Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
30 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania realizowanego świadczenia za dostawę towarów oraz nieuznania Wnioskodawcy za podmiot ułatwiający dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem 27 sierpnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Model sprzedaży określany w niniejszym wniosku jako dropshipping polega na tym, że po otrzymaniu zamówienia i płatności od klienta Wnioskodawca kupuje towar od zagranicznego sprzedawcy, który wysyła go bezpośrednio do klienta końcowego. Wnioskodawca prowadzi we własnym imieniu sklep internetowy.
Sprzedaje i zamierza sprzedawać różne towary konsumpcyjne przeznaczone dla osób fizycznych. Oferta obejmuje głównie akcesoria domowego użytku oraz drobną elektronikę użytkową. Mogą to być między innymi słuchawki bezprzewodowe, inteligentne okulary Bluetooth, akcesoria elektroniczne, artykuły do domu, plecaki, torby i inne drobne produkty codziennego użytku. Wymienione produkty są przykładami i nie stanowią zamkniętego katalogu oferty. Rodzaj produktu może się zmieniać, jednak wszystkie transakcje objęte wnioskiem są realizowane według tego samego modelu sprzedaży. Wniosek nie obejmuje wyrobów akcyzowych, nowych środków transportu ani towarów dostarczanych wraz z montażem lub instalacją.
Klient końcowy jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Klient wybiera produkt z oferty sklepu Wnioskodawcy, zawiera umowę sprzedaży z Wnioskodawcą i płaci Wnioskodawcy pełną cenę sprzedaży. Wnioskodawca samodzielnie wybiera towary oferowane w sklepie. Sam ustala opisy produktów, ceny, warunki sprzedaży oraz zasady obsługi klientów. Zagraniczni sprzedawcy nie mają dostępu do sklepu Wnioskodawcy. Nie zamieszczają w nim własnych ofert, nie ustalają cen ani warunków sprzedaży i nie zawierają za pośrednictwem sklepu umów z klientami.
Po otrzymaniu zamówienia i płatności od klienta Wnioskodawca dokonuje odrębnego zakupu odpowiedniego towaru od sprzedawcy zagranicznego za pośrednictwem platformy (...) lub podobnej platformy. Zamówienie składa ze swojego konta i sam za nie płaci. Jako dane odbiorcy i adres dostawy wskazuje dane klienta końcowego. Towar jest wysyłany bezpośrednio z państwa trzeciego, najczęściej z Chin, do klienta końcowego znajdującego się w Unii Europejskiej. Towar nie trafia do Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie magazynuje go, nie przepakowuje i nie wysyła samodzielnie. Wnioskodawca nie zawiera umów pośrednictwa ze sprzedawcami zagranicznymi ani klientami.
Nie otrzymuje prowizji od zagranicznego sprzedawcy i nie wystawia faktur prowizyjnych. Jego wynik ekonomiczny stanowi różnica pomiędzy ceną otrzymaną od klienta a kwotą zapłaconą zagranicznemu sprzedawcy za towar i dostawę. Wobec klienta za realizację sprzedaży odpowiada Wnioskodawca. Klienci kierują do Wnioskodawcy oświadczenia o odstąpieniu od umowy i reklamacje. Wnioskodawca rozpatruje te zgłoszenia i zależnie od sytuacji zwraca środki, wymienia produkt albo ponawia zamówienie. Sklep Wnioskodawcy nie jest platformą sprzedażową udostępnianą zagranicznym sprzedawcom. Służy wyłącznie do prowadzenia sprzedaży przez Wnioskodawcę we własnym imieniu.
Wniosek dotyczy towarów wysyłanych bezpośrednio z państwa trzeciego do klienta końcowego w przesyłkach o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej równowartości 150 euro. Opis obejmuje transakcje już wykonane oraz transakcje, które będą wykonywane w przyszłości według identycznego modelu. Rodzaj produktu może się zmieniać, pod warunkiem że przebieg transakcji pozostaje zgodny z powyższym opisem.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego 1. czy Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, jeśli tak należy wskazać kiedy i w związku z jakimi czynnościami Wnioskodawca dokonał rejestracji jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski; Wnioskodawca złożył zgłoszenie rejestracyjne VAT-R w celu rejestracji jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Na dzień sporządzenia niniejszego uzupełnienia procedura rejestracji nadal nie została zakończona. Wnioskodawca oczekuje na zakończenie czynności prowadzonych przez właściwy urząd skarbowy i dokonanie rejestracji jako czynnego podatnika VAT.
