospodarczej. Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane wyżej przepisy prawa wskazać należy, że wydatki ponoszone przez Panią na indywidualne zajęcia korekcyjno-ergonomiczne - jako wydatki osobiste - nie będą mogły zostać zakwalifikowane jako koszt uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku.
Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych oraz orzeczenia sądu administracyjnego zaznaczam, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie mają zastosowania w sprawie będącej przedmiotem Pani wniosku.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.