Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
4 października 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnosi Pan o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych dotyczącej odpłatnego przeniesienia prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego (…) oraz rozliczenia kosztu nabycia tego prawa. 31 października 2024 r. nabył Pan od (…) lokal mieszkalny (…) przy ul. (…), o powierzchni 28,28 m2, objęty księgą wieczystą (…). Umowę zawarto w formie aktu notarialnego, Rep. A nr (…), przed zastępcą notarialnym (…), zastępującym notariusza (…). Z własnością lokalu związany jest udział 91/10000 w nieruchomości wspólnej, objętej księgą wieczystą (…).
W ramach podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej (quoad usum) każdoczesnemu właścicielowi lokalu (…) przysługiwało prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr … w garażu podziemnym. Prawo to było ujawnione w dziale III księgi nieruchomości wspólnej i zostało opisane w akcie nabycia. Łączna cena zakupu wyniosła 590 000 zł. W akcie nie wyodrębniono kwoty przypadającej na samo prawo do miejsca postojowego. Oferując cenę zakupu, prawo to skalkulowano na 70 000 zł, zgodnie z jego wyszczególnieniem we wcześniejszych rozmowach ze sprzedającym. Kwota ta stanowiła element kalkulacji łącznej ceny 590 000 zł, za którą następnie dokonano zakupu.
Prawo nie zostało nabyte w drodze darowizny ani jako nieodpłatny dodatek do mieszkania. Akt nabycia potwierdza zapłatę 5 000 zł i przewiduje zapłatę pozostałych 585 000 zł przelewem do 4 listopada 2024 r. Faktyczna zapłata pozostałej ceny została dokonana przelewem w dniu 31 października 2024 r. 3 czerwca 2026 r. zawarł Pan z (…), właścicielką lokalu nr … w tym budynku, umowę zmiany uprawnionego z tytułu podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej. Akt sporządził notariusz (…), Rep. A nr (…). Przeniósł Pan prawo do wyłącznego korzystania z miejsca nr … na każdoczesnego właściciela lokalu nr … za wynagrodzeniem 99 000 zł.
Zachował Pan własność mieszkania i udział w nieruchomości wspólnej; przedmiotem umowy nie była sprzedaż lokalu ani udziału w nieruchomości. Umowa przewiduje zapłatę 99 000 zł przelewem w dniu jej zawarcia. Faktyczne otrzymanie wynagrodzenia nastąpiło w dniu 3 czerwca 2026 r. Okoliczności podatkowe: zarówno nabycie jak i zbycie miało charakter prywatny, nigdy tego prawa do korzystania z miejsca parkingowego nie wykorzystywał Pan do działalności gospodarczej oraz wcześniej nie odliczał Pan w żadnych rozliczeniach podatkowych kosztu nabycia tego prawa (70 000 zł). Pana rezydencja podatkowa w 2026 r.: Polska.
Pytania
1. Czy wynagrodzenie otrzymane za opisane przeniesienie prawa stanowi przychód z praw majątkowych w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 ustawy o PIT, rozliczany w PIT-36 według skali podatkowej w roku otrzymania, a nie przychód objęty art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. 30e tej ustawy?
2. Czy na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania tego przychodu 70 000 zł jako część faktycznie ustalonej i poniesionej ceny (w ramach łącznej ceny nabycia 590 000 zł), przypisaną do prawa do miejsca postojowego według kalkulacji dokonanej przy zakupie, mimo niewyodrębnienia tej kwoty w akcie notarialnym, i w konsekwencji przy przychodzie 99 000 zł ustalić dochód z tej transakcji w wysokości 29 000 zł, bez uwzględniania dodatkowych kosztów transakcyjnych?
Pana stanowisko w sprawie
Ad 1. W Pana ocenie odpowiedź jest twierdząca. Przedmiotem odpłatnego przeniesienia było uprawnienie wynikające z umownego podziału nieruchomości wspólnej do korzystania, a nie własność nieruchomości ani udział w niej. Prawo to nie mieści się w zamkniętym katalogu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o PIT. Wynagrodzenie należy zatem zaliczyć do przychodów z praw majątkowych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 tej ustawy. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT przychód powstaje z chwilą otrzymania pieniędzy lub postawienia ich do dyspozycji.