Zgłoszenie VAT-R zostało złożone w związku z przekroczeniem limitu zwolnienia podmiotowego z VAT oraz rozpoczęciem rozliczania podatku VAT jako podatnik czynny. 2. gdzie, w jakim kraju/krajach ostateczni klienci posiadają/będą posiadać miejsce zamieszkania; W modelu objętym niniejszym wnioskiem klientami końcowymi są przede wszystkim osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, dokonujące zakupów jako konsumenci. Zdecydowana większość sprzedaży jest realizowana na rzecz klientów posiadających miejsce zamieszkania w Polsce.
Sporadycznie sprzedaż w tym samym modelu jest realizowana również do konsumentów zamieszkałych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, w szczególności w Niemczech, Holandii, Belgii, Irlandii, Austrii, Danii, Szwecji, Czechach, Słowacji, Francji, Hiszpanii, Włoszech i Rumunii. Wnioskodawca sporadycznie realizuje również odrębne transakcje na rzecz klientów znajdujących się poza Unią Europejską, jednak transakcje te nie są objęte zakresem niniejszego wniosku. Sporadycznie zdarzają się także zakupy dokonywane na potrzeby działalności gospodarczej nabywcy, dla których wystawiana jest faktura na firmę.
Transakcje te są identyfikowane odrębnie i nie są objęte zakresem niniejszego wniosku. Sam fakt, że osoba prowadzi działalność gospodarczą, nie wyłącza jej z modelu objętego wnioskiem, jeżeli dokonuje zakupu prywatnie jako konsument. W transakcjach objętych niniejszym wnioskiem towar jest zawsze wysyłany bezpośrednio z Chin do klienta końcowego i nie trafia wcześniej do Wnioskodawcy.
3. gdzie, w jakim kraju/krajach zagraniczni sprzedawcy posiadają/będą posiadać siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które uczestniczy w transakcji będącej przedmiotem wniosku; Sprzedawcy uczestniczący w transakcjach objętych wnioskiem prowadzą działalność w Chinach. Towary objęte opisanym modelem są zawsze wysyłane z Chin bezpośrednio do klienta końcowego. Wnioskodawca dokonuje zakupu towarów od tych sprzedawców za pośrednictwem platformy (...) lub podobnej platformy sprzedażowej.
4. jakie podmioty biorą/będą brały udział w opisanej we wniosku transakcji, czy są/będą to: zagraniczni sprzedawcy, Wnioskodawca oraz ostateczni klienci, jeśli nie to należało wymienić podmioty biorące udział w transakcji i wskazać jaką rolę pełnią; zagraniczny sprzedawca z Chin - sprzedaje towar Wnioskodawcy oraz realizuje jego wysyłkę bezpośrednio na adres klienta końcowego wskazany przez Wnioskodawcę; Wnioskodawca - prowadzi własny sklep internetowy i działa wobec klienta końcowego we własnym imieniu. Samodzielnie wybiera towary oferowane w sklepie, ustala ceny, opisy produktów, warunki sprzedaży i zasady obsługi klientów.
Klient zawiera umowę sprzedaży z Wnioskodawcą i płaci Wnioskodawcy pełną cenę towaru.
