Interpretacja indywidualna z 28 września 2026 r., 0114-KDIP1-2.4012.466.2026.2.RM

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lipca 2026 r., za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia miejsca opodatkowania dostawy towarów dokonywanej w ramach transakcji łańcuchowej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 16 września 2026 r. (wpływ 16 września 2026 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego (…) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na sprzedaży towarów na rzecz kontrahentów mających siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej.

Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz jest zarejestrowany w Polsce dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych (podatnik VAT UE). W celu realizacji dostaw towarów na rzecz odbiorców z siedzibą poza terytorium Unii Europejskiej (dalej: Ostateczny Odbiorca) Wnioskodawca nabywa towary od spółki z siedzibą w Polsce zarejestrowanej w Polsce jako podatnik VAT czynny (dalej: Dostawca A). Już w momencie składania zamówienia przez Wnioskodawcę znany jest Ostateczny Odbiorca towarów mający siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej oraz miejsce przeznaczenia towarów.

Nabycie towarów od Dostawcy A następuje wyłącznie w celu realizacji konkretnej dostawy eksportowej na rzecz zidentyfikowanego Ostatecznego Odbiorcy spoza Unii Europejskiej. Towary nie są nabywane do magazynu, na zapas ani w celu późniejszej odsprzedaży nieokreślonym odbiorcom. Dostawca A dokonuje dostawy towarów na rzecz Wnioskodawcy na warunkach FCA/EXW (Incoterms 2020), przy czym miejscem wydania towarów jest zakład Dostawcy A na terytorium Polski. Z chwilą wydania towarów Wnioskodawcy na warunkach FCA/EXW przechodzi na Wnioskodawcę prawo do rozporządzania towarami jak właściciel. Po odbiorze towarów od Dostawcy A, Wnioskodawca organizuje ich transport poza terytorium Unii Europejskiej.

Towary nie są magazynowane, składowane ani przetwarzane na terytorium Polski. Transport odbywa się w ramach jednego, nieprzerwanego procesu logistycznego prowadzącego do wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Dostawa towarów dokonywana między Wnioskodawcą a Ostatecznym Odbiorcą odbywa się na warunkach CIF/CFR (Incoterms 2020). W ramach realizacji tej dostawy Wnioskodawca organizuje kompleksowy proces transportu międzynarodowego obejmujący przewóz lądowy oraz morski do portu przeznaczenia wskazanego przez Ostatecznego Odbiorcę, który to port znajduje się poza terytorium Unii Europejskiej.

Wnioskodawca odpowiada za całość koordynacji logistycznej eksportu, w tym wybór przewoźników i spedytorów, rezerwację przestrzeni ładunkowej oraz nadzór nad realizacją transportu aż do miejsca przeznaczenia poza terytorium Unii Europejskiej.

W szczególności Wnioskodawca: ‒ dokonuje wyboru przewoźników oraz spedytorów realizujących poszczególne etapy transportu, ‒ prowadzi uzgodnienia handlowe i logistyczne z przewoźnikami oraz spedytorami, ‒ dokonuje rezerwacji miejsc ładunkowych na statkach (bookingu), ‒ ustala terminy odbioru towarów z zakładu Dostawcy A, ‒ ustala harmonogram przewozu do portu załadunku, ‒ koordynuje terminy załadunku statków oraz terminy dostawy do Ostatecznego Odbiorcy, ‒ ponosi koszty transportu zgodnie z warunkami handlowymi CIF/CFR, ‒ odpowiada za przygotowanie i obieg dokumentacji transportowej, w tym dokumentów przewozowych i konosamentów, ‒ pozostaje w bieżącym kontakcie z przewoźnikami, spedytorami, armatorami oraz Ostatecznym Odbiorcą.

W zawartej między sobą umowie Wnioskodawca i Ostateczny Odbiorca postanowili, że niezależnie od zastosowanej reguły Incoterms 2020 (tj. CIF lub CFR) prawo do rozporządzania towarami jak właściciel przechodzi z Wnioskodawcy na Ostatecznego Odbiorcę poza terytorium Polski, z chwilą przekazania Ostatecznemu Odbiorcy oryginalnych listów przewozowych (konosamentów) reprezentujących towar należycie indosowanych na Ostatecznego Odbiorcę lub, jeśli nastąpi to wcześniej, z chwilą dostarczenia towarów do uzgodnionego portu przeznaczenia poza terytorium Unii Europejskiej. Do momentu przekazania konosamentów Wnioskodawca zachowuje możliwość dysponowania towarem.

Wnioskodawca występuje jako eksporter w zgłoszeniu wywozowym składanym do organów celnych. W komunikacie IE-599/CC599C dokumentującym wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej Dostawca A jest wskazywany jako eksporter pośredni, natomiast w polu 44 zgłoszenia celnego (informacje dodatkowe), pod kodem EXP16, zamieszczane są dane Dostawcy A, w tym jego numer identyfikacji podatkowej oraz numer dokumentu sprzedaży, tj. faktury wystawionej przez Dostawcę A dokumentującej dostawę towaru na rzecz Wnioskodawcy.

