Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
29 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy miejsca opodatkowania świadczenia będącego przedmiotem wniosku oraz obowiązku naliczenia polskiego podatku VAT. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem 17 lipca 2026 r. oraz pismem z 27 lipca 2026 r. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży internetowej. Wnioskodawca realizuje oraz planuje nadal realizować sprzedaż w modelu dropshippingu.
Model polega na tym, ze klient końcowy składa zamówienie za pośrednictwem sklepu internetowego Wnioskodawcy i dokonuje płatności na rzecz Wnioskodawcy. Po otrzymaniu zamówienia Wnioskodawca składa zamówienie u sprzedawcy z państwa trzeciego, najczęściej z Chin, za pośrednictwem platformy (...) lub podobnej platformy. Składając zamówienie u sprzedawcy z państwa trzeciego, Wnioskodawca podaje dane klienta końcowego jako dane odbiorcy przesyłki. Towar jest wysyłany bezpośrednio od sprzedawcy z państwa trzeciego do klienta końcowego. Towar nie jest wysyłany do Wnioskodawcy, nie trafia do Wnioskodawcy, nie jest przez Wnioskodawcę magazynowany, przepakowywany ani etykietowany.
Wnioskodawca nie ma fizycznego kontaktu z towarem na żadnym etapie realizacji zamówienia. Towar nie znajduje się w Polsce ani w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w momencie złożenia zamówienia przez klienta ani w momencie złożenia zamówienia przez Wnioskodawcę u sprzedawcy z państwa trzeciego. Transport towaru rozpoczyna się poza terytorium Unii Europejskiej, najczęściej na terytorium Chin, i kończy się u klienta końcowego wskazanego jako odbiorca przesyłki. Wnioskodawca nie występuje jako importer towaru. Wnioskodawca nie dokonuje zgłoszenia celnego, nie przeprowadza odprawy celnej, nie opłaca należności celnych ani podatku VAT z tytułu importu towarów.
Wnioskodawca nie posiada dokumentów celnych, z których wynikałoby, że to on jest importerem towaru na terytorium Polski lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Wnioskodawca nie korzysta z procedury IOSS w odniesieniu do sprzedaży objętej wnioskiem. Ewentualne obowiązki związane z importem towaru, odprawa celna, należnościami celnymi lub podatkiem VAT z tytułu importu są realizowane przez sprzedawcę z państwa trzeciego, operatora logistycznego, przewoźnika, platformę sprzedażowa albo klienta końcowego, w zależności od zasad stosowanych przy konkretnej przesyłce.
Czynności Wnioskodawcy polegają na przyjęciu zamówienia od klienta, przyjęciu płatności, złożeniu zamówienia u sprzedawcy z państwa trzeciego, podaniu danych klienta końcowego jako danych odbiorcy przesyłki oraz przekazaniu klientowi informacji dotyczących realizacji zamówienia. Wnioskodawca uzyskuje wynagrodzenie w postaci różnicy pomiędzy kwotą otrzymaną od klienta końcowego a kwotą zapłaconą sprzedawcy z państwa trzeciego za towar oraz jego wysyłkę.
Wnioskodawca posiada lub będzie posiadał dokumentacje potwierdzającą przebieg transakcji, w szczególności: zamówienie klienta w sklepie internetowym, potwierdzenie zamówienia u sprzedawcy z państwa trzeciego, dane odbiorcy przesyłki, numer śledzenia przesyłki oraz informację wskazującą, że towar został wysłany bezpośrednio od sprzedawcy z państwa trzeciego do klienta końcowego.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego 1. czy Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, jeśli tak należało wskazać kiedy i w związku z jakimi czynnościami Wnioskodawca dokonał rejestracji jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski; Wnioskodawca złożył zgłoszenie rejestracyjne VAT-R w celu rejestracji jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Na dzień sporządzenia niniejszego uzupełnienia procedura rejestracji nie została jeszcze zakończona. Zgłoszenie VAT-R zostało złożone w związku z przekroczeniem limitu zwolnienia podmiotowego z VAT. Właściwy urząd skarbowy prowadzi czynności związane z rejestracją.