Następnie Wnioskodawca dokonuje we własnym imieniu odrębnego zakupu odpowiedniego towaru od sprzedawcy z Chin; klient końcowy - dokonuje zakupu w sklepie internetowym Wnioskodawcy, płaci Wnioskodawcy pełną cenę sprzedaży i jest odbiorcą towaru; platforma (...) lub podobna platforma sprzedażowa - umożliwia Wnioskodawcy dokonanie odrębnego zakupu towaru od zagranicznego sprzedawcy oraz uczestniczy w technicznej obsłudze transakcji, a w przypadku przesyłek objętych procedurą IOSS może pobierać i rozliczać VAT w ramach tej procedury; operator logistyczny, przewoźnik lub podmiot dokonujący zgłoszenia celnego - odpowiada za transport przesyłki oraz czynności logistyczne i celne związane z jej wprowadzeniem na terytorium Unii Europejskiej.
Sklep internetowy Wnioskodawcy nie jest platformą udostępnianą zagranicznym sprzedawcom. Zagraniczni sprzedawcy nie mają dostępu do sklepu Wnioskodawcy, nie zamieszczają w nim swoich ofert i nie zawierają za jego pośrednictwem umów z klientami. 5. który podmiot występuje w opisanej we wniosku transakcji jako importer towarów, kto rozlicza podatek z tego tytułu i w jakim kraju następuje import towarów; Wnioskodawca nie występuje w opisanym modelu jako importer towarów. Nie składa zgłoszeń celnych H7, nie dokonuje odprawy celnej, nie występuje jako przedstawiciel celny oraz nie rozlicza VAT z tytułu importu towarów.
W przypadku przesyłek kierowanych do klientów na terytorium Unii Europejskiej o wartości nieprzekraczającej 150 EUR, zgodnie z informacjami dotyczącymi sposobu realizacji takich przesyłek przez platformę, jako importer/odbiorca wskazywany jest klient końcowy, do którego kierowana jest przesyłka. W przypadku zastosowania procedury IOSS VAT jest pobierany i rozliczany przez platformę w ramach tej procedury. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany do IOSS i sam nie pobiera ani nie rozlicza VAT importowego w tej procedurze. Zgłoszenie celne jest dokonywane przez operatora logistycznego, przewoźnika, agencję celną albo inny podmiot obsługujący przesyłkę.
Import następuje w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym dana przesyłka zostaje zgłoszona do procedury dopuszczenia do obrotu. Wnioskodawca nie organizuje odprawy, nie wybiera urzędu celnego ani państwa, w którym następuje formalne dopuszczenie przesyłki do obrotu; element ten zależy od trasy logistycznej i sposobu obsługi konkretnej przesyłki przez platformę lub operatora logistycznego. W każdym przypadku objętym wnioskiem towar jest wysyłany z Chin bezpośrednio do klienta końcowego, a Wnioskodawca nie występuje w dokumentacji importowej jako importer. 6. czy zagraniczni sprzedawcy mają świadomość, że nie jest Pan ostatecznym nabywcą towarów; Tak.
Przy składaniu zamówienia u zagranicznego sprzedawcy Wnioskodawca wskazuje jako odbiorcę przesyłki oraz adres dostawy dane klienta końcowego, a nie własny adres. Zagraniczny sprzedawca otrzymuje zatem informację, że towar ma zostać wysłany bezpośrednio do osoby trzeciej wskazanej jako odbiorca przesyłki i że Wnioskodawca nie jest osobą, do której towar ma zostać fizycznie dostarczony. 7. czy ostateczni klienci zlecają Panu jakie konkretne towary chcieliby nabyć, czy też klienci mogą zakupić towar który został już zamieszczony na Pana stronie internetowej.
Klient końcowy wybiera konkretny towar spośród produktów wcześniej wybranych przez Wnioskodawcę, zamieszczonych i opisanych w sklepie internetowym Wnioskodawcy. Klienci nie zlecają Wnioskodawcy indywidualnego wyszukania dowolnego produktu u zagranicznego sprzedawcy. To Wnioskodawca samodzielnie decyduje, jakie towary umieszcza w swojej ofercie, jak je opisuje, w jakiej cenie je sprzedaje oraz na jakich warunkach. 8. czy składając zamówienie u zagranicznego sprzedawcy posługuje się Pan swoimi danymi, a oprócz tego wskazuje dane adresowe klienta do wysyłki towaru; Wnioskodawca posiada własne konto na platformie (...) lub podobnej platformie sprzedażowej.