Dzięki wskazaniu w zgłoszeniu wywozowym numeru faktury wystawionej przez Dostawcę A możliwe jest jednoznaczne powiązanie towarów objętych dostawą dokonaną przez Dostawcę A z towarami objętymi procedurą wywozu. Dane wynikające z faktury, w szczególności rodzaj towaru, ilość, masa oraz pozostałe dane handlowe, odpowiadają danym zawartym w dokumentacji eksportowej. Po zakończeniu procedury wywozu generowany jest komunikat IE-599/CC599C potwierdzający wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Komunikat ten odnosi się do zgłoszenia wywozowego zawierającego numer faktury wystawionej przez Dostawcę A jako dokument handlowy, co umożliwia bezpośrednie i jednoznaczne powiązanie dostawy dokonanej przez Dostawcę A z faktycznym wywozem tych samych towarów poza terytorium Unii Europejskiej. W konsekwencji cały łańcuch dostaw, począwszy od złożenia zamówienia przez Wnioskodawcę, poprzez dostawę realizowaną przez Dostawcę A, aż do wywozu towarów poza Unię Europejską, stanowi z góry zaplanowany i gospodarczo jednolity proces prowadzący do eksportu towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Uzupełnienie wniosku 1. Który uczestnik transakcji ma/będzie miał zawartą umowę dotyczącą transportu towarów z Polski poza terytorium Unii Europejskiej z przewoźnikami i spedytorami realizującymi poszczególne etapy transportu towarów, w czyim imieniu/na czyją rzecz przewoźnicy/spedytorzy transportują/będą transportować towar z Polski do kraju przeznaczenia? Umowę/zlecenie z przewoźnikami i spedytorami dotyczącą przewozu towarów z Polski poza terytorium Unii Europejskiej zawiera oraz będzie zawierać Wnioskodawca, tj. (...) sp. z o.o. Towar z Polski do kraju przeznaczenia poza terytorium Unii Europejskiej przewoźnicy/spedytorzy transportują i będą transportować w imieniu Wnioskodawcy.

2. Na terytorium jakiego kraju odbywa się/będzie się odbywać odprawa celna oraz kto dokonuje/będzie dokonywał zgłoszenia celnego? Odprawa celna wywozowa odbywa się oraz będzie się odbywać na terytorium Polski. Zgłoszenia celnego dokonuje i będzie dokonywać Wnioskodawca, tj. (...) sp. z o.o. W zgłoszeniu celnym wywozowym Wnioskodawca występuje jako eksporter. Dostawca A jest wskazywany jako eksporter pośredni, natomiast w polu 44 zgłoszenia celnego (informacje dodatkowe), pod kodem EXP16, zamieszczane są dane Dostawcy A, w tym jego numer identyfikacji podatkowej oraz numer dokumentu sprzedaży, tj. faktury wystawionej przez Dostawcę A dokumentującej dostawę towaru na rzecz Wnioskodawcy.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez Dostawcę A na rzecz Wnioskodawcy, a w konsekwencji czy dostawa towarów dokonywana przez Wnioskodawcę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy jest uznana za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów, tj. poza terytorium Unii Europejskiej?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez Dostawcę A na rzecz Wnioskodawcy, a w konsekwencji dostawa towarów dokonywana przez Wnioskodawcę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy jest uznana za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów, tj. poza terytorium Unii Europejskiej. Uzasadnienie Transakcja, w ramach której podmioty biorą udział w kilku następujących po sobie dostawach towarów i w której ten sam towar jest wysyłany bezpośrednio od pierwszego w kolejności podmiotu do ostatniego, jest kwalifikowana jako transakcja łańcuchowa.

W Ustawie VAT nie ma definicji transakcji łańcuchowej. Niemniej jednak przepisy odnoszące się do tego typu transakcji zostały zawarte m.in. w art. 22 ust. 2 Ustawy VAT, zgodnie z którym w przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie. W modelu sprzedaży będącym przedmiotem niniejszego wniosku towar jest transportowany bezpośrednio od Dostawcy A (pierwszego dostawcy) do Ostatecznego Odbiorcy (ostatniego w kolejności nabywcy).

Już w momencie składania zamówienia przez Wnioskodawcę znany jest Ostateczny Odbiorca towarów mający siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej oraz miejsce przeznaczenia towarów. Nabycie towarów od Dostawcy A następuje wyłącznie w celu realizacji konkretnej dostawy eksportowej na rzecz zidentyfikowanego Ostatecznego Odbiorcy spoza Unii Europejskiej. Towary nie są magazynowane, ani składowane w celu ewentualnej późniejszej odsprzedaży nieokreślonym odbiorcom. Transport towarów odbywa się w ramach jednego, nieprzerwanego procesu logistycznego prowadzącego do wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Tak więc występuje w tym przypadku transakcja łańcuchowa.

