Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 27 sierpnia 2026 r. (data wpływu) oraz – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 24 września 2026 r. oraz z 30 września 2026 r. (data wpływu 30 września 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W lipcu 2026 roku odbyła się wycieczka integracyjna, która dofinansowana była ze środków ZFŚS. Koszt tej wycieczki wyniósł 1 100 zł ze środków funduszu socjalnego oraz 1 690 zł z wkładu własnego. W wycieczce uczestniczyli pracownicy i ich rodziny, a mianowicie żony, mężowie i dzieci pracowników, którzy zgodnie z wewnętrznym Regulaminem ZFŚS urzędu są uprawnieni do korzystania ze środków funduszu socjalnego. (I tak np. jedna rodzina liczyła 4 os., w tym pracownik z żoną i dwójką dzieci do lat 18, w innej były to 2 osoby, tj. pracownik z żoną). Każdorazowo informacja o planowanej imprezie/wycieczce jest podawana do publicznej wiadomości w tym samym czasie wszystkim pracownikom.
Zatem dostęp jest powszechny i każdy ma możliwość dobrowolnego wzięcia udziału w organizowanym przedsięwzięciu. Organizatorem wycieczki integracyjnej był pracodawca, za pośrednictwem Biura Podróży, której koszt na jedną osobę obejmował: zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie oraz koszt transportu. Udział w takiego rodzaju imprezach przyczynia się do poprawy komunikacji wewnętrznej między pracownikami, polepszenia atmosfery w pracy i wzajemnych relacji pomiędzy pracownikami, a co za tym idzie doprowadza do likwidacji konfliktów. Integracja wpływa pozytywnie na efektywność pracy i wzajemne relacje służbowe.
W przypadku braku organizacji wycieczki/imprezy z ZFŚS, uprawnieni nie sfinansowaliby uczestnictwa w takim przedsięwzięciu ze środków prywatnych. Uzupełnienie wniosku Na pytanie: Czy osoby uprawnione (pracownicy) zgłosiły chęć udziału we wspólnej wycieczce? Odpowiedzieli Państwo: Tak. Osoby uprawnione do korzystania ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych zgłosiły pracodawcy chęć udziału we wspólnej wycieczce integracyjnej po uprzednim poinformowaniu wszystkich pracowników o planowanym przedsięwzięciu. Udział w wycieczce był w pełni dobrowolny i powszechnie dostępny dla wszystkich pracowników oraz uprawnionych członków ich rodzin.
Na pytanie: Czy na podstawie ww. zgłoszenia stworzono imienną listę osób biorących udział we wspólnej wycieczce? Odpowiedzieli Państwo: Tak. Na podstawie zgłoszeń osób uprawnionych została stworzona imienna lista osób biorących udział w wycieczce integracyjnej, obejmująca pracowników oraz uprawnionych członków ich rodzin (żony, mężów i dzieci pracowników do lat 18). Imienna lista osób była wymagana, aby móc ubezpieczyć pracowników w trakcie wyjazdu. Organizatorem wycieczki był pracodawca, za pośrednictwem biura podróży. Koszt na jedną osobę obejmował: zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie oraz koszt transportu. Zorganizowanie wycieczki integracyjnej leżało w interesie pracodawcy.
Celem przedsięwzięcia było wzmocnienie komunikacji wewnętrznej między pracownikami, poprawa atmosfery pracy oraz wzajemnych relacji służbowych, a w konsekwencji zwiększenie efektywności i wydajności pracy w Urzędzie Gminy. Integracja zespołu przyczynia się do ograniczenia konfliktów interpersonalnych i lepszej współpracy między pracownikami różnych referatów, co przekłada się na wymierne korzyści organizacyjne dla pracodawcy. Wkład własny w wysokości 1 690 zł został sfinansowany przez pracowników uczestniczących w wycieczce (osoby uprawnione), proporcjonalnie do liczby osób z danej rodziny biorących udział w wyjeździe.
Pozostała część kosztów wycieczki, w wysokości 1 100 zł, została pokryta ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.