Zakupu towaru od zagranicznego sprzedawcy dokonuje ze swojego konta i samodzielnie opłaca ten zakup. Jednocześnie jako dane odbiorcy przesyłki oraz adres dostawy wskazuje dane klienta końcowego, który wcześniej złożył zamówienie w sklepie Wnioskodawcy. Towar jest następnie wysyłany bezpośrednio z Chin na adres klienta końcowego i nie trafia wcześniej do Wnioskodawcy. 9. czy w którymkolwiek momencie opisywanej we wniosku transakcji ma/będzie miał Pan prawo do rozporządzania towarem jak właściciel (nie chodzi tutaj o fizyczne posiadanie towaru lub aspekt prawny lecz o rozporządzanie nim, np. prawo do jego dalszej sprzedaży); Tak.
Wnioskodawca w ramach opisanej transakcji posiada ekonomiczne prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w rozumieniu przepisów o VAT, mimo że nie znajduje się on w jego fizycznym posiadaniu. Wnioskodawca samodzielnie decyduje o zaoferowaniu i dalszej sprzedaży danego towaru klientowi, ustala cenę i warunki sprzedaży, zawiera z klientem umowę sprzedaży, otrzymuje od klienta cenę sprzedaży, a następnie dokonuje odrębnego zakupu towaru od zagranicznego sprzedawcy i wskazuje, komu towar ma zostać dostarczony. Wnioskodawca odpowiada wobec klienta za realizację zamówienia, odstąpienia od umowy i reklamacje.
Nie posiada natomiast towaru fizycznie, nie magazynuje go, nie przepakowuje, nie etykietuje i nie dokonuje jego odprawy celnej. 10. czy zawarł Pan umowę z zagranicznymi sprzedawcami w zakresie oferowania za pośrednictwem strony internetowej towarów dostarczanych z państwa trzeciego, jeśli tak należało wskazać jakie uzgodnienia odnośnie wynagrodzenia wynikają z tej umowy dla Państwa; Wnioskodawca nie zawarł i nie zawiera z zagranicznymi sprzedawcami umów dotyczących oferowania przez nich towarów za pośrednictwem strony internetowej Wnioskodawcy.
Nie istnieje umowa agencyjna, umowa pośrednictwa ani umowa, na podstawie której zagraniczny sprzedawca powierzałby Wnioskodawcy oferowanie swoich produktów klientom. Zagraniczni sprzedawcy nie mają dostępu do strony internetowej Wnioskodawcy i nie mogą ingerować w treść ofert, ceny, opisy produktów, zdjęcia, regulamin ani inne elementy sklepu. Wnioskodawca samodzielnie prowadzi własną sprzedaż. Dopiero po otrzymaniu zamówienia od klienta dokonuje odrębnego zakupu odpowiedniego towaru od sprzedawcy z Chin. Wnioskodawca nie otrzymuje od zagranicznego sprzedawcy prowizji ani wynagrodzenia za pośrednictwo.
11. czy nabycie towaru przez ostatecznego klienta w sklepie internetowym Wnioskodawcy odbywa się z wykorzystaniem konta/rachunku bankowego Pana firmy. Tak. Nabycie towaru przez klienta końcowego w sklepie internetowym Wnioskodawcy odbywa się z wykorzystaniem rachunków oraz systemów płatniczych wykorzystywanych przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Klient płaci pełną cenę sprzedaży Wnioskodawcy, a nie zagranicznemu sprzedawcy. Płatności mogą być obsługiwane przez systemy płatności elektronicznych wykorzystywane przez sklep, a środki z tych płatności są przekazywane Wnioskodawcy.
Dopiero po otrzymaniu zamówienia od klienta Wnioskodawca dokonuje odrębnego zakupu odpowiedniego towaru u sprzedawcy z Chin i samodzielnie opłaca ten zakup ze swojego konta na platformie sprzedażowej.