W przypadku jednej transakcji łańcuchowej, może mieć miejsce kilka dostaw towarów, ale wysyłka lub transport mogą być przyporządkowane tylko jednej z nich. Przyporządkowanie wysyłki lub transportu tylko jednej dostawie oznacza, że dostawa jest tzw. „ruchomą”. Dostawa ruchoma warunkuje uznanie takiej dostawy za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) lub eksport u sprzedawcy oraz wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) lub import u nabywcy. Wszystkie inne dostawy w ramach transakcji łańcuchowej są dostawami „nieruchomymi”. Określenie typu dostaw w łańcuchu jest istotne, ze względu na ustalenie miejsca opodatkowania takiej dostawy.

W tym zakresie dla dostawy ruchomej, miejsce świadczenia ustalane jest na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, zgodnie z którym miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Natomiast miejsce dokonania dostawy nieruchomej ustalane jest na podstawie art. 22 ust. 3 Ustawy VAT, zgodnie z którym w przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która: 1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów; 2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

Jak wynika z art. 22 ust. 2a Ustawy VAT, w przypadku towarów, które w ramach transakcji łańcuchowej są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 2e Ustawy VAT w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez: 1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie; 2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

Na podstawie ww. przepisów, w celu ustalenia dostawy ruchomej, w przypadku gdy towar jest wysyłany lub transportowany z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego, kluczowe jest ustalenie, który podmiot w łańcuchu wysyła lub transportuje towary, a w przypadku gdy podmiotem tym nie jest pierwszy dostawca lub ostatni nabywca istotny jest również aspekt warunków, na jakich odbywa się dostawa. Przepisy nie wskazują jak definiować podmiot, przez który towary są wysyłane lub transportowane i według jakich kryteriów ten podmiot identyfikować.

Zdaniem Wnioskodawcy, pod pojęciem podmiotu, przez który towary są wysyłane lub transportowane należy rozumieć organizatora transportu rozumianego jako podmiot, który faktycznie wybiera i angażuje przewoźnika, nie natomiast podmiot, który ten transport opłaca. Potwierdza to interpretacja Dyrektora KIS z dnia 10 czerwca 2025 r. nr 0114-KDIP1- 2.4012.294.2025.1.GK, w której stwierdzono, że „w celu ustalenia dostawy, której przyporządkowany jest transport towarów należy poddać analizie okoliczności związane z transportem towarów, tzn. jakie czynności faktyczne związane z transportem podjął każdy z uczestników transakcji łańcuchowej.

Przy czym, dla ustalenia, który z podmiotów jest odpowiedzialny za wysyłkę lub transport towarów kluczową okolicznością jest to, który podmiot rzeczywiście jest odpowiedzialny za techniczne i organizacyjne aspekty związane z organizacją oraz wysyłką towarów. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt kto jest obciążony kosztami transportu. W efekcie tylko ta dostawa, do której przyporządkowany jest transport będzie miała charakter międzynarodowy.

Wskazać również należy, że reguły Incoterms wskazane przez Wnioskodawcę nie mogą mieć decydującego znaczenia dla przypisania transportu do określonej dostawy w ramach ww. transakcji łańcuchowej, a dla ustalenia, której dostawie należy przypisać wysyłkę lub transport należy przyjąć kryterium podmiotu odpowiedzialnego za organizację transportu, czyli ustalenie, który podmiot w łańcuchu dostaw transportuje towary samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz”.

Podobnie stwierdzono w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 16 września 2015 r. nr ILPP4/4512-1-205/15-4/ISN: „niewątpliwe ustalenie z przewoźnikiem daty, miejsca oraz godziny załadunku, formy transportu, czy też wielkości i ilość ładowanych towarów stanowią zasadniczy element procesu przygotowania i organizacji transportu towarów, wypełniający przywołaną powyżej definicję „przyporządkowania”. (…) Bez znaczenia dla organizacji/ przyporządkowania transportu pozostaje natomiast kwestia ponoszenia czy podziału jego kosztów”.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku modelu sprzedaży będącego przedmiotem niniejszego wniosku, to Wnioskodawca jest organizatorem transportu, tj. podmiotem, przez który towary są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego. To bowiem Wnioskodawca organizuje kompleksowy proces transportu międzynarodowego obejmujący przewóz lądowy oraz morski do portu przeznaczenia wskazanego przez Ostatecznego Odbiorcę. Wnioskodawca odpowiada za całość koordynacji logistycznej eksportu, w tym wybór przewoźników i spedytorów, rezerwację przestrzeni ładunkowej oraz nadzór nad realizacją transportu aż do miejsca przeznaczenia poza terytorium Unii Europejskiej.

