Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
3 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 6 października 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca, tj. ….. Sp. z o.o., jest pracodawcą w rozumieniu przepisów prawa pracy oraz płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do zatrudnionych pracowników. Spółka zatrudnia pracownika na stanowisku Dyrektora Sprzedaży. Pracownik ten wykonuje obowiązki o charakterze mobilnym. W znacznej części jego praca polega na podróżowaniu po terytorium Polski, w szczególności samochodem służbowym, w celu realizacji obowiązków związanych ze sprzedażą, kontaktami z klientami, nadzorem nad procesami sprzedażowymi, spotkaniami biznesowymi oraz zarządzaniem obszarem sprzedaży. W umowie o pracę jako miejsce pracy pracownika wskazana została siedziba pracodawcy.
Jednocześnie ze względu na charakter zajmowanego stanowiska pracownik wykonuje istotną część obowiązków poza siedzibą Spółki, w różnych lokalizacjach na terenie kraju. Pracownik mieszka w miejscowości oddalonej od siedziby pracodawcy o około 150 km. W związku z organizacją pracy oraz koniecznością osobistego wykonywania określonych obowiązków służbowych w siedzibie Spółki, pracownik średnio raz w tygodniu na dwa dni przyjeżdża do siedziby pracodawcy.
Przyjazdy te są związane z wykonywaniem obowiązków służbowych, w szczególności z uczestnictwem w spotkaniach zarządczych, spotkaniach z innymi pracownikami, raportowaniem wyników sprzedaży, planowaniem działań sprzedażowych, ustalaniem strategii sprzedaży, omawianiem spraw operacyjnych oraz wykonywaniem innych zadań wymagających osobistej obecności w siedzibie Spółki. Ze względu na znaczną odległość miejsca zamieszkania pracownika od siedziby pracodawcy, organizację czasu pracy, godziny spotkań oraz potrzebę zapewnienia efektywnej realizacji obowiązków służbowych, Spółka pokrywa koszt noclegu pracownika w hotelu.
Nocleg jest zapewniany wyłącznie w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych na rzecz pracodawcy. Pracownik nie otrzymuje z tego tytułu ekwiwalentu pieniężnego ani dodatkowego wynagrodzenia. Spółka reguluje należność bezpośrednio na rzecz hotelu. Finansowanie noclegu nie ma na celu zaspokojenia prywatnych potrzeb pracownika, lecz umożliwienie prawidłowego, efektywnego i zgodnego z interesem pracodawcy wykonywania obowiązków służbowych. Zapewnienie noclegu pozostaje w interesie pracodawcy, ponieważ pozwala na właściwą organizację pracy pracownika pełniącego funkcję kierowniczą i mobilną oraz umożliwia jego udział w czynnościach wymagających obecności w siedzibie Spółki.
Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy wartość finansowanego przez Spółkę noclegu powinna zostać uznana za przychód pracownika ze stosunku pracy, a w konsekwencji, czy Spółka jako płatnik jest zobowiązana doliczyć wartość noclegu do przychodów pracownika oraz pobrać od tej wartości zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. Uzupełnienie wniosku W umowie o pracę jako miejsce wykonywania pracy wskazana została siedziba pracodawcy, tj. …. , ul. …. . Umowa nie określa miejsca wykonywania pracy jako obszaru (terytorium) ani jako strefy geograficznej. Sfinansowanie noclegu nie wiąże się z wykonywaniem zadań w ramach podróży służbowej, o której mowa w art. 77⁵ Kodeksu pracy.
Nocleg dotyczy wyłącznie pobytów pracownika w ……, w siedzibie Spółki, która jest miejscem wykonywania pracy określonym w umowie. Konieczność noclegu wynika z odległości miejsca zamieszkania pracownika od siedziby (ok. 150 km) oraz z organizacji pracy, tj. dwudniowej obecności w siedzibie. Praca na stanowisku Dyrektora Sprzedaży obejmuje częste wyjazdy na terenie Polski (spotkania z klientami, nadzór nad procesami sprzedażowymi), jednak umowa o pracę nie określa terytorium, po którym pracownik ma się przemieszczać – miejscem wykonywania pracy jest siedziba Spółki.