Pytania
1. Czy w opisanym zaistniałym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w przedstawionym modelu dropshippingu stanowią odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a nie odpłatne świadczenie usług pośrednictwa w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT? 2. Czy w opisanym zaistniałym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym art. 7a ust. 1 ustawy o VAT nie ma zastosowania do Wnioskodawcy, ponieważ zagraniczni sprzedawcy nie oferują swoich towarów za pośrednictwem sklepu Wnioskodawcy, nie mają dostępu do tego sklepu, a Wnioskodawca prowadzi w nim własną sprzedaż we własnym imieniu?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy czynności wykonywane w opisanym modelu stanowią odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a nie odpłatne świadczenie usług pośrednictwa w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Wnioskodawca działa wobec klienta we własnym imieniu. Klient zawiera umowę sprzedaży z Wnioskodawcą i płaci mu pełną cenę towaru. Wnioskodawca samodzielnie wybiera produkty, ustala ich opisy, ceny, warunki sprzedaży oraz sposób obsługi klienta. Następnie we własnym imieniu i na własny rachunek dokonuje odrębnego zakupu towaru od zagranicznego sprzedawcy.
Wnioskodawca nie zawiera umów pośrednictwa, nie otrzymuje prowizji od zagranicznych sprzedawców i nie wystawia faktur prowizyjnych. Jego wynik ekonomiczny stanowi różnica pomiędzy ceną otrzymaną od klienta a kosztem zakupu towaru i dostawy. Wnioskodawca odpowiada również wobec klienta za realizację zamówienia, odstąpienia od umowy i reklamacje. Brak fizycznego kontaktu z towarem nie zmienia zdaniem Wnioskodawcy charakteru transakcji. Wnioskodawca decyduje o sprzedaży, przyjmuje zapłatę oraz zleca wysłanie zakupionego towaru bezpośrednio do klienta. Zdaniem Wnioskodawcy art. 7a ust. 1 ustawy o VAT nie ma zastosowania.
Sklep Wnioskodawcy nie jest platformą ani serwisem udostępnianym zagranicznym sprzedawcom. Zagraniczni sprzedawcy nie mają dostępu do sklepu, nie zamieszczają w nim własnych ofert, nie ustalają cen ani warunków sprzedaży i nie zawierają za jego pośrednictwem umów z klientami. Klient zawiera umowę wyłącznie z Wnioskodawcą. Zakup dokonywany następnie przez Wnioskodawcę od zagranicznego sprzedawcy stanowi odrębną transakcję. Wnioskodawca nie ułatwia więc za pomocą sklepu dostawy dokonywanej przez zagranicznego sprzedawcę, lecz prowadzi własną sprzedaż towarów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej ustawą: opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: 1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2. eksport towarów; 3. import towarów na terytorium kraju; 4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy: rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Stosownie do art. 2 pkt 3 i 5 ustawy: przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…). przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3. W świetle art. 2 pkt 6 ustawy: towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy: przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że: przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Definicja ustawowa importu towarów kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu, czy stosunek prawny w ramach którego dokonano przywozu, gdyż jeżeli towar został faktycznie przywieziony, to ma miejsce import. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy: przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy: przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
Jednocześnie na mocy art. 29a ust. 1 ustawy: podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Jak stanowi art. 29a ust. 6 ustawy: podstawa opodatkowania obejmuje: 1. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku; 2. koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Należy zauważyć, że w każdym przypadku, przedmiotem czynności określonej umową jest konkretny towar lub usługa, a nie zbiór dowolnie wyodrębnionych w jej ramach usług, czy też części.
W świetle powyższych przepisów, kwota zapłaty obejmuje zarówno świadczenia wykonane przez dostawcę towarów lub usługodawcę, jak i świadczenia osób trzecich, jeśli są one wykonywane w związku ze sprzedażą danego towaru lub usługi, a więc wszystkie elementy kosztów związanych z dostawą towarów lub świadczeniem usługi, kształtujące cenę, której sprzedawca żąda od nabywcy towarów lub usługobiorcy. Świadczenia takie stanowią element kalkulacji kosztów w sytuacji, gdy wykonanie usługi uzależnione jest od wcześniejszego wykonania innych czynności (pomocniczych), które świadczy bezpośrednio sprzedawca lub nabywa je od innych podmiotów.