Biorąc pod uwagę, że Wnioskodawca jest drugim dostawcą w łańcuchu, zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 2a Ustawy VAT, wysyłkę lub transport należy przyporządkować dostawie dokonanej przez Dostawcę A do Wnioskodawcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować dostawie dokonywanej przez Wnioskodawcę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy.

Odnośnie do kwestii tego jak warunki dostawy mogą wpływać na zmianę przyporządkowania wysyłki lub transportu towarów pomiędzy dostawami w transakcji łańcuchowej, należy zauważyć, że z orzecznictwa TSUE wynika, że dla przypisania transportu do dostawy istotna jest kwestia miejsca (momentu) przenoszenia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel pomiędzy poszczególnymi podmiotami w łańcuchu dostawy.

Jak wskazuje się w wyrokach, w przypadku dwóch następujących po sobie dostaw, w ramach których ma miejsce tylko jeden transport wewnątrzwspólnotowy, w celu ustalenia, do której z tych dwóch dostaw należy przypisać transport wewnątrzwspólnotowy, należy zbadać, w którym momencie doszło do drugiego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz końcowego nabywcy.

Jeżeli drugie przeniesienie tego prawa, czyli druga dostawa, miało miejsce przed transportem wewnątrzwspólnotowym, transport ten nie może zostać przypisany pierwszej dostawie na rzecz pierwszego nabywcy, lecz jedynie druga dostawa powinna zostać uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę (dostawę ruchomą) (tak TSUE w wyrokach z dnia 26 lipca 2017 r. (C-386/16, Toridas UAB), z dnia 27 września 2012 r. (C-587/10, VSTR), z dnia 16 grudnia 2010 r. (C-430/09, Euro Tyre Holding). Sprawy te dotyczyły transportu wewnątrzwspólnotowego, jednak zdaniem Wnioskodawcy wnioski płynące z powołanych wyroków można odnosić również do ustalania dostawy ruchomej stanowiącej eksport towarów.

Z powołanych wyżej wyroków TSUE wynika, że dla ewentualnego przyporządkowania wysyłki lub transportu towarów dostawie dokonywanej przez Wnioskodawcę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy decydujące znaczenie ma to, czy prawo do rozporządzenia towarem jak właściciel z Wnioskodawcy na Ostatecznego Odbiorcę przenoszone jest przed rozpoczęciem transportu towarów z Polski do miejsca przeznaczenia poza terytorium Unii Europejskiej.

Jeżeli prawo do rozporządzenia towarem jak właściciel byłoby przenoszone z Wnioskodawcy na Ostatecznego Odbiorcę przed rozpoczęciem transportu towarów z Polski do miejsca przeznaczenia poza terytorium Unii Europejskiej wówczas wysyłkę lub transport towarów należałoby przypisać dostawie dokonywanej przez Wnioskodawcę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy i ta dostawa stanowiłaby tzw. dostawę ruchomą dokonaną w Polsce (bowiem w Polsce towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy).

Natomiast jeżeli prawo do rozporządzenia towarem jak właściciel jest przenoszone z Wnioskodawcy na Ostatecznego Odbiorcę po rozpoczęciu transportu towarów z Polski do miejsca przeznaczenia poza terytorium Unii Europejskiej wówczas nie ulega zmianie ogólna reguła wynikająca z art. 22 ust. 2a Ustawy VAT i wysyłkę lub transport towarów należy przypisać dostawie dokonywanej przez Dostawcę A do Wnioskodawcy i ta dostawa stanowi tzw. dostawę ruchomą dokonaną miejscu, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy, tj. w Polsce.

W modelu sprzedaży będącym przedmiotem niniejszego wniosku prawo do rozporządzania towarami jak właściciel: ‒ z Dostawcy A na Wnioskodawcę przechodzi z chwilą wydania towarów Wnioskodawcy przez Dostawcę A w zakładzie Dostawcy A na terytorium Polski, ‒ z Wnioskodawcy na Ostatecznego Odbiorcę przechodzi poza terytorium Polski, z chwilą przekazania Ostatecznemu Odbiorcy oryginalnych listów przewozowych (konosamentów) reprezentujących towar należycie indosowanych na Ostatecznego Odbiorcę lub, jeśli nastąpi to wcześniej, z chwilą dostarczenia towarów do uzgodnionego portu przeznaczenia poza terytorium Unii Europejskiej.

Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe warunki dostawy wskazują, że przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel z Wnioskodawcy na Ostatecznego Odbiorcę nastąpi po rozpoczęciu transportu od Dostawcy A do Ostatecznego Odbiorcy. W takim przypadku nie ma zastosowania ostatnia część art. 22 ust. 2a Ustawy VAT, która pozwalałaby przyporządkować wysyłkę lub transport towarów dostawie dokonywanej przez Wnioskodawcę do Ostatecznego Odbiorcy ze względu na zastosowane warunki dostawy („chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie”).