Przedmiotem wniosku są wyłącznie koszty noclegów związanych z pobytem w siedzibie pracodawcy, a nie koszty noclegów w trakcie wyjazdów do klientów. Przyjazdy pracownika do siedziby Spółki, z którymi wiąże się finansowanie noclegu, nie odbywają się na podstawie poleceń wyjazdu służbowego, ponieważ siedziba jest miejscem wykonywania pracy. Pobyty te wynikają z ustalonej organizacji pracy – średnio raz w tygodniu, na dwa dni.
Pracownik korzysta z podwyższonych kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ze względu na to, że jego miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i nie otrzymuje on dodatku za rozłąkę.
Pytania
1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym pokrycie przez Wnioskodawcę kosztu noclegu pracownika zatrudnionego na stanowisku Dyrektora Sprzedaży, będącego pracownikiem mobilnym, który raz w tygodniu na dwa dni przyjeżdża do siedziby pracodawcy w celu wykonywania obowiązków służbowych, stanowi dla tego pracownika przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT? 2. Czy w związku z pokrywaniem kosztów noclegu pracownika na Wnioskodawcy jako płatniku ciąży obowiązek doliczenia wartości noclegu do przychodu pracownika oraz pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
3. W przypadku uznania przez organ, że wartość noclegu stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, czy przychód ten może korzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT do wysokości 500 zł miesięcznie, przy założeniu spełnienia warunków przewidzianych w tym przepisie?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym pokrycie przez Spółkę kosztów noclegu pracownika nie powinno stanowić dla pracownika przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, ponieważ świadczenie to jest ponoszone przede wszystkim w interesie pracodawcy i jest ściśle związane z organizacją pracy oraz wykonywaniem obowiązków służbowych przez pracownika. W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie ciąży na nim obowiązek doliczania wartości noclegu do przychodów pracownika ani obowiązek poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości tego świadczenia.
Ewentualnie, gdyby organ uznał, że wartość noclegu stanowi jednak przychód pracownika ze stosunku pracy, zdaniem Wnioskodawcy, przychód ten może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT, do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 500 zł, o ile spełnione są przesłanki wskazane w tym przepisie, tj. miejsce zamieszkania pracownika znajduje się poza miejscowością, w której położony jest zakład pracy, a pracownik nie korzysta z podwyższonych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o PIT.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają co do zasady wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów zwolnionych od podatku lub dochodów, od których zaniechano poboru podatku. Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, a także wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Jednocześnie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że nie każde świadczenie sfinansowane przez pracodawcę stanowi dla pracownika przychód podatkowy.
W szczególności w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, wskazano, że za przychód pracownika mogą być uznane takie nieodpłatne świadczenia, które łącznie spełniają następujące warunki: zostały spełnione za zgodą pracownika, zostały spełnione w jego interesie, a nie w interesie pracodawcy, przyniosły pracownikowi wymierną, indywidualną korzyść majątkową, korzyść ta polegała na zwiększeniu aktywów pracownika albo uniknięciu przez niego wydatku, który musiałby ponieść, świadczenie jest przypisane konkretnemu pracownikowi.
W ocenie Wnioskodawcy, w analizowanej sytuacji nie są spełnione wszystkie przesłanki pozwalające uznać finansowany nocleg za przychód pracownika. W wyroku z 3 grudnia 2024 r. (sygn. VIII U 1936/24) Sąd Okręgowy w Poznaniu stwierdził jednoznacznie, że koszty zakwaterowania i transportu pokrywane przez pracodawcę nie mogą być uznane za element wynagrodzenia i tym samym nie stanowią podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. W wyroku NSA z 1 sierpnia 2023 r. (II FSK 270/21) Sąd wskazał, że skoro przepisy unijne zakazują traktowania kosztów transportu i zakwaterowania jako części wynagrodzenia, to nie można obciążać nimi pracownika 3 ani na gruncie prawa pracy, ani prawa podatkowego.