Dochód podlega rozliczeniu według skali z art. 27 ust. 1 w zeznaniu PIT-36, na zasadach art. 45 ust. 1. Nie znajduje zastosowania pięcioletni termin ani opodatkowanie według art. 30e właściwe dla wskazanych w ustawie przypadków zbycia nieruchomości. Ad 2. W Pana ocenie odpowiedź jest twierdząca. Koszt 70 000 zł jest częścią faktycznie poniesionej ceny nabycia pakietu obejmującego mieszkanie i prawo do wyłącznego korzystania z miejsca. Przy zakupie prawo miało odrębną wartość ekonomiczną uwzględnioną w kalkulacji i oferowaniu ceny.
Brak rozbicia ceny w akcie nie oznacza jego nieodpłatnego nabycia i nie powinien pozbawiać możliwości przypisania mu odpowiedniej części rzeczywiście poniesionego wydatku skoro taki w zamian za otrzymaną korzyść (prawo do korzystania z miejsca parkingowego) nastąpił. Szczególnie istotnym potwierdzeniem odrębnie identyfikowanej wartości ekonomicznej tego samego prawa jest jego późniejsze odpłatne przeniesienie za 99 000 zł, dokonane po około 19 miesiącach od zakupu. Jest to konkretna cena uzgodniona w rzeczywistej transakcji, a nie cena ofertowa z ogłoszenia.
Okoliczność ta wzmacnia racjonalność poziomu wcześniejszej zaoferowanej i zapłaconej faktycznie w 2024 r. ceny w wysokości 70 000 zł oraz potwierdza, że uprawnienie ma wymierną wartość i jest przedmiotem odpłatnego obrotu. Podstawą kosztu pozostaje jednak część ceny zapłaconej w 2024 r., ustalona przy zakupie, a nie późniejsza cena 99 000 zł ani wycena rynkowa zastępująca poniesiony wydatek. Wydatkowi temu odpowiada prawo, którego odpłatne przeniesienie wygenerowało przychód. Spełnia on zatem przesłankę związku z przychodem określoną w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Ta sama kwota nie będzie ponownie rozliczana jako koszt pozostałego składnika nabytego za łączną cenę.
Kierunek ten potwierdza interpretacja Dyrektora KIS z 28 kwietnia 2026 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.91.2026.2.MK: dopuszcza przypisanie części ceny nabycia do zbywanego prawa, przy konieczności wykazania poniesienia kosztu, i odróżnia takie przypisanie od ustalenia kosztu na podstawie samej wyceny. Wnosi Pan o ocenę zasady prawnej rozliczenia opisanego wydatku. Na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o PIT dochód wynosi 99 000 zł - 70 000 zł = 29 000 zł.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
Stosownie natomiast do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada przy tym zróżnicowanie sposobu opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów (przychodów) osób fizycznych w oparciu o system przyporządkowywania ich do odpowiedniego źródła przychodów.
Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania, uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów). Jeden i ten sam przychód stanowić może przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto nie jest możliwa sytuacja, w której ten sam przychód będzie np. zaliczony częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego.
Klasyfikacja przychodu do danego źródła przychodów powoduje określone konsekwencje podatkowe.
Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Norma art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że – dokonane poza działalnością gospodarczą – odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości nastąpi po upływie tego terminu – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Z treści powołanego powyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy wynika, że katalog praw majątkowych zawarty w tym przepisie jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że jedynie w enumeratywnie wymienionych przypadkach, gdy następuje odpłatne zbycie ściśle wskazanych w nim praw, uzyskane z tego tytułu przychody podlegają opodatkowaniu na zasadach szczególnych, określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym, tj. z zastosowaniem 19% podatku dochodowego. Powyższy katalog nie zawiera wyłącznego prawa do korzystania z miejsc postojowych.
