Opis zdarzenia przyszłego
26 czerwca 2017 r. Wnioskodawca/Zainteresowany będący stroną postępowania - A wraz z małżonką Zainteresowaną niebędącą stroną postępowania - B (pozostający w ustawowej wspólnocie majątkowej małżeńskiej) zakupili nieruchomość gruntową na współwłasność z drugim małżeństwem X i Y (pozostający w ustawowej wspólnocie majątkowej małżeńskiej). Udział obu małżeństw w nabytej nieruchomości – obręb (…) o nr ewidencyjnym C - księga wieczysta (…). Przedmiotowy grunt został następnie podzielony geodezyjnie na 5 mniejszych działek: nr (…); nr (…); nr (…); nr (…); nr (…).
W okresie trwania współwłasności na 4 wydzielonych działkach realizowana była inwestycja budowlana polegająca na wzniesieniu dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej (łącznie 4 segmenty mieszkalne). Budowa ta była finansowana wspólnie przez obu współwłaścicieli proporcjonalnie do ich udziałów. 11 maja 2026 r. współwłaściciele zawarli w formie aktu notarialnego umowę o częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości, która obejmowała zarówno wydzielone działki gruntu jak i posadowione na nich dwa budynki w zabudowie bliźniaczej w trakcie budowy.
Na mocy tej umowy dokonano podziału w taki sposób, że każde z dwóch małżeństw otrzymało na wyłączną własność po dwie działki wraz z przypadającym na nie jednym budynkiem w zabudowie bliźniaczej (2 segmentami). Piąta działka nr (…) pozostała w dalszym ciągu we współwłasności obu małżeństw. Częściowe zniesienie współwłasności gruntu wraz z budynkami w budowie miało charakter w pełni ekwiwalentny i nastąpiło bez żadnych spłat ani dopłat pieniężnych na rzecz którejkolwiek ze stron. Wartość przyznanych na wyłączność nieruchomości (gruntu wraz z rozpoczętymi budowami) była tożsama z wartością pierwotnych udziałów posiadanych przez małżeństwa w całości majątku.
W wyniku tej czynności żadna ze stron nie uzyskała przysporzenia majątkowego ani nie powiększyła swojego stanu posiadania ponad pierwotny udział 1/2. Wnioskodawca - A z małżonką – B (Zainteresowaną) rozważają w przyszłości dokonanie odpłatnego zbycia (sprzedaży) przyznanego im w wyniku podziału bliźniaka (lub jego części/segmentu) przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym podpisano notarialną umowę o częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości i budynków.
Uzupełnienie zdarzenia przyszłego W piśmie z 9 września 2026 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Zainteresowani udzielili następujących odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania: 1) kiedy i na czyj wniosek nieruchomość gruntowa nr C została podzielona na 5 działek (nr (…), nr (…), nr (…), nr (…) i (…)) i decyzją jakiego organu dokonano podziału? Odpowiedź: Na wniosek wszystkich właścicieli: B i A (Zainteresowanych) oraz X i Y, nieruchomość gruntowa o nr C została podzielona decyzją Prezydenta Miasta (…) w dniu (…) 2018 r. ((…)). 2) czy działki nr (…), nr (…), nr (…), nr (…) stanowiły jedną nieruchomość, tj. były objęte jedną księgą wieczystą?
Odpowiedź: Działki o nr (…), nr (…), nr (…), nr (…) stanowiły jedną nieruchomość i objęte były jedną księgą wieczystą o nr, (…). 3) czy działki nr (…), nr (…), nr (…), nr (…) stanowiły cztery odrębne nieruchomości, tj. były objęte czterema odrębnymi księgami wieczystymi? Odpowiedź: Działki nie stanowiły oddzielnej nieruchomości były objęte jedną księgą wieczystą, jak w odpowiedzi drugiej.
Pytanie
Czy w związku z planowaną sprzedażą budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej (lub jego części/segmentu) przed upływem 5 lat od momentu podpisania umowy o częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości i budynków w budowie, jednak po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło pierwotne zakupienie gruntu, po stronie A i Jego małżonki B, powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT) z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Zainteresowanych (B i A), planowana sprzedaż budynku w zabudowie bliźniaczej (lub w jego części) nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT), ponieważ transakcja ta zostanie dokonana po upływie 5 lat od roku kalendarzowego, w którym nastąpiło pierwotne nabycie (zakup) gruntu. Moment zawarcia umowy o częściowe zniesienie współwłasności działek wraz z budynkami w budowie nie wyznacza nowej daty nabycia nieruchomości na gruncie podatkowym zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o PIT, opodatkowaniu podlega odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.
W realiach niniejszej sprawy zniesienie współwłasności miało charakter w pełni ekwiwalentny (bez spłat i dopłat). W wyniku podziału Zainteresowani otrzymali dokładnie taki ekwiwalent wydzielonego majątku (2 działki, 1 bliźniak), jaki odpowiadał Ich dotychczasowemu udziałowi wynoszącemu 1/2 całości wspólnego gruntu i wspólnie finansowanej budowy. Częściowe zniesienie współwłasności było jedynie techniczną czynnością przekształcenia współwłasności ułamkowej we własność wydzielonych części rzeczy.