Świadczenia te, jako ściśle związane z obowiązkami pracodawcy, nie mogą być uznane za przychód pracownika, a tym samym nie powinny stanowić podstawy do poboru składek. Pokrycie kosztu noclegu ma bezpośredni związek z wykonywaniem przez pracownika obowiązków służbowych. Pracownik pełni funkcję Dyrektora Sprzedaży i jest pracownikiem mobilnym, wykonującym znaczną część obowiązków poza siedzibą pracodawcy. Jego obecność w siedzibie Spółki przez 2 dni w tygodniu z noclegiem wynika z potrzeb organizacyjnych i biznesowych pracodawcy. Zapewnienie noclegu umożliwia pracownikowi prawidłowe i efektywne wykonywanie zadań oraz pozostaje w interesie Spółki.
Świadczenie w postaci noclegu nie ma charakteru prywatnego benefitu ani dodatkowego wynagrodzenia. Pracownik nie otrzymuje swobodnej korzyści, którą może wykorzystać według własnego uznania. Nocleg jest związany z konkretnym celem służbowym, tj. obecnością w siedzibie pracodawcy w celu realizacji obowiązków zawodowych. Zdaniem Wnioskodawcy, istotne znaczenie ma również charakter stanowiska pracownika. Pracownik zatrudniony jako Dyrektor Sprzedaży wykonuje pracę mobilną, obejmującą liczne przejazdy służbowe po Polsce. W przypadku takich pracowników zapewnienie noclegu może stanowić element prawidłowej organizacji pracy, a nie świadczenie realizowane dla prywatnych potrzeb pracownika.
Pokrycie kosztu noclegu jest więc wydatkiem pracodawcy ponoszonym w celu zapewnienia sprawnej organizacji pracy i realizacji obowiązków służbowych. Skoro wydatek jest ponoszony w interesie pracodawcy, to nie powinien być traktowany jako przychód pracownika ze stosunku pracy. W konsekwencji Wnioskodawca nie powinien być zobowiązany do doliczania wartości noclegu do podstawy opodatkowania pracownika ani do poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. W przypadku gdyby organ interpretacyjny uznał, że wartość finansowanego przez Spółkę noclegu stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy, Wnioskodawca wskazuje, że zastosowanie może znaleźć art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o PIT.
Zgodnie z tym przepisem wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 500 zł. Warunkiem zastosowania zwolnienia jest, zgodnie z art. 21 ust. 14 ustawy o PIT, aby: miejsce zamieszkania pracownika było położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, pracownik nie korzystał z podwyższonych kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o PIT.
W analizowanym stanie faktycznym miejsce zamieszkania pracownika jest oddalone od siedziby pracodawcy o około 150 km, a zatem znajduje się poza miejscowością, w której położona jest siedziba Wnioskodawcy. Jeżeli pracownik nie korzysta z podwyższonych kosztów uzyskania przychodów, to w przypadku uznania wartości noclegu za przychód, wartość świadczenia powinna korzystać ze zwolnienia podatkowego do kwoty 500 zł miesięcznie. Nadwyżka ponad limit 500 zł miesięcznie, o ile wystąpi, mogłaby w takim przypadku podlegać opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy, od którego Wnioskodawca jako płatnik byłby zobowiązany pobrać zaliczkę na podatek dochodowy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach.
Niemniej, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę przez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody). Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
Stanowi on, że: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku. Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stosownie do tego przepisu: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
W myśl przepisu art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Przepis art. 11 ust. 2b powołanej ustawy stanowi, że: Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Jak wynika z powołanych przepisów, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje zasadę powszechności opodatkowania. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał przy tym na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń.
Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczy stosunek pracy.
Na podstawie art. 12 ust. 1 tej ustawy: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów w art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.
Przy czym zgodnie z art. 12 ust. 2 omawianej ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. Natomiast w myśl art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowe przychody ze stosunku pracy.
Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności” co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Oznacza to, że przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy: Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
W myśl art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy. Z opisu stanu faktycznego wynika, że zatrudniają Państwo pracownika na stanowisku Dyrektora Sprzedaży.
Pracownik ten wykonuje obowiązki o charakterze mobilnym. W znacznej części jego praca polega na podróżowaniu po terytorium Polski, w szczególności samochodem służbowym, w celu realizacji obowiązków związanych ze sprzedażą, kontaktami z klientami, nadzorem nad procesami sprzedażowymi, spotkaniami biznesowymi oraz zarządzaniem obszarem sprzedaży. W umowie o pracę jako miejsce pracy pracownika wskazana została siedziba pracodawcy. Jednocześnie ze względu na charakter zajmowanego stanowiska pracownik wykonuje istotną część obowiązków poza siedzibą Spółki, w różnych lokalizacjach na terenie kraju. Pracownik mieszka w miejscowości oddalonej od siedziby pracodawcy o około 150 km.
W związku z organizacją pracy oraz koniecznością osobistego wykonywania określonych obowiązków służbowych w siedzibie Spółki, pracownik średnio raz w tygodniu na dwa dni przyjeżdża do siedziby pracodawcy. Przyjazdy te są związane z wykonywaniem obowiązków służbowych, w szczególności z uczestnictwem w spotkaniach zarządczych, spotkaniach z innymi pracownikami, raportowaniem wyników sprzedaży, planowaniem działań sprzedażowych, ustalaniem strategii sprzedaży, omawianiem spraw operacyjnych oraz wykonywaniem innych zadań wymagających osobistej obecności w siedzibie Spółki.
Ze względu na znaczną odległość miejsca zamieszkania pracownika od siedziby pracodawcy, organizację czasu pracy, godziny spotkań oraz potrzebę zapewnienia efektywnej realizacji obowiązków służbowych, Spółka pokrywa koszt noclegu pracownika w hotelu. Nocleg jest zapewniany wyłącznie w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych na rzecz pracodawcy. Sfinansowanie noclegu nie wiąże się z wykonywaniem zadań w ramach podróży służbowej, o której mowa w art. 77⁵ Kodeksu pracy. Pracownik nie otrzymuje z tego tytułu ekwiwalentu pieniężnego ani dodatkowego wynagrodzenia.
Powzięli Państwo wątpliwość, czy wartość finansowanego przez Spółkę noclegu w hotelu powinna zostać uznana za przychód pracownika ze stosunku pracy, a w konsekwencji, czy Spółka jako płatnik jest zobowiązana doliczyć wartość noclegu do przychodów pracownika oraz pobrać od tej wartości zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze sfinansowaniem wydatków bezpośrednio przez Państwa, sprawa wymaga analizy z perspektywy potencjalnego przysporzenia majątkowego dojeżdżającego pracownika w związku z otrzymywanymi świadczeniami w postaci zapewnionego noclegu w miejscowości będącej Państwa siedzibą i ewentualnej ich klasyfikacji jako nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub z inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu – przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które: 1) po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), 2) po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, 3) po trzecie, korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
Podkreślić należy, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych. W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie.
Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku. Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy.
W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym. Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
Z kolei, jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.
Trudno też utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania. W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przy czym – jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny – ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców, nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
Na marginesie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że przepisy podatkowe – niezależnie od konieczności realizacji obowiązku ustalonego w art. 84 Konstytucji – nie mogą prowadzić do takiego ukształtowania pozycji pracowników, aby pozostawanie w stosunku pracy w nadmierny sposób obciążało strony tego stosunku w porównaniu do samozatrudnienia bądź pracy na czarno.
Powyższe prowadzi do wniosku, że – w sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako wpół drogi między gratyfikacją (rzeczową, czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.
Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące pracowników mobilnych (np. wyrok NSA z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2280/12, z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2281/12, z dnia 23 lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1689/13, z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387/12, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 810/14 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Po 548/14), zgodnie, z którym zapewnienie przez pracodawcę bezpłatnego zakwaterowania pracownikowi mobilnemu, który z uwagi na zakres i charakter wykonywania pracy nie może w danym dniu wrócić do domu (stałego lub czasowego miejsca pobytu), nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy PIT.
Przy czym, w ocenie sądów, wypełnienie przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania pracy należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście konkretnych obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań pracodawcy. W konsekwencji, rozciąganie powyższych ustaleń na wszystkie kategorie podatników, ewentualnie wszystkie sytuacje, w których pracodawca zapewnia pracownikowi bezpłatne zakwaterowanie (nocleg), jest nie tylko nieuzasadnione, ale wręcz nieuprawnione. W związku z powyższym, nie sposób zatem uznać, że zapewnienie przez Państwa pracownikowi noclegu w hotelu leży wyłącznie w Państwa interesie oraz służy wyłącznie realizacji jego obowiązków.
Stąd, w sytuacji, gdy Spółka mimo braku ciążącego na Niej obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pracy zapewni zakwaterowanie lub przekaże świadczenie związane z zakwaterowaniem, to wartość tego świadczenia stanowi dla pracownika przychód z nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przedstawionej przez Państwa sytuacji mamy zatem do czynienia ze świadczeniem, którego otrzymanie nie jest wynikiem zaistnienia zdarzenia o charakterze nietypowym lub okazjonalnym.
Skorzystanie ze świadczenia w postaci noclegu w hotelu leży więc również w interesie pracownika, gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku, jaki musiałby ponieść w celu samodzielnego zapewnienia sobie noclegu. Z tych też względów uznać należy, że przyjęcie przez pracownika świadczenia związanego z pokrywaniem kosztów noclegu w hotelu na warunkach opisanych we wniosku, przynosi mu wymierną korzyść majątkową i finansową. Ponadto nieodpłatne świadczenie nie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania usług. Tym samym, spełniony jest warunek dobrowolności świadczenia oraz jego udzielenia w interesie pracownika.
Jednocześnie ww. korzyść jest przypisana indywidualnie do pracownika. Zatem, w ocenie Organu, w okolicznościach przedstawionych w treści wniosku przesłanki, o których mowa w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, zostały spełnione. Po pierwsze, świadczenie zostanie spełnione za zgodą pracownika. Po drugie, świadczenie zostało spełnione w interesie pracownika. Po trzecie, osiągnięta korzyść przez pracownika jest wymierna i przypisana indywidualnie do pracownika.
Ponadto zauważyć należy, że w przypadku wykonywania przez pracownika, którego miejsce zamieszkania położone jest poza miejscowością, w której znajduje się miejsce wykonywania pracy w miejscu siedziby Spółki – powszechnie obowiązujące przepisy prawa pracy nie nakładają na pracodawcę obowiązku zrekompensowania pracownikowi wydatków, tak jak ma to miejsce w przypadku podróży służbowej zgodnie z art. 775 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1245). Odbywanie pracy w siedzibie Spółki w niniejszej sprawie nie jest związane ani z podróżą służbową, ani z pracą mobilną.
Nadmienić również należy, że oddelegowanie, w przeciwieństwie do podróży służbowej, nie stanowi wykonania zadania służbowego (poza stałym miejscem pracy, na polecenie pracodawcy) rozumianego, jako zdarzenie incydentalne w stosunku do pracy umówionej i wykonywanej zwykle w ramach stosunku pracy. Oddelegowanie dotyczy bowiem czasowego wykonywania pracy/zadania służbowego w oddelegowanej miejscowości.
Przy czym zgoda pracownika na czasową zmianę warunków umowy o pracę w zakresie miejsca wykonywania pracy, nie oznacza automatycznego przekształcenia się pracownika oddelegowanego w pracownika mobilnego, gdyż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych za pracownika mobilnego uważa się pracownika pracującego w warunkach stałego przemieszczania się (podróży), dla którego podróż nie stanowi zjawiska wyjątkowego, lecz jest normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych. Stąd przyjęło się, że pracownikiem mobilnym jest, np. przedstawiciel handlowy, czy kierowca, których miejscem pracy jest określony w umowie o pracę obszar (np. województwo, czy kraj), a nie stałe skonkretyzowane miejsce.
