Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 26 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
9 maja 2019 r. Pan oraz ówczesna Pana żona A A nabyli do majątku wspólnego, objętego ustawową wspólnością majątkową małżeńską, niezabudowaną nieruchomość gruntową położoną w X, gmina (…), obejmującą działkę ewidencyjną nr 5 o powierzchni 0,1217 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (…). Nabycie nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży oraz umowy ustanowienia służebności gruntowej, objętej aktem notarialnym Rep. A nr (…) z 9 maja 2019 r. Cena nabycia nieruchomości wynosiła 76 625 zł. W chwili nabycia nieruchomość była niezabudowana, nieogrodzona i nieuzbrojona.
W akcie notarialnym wskazano, że nabycie następuje do majątku wspólnego małżonków, za środki stanowiące ich majątek wspólny. Pan oraz A A 24 marca 2023 r. zawarli umowę majątkową małżeńską ustanawiającą ustrój rozdzielności majątkowej, a następnie dokonali umownego podziału majątku wspólnego, objętego aktem notarialnym Rep. A nr (…). W skład majątku wspólnego wchodziła wyłącznie wskazana wyżej nieruchomość. W wyniku podziału majątku wspólnego cała nieruchomość przypadła na wyłączną własność Panu. Na rzecz A A ustalono spłatę w wysokości 50 000 zł. Wartość nieruchomości na dzień podziału majątku wspólnego została określona na 230 000 zł.
Podział majątku wspólnego obejmował cały majątek objęty wspólnością ustawową małżeńską. Strony oświadczyły, że ich udziały w majątku wspólnym były równe i wynosiły po 1/2 części. W wyniku podziału majątku, Pan nabył własność całej nieruchomości, przy czym nabycie ponad przysługujący Mu wcześniej udział 1/2 części wiązało się z obowiązkiem spłaty byłej małżonki w wysokości 50 000 zł. 1 kwietnia 2026 r. sprzedał Pan wskazaną nieruchomość małżonkom (…) za cenę 475 000 zł. Umowa sprzedaży została zawarta w formie aktu notarialnego Rep. A nr (…).
W dacie sprzedaży nie prowadził Pan działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, a sprzedaż nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej. Przedmiotem sprzedaży była ta sama nieruchomość, która została nabyta przez Pana i A A w 2019 r. do majątku wspólnego. Nie doszło do wyodrębnienia nowej nieruchomości, ani do zmiany jej oznaczenia geodezyjnego. Na nieruchomości, w okresie poprzedzającym sprzedaż, wznoszony był budynek mieszkalny w stanie surowym otwartym. Budowa była realizowana w okresie posiadania nieruchomości przez małżonków, a następnie przez Pana.
Wydatki związane z budową i nakładami na nieruchomość zostaną wykazane na podstawie faktur i innych dokumentów, o ile okaże się to konieczne dla rozliczenia podatkowego.
Pytania
1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym odpłatne zbycie przez Pana 1 kwietnia 2026 r. nieruchomości położonej w Jawiszowicach, obejmującej działkę nr 5, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT), jeżeli nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego małżonków 9 maja 2019 r., następnie 24 marca 2023 r. przypadła Panu w wyniku podziału majątku wspólnego, po ustanowieniu rozdzielności majątkowej, a sprzedaż nastąpiła w 2026 r.?
W szczególności, czy pięcioletni termin należy liczyć od końca 2019 r, jako roku nabycia nieruchomości do majątku wspólnego małżonków, czy też od końca 2023 r., jako roku, w którym nieruchomość przypadła Panu na wyłączną własność w wyniku podziału majątku wspólnego? 2. Czy odpłatne zbycie przez Pana 1 kwietnia 2026 r. nieruchomości nabytej pierwotnie do majątku wspólnego małżonków 9 maja 2019 r., a następnie przyznanej Mu na wyłączną własność w wyniku podziału majątku wspólnego 24 marca 2023 r., nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nastąpiło po upływie pięcioletniego terminu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Pana, sprzedaż nieruchomości 1 kwietnia 2026 r. nie stanowi źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, ponieważ pięcioletni termin należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego małżonków, tj. od końca 2019 r. W konsekwencji, pięcioletni termin upłynął z dniem 31 grudnia 2024 r., a sprzedaż dokonana 1 kwietnia 2026 r. nastąpiła już po jego upływie. Tym samym sprzedaż nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a Pan nie ma obowiązku składania zeznania PIT-39 z tego tytułu. Uzasadnienie stanowiska Ogólna zasada wynikająca z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli: - zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej, oraz - następuje przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Z przepisu wynika, że po upływie pięciu lat odpłatne zbycie nieruchomości nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu ustawy o PIT.
