Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
8 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z rozliczenia w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Zwraca się Pani z wnioskiem w sprawie interpretacji przepisów rozliczenia PIT-37 za rok podatkowy 2025, jako matka samotnie wychowująca dziecko. W roku podatkowym 2025 podlegała Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W 2025 r. Pani dochody pochodziły ze stosunku pracy (umowa na czas nieokreślony). Nie prowadziła i nie prowadzi Pani działalności gospodarczej. Posiada Pani jedno dziecko urodzone … 2024 r. Wyrok rozwodowy zapadł 16 października 2025 r., w którym Sąd orzekł o rozwiązaniu małżeństwa. Wyrok uprawomocnił się 24 października 2025 r. Od momentu rozwodu nie wyszła Pani ponownie za mąż. Sama prowadzi Pani gospodarstwo domowe.
Sąd powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad dzieckiem obojgu rodzicom. Miejsce zamieszkania dziecka jest przy Pani, przy pełnej zgodzie ojca dziecka. Miejscem zamieszkania dziecka każdorazowo jest Pani miejsce zamieszkania i jest inne niż miejsce zamieszkania ojca dziecka. Od momentu orzeczenia wyroku Sądu, ojciec dziecka spotyka się regularnie z dzieckiem w godzinach i dniach wyznaczonych przez Sąd. Zgodnie z ustaleniami Sądu, ojciec dziecka widuje dziecko 2 razy w tygodniu (wtorek i czwartek) od momentu odebrania dziecka ze żłobka (około godzimy 16:00) do godziny 18:30 − odwozi dziecko do domu matki.
Dodatkowo, co drugi weekend, tj. od piątku, od godziny odebrania dziecka ze żłobka (16:00) do poniedziałku, do godziny zaprowadzenia dziecka do żłobka (7:30). W 2025 r. Wigilię i Boże Narodzenie dziecko spędziło z Panią, zaś z ojcem syn widział się od 26 grudnia (godzina 10:00) do 27 grudnia (godzina 18:00). Od stycznia 2025 r. do dnia orzeczenia rozwodu dziecko mieszkało tylko z Panią, adres Pani zamieszkania był/jest inny niż adres zamieszkania ojca dziecka.
W okresie od stycznia do kwietnia 2025 r. ojciec spotykał się z dzieckiem raz w miesiącu, zabierał dziecko w piątek około godziny 17:30 i odwoził w niedzielę około godziny 17:30. Od kwietnia 2025 r. do dnia orzeczenia rozwodu − kontakty były w każdy czwartek od godziny 15:30 do 18:30 oraz w co drugi weekend od piątku (godzina 15:30) do niedzieli (godzina 17:00). W 2025 r. faktycznie wykonywała Pani władzę rodzicielską w stosunku do małoletniego dziecka.
Dbała Pani o jego prawidłowy rozwój fizyczny i psychiczny, troszczyła się o jego rozwój duchowy, zabezpieczała jego potrzeby bytowe, zajmowała się wychowaniem dziecka, uczestniczyła w podejmowaniu istotnych decyzji dotyczących zdrowia, rozwoju oraz wychowania dziecka, tym samym, zapewniała i zabezpieczała Pani wszystkie jego potrzeby od bytowych po edukacyjne, rozwojowe, zdrowotne, emocjonalne, ponosiła wydatki związane z wypoczynkiem dziecka. Ojciec dziecka nie uczestniczył w podejmowaniu istotnych decyzji. Nie był też zainteresowany znalezieniem żłobka dla dziecka, nie kontaktował się z dzieckiem poza wyznaczonymi dniami. Ojciec nie chodził z dzieckiem do lekarza ani na rehabilitację.
Według Pani najlepszej wiedzy, ojciec nie spędza weekendów z dzieckiem sam na sam, każdy weekend ojca z dzieckiem odbywa się w towarzystwie dziadków. Do momentu zasądzenia alimentów, ojciec dziecka partycypował w kosztach utrzymania dziecka przez 1 miesiąc, następnie odmówił płacenia na utrzymanie dziecka. Natomiast, od momentu orzeczenia rozwodu ojciec dziecka płaci alimenty, ale czasami z opóźnieniem kilkudniowym. Świadczenie rodzinne, tzw. „800+” jest przyznane Pani, ojciec dziecka nie wnioskował o połowę kwoty. Dziecko nie jest osobą pracującą, więc nie osiągnęło dochodów ze stosunku pracy.
Pytanie
Czy w opisanej sytuacji faktycznej, jako matka samotnie wychowująca dziecko, ma Pani prawo do rozliczenia dochodów za rok podatkowy 2025 na zasadach przewidzianych dla samotnych rodziców?
Pani stanowisko w sprawie
Uważa Pani, że spełnia Pani wymogi do rozliczenia dochodów za rok podatkowy 2025, jako matka samotnie wychowująca dziecko w sposób określony w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci: 1) małoletnie, 2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, 3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym.