Tak więc, za tzw. dostawę ruchomą należy uznać dostawę towaru dokonywaną pomiędzy Dostawcą A i Wnioskodawcą i dostawa ta jest dokonana w miejscu, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do Ostatecznego Odbiorcy, czyli w Polsce. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, już w momencie składania zamówienia przez Wnioskodawcę znany jest Ostateczny Odbiorca towarów mający siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej oraz miejsce przeznaczenia towarów. Nabycie towarów od Dostawcy A następuje wyłącznie w celu realizacji konkretnej dostawy eksportowej na rzecz zidentyfikowanego Ostatecznego Odbiorcy spoza Unii Europejskiej.

Towary nie są magazynowane, ani składowane w celu ewentualnej późniejszej odsprzedaży nieokreślonym odbiorcom. Transport towarów rozpoczyna się w Polsce i ma charakter nieprzerwany. Przeznaczeniem towaru już w momencie składania zamówienia jest jego wywiezienie z terytorium Unii Europejskiej. Tak więc, dostawę dokonywaną przez Dostawcę A na rzecz Wnioskodawcy należy zakwalifikować jako eksport towarów z terytorium Polski.

Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 8 Ustawy VAT przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez: a) dostawcę lub na jego rzecz, lub b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, dostawę dokonywaną przez Wnioskodawcę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy należy uznać za dokonaną w miejscu zakończenia transportu towarów, a więc należy uznać ją za dokonaną poza terytorium Unii Europejskiej. W związku z tym dostawa dokonywana przez Wnioskodawcę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy będzie mogła być opodatkowana podatkiem od towarów i usług (albo podatkiem o podobnym charakterze) jedynie w kraju poza terytorium Unii Europejskiej, w którym zakończy się transport towarów będących przedmiotem dostawy na rzecz Ostatecznego Odbiorcy.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza interpretacja Dyrektora KIS z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.31.2023.3.RM, w której stwierdzono, że „Nabywca przeniesie prawo do rozporządzania produktami na swoich kontrahentów dopiero po otrzymaniu tych produktów od Państwa, w miejscu załadunku do transportu głównego. Miejscem docelowym uzgodnionym z kontrahentami będzie miejsce, znajdujące się poza terytorium Unii Europejskiej. Nabywca dokona zgłoszenia celnego wywozowego, mimo że faktyczne czynności w tym zakresie będzie wykonywać w jego imieniu Spółka. Na tym zgłoszeniu celnym Nabywca będzie uwidoczniony jako eksporter, a odbiorcą będzie jeden z jego kontrahentów.

Co do zasady, dostawą ruchomą zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy o VAT jest dostawa pomiędzy Państwem a Nabywcą. W celu potraktowania jako ruchomej drugiej dostawy w łańcuchu należy wskazać warunki dostawy, z których będzie wynikać, że transport towarów należy przyporządkować dostawie pomiędzy Nabywcą a jego kontrahentem. Z wyżej wskazanych wyroków TSUE wynika, że takim warunkiem jest przejście prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel z Nabywcy na jego kontrahenta przed rozpoczęciem transportu towarów z Państwa siedziby. Przejście tego prawa z Nabywcy na jego kontrahentów po rozpoczęciu transportu z Państwa siedziby nie zmieni reguły wynikającej z art. 22 ust. 2a ustawy o VAT.

Ze względu, iż przeniesienie prawa do rozporządzania produktami jak właściciel z Nabywcy na jego kontrahentów przejdzie po rozpoczęciu transportu pomiędzy Państwem a Nabywcą, to za dostawę ruchomą należy uznać dostawę pomiędzy Państwem a Nabywcą. Dostawa pomiędzy Nabywcą a jego ostatecznymi kontrahentami jest opodatkowana w takim wypadku w miejscu dostawy towarów, tj. poza obszarem Unii Europejskiej”.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez Dostawcę A na rzecz Wnioskodawcy, a w konsekwencji dostawa towarów dokonywana przez Wnioskodawcę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy jest uznana za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów, tj. poza terytorium Unii Europejskiej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: 1) terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a, 4) terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a; 5) terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3. W myśl art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Według art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 ust. 8 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o eksporcie towarów - rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez: a) dostawcę lub na jego rzecz, lub b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Definiując pojęcie eksportu towarów, ustawodawca dokonał rozróżnienia dwóch sytuacji. Pierwsza z nich dotyczy sytuacji, w której towar wywożony jest z Polski poza terytorium UE przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni - art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Drugi przypadek to transakcja, w której towar wywożony jest przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz (eksport pośredni - art. 2 pkt 8 lit. b ustawy).