Ministerstwo Finansów wskazuje również, że po upływie tego terminu podatnik nie składa zeznania PIT-39. W niniejszej sprawie, nieruchomość została nabyta w 2019 r. Oznacza to, że pięcioletni termin rozpoczął bieg z końcem 2019 r. i upłynął z końcem 2024 r. Wspólność ustawowa małżeńska ma charakter wspólności łącznej. W czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w poszczególnych składnikach majątku wspólnego. Dopiero ustanie wspólności powoduje przekształcenie wspólności łącznej we współwłasność w częściach ułamkowych, co do zasady po 1/2 części.
W opisanym przypadku, nieruchomość została jednak nabyta przez Pana i A A jako składnik ich majątku wspólnego już w 2019 r. Podział majątku wspólnego w 2023 r. doprowadził do przyznania Panu wyłącznego prawa własności, ale nie zmienił faktu, że Pana prawo do nieruchomości powstało już w chwili pierwotnego nabycia nieruchomości do majątku wspólnego. Podział majątku wspólnego nie powinien być traktowany jako ponowne nabycie całej nieruchomości. Ewentualnie można byłoby rozważać nabycie w 2023 r. jedynie w zakresie, w jakim wartość składników przyznanych Panu przekroczyła wartość Pana udziału w majątku wspólnym.
Nie ma to jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy, ponieważ sprzedaż nastąpiła w 2026 r, a zatem także ponad trzy lata po podziale majątku. Stanowisko Pana znajduje bezpośrednie potwierdzenie w interpretacji ogólnej Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 marca 2021 r., nr DD2.8201.7.2020, dotyczącej określenia momentu nabycia nieruchomości należącej do majątku wspólnego małżonków w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej.
W interpretacji tej przyjęto, że jeżeli nieruchomość została nabyta do majątku objętego wspólnością majątkową, a następnie została zbyta przez jednego z małżonków po ustaniu tej wspólności, pięcioletni termin należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości do majątku wspólnego małżonków. To samo stanowisko wynika z materiałów informacyjnych Ministerstwa Finansów dotyczących sprzedaży nieruchomości po ustaniu wspólności majątkowej.
Wprawdzie wskazana interpretacja ogólna odnosi się do stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2018 r., jednak zmiana przepisów nie oznaczała odejścia od zasady, zgodnie z którą datą nabycia nieruchomości pozostaje data jej nabycia do majątku wspólnego. Aktualne materiały Ministerstwa Finansów nadal wskazują, że termin pięciu lat liczy się od końca roku nabycia nieruchomości, a nie od późniejszego ustania wspólności lub podziału majątku.
Stanowisko to pozostaje zgodne z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, w której przyjęto, że w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej pięcioletni termin należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego małżonków. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że ustanie wspólności majątkowej lub późniejszy podział majątku nie powinny prowadzić do sztucznego rozpoczynania nowego terminu podatkowego dla nieruchomości, która faktycznie została już wcześniej nabyta przez małżonków.
Zastosowanie przepisów do przedstawionego stanu faktycznego Nabył Pan nieruchomość wraz z byłą żoną w dniu 9 maja 2019 r. do majątku wspólnego. Późniejszy podział majątku 24 marca 2023 r. spowodował jedynie skupienie prawa własności w Pana rękach. Pięcioletni termin należy zatem obliczyć następująco: - nabycie nieruchomości do majątku wspólnego - 9 maja 2019 r., - koniec roku nabycia 31 grudnia 2019 r., - początek biegu pięcioletniego terminu - 1 stycznia 2020 r., - upływ pięcioletniego terminu - 31 grudnia 2024 r., - sprzedaż nieruchomości - 1 kwietnia 2026 r. Sprzedaż nastąpiła zatem po upływie pięciu lat liczonych od końca roku, w którym nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego.
W rezultacie, nie powstał przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT. Zdaniem Pana, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym sprzedaż nieruchomości 1 kwietnia 2026 r. nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ pięcioletni termin należy liczyć od końca 2019 r., tj. od końca roku, w którym nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego małżonków. Nieprawidłowe byłoby stanowisko, zgodnie z którym pięcioletni termin rozpoczynałby bieg dopiero od końca 2023 r., czyli od roku podziału majątku wspólnego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy: Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej, odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje powstaniem przychodu.
Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Wobec powyższego, odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu, jeżeli to odpłatne zbycie ma miejsce przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.
Zatem przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości (jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw) w myśl ww. przepisu nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki: - odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz - zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Z treści wniosku wynika, że 9 maja 2019 r. nabył Pan wraz z ówczesną żoną, do majątku wspólnego objętego ustawową wspólnością majątkową małżeńską, niezabudowaną nieruchomość gruntową obejmującą działkę ewidencyjną nr 5 o powierzchni 0,1217 ha.