Zgodnie z treścią art. 195 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795): Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Regulację dotyczącą umowy quoad usum odzwierciedla art. 206 ustawy Kodeks cywilny, który jest ustawowym sposobem określenia współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej, ale jednocześnie nie wyłącza w tym zakresie regulacji umownej oraz ustalenia stosunków między współwłaścicielami na podstawie orzeczenia sądowego.
W myśl natomiast art. 206 Kodeksu cywilnego: Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Art. 207 ww. Kodeksu stanowi, że: Pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Umowa quoad usum polega tym samym na dokonaniu podziału nieruchomości na części do wyłącznego użytku poszczególnych współwłaścicieli i do odrębnego pobierania z nich pożytków.
Skutkiem takiego podziału każdy ze współwłaścicieli części wspólnej będzie mógł korzystać z wydzielonej części nieruchomości wspólnej samodzielnie, bez ingerencji i ograniczeń ze strony pozostałych współwłaścicieli. Podział dokonany mocą umowy quoad usum nie wywiera żadnych skutków w sferze praw rzeczowych współwłaścicieli. Na jego mocy pomiędzy współwłaścicielami kształtuje się wyłącznie stosunek zobowiązaniowy. Od chwili zawarcia umowy quoad usum na każdym ze współwłaścicieli ciąży obowiązek respektowania (czyli nieingerowania) w prawa pozostałych współwłaścicieli do wyłącznego korzystania z przynależnej im części nieruchomości wspólnej.
Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Przy czym umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości, o czym stanowi art. 158 ww. ustawy, powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.
Z uwagi na brak definicji nieruchomości i rzeczy w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych należy odwołać się do odpowiednich przepisów prawa cywilnego. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego: Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego, ze względu na charakter udziału: Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Odnosząc się do sprzedaży prawa do korzystania z miejsca postojowego, takie prawo nie jest nieruchomością. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
W świetle art. 18 ww. ustawy: Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw. Zawarte w powołanym wyżej art. 18 ww. ustawy wyliczenie praw majątkowych ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Należy zatem przyjąć, że do katalogu praw majątkowych objętych zakresem regulacji art. 18 ww. ustawy można zaliczyć także inne prawa niewymienione w tym przepisie.
Jednocześnie, treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw, jak również z ich sprzedaży lub zamiany. Z opisu sprawy wynika, że 31 października 2024 r. nabył Pan lokal mieszkalny nr …, objęty księgą wieczystą (…). Umowę zawarto w formie aktu notarialnego. Z własnością lokalu związany jest udział (…) w nieruchomości wspólnej, objętej księgą wieczystą (…). W ramach podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej (quoad usum) każdoczesnemu właścicielowi lokalu nr ... przysługiwało prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr … w garażu podziemnym.
Prawo to było ujawnione w dziale III księgi nieruchomości wspólnej i zostało opisane w akcie nabycia. Łączna cena zakupu wyniosła 590 000 zł. W akcie nie wyodrębniono kwoty przypadającej na samo prawo do miejsca postojowego. Oferując cenę zakupu, prawo to skalkulowano na 70 000 zł, zgodnie z jego wyszczególnieniem we wcześniejszych rozmowach ze sprzedającym. Kwota ta stanowiła element kalkulacji łącznej ceny 590 000 zł, za którą następnie dokonano zakupu. 3 czerwca 2026 r. zawarł Pan z właścicielką lokalu nr … w tym budynku, umowę zmiany uprawnionego z tytułu podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej.
Przeniósł Pan prawo do wyłącznego korzystania z miejsca nr … na każdoczesnego właściciela lokalu nr … za wynagrodzeniem 99 000 zł. Zachował Pan własność mieszkania i udział w nieruchomości wspólnej; przedmiotem umowy nie była sprzedaż lokalu ani udziału w nieruchomości. Faktyczne otrzymanie wynagrodzenia nastąpiło w dniu 3 czerwca 2026 r. W związku z powyższym, powziął Pan wątpliwość czy przychód uzyskany z tytułu przeniesienia za wynagrodzeniem prawa do korzystania z miejsca postojowego stanowi przychód z praw majątkowych w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 czy art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej kwestii ma odpowiedź na pytanie, czy przysporzenie uzyskane ze sprzedaży opisanego prawa mieści się w przychodach z odpłatnego zbycia praw majątkowych o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wykładnia językowa ww. przepisu prowadzi do wniosku, że wymienione w nim kategorie praw majątkowych stanowią numerus clausus, nadto dotyczą praw rzeczowych.