Według jednolitego stanowiska sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, ekwiwalentne zniesienie współwłasności nie stanowi „nabycia” w rozumieniu ustawy o PIT, gdyż nie prowadzi do przyrostu majątku ponad posiadany wcześniej udział. Ponadto fakt, że w momencie zniesienia współwłasności na gruncie znajdowały się budynki w trakcie budowy, nie zmienia sposobu liczenia terminu pięcioletniego. Zgodnie z art. 48 Kodeksu cywilnego, budynki wznoszone na gruncie stają się częścią składową tego gruntu (zasada superficies solo cedit). Budowa domu na własnym gruncie nie stanowi nowego nabycia nieruchomości. Dla celów podatku PIT, budynek nie stanowi odrębnego przedmiotu własności.
Nakłady na budowę domu realizowane na wspólnym gruncie dzielą jego los prawny. W związku z powyższym, termin 5 lat dla całej transakcji należy liczyć wyłącznie od końca roku, w którym zakupiono pierwotny grunt.
Skoro od końca roku zakupu gruntu minęło już 5 lat, planowana sprzedaż bliźniaka (lub jego części) nie wywoła skutku w postaci obowiązku zapłaty podatku PIT, co potwierdza m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach w indywidualnych oraz stanowiska Sądu Administracyjnego: · interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 maja 2026 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.310.2026.1.MZ - Dyrektor KIS uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe potwierdzając, że sprzedaż lokali/budynku powstałych w wyniku ekwiwalentnego zniesienia współwłasności nieruchomości nie generuje podatku PIT, jeżeli od pierwotnego nabycia udziałów upłynął wymagany okres pięciu lat.
Tożsamość poglądu Zainteresowanych, potwierdzono Im również w rozmowie konsultacyjnej na infolinii Krajowej Informacji Skarbowej, gdzie ze względu na bezpieczeństwo podatkowe i indywidualny charakter stanu faktycznego - konsultantka słusznie zasugerowała wystąpienie z wnioskiem o wydanie własnej dedykowanej interpretacji indywidualnej, co niniejszym czynią.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy: Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu.
Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
W świetle powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia nabycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Należy zatem wskazać, że nabyciem w rozumieniu tego przepisu jest każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną – nabywcę – przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje w sposób odpłatny czy nieodpłatny. Natomiast moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795): Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Z kolei, w myśl art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy - stosownie do przepisu art. 47 § 2 ustawy Kodeks cywilny jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Ponadto, jak stanowi art. 48 ustawy Kodeks cywilny: Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili ich zasadzenia lub zasiania.
Mając na uwadze powołane ww. przepisy Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że w przypadku wybudowania budynku na gruncie, grunt ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu nie może być przedmiotem odrębnej własności. W związku z tym sprzedaż nieruchomości obejmuje, zarówno zbycie gruntu jak i znajdującego się na nim budynku. Wyjątki od tej zasady przewidują przepisy szczególne dotyczące wzniesienia budynku na gruncie będącym w wieczystym użytkowaniu.
W sytuacji zaś, gdy najpierw dochodzi do nabycia gruntu, a dopiero później wybudowany zostanie budynek, istotnym z punktu widzenia ustalenia początku biegu terminu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest moment nabycia gruntu. Natomiast, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1066) stanowi, że: Dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Dotyczy to także nieruchomości lokalowych oraz nieruchomości, w których nieruchomości lokalowe zostały wyodrębnione.
Wykładnia pojęcia nieruchomości była przedmiotem wielu orzeczeń Sądu Najwyższego, zgodnie z dominującą w nich koncepcją nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą. Zatem, gdy dla określonej nieruchomości zostanie założona księga wieczysta obowiązuje reguła „jedna księga wieczysta – jedna nieruchomość” (zob. uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna, z 21 marca 2013 r. sygn. akt III CZP 8/13, opubl: Biuletyn SN rok 2013, Nr 3 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 24 czerwca 2009 r. sygn. akt. II FSK 292/08).
Zgodnie z tym poglądem graniczące ze sobą działki, będące własnością tej samej osoby, dla których prowadzone są oddzielne księgi wieczyste, stanowią dwie odrębne nieruchomości w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny. Celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks cywilny, jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności. Stosownie do art. 195 ustawy Kodeks cywilny: Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
Z kolei art. 196 § 1 i § 2 ww. Kodeksu stanowi, że: § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu. Zgodnie zaś z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego: Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
Natomiast zgodnie z art. 211 ww. Kodeksu: Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości. Art. 212 Kodeksu cywilnego stanowi, że: § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne.
Przy podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami gruntowymi. § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego. § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu.
W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat już wymagalnych. Z zawartej w powyższym przepisie definicji wynika, że współwłasność charakteryzuje się trzema podstawowymi cechami: jednością przedmiotu, wielością podmiotów oraz niepodzielnością wspólnego prawa. Jedność przedmiotu oznacza, że w stosunku współwłasności przedmiotem prawa własności przysługującego kilku osobom jest jedna rzecz ruchoma lub nieruchomość. Jeśli rzecz wchodzi w skład zbioru rzeczy, stanowiącego pewną funkcjonalną całość, to współwłasność dotyczy każdej pojedynczej rzeczy wchodzącej w skład takiego zbioru, nie zaś zbioru.