Każdorazowo jednak, aby daną czynność uznać za eksport towarów muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki: ‒ ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz (eksport pośredni), ‒ wywóz towarów musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Wskazać również należy, że pojęcie eksportera w rozumieniu przepisów prawa celnego jest niezależne od definicji eksportu zawartej w ustawie VAT. Istotnym z punktu widzenia przepisów art. 2 pkt 8 ustawy w aspekcie podmiotowym jest jedynie to, kto dokonuje wywozu – dostawca (lub podmiot działający na jego rzecz), czy też nabywca mający siedzibę poza terytorium kraju (lub podmiot działający na jego rzecz). Okoliczność, kto widnieje jako nadawca (zgłaszający) w dokumencie celnym, sama w sobie nie przesądza o uznaniu tego podmiotu za dokonującego eksportu w rozumieniu ustawy. Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem VAT.

Przedmiotem wniosku jest transakcja, w ramach której Spółka nabywa towary od polskiej spółki (Dostawca A), a następnie sprzedaje je kontrahentowi spoza UE (Ostateczny Odbiorca). Dostawa towarów pomiędzy Dostawcą A i Spółką realizowana jest na warunkach Incoterms 2020 FCA/EXW, natomiast dostawa towarów pomiędzy Spółką a Ostatecznym Odbiorcą na warunkach Incoterms 2020 CIF/CFR. Spółka zawiera umowę z przewoźnikiem/spedytorem na transport towarów z Polski poza UE i odpowiada za całość koordynacji logistycznej eksportu. Spółka występuje jako eksporter w zgłoszeniu wywozowym składanym do organów celnych.

Po zakończeniu procedury wywozu, generowany jest komunikat IE-599/CC599C potwierdzający wywóz towarów poza terytorium UE. Dostawca A wskazywany jest w komunikacie IE-599/CC599C jako eksporter pośredni. Wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia dostawy, do której należy przypisać transport towarów oraz miejsca opodatkowania dostawy towarów dokonanej na rzecz Ostatecznego Odbiorcy.

W opinii Spółki, transakcja będąca przedmiotem zapytania stanowi transakcję łańcuchową, w której transport towarów należy przypisać do dostawy dokonywanej pomiędzy Dostawcą A i Spółką, a w konsekwencji dostawę towarów dokonywaną przez Spółkę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy należy opodatkować poza terytorium Polski (w miejscu zakończenia transportu).

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy: Miejscem dostawy towarów jest w przypadku: 1) towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy; 3) towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

W myśl art. 22 ust. 2 ustawy: W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie. Stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy: W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

Na podstawie art. 22 ust. 2e ustawy: W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez: 1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie; 2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

Według art. 22 ust. 3 ustawy: W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która: 1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów; 2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

W przypadku transakcji łańcuchowych, do których odnosi się art. 22 ust. 2 ustawy, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy (dostawa nieruchoma).

W myśl przepisu art. 22 ust. 3 ustawy wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie zakończenia wysyłki lub transportu towarów. Transakcja ruchoma generuje po stronie dostawcy eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę towaru, a po stronie nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.

Z treści art. 22 ust. 2a ustawy wynika, że w przypadku gdy np. drugi z podmiotów biorących udział w transakcji łańcuchowej organizuje transport towarów, transport ten jest przyporządkowany dostawie dokonanej dla tego nabywcy (dostawa ruchoma). Przez warunki dostawy, o których mowa w art. 22 ust. 2a ustawy należy rozumieć w szczególności warunki (okoliczności), wedle których dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel pomiędzy stronami. Ustawodawca nawiązuje w tym przepisie przede wszystkim do definicji dostawy zawartej w art. 7 ust. 1 ustawy.

Z uwagi na obowiązujący art. 22 ust. 2e ustawy, art. 22 ust. 2a ustawy nie będzie miał zastosowania w przypadku, gdy podmiotem odpowiedzialnym za transport jest pierwszy lub ostatni podmiot w łańcuchu dostaw i towar jest transportowany z Polski do kraju trzeciego. W sytuacji gdy za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca, transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy za transport towarów odpowiedzialny jest ostatni nabywca, wówczas transport towarów należy przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu).

W tych dwóch przypadkach ustawodawca nie wskazał na możliwość przypisywania transportu innym dostawom ze względu na warunki dostawy. Oznacza to, że w tych sytuacjach warunki dostawy w ogóle nie mają znaczenia. W przeciwnym razie przepis ten nie miałby racji bytu. Należy także wskazać, że o przypisaniu transportu do danej transakcji, a w konsekwencji potraktowaniu jej jako transgranicznej, nie decyduje wola kontrahentów lecz okoliczności faktyczne w jakich przeprowadzona została dana transakcja.

W analizowanej sprawie łańcuch dostaw będzie przebiegał w ten sposób, że Dostawca A - spółka z siedzibą w Polsce (pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw) będzie sprzedawał towar Spółce, która również ma siedzibę w Polsce (drugi podmiot w łańcuchu dostaw). Następnie Spółka dokona dostawy tych towarów na rzecz Ostatecznego Odbiorcy spoza UE (trzeci podmiot w łańcuchu dostaw). W wyniku realizowanych dostaw, towary będą transportowane bezpośrednio z Polski poza terytorium UE. Jak wskazuje Spółka, transport towarów odbywa się w ramach jednego, nieprzerwanego procesu logistycznego prowadzącego do wywozu towarów z Polski poza terytorium UE.