Koszty poniesione w celu wykonania usługi, jako części składające się na końcową kwotę należną, należy opodatkować podatkiem VAT na takich samych zasadach jak daną usługę. W świetle powyższego, uwzględniając treść wskazanej wyżej regulacji art. 29a ustawy, należy stwierdzić, że w przypadku danego świadczenia (dostawy towaru, świadczenia usługi) za podstawę opodatkowania uznać należy wszystko co stanowi zapłatę wynikającą z całości świadczenia pieniężnego pobieranego przez dostawcę/wykonawcę od nabywcy, tj. łącznie z kosztami dodatkowymi.
Z kolei art. 7a ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że 1. w przypadku gdy podatnik ułatwia, poprzez użycie interfejsu elektronicznego, takiego jak platforma, platforma handlowa, portal lub podobne środki, zwanego dalej „interfejsem elektronicznym”, sprzedaż na odległość towarów importowanych w przesyłkach o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 150 euro, uznaje się, że podatnik ten samodzielnie otrzymał towary i dokonał ich dostawy.
2. w przypadku gdy podatnik ułatwia, poprzez użycie interfejsu elektronicznego, dokonanie na terytorium Unii Europejskiej przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej: 1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość lub 2) dostawy towarów na rzecz podmiotu niebędącego podatnikiem - uznaje się, że podatnik, który ułatwia tę dostawę, samodzielnie otrzymał towary i dokonał ich dostawy.
3. przez ułatwianie, o którym mowa w ust. 1 i 2, rozumie się ułatwianie w rozumieniu art. 5b rozporządzenia 282/2011. W art. 7a ust. 1 i 2 ustawy zaimplementowano swego rodzaju fikcję prawną, która w istocie prowadzi do przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązanie VAT z tytułu określonych dostaw towarów na podatników prowadzących działalność gospodarczą związaną z posiadaniem, prowadzeniem czy zarządzaniem interfejsami elektronicznymi.
Regulacje obejmują swoim zakresem operatorów interfejsów elektronicznych, którzy ułatwiają dokonywanie określonych dostaw towarów, niezależnie od tego czy posiadają oni siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium UE, czy na terytorium państwa trzeciego.
Powyższy przepis wprowadza fikcję prawną (wyłącznie na potrzeby podatku VAT), polegającą na przyjęciu, że podatnik ułatwiający za pomocą interfejsu elektronicznego wyżej wskazane dostawy towarów na rzecz konsumentów, dokonywane przez tzw. dostawców bazowych: samodzielnie otrzymał (nabył) te towary (fikcja prawna w postaci przyjęcia, że ma miejsce dostawa towarów B2B pomiędzy dostawcą bazowym a operatorem interfejsu elektronicznego) oraz dokonał dostawy tych towarów (fikcja prawna polegająca na przyjęciu, że dochodzi do dostawy towarów B2C pomiędzy operatorem interfejsu elektronicznego a ostatecznym nabywcą tych towarów, tj. konsumentem, który faktycznie nabywa te towary).
Zgodnie z art. 5b rozporządzenia 282/2011: do celów stosowania art. 14a dyrektywy 2006/112/WE termin „ułatwia” oznacza korzystanie z interfejsu elektronicznego w celu umożliwienia nawiązania kontaktu pomiędzy nabywcą a dostawcą, który oferuje towary na sprzedaż poprzez interfejs elektroniczny, co skutkuje dostawą towarów poprzez ten interfejs elektroniczny.
Jednakże podatnik nie ułatwia dostawy towarów, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki: a. podatnik ten nie określa, bezpośrednio ani pośrednio, żadnych warunków, na których dokonywana jest dostawa towarów; b. podatnik ten nie bierze, bezpośrednio ani pośrednio, udziału w zatwierdzaniu obciążenia nabywcy w związku z dokonywaną płatnością; c. podatnik ten nie bierze, bezpośrednio ani pośrednio, udziału w procesie zamawiania lub dostarczania towarów.