2. jakie konkretnie towary Wnioskodawca sprzedaje/będzie sprzedawał na swojej stronie internetowej, należało wskazać; Wnioskodawca sprzedaje i będzie sprzedawał za pośrednictwem sklepu internetowego słuchawki, w szczególności słuchawki bezprzewodowe. Towary są zamawiane od sprzedawców z państw trzecich, najczęściej z Chin, za pośrednictwem platformy (...). Towary nie są magazynowane przez Wnioskodawcę i są wysyłane bezpośrednio od sprzedawcy z państwa trzeciego do klienta końcowego.
3. kim są/będą klienci końcowi oferowanych przez Wnioskodawcę towarów, czy są/będą to osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej czy są/będą to podatnicy o których mowa w art. 28a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) tj. prowadzący działalność gospodarczą; Klientami końcowymi są i będą osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, dokonujące zakupów jako konsumenci. Transakcje z podatnikami prowadzącymi działalność gospodarczą nie są objęte niniejszym wnioskiem.
4. gdzie, w jakim kraju/krajach ostateczni klienci Państwa Spółki posiadają/będą posiadać miejsce zamieszkania bądź w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej; Klienci końcowi posiadają i będą posiadać miejsce zamieszkania przede wszystkim w Polsce. Wnioskodawca realizuje lub może realizować również sprzedaż do konsumentów w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, w szczególności w Niemczech, Holandii i Irlandii.
5. jakie podmioty biorą/będą brały udział w opisanej we wniosku transakcji, czy są/będą to: sprzedawcy z Chin, Wnioskodawca oraz ostateczni klienci, jeśli nie to należało wymienić podmioty biorące udział w transakcji i wskazać jaką rolę pełnią; W transakcji biorą udział: sprzedawca z państwa trzeciego działający za pośrednictwem (...); Wnioskodawca, który przyjmuje zamówienie i płatność od klienta, a następnie składa zamówienie u sprzedawcy, wskazując dane klienta jako dane odbiorcy; klient końcowy będący odbiorcą przesyłki; platforma (...) oraz zewnętrzna firma celna, przewoźnik lub operator logistyczny obsługujący transport i zgłoszenie celne.
6. czy towary oferowane na prowadzonej przez Pana Stronie internetowej są/będą towarami o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 150 euro; Wszystkie transakcje objęte niniejszym wnioskiem dotyczą towarów w przesyłkach o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej równowartości 150 euro. Transakcje dotyczące przesyłek o wartości przekraczającej 150 euro nie są objęte niniejszym wnioskiem. 7. czy posiada Pan konto na portalu aukcyjnym np. (...) lub innej platformie sprzedażowej za pomocą której dokonuje Pan zamówienia u chińskich sprzedawców, należało wyjaśnić; Wnioskodawca posiada konto na platformie (...).
Za pomocą tego konta składa zamówienia u sprzedawców z państw trzecich. Po otrzymaniu zamówienia od klienta Wnioskodawca dokonuje zakupu wybranego towaru i wskazuje dane klienta końcowego jako dane odbiorcy przesyłki. 8. czy chińscy sprzedawcy mają świadomość, że nie jest Pan ostatecznym nabywcą towarów; Sprzedawcy z państwa trzeciego nie są odrębnie informowani przez Wnioskodawcę, że nie jest on ostatecznym odbiorcą towaru. Sprzedawca widzi jednak dane klienta końcowego jako dane odbiorcy i realizuje wysyłkę bezpośrednio na jego adres.
9. czy składając zamówienie u chińskiego sprzedawcy posługując się Pan swoimi danymi, a oprócz tego wskazuje dane adresowe klienta do wysyłki towaru; Wnioskodawca składa zamówienie z własnego konta na platformie i dokonuje za nie płatności. Jako dane do wysyłki wskazuje imię, nazwisko, numer telefonu oraz adres klienta końcowego. Towar jest wysyłany bezpośrednio do klienta.
10. czy w którymkolwiek momencie opisywanej we wniosku transakcji ma/będzie miał Pan prawo do rozporządzania towarem jak właściciel (nie chodzi tutaj o fizyczne posiadanie towaru lub aspekt prawny lecz o rozporządzanie nim, np. prawo do jego dalszej sprzedaży); Wnioskodawca działa wobec klienta końcowego we własnym imieniu i ma ekonomiczne prawo do rozporządzania towarem, ponieważ wybiera towary do oferty, ustala cenę sprzedaży, przyjmuje płatność od klienta oraz zleca dostawę. Wnioskodawca nie posiada towaru fizycznie, nie magazynuje go, nie przepakowuje, nie etykietuje, nie dokonuje odprawy celnej i nie występuje jako importer.