Już w momencie składania zamówienia na towar Spółka zna Ostatecznego Odbiorcę towarów oraz miejsce przeznaczenia towarów, tj. Spółka nie nabywa towarów od Dostawcy A w celu gromadzenia zapasów, czy też w celu późniejszej odsprzedaży nieokreślonym odbiorcom. Spółka nabywa towar od Dostawcy A wyłącznie w celu realizacji konkretnej dostawy eksportowej na rzecz znanego jej Ostatecznego Odbiorcy. Towary nie są na terytorium Polski magazynowane, składowane ani przetwarzane. Z okoliczności sprawy wynika również, że Spółka będzie podmiotem transportującym towar z Polski poza terytorium UE.

Spółka wskazała, że zawiera i będzie zawierać umowę/zlecenie z przewoźnikami i spedytorami dotyczącą przewozu towarów z Polski poza terytorium Unii Europejskiej. Podmioty te będą transportować towar z Polski do kraju przeznaczenia poza UE w imieniu Spółki.

Przy tym, Spółka uzyskuje prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w Polsce (dostawa pomiędzy dwoma polskimi podatnikami VAT, tj. Dostawcą A i Spółką) i przenosi to prawo na Ostatecznego Odbiorcę (dostawa pomiędzy Spółką i Ostatecznym Odbiorcą) poza terytorium Polski, z chwilą przekazania nabywcy oryginalnych listów przewozowych (konosamentów) reprezentujących towar należycie indosowanych na Ostatecznego Odbiorcę lub, jeśli nastąpi to wcześniej, z chwilą dostarczenia towarów do uzgodnionego portu przeznaczenia poza terytorium UE.

W tym miejscu należy powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2025 r. sygn. I FSK 1389/21, w którym NSA wskazał, że: „Za prawidłowy (…) uznać należy pogląd organu, że gdy skarżąca (z siedzibą w Polsce) jest pierwszym podmiotem w łańcuchu dostaw, natomiast nabywca (z siedzibą w Polsce) jest drugim podmiotem w łańcuchu dostaw i jednocześnie to nabywca organizuje transport towarów z terytorium Polski na terytorium państwa trzeciego, a przeniesienie prawa do rozporządzania nabywanymi towarami jak właściciel ze skarżącej na nabywcę następuje na terytorium Polski to transport towarów należy przyporządkować dostawie realizowanej przez nabywcę, który jako nabywca również dokonuje dostawy towarów na rzecz swojego kontrahenta z kraju trzeciego.

Jak bowiem wynika z warunków dostawy, do których odwołuje się art. 22 ust. 2a u.p.t.u., nabywca uzyskuje prawo do rozporządzania nabywanymi towarami jak właściciel na terytorium Polski, tj. w państwie rozpoczęcia transportu towarów, co oznacza, że wysyłkę lub transport towarów do kraju trzeciego przyporządkować należy jego dostawie na rzecz kontrahenta. Do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel pomiędzy nabywcą (drugim podmiotem w łańcuchu) a ostatnim podmiotem w łańcuchu (kontrahentem), dochodzi poza terytorium Polski i poza terytorium Unii Europejskiej tj. w miejscu docelowym dostawy towarów.

3.7. Reasumując, zgodnie z art. 22 ust. 2a u.p.t.u. jeżeli z warunków dostawy wynika, że towar jest transportowany (wysyłany) przez krajowego nabywcę dokonującego następnie jego dostawy (pośrednika), gdy prawo do rozporządzania tym towarem przeszło na nabywcę na terytorium kraju, transport (wysyłkę) należy przyporządkować dostawie realizowanej przez tego nabywcę (dostawcę), co oznacza, że w przypadku gdy dostawa ta realizowana jest na rzecz kontrahenta z kraju trzeciego, ma ona jako dostawa ruchoma (dostawa transgraniczna) charakter transakcji eksportowej w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. a) u.p.t.u.

Poprzedzająca natomiast tę transakcję dostawa krajowego dostawcy na rzecz nabywcy (pośrednika), który na terytorium kraju uzyskuje prawo do rozporządzania towarem jak właściciel i organizuje transport nabytego towaru do kontrahenta z kraju trzeciego ma charakter nieruchomy i podlega opodatkowaniu jako dostawa krajowa.

Przyjęcie, że wysyłkę lub transport należy przyporządkować dostawie dokonanej przez skarżącą na rzecz nabywcy, wymagałoby ustalenia, że organizatorem transportu do kraju trzeciego, rozporządzającym towarem jak właściciel w momencie transportu jest skarżąca spółka (nabywca nie nabył prawa do dysponowania towaru na terenie kraju i nie mógł nim rozporządzać w trakcie transportu), nabywca winien co do zasady wykazać się rejestracją podatkową w kraju trzecim (posługiwać się w tej transakcji numerem identyfikacyjnym kraju trzeciego), w którym pomiędzy nim a kontrahentem nastąpiłaby transakcja nieruchoma dostawy przetransportowanego towaru.