Nabycie nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży oraz umowy ustanowienia służebności gruntowej. W chwili nabycia nieruchomość była niezabudowana, nieogrodzona i nieuzbrojona. W akcie notarialnym wskazano, że nabycie następuje do majątku wspólnego małżonków, za środki stanowiące ich majątek wspólny. Pan oraz A A w dniu 24 marca 2023 r. zawarli umowę majątkową małżeńską ustanawiającą ustrój rozdzielności majątkowej, a następnie dokonali umownego podziału majątku wspólnego. W skład majątku wspólnego wchodziła wyłącznie wskazana wyżej nieruchomość. W wyniku podziału majątku wspólnego cała nieruchomość przypadła na wyłączną własność Panu. Na rzecz A A ustalono spłatę w wysokości 50 000 zł.
Wartość nieruchomości na dzień podziału majątku wspólnego została określona na 230 000 zł. Podział majątku wspólnego obejmował cały majątek objęty wspólnością ustawową małżeńską. Strony oświadczyły, że ich udziały w majątku wspólnym były równe i wynosiły po 1/2 części. W wyniku podziału majątku, Pan nabył własność całej nieruchomości, przy czym nabycie ponad przysługujący Mu wcześniej udział 1/2 części wiązało się z obowiązkiem spłaty byłej małżonki w wysokości 50 000 zł. W dniu 1 kwietnia 2026 r. sprzedał Pan wskazaną nieruchomość. W dacie sprzedaży nie prowadził Pan działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, a sprzedaż nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej.
Na nieruchomości, w okresie poprzedzającym sprzedaż, wznoszony był budynek mieszkalny w stanie surowym otwartym. Budowa była realizowana w okresie posiadania nieruchomości przez małżonków, a następnie przez Pana.
Jak stanowi art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
Biorąc pod uwagę, że nieruchomości zostały nabyte przez Pana w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej, należy odnieść się również do przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236). Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
Z kolei jak stanowi art. 35 ww. Kodeksu: W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
Zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa. W myśl art. 52 § 1 ww. Kodeksu: Z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej. Zatem, ustawowy ustrój majątkowy między małżonkami może ulec zniesieniu lub ograniczeniu na skutek zawartej między nimi umowy (art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), na skutek orzeczenia sądu (art.
52 § 1 ww. Kodeksu) albo z mocy prawa np. ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków (art. 53 ww. Kodeksu). Co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania. Stosownie natomiast do art. 501 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: W razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska stanowi inaczej.
Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43 § 2 i 3. Z reguły jest to stan przejściowy, który prowadzi do podziału majątku, choć – jak wynika z dyspozycji przepisu art. 211 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795) – podział ten nie jest obowiązkowy. Zgodnie bowiem z tym przepisem: Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
Zgodnie z art. 1037 Kodeksu cywilnego w związku z art. 46 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, podział majątku wspólnego może nastąpić bądź na mocy umowy między małżonkami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek z małżonków. Wspólność małżeńska jest szczególnym rodzajem współwłasności – tzw. „współwłasność łączna”. Jest to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności.
Współwłasność łączna, w tym wypadku wspólność majątkowa, różni się od ułamkowej tym, że nie można w niej określić ilości udziałów każdego współwłaściciela. Podkreślić należy również, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości, dlatego też ustalenie znaczenia tego pojęcia wymaga zastosowania definicji zawartych w przepisach ustawy Kodeks cywilny. W myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego: Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Częścią składową rzeczy – stosownie do przepisu art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego, jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Ponadto, jak stanowi art. 48 Kodeksu cywilnego: Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności. Odrębnym przedmiotem własności budynek będzie wówczas, gdy wzniesiono go na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym i w takim przypadku istotne znaczenie będzie miała data jego wybudowania.
Z powyższego wynika, że w przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie, grunt ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro budynek nie stanowi odrębnej nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem zbycia bez gruntu, na którym został wzniesiony. Sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku trwale z nim związanego. Dlatego za datę nabycia nieruchomości w takim wypadku uznać należy datę nabycia gruntu niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek.
Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, datą nabycia przez Pana nieruchomości, jest data nabycia nieruchomości do majątku wspólnego małżonków, tj. 9 maja 2019 r. Data wybudowania budynku na nieruchomości nie ma znaczenia.
Zatem, w sytuacji odpłatnego zbycia opisanej nieruchomości pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych upłynął z dniem 31 grudnia 2024 r. Reasumując, odpłatne zbycie 1 kwietnia 2026 r. nieruchomości nie stanowi dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, gdyż odpłatne zbycie zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww. nieruchomości do majątku wspólnego małżonków (9 maja 2019 r.).
Zatem, z tytułu ww. odpłatnego zbycia nieruchomości nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje Organ opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa.
Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.