11. czy ostateczni klienci zlecają Panu jakie konkretne towary chcieliby nabyć, czy też klienci mogą zakupić towar który został już zamieszczony na Pana stronie internetowej; Klient wybiera konkretny towar z oferty wcześniej zamieszczonej i opisanej w sklepie internetowym Wnioskodawcy. Klient nie zleca Wnioskodawcy indywidualnego wyszukania dowolnego towaru.
12. czy sprzedawcy z Chin mają prawo dokonywania zmian w opisie towarów na Pana stronie internetowej lub do jakiejkolwiek ingerencji po umieszczeniu towaru na stronie internetowej; Sprzedawcy z państw trzecich nie mają dostępu do sklepu internetowego Wnioskodawcy i nie mogą zmieniać opisów, cen, zdjęć, regulaminu ani innych elementów oferty. 13. kto decyduje jakie towary są oferowane na Pana stronie internetowej; O tym, jakie towary są oferowane w sklepie, decyduje wyłącznie Wnioskodawca. Wnioskodawca samodzielnie określa opisy, ceny, sposób prezentacji oraz warunki sprzedaży.
14. czy wysokość wynagrodzenia dla Pana wynika z uzgodnień zawartych z chińskimi sprzedawcami, czy chiński sprzedawca ma jakiś wpływ na wysokość Pana wynagrodzenia, należy opisać okoliczności zdarzenia w tym zakresie; Sprzedawca z państwa trzeciego nie ma wpływu na wysokość wynagrodzenia Wnioskodawcy. Wnioskodawca samodzielnie ustala cenę sprzedaży w swoim sklepie. Wynik ekonomiczny Wnioskodawcy stanowi różnica pomiędzy kwotą otrzymaną od klienta a kwotą zapłaconą sprzedawcy za towar i wysyłkę.
15. kto jest/będzie stroną odstąpienia w przypadku odstąpienia klienta od umowy zawartej na odległość, czy jest/będzie to Wnioskodawca czy chiński sprzedawca – należało krótko opisać okoliczności zdarzenia; Klient składa oświadczenie o odstąpieniu od umowy do Wnioskodawcy. Wnioskodawca obsługuje zwrot i zwraca klientowi należne środki zgodnie z regulaminem sklepu oraz przepisami dotyczącymi praw konsumenta. Ewentualny kontakt ze sprzedawcą lub platformą Wnioskodawca podejmuje we własnym zakresie. 16. w jaki sposób ostateczni klienci reklamują/będą reklamować uszkodzony towar? W jaki sposób odbywa się/będzie odbywać się rozpatrzenie tej reklamacji.
Czy klient składa/będzie składać reklamację na uszkodzony towar do Wnioskodawcy? - należało krótko opisać ten proces; Klient składa reklamację do Wnioskodawcy. Wnioskodawca analizuje zgłoszenie i może poprosić o zdjęcia, nagranie lub inny dowód. Następnie rozpatruje reklamację i zależnie od okoliczności, dokonuje zwrotu środków, wymiany towaru albo ponownego zamówienia. Ewentualnych roszczeń wobec sprzedawcy lub platformy dochodzi Wnioskodawca.
17. w którym państwie odbywa się/będzie odbywać się dopuszczenie towarów do obrotu w Unii Europejskiej, który kraj jest/będzie państwem importu i czy państwo importu jest/będzie państwem przeznaczenia tj. państwem w którym Wnioskodawca dokonuje/będzie dokonywać dostawy towarów na rzecz klientów; Towary są wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego, najczęściej z Chin, do klienta końcowego. Transport rozpoczyna się w Chinach. Państwem przeznaczenia jest państwo miejsca zamieszkania klienta końcowego. Dopuszczenie towaru do obrotu następuje w państwie członkowskim, w którym zewnętrzna firma celna lub operator logistyczny składa zgłoszenie celne.
Wnioskodawca nie dokonuje odprawy celnej i nie jest zgłaszającym. 18. w związku ze wskazaniem: „Ewentualne obowiązki związane z importem towaru, odprawa celna, należnościami celnymi lub podatkiem VAT z tytułu importu są realizowane przez sprzedawcę z państwa trzeciego, operatora logistycznego, przewoźnika, platformę sprzedażową albo klienta końcowego, w zależności od zasad stosowanych przy konkretnej przesyłce.” - należało jednoznacznie wskazać który podmiot występuje w opisanej we wniosku transakcji jako importer towarów, kto rozlicza podatek z tego tytułu.
W opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym importerem towarów jest klient końcowy, do którego towary są faktycznie wysyłane i którego dane są wskazywane jako dane odbiorcy przesyłki. Zgłoszenie celne H7 jest składane na rzecz klienta końcowego przez zewnętrzną firmę celną lub operatora logistycznego działającego w kanale logistycznym platformy (...). Podmiot ten występuje jako zgłaszający albo przedstawiciel celny. Z informacji uzyskanych od platformy (...) wynika, że zamówienia są grupowane według państwa przeznaczenia, a ich zgłoszenie celne jest zlecane zewnętrznej firmie celnej.
Wnioskodawca nie jest importerem ani zgłaszającym, nie składa zgłoszenia celnego, nie dokonuje odprawy celnej i nie rozlicza podatku VAT z tytułu importu. W odniesieniu do przesyłek objętych wnioskiem, których wartość rzeczywista nie przekracza 150 euro, platforma (...) pobiera podatek VAT podczas składania zamówienia i rozlicza go przy zastosowaniu mechanizmu IOSS. Wnioskodawca sam nie jest zarejestrowany w IOSS i nie składa deklaracji IOSS. Przy prawidłowym zastosowaniu numeru IOSS VAT nie jest ponownie pobierany przy imporcie. Niniejszy opis obejmuje wyłącznie transakcje przebiegające w sposób wskazany powyżej.
Transakcje o wartości przekraczającej 150 euro albo transakcje, w których rzeczywisty przebieg odprawy celnej jest odmienny, nie są objęte niniejszym wnioskiem.
Pytania
1. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym sprzedaż realizowana przez Wnioskodawcę w modelu dropshippingu, w którym towar jest wysyłany bezpośrednio od sprzedawcy z państwa trzeciego do klienta końcowego, a Wnioskodawca nie występuje jako importer towaru, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług?
2. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym miejscem dostawy towarów realizowanej przez Wnioskodawcę nie jest terytorium Polski, jeżeli transport towaru rozpoczyna się poza terytorium Unii Europejskiej, najczęściej w Chinach i towar jest wysyłany bezpośrednio od sprzedawcy z państwa trzeciego do klienta końcowego, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 2-3 ustawy o podatku od towarów i usług?
3. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie ma obowiązku naliczania polskiego podatku VAT od kwot otrzymywanych od klientów końcowych z tytułu zamówień realizowanych w opisanym modelu dropshippingu, skoro Wnioskodawca nie importuje towarów, nie dokonuje odprawy celnej, nie korzysta z procedury IOSS i nie występuje jako importer towarów w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym sprzedaż realizowana w modelu dropshippingu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. Wnioskodawca uważa, że odpowiedź na pytanie nr 1 powinna być twierdząca. Sprzedaż realizowana przez Wnioskodawcę w opisanym modelu nie podlega opodatkowaniu VAT na terytorium Polski, ponieważ towar jest wysyłany bezpośrednio od sprzedawcy z państwa trzeciego do klienta końcowego, a Wnioskodawca nie występuje jako importer towaru.
W opisanym modelu towar nie znajduje się w Polsce ani w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w momencie złożenia zamówienia przez klienta oraz w momencie złożenia zamówienia przez Wnioskodawcę u sprzedawcy z państwa trzeciego. Transport towaru rozpoczyna się poza terytorium Unii Europejskiej, najczęściej w Chinach, i kończy się u klienta końcowego. Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, miejscem dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
Skoro w opisanym modelu wysyłka rozpoczyna się poza terytorium Polski i poza terytorium Unii Europejskiej, to miejscem dostawy nie jest terytorium Polski. Wnioskodawca uważa, że odpowiedź na pytanie nr 2 również powinna być twierdząca. Miejscem dostawy towarów realizowanej w opisanym modelu nie jest terytorium Polski. W opisanej sytuacji może dochodzić do transakcji o charakterze łańcuchowym, w której ten sam towar jest przedmiotem kolejnych transakcji, ale jest wysyłany bezpośrednio od pierwszego podmiotu w łańcuchu, czyli sprzedawcy z państwa trzeciego, do ostatniego podmiotu w łańcuchu, czyli klienta końcowego. W ocenie Wnioskodawcy decydujące znaczenie ma rzeczywisty przebieg transakcji.