Pytanie
Czy pracodawca ma obowiązek pobrania podatku dochodowego od osób fizycznych od pracowników Urzędu i ich rodzin za udział w tej zorganizowanej imprezie integracyjnej, w przypadku przekroczenia kwoty wolnej od podatku wynoszącej 1 000 zł?
Państwa stanowisko w sprawie
(doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku) Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie należy pobierać podatku od wycieczki finansowanej ze środków ZFŚS, ponieważ udział w niej nie spowodował po stronie pracownika przysporzenia majątkowego, czyli przychodu ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ani przychodu z innych źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
Po doprecyzowaniu powyższych okoliczności Wnioskodawca podtrzymuje stanowisko przedstawione we wniosku, zgodnie z którym udział pracowników i ich rodzin w wycieczce integracyjnej dofinansowanej ze środków ZFŚS nie powoduje po ich stronie powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a tym samym na Wnioskodawcy jako płatniku nie ciąży obowiązek poboru podatku.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w licznych, aktualnych interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w analogicznych stanach faktycznych, dotyczących jednostek samorządu terytorialnego oraz innych pracodawców organizujących wycieczki integracyjne finansowane z ZFŚS: 1. W interpretacji z 21 maja 2026 r. (nr 0115-KDIT2.4011.246.2026.2.DT), dotyczącej wycieczki turystyczno-krajoznawczej organizowanej przez jednostkę budżetową dla pracowników oraz emerytów, organ potwierdził, że wyjazd miał służyć przede wszystkim integracji zespołu, budowaniu relacji i poprawie współpracy, a KIS uznał, że w takich okolicznościach uczestnicy nie uzyskują przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT.
Organ wskazał, że kluczowe pozostają cel świadczenia, jego zbiorowy charakter oraz brak indywidualnego, wymiernego przysporzenia majątkowego po stronie uczestnika.
2. W interpretacji z 28 marca 2025 r. (nr 0115-KDIT2.4011.43.2025.2.KC) organ potwierdził, że dofinansowanie do wycieczek i spotkań integracyjnych dla pracowników, finansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, nie stanowi przychodu pracowników ze stosunku pracy ani przychodu z innych źródeł, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, wskazując jednocześnie, że informacja o planowanych wycieczkach oraz spotkaniach jest podawana do wiadomości wszystkim osobom uprawnionym, a udział w tych przedsięwzięciach jest dobrowolny – chętni pracownicy, emeryci potwierdzają swoją chęć uczestnictwa na liście, a celem wycieczek czy spotkań jest zawsze integracja pracowników, co przekłada się na lepszą współpracę i atmosferę w pracy, a nie przyczynia się do zwiększenia dochodów uprawnionych.
3. W interpretacji z 7 lipca 2023 r. (nr 0114-KDIP3-1.4011.557.2023.1.MZ), wydanej w sprawie starostwa powiatowego, organ podzielił stanowisko, że udział uprawnionych w organizowanej przez pracodawcę wycieczce realizowany jest w jego interesie, gdyż zintegrowany podczas wycieczki zespół pracowników będzie lepiej i wydajniej pracował, co w dalszej kolejności wywoła skutek w postaci wymiernych korzyści dla całego zakładu pracy, a w konsekwencji po stronie pracowników nie powstaje przychód ze stosunku pracy, a na starostwie powiatowym nie ciąży obowiązek płatnika PIT.
4. W interpretacji z 17 maja 2023 r. (nr 0115-KDIT3.4011.325.2023.1.AD), dotyczącej wycieczki turystyczno-integracyjnej częściowo finansowanej z ZFŚS, organ wskazał, że w przypadku wycieczki finansowanej częściowo ze środków ZFŚS, uczestnictwo jest dobrowolne, a korzyści mają charakter ogólny dla wszystkich uczestników, a ponadto brak jest indywidualnie przypisanego świadczenia oraz możliwości jednoznacznego ustalenia wartości korzyści, co uniemożliwia zakwalifikowanie do przychodu. W opisanym stanie faktycznym wszystkie przesłanki braku przychodu zostały spełnione.