W takim przypadku strona skarżąca mogłaby do transakcji na rzecz krajowego nabywcy (z numerem identyfikacyjnym kraju trzeciego), jako mającej charakter ruchomy (eksport), zastosować stawkę 0 %. Takie okoliczności jednak, w świetle wniosku o interpretację, nie mają miejsca w tej sprawie.

(…) W sytuacji zatem, (…) w której do dostawy, czyli przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel pomiędzy skarżącą a nabywcą dochodzi na terenie Polski a nabywca, który jest organizatorem transportu towarów z Polski na terytorium kraju trzeciego jest podmiotem krajowym, nie ma podstaw do stwierdzenia w świetle ww. przepisu, aby przedmiotową dostawę pomiędzy skarżącą a nabywcą można było uznać za eksport towarów opodatkowany stawką 0%. Charakter taki ma natomiast dostawa realizowana przez nabywcę będącego dostawcą towaru dla kontrahenta z kraju trzeciego (art.

2 pkt 8 lit. a) u.p.t.u.).” Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz powołane orzeczenie NSA, transport towarów w analizowanej sprawie należy przyporządkować dostawie realizowanej przez Spółkę, która również dokonuje dostawy towarów na rzecz Ostatecznego Odbiorcy z kraju trzeciego. Z warunków dostawy, do których odwołuje się art. 22 ust. 2a ustawy, wynika bowiem, że Spółka uzyskuje prawo do rozporządzania nabywanymi towarami jak właściciel na terytorium Polski, tj. w państwie rozpoczęcia transportu towarów. To oznacza, że wysyłkę lub transport towarów do kraju trzeciego należy przyporządkować dostawie dokonanej przez Spółkę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy.

Warunki dostawy jednoznacznie wskazują, że już w Polsce towar jest własnością Spółki. Natomiast transakcja realizowana pomiędzy polskimi podmiotami, tj. pomiędzy Dostawcą A i Spółką ma charakter dostawy nieruchomej podlegającej opodatkowaniu jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Dostawa dokonywana przez Dostawcę A na rzecz Spółki nie stanowi eksportu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy, ponieważ transakcji tej nie towarzyszy wysyłka lub transport towarów poza granice UE. Zatem, miejscem dostawy towarów dokonanej przez Spółkę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy z kraju trzeciego jest terytorium Polski.

Dostawę towarów dokonaną przez Spółkę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy należy uznać za „dostawę ruchomą”, która spełnia definicję „eksportu bezpośredniego” określoną w art. 2 pkt 8 lit. a) ustawy. Transakcja ta stanowi bowiem dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz, a wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Tym samym, w związku z dostawą towarów dokonaną na rzecz Ostatecznego Odbiorcy z kraju trzeciego, Spółka powinna rozliczyć podatek VAT w Polsce z tytułu eksportu towarów, na podstawie art. 2 pkt 8 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy. Tym samym stanowisko, z którego wynika, że transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez Dostawcę A na rzecz Spółki, a w konsekwencji dostawa towarów dokonywana przez Spółkę na rzecz Ostatecznego Odbiorcy będzie opodatkowana w kraju, w którym zakończy się transport towarów, tj. poza terytorium Unii Europejskiej jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Odnosząc się do powołanych przez Spółkę na poparcie własnego stanowiska interpretacji indywidualnych z 16 września 2015 r. nr ILPP4/4512-1-205/15-4/ISN, z 12 kwietnia 2023 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.31.2023.3.RM oraz z 14 maja 2025 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.294.2025.1.GK należy zauważyć, że dotyczą one odmiennego stanu faktycznego od przedstawionego w analizowanej sprawie.

Interpretacja nr ILPP4/4512-1-205/15-4/ISN oraz 0114-KDIP1-2.4012.31.2023.3.RM dotyczyły transakcji łańcuchowej, w której pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw był podmiotem polskim, natomiast drugi podmiot w łańcuchu dostaw był podatnikiem z innego niż Polska państwa członkowskiego UE. Natomiast w sprawie 0114-KDIP1-2.4012.294.2025.1.GK pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw był podmiotem polskim, natomiast drugi podmiot w łańcuchu dostaw był podatnikiem z kraju trzeciego. Tymczasem, w analizowanej sprawie zarówno pierwszy jak drugi podmiot w łańcuchu dostaw są podmiotami polskimi. Zatem powołane interpretacje nie mogą mieć wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie.

Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W konsekwencji, przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących podatek od towarów i usług względem Wnioskodawcy, a nie wywiera skutku prawnego dla pozostałych uczestników transakcji, tj. Dostawcy A i Ostatecznego Odbiorcy spoza UE.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.