Towar nie trafia do Wnioskodawcy, nie jest przez niego magazynowany, przepakowywany ani wysyłany. Wnioskodawca nie ma fizycznego kontaktu z towarem na żadnym etapie realizacji zamówienia. Towar jest wysyłany bezpośrednio z państwa trzeciego do klienta końcowego. Wnioskodawca uważa, że odpowiedź na pytanie nr 3 powinna być twierdząca. Wnioskodawca nie ma obowiązku naliczania polskiego podatku VAT od kwot otrzymywanych od klientów końcowych z tytułu zamówień realizowanych w opisanym modelu dropshippingu. Wnioskodawca nie dokonuje importu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług.
Wnioskodawca nie dokonuje zgłoszenia celnego, nie przeprowadza odprawy celnej, nie opłaca należności celnych ani podatku VAT z tytułu importu towarów. Wnioskodawca nie posiada dokumentów celnych, z których wynikałoby, że to on jest importerem towaru na terytorium Polski lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Samo przyjęcie płatności od klienta oraz złożenie zamówienia u sprzedawcy z państwa trzeciego nie powinno przesądzać o obowiązku naliczenia polskiego podatku VAT, jeżeli towar nie znajduje się na terytorium Polski ani Unii Europejskiej, transport rozpoczyna się w państwie trzecim, a Wnioskodawca nie występuje jako importer towaru.
W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że sprzedaż realizowana w opisanym modelu dropshippingu nie podlega opodatkowaniu VAT na terytorium Polski, miejscem dostawy nie jest terytorium Polski, a Wnioskodawca nie ma obowiązku naliczania polskiego podatku VAT od kwot otrzymywanych od klientów końcowych w tym modelu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej ustawą: opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: 1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2. eksport towarów; 3. import towarów na terytorium kraju; 4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy: rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Stosownie do art. 2 pkt 3 i 5 ustawy: przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…). przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3. W świetle art. 2 pkt 6 ustawy: towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy: przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że: przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Definicja ustawowa importu towarów kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu, czy stosunek prawny w ramach którego dokonano przywozu, gdyż jeżeli towar został faktycznie przywieziony, to ma miejsce import. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy: przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy: przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
Jednocześnie na mocy art. 29a ust. 1 ustawy: podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Jak stanowi art. 29a ust. 6 ustawy: podstawa opodatkowania obejmuje: 1. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku; 2. koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Należy zauważyć, że w każdym przypadku, przedmiotem czynności określonej umową jest konkretny towar lub usługa, a nie zbiór dowolnie wyodrębnionych w jej ramach usług, czy też części.
W świetle powyższych przepisów, kwota zapłaty obejmuje zarówno świadczenia wykonane przez dostawcę towarów lub usługodawcę, jak i świadczenia osób trzecich, jeśli są one wykonywane w związku ze sprzedażą danego towaru lub usługi, a więc wszystkie elementy kosztów związanych z dostawą towarów lub świadczeniem usługi, kształtujące cenę, której sprzedawca żąda od nabywcy towarów lub usługobiorcy. Świadczenia takie stanowią element kalkulacji kosztów w sytuacji, gdy wykonanie usługi uzależnione jest od wcześniejszego wykonania innych czynności (pomocniczych), które świadczy bezpośrednio sprzedawca lub nabywa je od innych podmiotów.
Koszty poniesione w celu wykonania usługi, jako części składające się na końcową kwotę należną, należy opodatkować podatkiem VAT na takich samych zasadach jak daną usługę. W świetle powyższego, uwzględniając treść wskazanej wyżej regulacji art. 29a ustawy, należy stwierdzić, że w przypadku danego świadczenia (dostawy towaru, świadczenia usługi) za podstawę opodatkowania uznać należy wszystko co stanowi zapłatę wynikającą z całości świadczenia pieniężnego pobieranego przez dostawcę/wykonawcę od nabywcy, tj. łącznie z kosztami dodatkowymi. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży internetowej w modelu dropshippingu.