Istotną cechą charakteryzującą współwłasność jest wielość podmiotów prawa własności jednej rzeczy. Chodzi tu o co najmniej dwie lub więcej osób, które pomimo łączącego je stosunku współwłasności są nadal odrębnymi podmiotami prawa. We współwłasności prawo własności przysługuje, jak wynika z brzmienia cytowanego przepisu, niepodzielnie kilku osobom. Żaden ze współwłaścicieli nie ma więc wyłącznego prawa do fizycznie wydzielonej części rzeczy, a każdemu z nich przysługuje jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli.
Zgodnie z teorią prawa rzeczowego, przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast, biorąc pod uwagę przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia współwłasności, jeśli: - podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub - wartość rzeczy mieści się w udziale, jaki przysługiwał tej osobie w majątku wspólnym.
Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał. Zatem, jeżeli przy zniesieniu współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku ponad posiadany udział przed zniesieniem współwłasności, oznacza to, że dla części nieruchomości – nabytej w drodze zniesienia współwłasności – datą nabycia, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności.
Z opisu sprawy wynika, że w 2017 r. Zainteresowani (pozostający w ustawowej wspólnocie majątkowej małżeńskiej) zakupili udział (1/2) w nieruchomości gruntowej o nr ewidencyjnym C, na współwłasność z drugim małżeństwem. Na wniosek wszystkich właścicieli ww. grunt został następnie - decyzją Prezydenta Miasta z 2018 r. - podzielony geodezyjnie na 5 mniejszych działek: nr (…); nr (…); nr (…); nr (…); nr (…). Działki o nr (…), nr (…), nr (…), nr (…) stanowiły jedną nieruchomość i objęte były jedną księgą wieczystą, działki nie stanowiły oddzielnej nieruchomości.
W okresie trwania współwłasności na 4 wydzielonych działkach realizowana była inwestycja budowlana polegająca na wzniesieniu dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej (łącznie 4 segmenty mieszkalne). Budowa ta była finansowana wspólnie przez współwłaścicieli proporcjonalnie do ich udziałów. W 2026 r. współwłaściciele zawarli w formie aktu notarialnego umowę o częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości, która obejmowała zarówno wydzielone działki gruntu, jak i posadowione na nich dwa budynki w zabudowie bliźniaczej w trakcie budowy.
Na mocy tej umowy dokonano podziału w taki sposób, że każde z dwóch małżeństw otrzymało na wyłączną własność po dwie działki wraz z przypadającym na nie jednym budynkiem w zabudowie bliźniaczej (2 segmentami). Piąta działka nr (…) pozostała w dalszym ciągu we współwłasności obu małżeństw. Częściowe zniesienie współwłasności gruntu wraz z budynkami w budowie miało charakter w pełni ekwiwalentny i nastąpiło bez żadnych spłat ani dopłat pieniężnych na rzecz którejkolwiek ze stron. Wartość przyznanych na wyłączność nieruchomości (gruntu wraz z rozpoczętymi budowami), była tożsama z wartością pierwotnych udziałów posiadanych przez małżeństwa w całości majątku.
W wyniku tej czynności, żadna ze stron nie uzyskała przysporzenia majątkowego ani nie powiększyła swojego stanu posiadania ponad pierwotny udział 1/2. Zainteresowani rozważają w przyszłości dokonanie odpłatnego zbycia (sprzedaży) przyznanego Im w wyniku podziału, budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej (lub jego części) przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym podpisano notarialną umowę o częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości i budynków.
Skoro – jak Państwo wskazali – częściowe zniesienie współwłasności gruntu wraz z budynkami w budowie miało charakter w pełni ekwiwalentny i nastąpiło bez żadnych spłat ani dopłat pieniężnych na rzecz którejkolwiek ze stron oraz wartość przyznanych Państwu na wyłączność nieruchomości (gruntu wraz z rozpoczętymi budowami) w wyniku częściowego zniesienia współwłasności, była tożsama z wartością pierwotnych udziałów posiadanych przez Państwo w całości majątku, uznać należy, że – czynność zniesienia współwłasności nie stanowiła dla Państwa nabycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wobec powyższego, dla celów podatku dochodowego, bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, dla nieruchomości wskazanych we wniosku (działek powstałych w wyniku podziału działki nr (…)), nabytych w wyniku zniesienia współwłasności, należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie udziału w działce nr (…) do majątku wspólnego małżonków, tj. od końca 2017 r. W konsekwencji, planowane odpłatne zbycie nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym w zabudowie bliźniaczej (lub jego części), o której mowa we wniosku, nie będzie stanowić dla Państwa źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww. nieruchomości.
Zatem, nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego z tytułu ww. transakcji odpłatnego zbycia. Zatem, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku.
Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego.
To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różniło się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.