Stosownie do art. 6 ust. 4d ww. ustawy: W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
Na podstawie art. 6 ust. 4e ww. ustawy: Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie, uzyskało w roku podatkowym: 1) dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub 2) przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152 - w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2023 r. poz. 2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego.
Art. 6 ust. 4f ww. ustawy stanowi: Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576).
W myśl art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko: 1) stosuje przepisy: a) art. 30c lub b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń; 2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Z powyższego wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci od spełnienia łącznie m.in. następujących warunków: · posiadania określonego w ustawie stanu cywilnego; · posiadania statusu osoby samotnie wychowującej dzieci (dziecko); · wychowywania przez rodzica lub opiekuna prawnego samotnie w roku podatkowym dzieci (dziecka); · nieuzyskiwania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dzieci (dziecko) przychodów/dochodów, do których zastosowanie mają przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń; · niepodlegania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Należy jednak wskazać, że przepis art. 6 ust. 4c w związku z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie może być odczytywany w ten sposób, że każda osoba mająca dzieci i znajdująca się w stanie wolnym, określonym w tym przepisie, jest osobą samotnie wychowującą dziecko. Z istoty pojęcia „osoby samotnie wychowującej dziecko” wynika, że jest to osoba, która w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sama (bez udziału drugiej osoby) zajmuje się wychowywaniem dziecka, stale troszczy się o jego byt materialny i rozwój emocjonalny.
Jak wynika z powyższego, ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych od spełnienia m.in. warunku samotnego wychowywania w roku podatkowym dzieci (dziecka) wymienionych w art. 6 ust. 4c ww. ustawy. Przepis ten wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby wychowującej dzieci i (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik lub osoba będąca w separacji), jak również do tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z rodziców.
Jest to więc taka osoba, która stale troszczy się o byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka, bez udziału (wsparcia) drugiej osoby. Z uwagi na to, że ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawarł definicji pojęcia „wychowywać”, należy odwołać się zatem do jego definicji słownikowych. „Wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić do osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny.
Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu oraz systemu wartości oraz postaw emocjonalnych (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 30/10).
Warunek „samotnego wychowywania dzieci” wynika wprost z art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca nie dookreślił jednak, jak należy definiować pojęcie „samotnego wychowywania”. Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN, „samotny” to: (1) „żyjący sam, bez rodziny, przyjaciół”, (2) „znajdujący się w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sam”, (3) „spędzany, odbywany w pojedynkę, bez towarzystwa”, (4) „znajdujący się na odludziu”. Z kolei, „wychować — wychowywać” to: (1) „zapewnić dziecku opiekę i doprowadzić je do samodzielności”, (2) „przygotować kogoś do pracy w jakiejś dziedzinie”.
Samotne wychowywanie oznacza wychowywanie dziecka (dzieci) bez faktycznego udziału drugiego rodzica. Prawo do omawianej preferencji podatkowej przysługuje jedynie temu z rodziców, czy opiekunów prawnych, który będąc osobą stanu wolnego (za wyjątkiem ściśle w ustawie określonym) faktycznie w roku podatkowym samotnie dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim samodzielnie ciągłą opiekę, bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym. Jednocześnie przepisy powyższej ustawy nie uzależniają prawa podatnika do preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok był osobą samotnie wychowującą dziecko.
Wystarczające jest zatem, aby taki stan zaistniał w ciągu roku, a nie trwał przez cały rok. W tym miejscu należy jednoznacznie podkreślić, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), stanowiącego, że: Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą.
Co więcej, zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi przewidzianej w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania.
Niezbędną przesłanką w przedmiotowej sprawie jest m. in., jak już wcześniej zaznaczono, aby osoba, która chce skorzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodów w trakcie roku podatkowego faktycznie samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z rodziców wychowywała dziecko. Podkreślić należy, że wychowywanie dziecka nie sprowadza się jedynie do „jego utrzymania” czy też czasowego (doraźnego) przebywania z nim, lecz obejmuje ogół czynności zmierzających do należytego ukształtowania człowieka w sferze psychicznej oraz zapewnienia mu materialnych podstaw rozwoju.
Z istoty pojęcia „osoba samotnie wychowująca dzieci” należy wyprowadzić taki stan, w którym nie wystąpi konkurencja wspomnianych w analizowanym przepisie art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osób. Użycie określenia „osoba samotnie wychowująca dzieci” oznacza zatem, że intencją ustawodawcy było przyznanie prawa do rozliczenia dochodów jako osoba samotnie wychowująca dziecko jednemu z rodziców lub opiekunów prawnych, który faktycznie wychowuje dziecko.