Model ten polega na tym, że klient końcowy (osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej z miejscem zamieszkania przede wszystkim w Polsce) składa zamówienie za pośrednictwem sklepu internetowego Wnioskodawcy i dokonuje płatności na rzecz Wnioskodawcy. Po otrzymaniu zamówienia Wnioskodawca składa zamówienie u sprzedawcy z państwa trzeciego, najczęściej z Chin, za pośrednictwem platformy (...) lub podobnej platformy. Składając zamówienie u sprzedawcy z państwa trzeciego, Wnioskodawca podaje dane klienta końcowego jako dane odbiorcy przesyłki. Towar jest wysyłany bezpośrednio od sprzedawcy z państwa trzeciego do klienta końcowego.
Towar nie jest wysyłany do Wnioskodawcy, nie trafia do Wnioskodawcy, nie jest przez Wnioskodawcę magazynowany, przepakowywany ani etykietowany. Wnioskodawca nie ma fizycznego kontaktu z towarem na żadnym etapie realizacji zamówienia. Transport towaru rozpoczyna się poza terytorium Unii Europejskiej, najczęściej na terytorium Chin i kończy się u klienta końcowego wskazanego jako odbiorca przesyłki.
Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Pana wątpliwości dotyczą ustalenia czy: - sprzedaż realizowana przez Wnioskodawcę w modelu dropshippingu, w którym towar jest wysyłany bezpośrednio od sprzedawcy z państwa trzeciego do klienta końcowego, a Wnioskodawca nie występuje jako importer towaru, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (pytanie nr 1); - miejscem dostawy towarów realizowanej przez Wnioskodawcę nie jest terytorium Polski, jeżeli transport towaru rozpoczyna się poza terytorium Unii Europejskiej, najczęściej w Chinach i towar jest wysyłany bezpośrednio od sprzedawcy z państwa trzeciego do klienta końcowego, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 2-3 ustawy o podatku od towarów i usług (pytanie nr 2); - Wnioskodawca nie ma obowiązku naliczania polskiego podatku VAT od kwot otrzymywanych od klientów końcowych z tytułu zamówień realizowanych w opisanym modelu dropshippingu, skoro Wnioskodawca nie importuje towarów, nie dokonuje odprawy celnej, nie korzysta z procedury IOSS i nie występuje jako importer towarów w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług (pytanie nr 3).
Mając na uwadze powyższe wątpliwości Wnioskodawcy należy w pierwszej kolejności określić jakie świadczenie jest przedmiotem wniosku. Dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą.
Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.
Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. Transakcja opisana we wniosku wpisuje się w dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Czynności wykonywane przez Pana w ramach prowadzonej działalności wypełniają znamiona handlu towarami. Należy zauważyć, że przedmiotem nabycia przez klientów są konkretne towary oferowane przez Pana we własnym sklepie internetowym, zatem posiada Pan władztwo ekonomiczne nad tymi towarami i praktyczną możliwość dysponowania nimi jak właściciel.
Bowiem to Pan decyduje o tym jakie towary umieszczane są na stronie. Klient wybiera konkretny towar z oferty wcześniej zamieszczonej i opisanej w sklepie internetowym Wnioskodawcy, zatem Klienci mogą zakupić jedynie towar, który został zamieszczony na stronie Wnioskodawcy. Dodatkowo sprzedawcy z państw trzecich nie mają dostępu do sklepu internetowego i nie mogą zmieniać opisów, cen, zdjęć, regulaminu ani innych elementów oferty. Co także istotne, Klient po zakupie wpłaca pieniądze bezpośrednio na konto Wnioskodawcy. Ponadto sprzedawca z państwa trzeciego nie ma wpływu na wysokość wynagrodzenia Wnioskodawcy. Wnioskodawca bowiem samodzielnie ustala cenę sprzedaży w swoim sklepie.
Dodatkowo Klient składa oświadczenie o odstąpieniu od umowy do Wnioskodawcy. Wnioskodawca obsługuje zwrot i zwraca klientowi należne środki zgodnie z regulaminem sklepu oraz przepisami dotyczącymi praw konsumenta. Ewentualny kontakt ze sprzedawcą lub platformą Wnioskodawca podejmuje we własnym zakresie. Również reklamację Klient składa do Wnioskodawcy. Wnioskodawca analizuje zgłoszenie i może poprosić o zdjęcia, nagranie lub inny dowód. Następnie rozpatruje reklamację i zależnie od okoliczności, dokonuje zwrotu środków, wymiany towaru albo ponownego zamówienia. Ewentualnych roszczeń wobec sprzedawcy lub platformy dochodzi Wnioskodawca.