Oznacza to, że tylko przychód uzyskany z odpłatnego zbycia jednego z praw explicite wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy może zostać rozpoznany jako odpowiadający warunkom określonym w tej regulacji, w tym korzystać z wyłączenia z opodatkowania z niej wynikającego. Jeżeli bowiem do odpłatnego zbycia praw majątkowych wymienionych w lit. a-c (które nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej), doszło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, przychód z tego tytułu podlega opodatkowaniu.
Natomiast odpłatne zbycie tych praw po upływie wskazanego terminu nie stanowi źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem odpłatnego zbycia nie jest miejsce postojowe jako samodzielna nieruchomość ani prawo własności nieruchomości, lecz prawo do korzystania z określonego miejsca postojowego, wynikające ze stosunku prawnego związanego z nieruchomością. Tego rodzaju prawo nie stanowi rzeczy w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, jednakże nie oznacza to, że jego odpłatne zbycie pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Należy zatem stwierdzić, że sporne prawo obligacyjne do nieruchomości nie może zostać zaliczone do żadnej z kategorii praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Nie będąc prawem rzeczowym, stanowi ono prawo majątkowe inne niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z uwagi na dokonaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych kategoryzację źródeł przychodu, w szczególności wyodrębnienie w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy praw majątkowych, przenosząc miejsce postojowe odpłatnie na rzecz innego podmiotu uzyskane z tego tytułu przychody kwalifikuje się do przychodów z praw majątkowych.
W konsekwencji przychód uzyskany przez Pana z tytułu przeniesienia za wynagrodzeniem prawa do korzystania z miejsca postojowego należy zakwalifikować jako przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ogólna zasada dotycząca sposobu ustalania dochodów z poszczególnych źródeł przychodów została określona w art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W powołanym przepisie ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie, jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła.
Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów. Koszty poniesione przez podatnika należy zatem oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodu, a nie niezbędności.
Zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, które łącznie spełniają następujące warunki: • zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodu, tzn. pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami oraz • nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. Poza tym koszty muszą być bezwzględnie poniesione przez podatnika oraz udokumentowane w prawidłowy sposób. Przy obliczeniu kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży prawa do korzystania z miejsca postojowego należy określić (przypisać) część ceny nabycia, która przypada na nabycie tego konkretnego prawa do miejsca postojowego.
To na podatniku, jako osobie odnoszącej ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Wskazać należy, że w myśl art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Zatem, organ podatkowy dla celów podatkowych weryfikując uzyskanie danego przychodu, poniesienie kosztu, czy możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego uprawniony jest żądać od podatników udowodnienia tego faktu poprzez przedłożenie rzetelnych i wiarygodnych dowodów. Takimi dokumentami/dowodami mogą być, m.in. rachunki, faktury VAT, paragony, umowy, akt notarialny, bądź też inne dokumenty, które ten fakt mogą w sposób wiarygodny potwierdzić.
Mając zatem na uwadze opis sprawy uznać należy, że przychód uzyskany przez Pana z tytułu przeniesienia prawa do korzystania z miejsca postojowego stanowi przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ww. ustawy. Podstawę opodatkowania stanowi dochód, tj. przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodu poniesione w celu jego osiągnięcia, zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy.
Zgodnie z przepisem art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym. W konsekwencji, w opisanej przez Pana sytuacji otrzymane przez Pana wynagrodzenie należy wykazać w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2026 (formularz PIT-36). Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Wyjaśnić należy, że wydając interpretacje w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.), Organ nie odnosi się i nie weryfikuje podanych we wniosku kwot oraz nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie ww. art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie przedstawionego stanu faktycznego.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy Ordynacja podatkowa.
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.