W konsekwencji oddelegowania sensu stricto nie można utożsamiać z mobilnym rodzajem pracy. Nie sposób, zatem zastosować analogicznego rozwiązania do pracownika, będącego Dyrektorem Sprzedaży w Państwa firmie i uznać, że zapewnienie bezpłatnego zakwaterowania temu pracownikom leży wyłącznie w interesie pracodawcy oraz służy wyłącznie realizacji obowiązku pracowniczego, tak jak ma to miejsce w przypadku pracownia mobilnego.
W konsekwencji, w sytuacji gdy Państwo jako pracodawca − mimo braku ciążącego na Państwu obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pracy zapewniają nieodpłatnie zakwaterowanie (nocleg) w miejscowości będącej siedzibą Spółki dojeżdżającemu pracownikowi, którego miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której znajduje się miejsce wykonywania pracy, to wartość tego świadczenia będzie stanowić dla pracownika przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1, w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W konsekwencji, z tytułu sfinansowania tych świadczeń dla pracownika, będących przedmiotem Państwa zapytania będą ciążyły na Państwu jako Spółce obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem wbrew Państwa stanowisku, w związku z pokrywaniem kosztów noclegu pracownika na Spółce jako płatniku ciąży obowiązek doliczenia wartości noclegu do przychodu pracownika oraz pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Należy jednakże zauważyć, że ww. przychody mogą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po spełnieniu warunków określonych w tych przepisach. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 – do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
Przy czym, jak wynika z art. 21 ust. 14 ww. ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 19, ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4. Podkreślić należy, że zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się, że przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych należy interpretować przy pomocy przede wszystkim reguł wykładni językowej, jako pozwalającej na interpretację normy w taki sposób, aby ustalone w niej zwolnienie podatkowe miało zastosowanie wyłącznie w sytuacjach w niej przewidzianych.
Z brzmienia cytowanego powyżej przepisu art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bezsprzecznie wynika, że wartość świadczeń w postaci bezpłatnego zakwaterowania, korzysta ze zwolnienia przedmiotowego do wysokości nieprzekraczającej 500 zł miesięcznie – z zastrzeżeniem ust. 14. Zauważyć również należy, że skoro ustawodawca w katalogu zwolnień zawarł przepis art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który zwolnieniem od podatku obejmuje wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, ze wskazanym zastrzeżeniem – do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł, to – mając na uwadze racjonalność ustawodawcy – niewątpliwie świadczenia takie zalicza do przychodu.
W sytuacji gdy, pracownik korzysta z podwyższonych kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ze względu na to, że jego miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i nie otrzymuje on dodatku za rozłąkę, to przepis art. 21 ust. 1 pkt 19 powyższej ustawy nie będzie miał zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
W związku z powyższym nie można uznać za prawidłowe Państwa stanowiska, że w przypadku gdyby organ interpretacyjny uznał, że wartość finansowanego przez Spółkę noclegu stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy, to zastosowanie może znaleźć art. 21 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy.
Reasumując, na tle przedstawionego stanu faktycznego oraz prawnego wynikające z konieczności wykonywania czynności służbowych zapewnienie przez Państwa noclegu pracownikowi zatrudnionemu na stanowisku Dyrektora Sprzedaży, będącego pracownikiem, który raz w tygodniu na dwa dni przyjeżdża do siedziby pracodawcy w celu wykonywania obowiązków służbowych, stanowi dla niego przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, niekorzystający ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy.
Tym samym, na Państwu ciążą obowiązki płatnika w zakresie obliczenia i poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.
Dodatkowe informacje
W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku wyroków sądów administracyjnych należy stwierdzić, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.– Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ….. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.