Zatem prawo do omawianej preferencji podatkowej przysługuje jedynie temu z rodziców czy opiekunów prawnych, który będąc osobą stanu wolnego (za wyjątkiem ściśle w ustawie określonym) faktycznie w roku podatkowym samotnie dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim samodzielnie ciągłą opiekę, bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym. W przypadku, gdy żadne z rodziców nie jest pozbawione władzy rodzicielskiej, rodzic który faktycznie w roku podatkowym dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim ciągłą opiekę, stale troszczy się o byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka, ma prawo do przedmiotowej preferencji podatkowej.
Nie jest przy tym konieczne, aby drugi z rodziców był całkowicie wyeliminowany z opieki i wychowania dziecka. Fakt utrzymywania kontaktów pomiędzy dzieckiem i drugim rodzicem, nie pozbawia pierwszego rodzica (który dzieci faktycznie wychowuje) prawa do opodatkowania swoich dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z opisu sprawy wynika, że jest Pani mamą małoletniego dziecka urodzonego w 2024 r. W 2025 r. Pani dochody pochodziły ze stosunku pracy (umowa na czas nieokreślony). Nie prowadziła i nie prowadzi Pani działalności gospodarczej.
Wyrok rozwodowy, w którym Sąd orzekł o rozwiązaniu małżeństwa, uprawomocnił się 24 października 2025 r. Od momentu rozwodu nie wyszła Pani ponownie za mąż, sama prowadzi gospodarstwo domowe. Sąd powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad dzieckiem obojgu rodzicom. Miejsce zamieszkania dziecka ustalił przy Pani, przy pełnej zgodzie ojca dziecka. Miejscem zamieszkania dziecka każdorazowo jest Pani miejsce zamieszkania, inne niż miejsce zamieszkania ojca dziecka. Od stycznia 2025 r. do dnia orzeczenia rozwodu dziecko mieszkało tylko z Panią, adres Pani zamieszkania był/jest inny niż adres zamieszkania ojca dziecka.
W okresie od stycznia do kwietnia 2025 r. ojciec spotykał się z dzieckiem raz w miesiącu, zabierał dziecko w piątek około godziny 17:30 i odwoził w niedzielę około godziny 17:30. Od kwietnia 2025 r. do dnia orzeczenia rozwodu − kontakty były w każdy czwartek od godziny 15:30 do 18:30 oraz w co drugi weekend od piątku (godzina 15:30) do niedzieli (godzina 17:00). Od momentu wyroku rozwodowego ojciec dziecka spotyka się regularnie z dzieckiem w godzinach i dniach wyznaczonych przez Sąd. Zgodnie z ustaleniami Sądu, ojciec dziecka widuje dziecko 2 razy w tygodniu (wtorek i czwartek) od momentu odebrania dziecka ze żłobka (około godzimy 16:00) do godziny 18:30 − odwozi dziecko do domu matki.
Dodatkowo, co drugi weekend, tj. od piątku, od godziny odebrania dziecka ze żłobka (16:00) do poniedziałku, do godziny zaprowadzenia dziecka do żłobka (7:30). W 2025 r. Wigilię i Boże Narodzenie dziecko spędziło z Panią, zaś z ojcem syn widział się od 26 grudnia (godzina 10:00) do 27 grudnia (godzina 18:00). W 2025 r. faktycznie i samotnie wykonywała Pani władzę rodzicielską w stosunku do małoletniego dziecka.
Dbała Pani o prawidłowy rozwój fizyczny i psychiczny dziecka, troszczyła się o jego rozwój duchowy, zabezpieczała jego potrzeby bytowe, zajmowała się wychowaniem dziecka, uczestniczyła w podejmowaniu istotnych decyzji dotyczących zdrowia, rozwoju oraz wychowania dziecka, tym samym, zapewniała i zabezpieczała Pani wszystkie jego potrzeby od bytowych po edukacyjne, rozwojowe, zdrowotne, emocjonalne, ponosiła wydatki związane z wypoczynkiem dziecka. Ojciec dziecka nie uczestniczył w podejmowaniu istotnych decyzji. Nie był też zainteresowany znalezieniem żłobka dla dziecka, nie kontował się z dzieckiem poza wyznaczonymi dniami. Ojciec nie chodził z dzieckiem do lekarza ani na rehabilitację.
Do momentu zasądzenia alimentów, ojciec dziecka partycypował w kosztach utrzymania dziecka przez 1 miesiąc, następnie odmówił płacenia na utrzymanie dziecka. Natomiast, od momentu orzeczenia rozwodu ojciec dziecka płaci alimenty, ale czasami z opóźnieniem kilkudniowym. Świadczenie rodzinne, tzw. „800+” jest przyznane Pani, ojciec dziecka nie wnioskował o połowę kwoty. Dziecko nie jest osobą pracującą, więc nie osiągnęło dochodów ze stosunku pracy.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis stanu faktycznego, stwierdzić należy, że może Pani skorzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodów jako osoba samotnie wychowująca dziecko za 2025 r., określonego w art. 6 ust. 4c i 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W Pani przypadku spełnione zostały wszystkie warunki wymagane dla rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego.
Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego.
To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.