Zatem to Pani ponosi odpowiedzialność wobec konsumenta za obsługę z reklamacji jak i w przypadku odstąpienia Klienta od umowy. Ponadto jak Pan wskazał działa Pan wobec klienta końcowego we własnym imieniu i ma ekonomiczne prawo do rozporządzania towarem. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że choć nie ma Pan fizycznego kontaktu z towarem, który jest dostarczany bezpośrednio od sprzedawcy, co jednak istotne, posiada Pan prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, ponieważ posiada Pan praktyczną możliwość dysponowania towarami oferowanymi na stronie internetowej i możliwość oferowania towarów do sprzedaży.
Tym samym przenosi Pan prawo do rozporządzania towarami jak właściciel i w konsekwencji transakcja realizowana przez Pana wpisuje się w definicję dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do wątpliwości w zakresie miejsca opodatkowania realizowanej przez Pana dostawy towarów należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy: miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy: miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy. Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy: 2. w przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
2a. w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie. 2b. w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
2c. w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot. 2d. przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
W świetle art. 22 ust. 2e ustawy: w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez: 1. pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie; 2. ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.
W myśl art. 22 ust. 3 ustawy: w przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c, dostawę towarów, która: 1. poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów; 2. następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
Przy tym stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy: w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów. W myśl art. 22 ust. 4 ustawy w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium kraju.
Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy o VAT powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium kraju opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów - to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.
Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).
Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy: miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej. Jak wynika z opisu sprawy klienci (osoby fizyczne głównie z Polski, bądź konsumenci z Niemiec, Holandii i Irlandii) zamawiają towar od Wnioskodawcy. Jednak w chwili przyjęcia zamówienia Wnioskodawca nie posiada danego towaru i zamawia go u sprzedawców z państw trzecich. Dokonuje więc Pan zamówienia u sprzedawcy z kraju trzeciego i zleca też temu sprzedawcy wysłanie towaru na adres Klienta.
Towar wysyłany jest bezpośrednio z kraju trzeciego do konsumentów z Polski bądź Niemiec, Holandii i Irlandii. Transport rozpoczyna się w Chinach. Państwem przeznaczenia jest państwo miejsca zamieszkania klienta końcowego. Dopuszczenie towaru do obrotu następuje w państwie członkowskim, w którym zewnętrzna firma celna lub operator logistyczny składa zgłoszenie celne. Zatem należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tę zaangażowane są trzy następujące podmioty: sprzedawca z kraju trzeciego, Wnioskodawca oraz klienci (konsumenci).
Wnioskodawca dokonuje zamówienia u sprzedawcy z kraju trzeciego za pośrednictwem platformy (...), który realizuje wysyłkę towaru bezpośrednio na adres wskazany przez Klienta. Natomiast zewnętrzna firma celna, przewoźnik lub operator logistyczny obsługuje transport oraz zgłoszenie celne na rzecz klienta końcowego. W opisanym przypadku mamy więc do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji sprzedawcy z kraju trzeciego dokonującego sprzedaży na rzecz Wnioskodawcy (B2B), a Wnioskodawcą dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego klienta (relacja B2C).
Dodatkowo jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca nie pełni roli importera w danej transakcji, nie dokonuje zgłoszenia celnego, nie przeprowadza odprawy celnej, nie opłaca należności celnych ani podatku VAT z tytułu importu towarów. Wskazał Pan również, że w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym importerem towarów jest klient końcowy, do którego towary są faktycznie wysyłane i którego dane są wskazywane jako dane odbiorcy przesyłki.
A zatem w sytuacji, gdy w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sam Pan wskazał, jest ostateczny odbiorca nabywający od Pana towar to miejscem dostawy towarów dokonanej przez Pana na rzecz tego klienta zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy jest miejsce rozpoczęcia wysyłki tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Pana na rzecz klientów nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski i w konsekwencji do tej transakcji zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące w miejscu opodatkowania przedmiotowej transakcji tj. w kraju trzecim (Chinach).
W związku z powyższym Wnioskodawca nie ma obowiązku naliczenia polskiego podatku VAT od kwot otrzymanych od klientów końcowych (konsumentów z Polski bądź Niemiec, Holandii i Irlandii). W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1-3 należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.