Udział w wycieczce był dobrowolny i powszechnie dostępny dla wszystkich pracowników, informacja o wycieczce była podana do publicznej wiadomości w tym samym czasie wszystkim pracownikom. Wycieczka została zorganizowana w interesie pracodawcy – w celu wzmocnienia komunikacji wewnętrznej, poprawy atmosfery pracy oraz likwidacji konfliktów, a nie w interesie indywidualnych pracowników. Korzyść wynikająca z uczestnictwa ma charakter zbiorowy i ogólnodostępny, nie sposób jej przypisać jako zindywidualizowanego przysporzenia majątkowego konkretnej osobie.
Ponadto pracownicy sfinansowali z własnych środków istotną część kosztów wycieczki (wkład własny w wysokości 1 690 zł), co dodatkowo potwierdza brak nieodpłatnego charakteru świadczenia w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Z przepisu art. 11 ust. 2 ww. ustawy wynika, że: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Stosownie do treści art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy: Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika – to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
W świetle art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Z art. 10 ust. 1 pkt 9 wynika, że źródłem przychodu mogą być także „inne źródła”.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Na mocy art. 12 ust. 2 ww. ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. Stosownie do art. 12 ust. 3 omawianej ustawy: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
Przy czym, stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy. Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Zastosowanie w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w tym przepisie.
W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b powołanej ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
Z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy: Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
Przystępując do oceny ciążących na Państwu obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z dofinansowaniem z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych pracownikom Urzędu i ich rodzinom udziału w zorganizowanej imprezie integracyjnej (wycieczce), w przypadku przekroczenia kwoty wolnej od podatku wynoszącej 1 000 zł – w pierwszej kolejności zauważam, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 analizowanej ustawy podatkowej.
Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenie „nie wymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 2003 r.). Rozumienie tego pojęcia zostało również wypracowane w orzecznictwie. W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy.
Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które: · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację. Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.
W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje swoim pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się żadna korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku.
Co prawda w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody z innego tytułu. W Państwa sprawie, osoby uprawnione do korzystania ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych zgłosiły pracodawcy chęć udziału we wspólnej wycieczce integracyjnej po uprzednim poinformowaniu wszystkich pracowników o planowanym przedsięwzięciu.
Udział w wycieczce był w pełni dobrowolny i powszechnie dostępny dla wszystkich pracowników oraz uprawnionych członków ich rodzin. Zorganizowanie wycieczki integracyjnej leżało w interesie pracodawcy. Celem przedsięwzięcia było wzmocnienie komunikacji wewnętrznej między pracownikami, poprawa atmosfery pracy oraz wzajemnych relacji służbowych, a w konsekwencji zwiększenie efektywności i wydajności pracy w Urzędzie Gminy. Integracja zespołu przyczynia się do ograniczenia konfliktów interpersonalnych i lepszej współpracy między pracownikami różnych referatów, co przekłada się na wymierne korzyści organizacyjne dla pracodawcy.
Na podstawie opisu sprawy stwierdzam, że udział w wycieczce w 2026 r., nie spowodował po stronie osób uprawnionych przysporzenia majątkowego. W konsekwencji, dofinansowanie przez Państwa z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych udziału w zorganizowanej imprezie integracyjnej (wycieczce) dla pracowników Urzędu i ich rodzin, w przypadku przekroczenia kwoty wolnej od podatku wynoszącej 1 000 zł, nie spowodowało po ich stronie powstania przychodu ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Oznacza to, że na Państwu nie ciążą obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 w związku z art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe. Jednocześnie podkreślam, że powołany w Państwa stanowisku art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania w tej sprawie, ponieważ ewentualne przychody uzyskiwane przez członków rodzin pracowników należy kwalifikować do źródła przychodów określonego w art. 12 ust. 1 tej ustawy, tak jak przychody tych pracowników, a nie do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 omawianej ustawy.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.