Art. 14a dyrektywy 2006/112/WE nie ma zastosowania do podatnika, który wykonuje tylko jedną z następujących czynności:: a. przetwarzanie płatności w związku z dostawą towarów; b. oferowanie lub reklamowanie towarów; c. przekierowywanie lub przenoszenie nabywców do innych interfejsów elektronicznych, poprzez które towary są oferowane na sprzedaż, bez jakiegokolwiek dalszego udziału w dostawie tych towarów.
Natomiast w myśl art. 2 pkt 22b ustawy: przez sprzedaż na odległość towarów importowanych – rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie lub wysyłce towarów, z terytorium państwa trzeciego do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego, który jest: a. podatnikiem podatku od towarów i usług lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od towarów i usług, którzy nie mają obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9, lub b. podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiadającego wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów, o którym mowa w art. 9, lub c. podmiotem niebędącym podatnikiem - pod warunkiem że dostarczane towary nie są nowymi środkami transportu ani towarami, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z art. 5a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz.U.
UE L 77 z 23 marca 2011, s. 1, ze zm.; dalej jako: „rozporządzenie 282/2011”): do celów stosowania art. 14 ust. 4 dyrektywy 2006/112/WE uznaje się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym gdy dostawca uczestniczy pośrednio w wysyłce lub transporcie towarów, w szczególności w następujących przypadkach: a) w przypadku gdy dostawca zleca podwykonanie wysyłki lub transportu towarów osobie trzeciej, która dostarcza towary nabywcy; b) w przypadku gdy wysyłka lub transport towarów dokonywane są przez osobę trzecią, ale dostawca ponosi całkowitą lub częściową odpowiedzialność za dostarczenie towarów nabywcy; c) w przypadku gdy dostawca wystawia fakturę i pobiera od nabywcy opłaty za transport lub wysyłkę, a następnie przekazuje je osobie trzeciej, która organizuje wysyłkę lub transport towarów; d) w przypadku gdy dostawca zachęca nabywcę w dowolny sposób do skorzystania z usług w zakresie dostarczania towarów świadczonych przez osobę trzecią, umożliwia kontakt nabywcy i osoby trzeciej lub przekazuje w inny sposób tej osobie informacje niezbędne do dostarczenia towarów nabywcy.
Towarów nie uważa się jednak za wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w przypadku gdy nabywca transportuje te towary samodzielnie lub z udziałem osoby trzeciej organizuje dostarczanie tych towarów, a dostawca nie bierze udziału bezpośrednio ani pośrednio w organizacji lub pomocy w organizacji wysyłki lub transportu tych towarów. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się sprzedażą w modelu biznesowym określanym jako dropshipping. Wnioskodawca prowadzi we własnym imieniu sklep internetowy.
Klient wybiera produkt z oferty sklepu Wnioskodawcy, zawiera umowę sprzedaży z Wnioskodawcą i płaci Wnioskodawcy pełną cenę sprzedaży. Po otrzymaniu zamówienia i płatności od klienta Wnioskodawca kupuje towar od zagranicznego sprzedawcy, który wysyła go bezpośrednio do klienta końcowego (osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej z miejscem zamieszkania głównie w Polsce). Towar jest wysyłany bezpośrednio z państwa trzeciego, najczęściej z Chin, do klienta końcowego znajdującego się w Unii Europejskiej. Towar nie trafia do Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie magazynuje go, nie przepakowuje i nie wysyła samodzielnie.
Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Pana wątpliwości dotyczą ustalenia czy: - czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w przedstawionym modelu dropshippingu stanowią odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a nie odpłatne świadczenie usług pośrednictwa w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT (pytanie nr 1); - art. 7a ust. 1 ustawy o VAT nie ma zastosowania do Wnioskodawcy, ponieważ zagraniczni sprzedawcy nie oferują swoich towarów za pośrednictwem sklepu Wnioskodawcy, nie mają dostępu do tego sklepu, a Wnioskodawca prowadzi w nim własną sprzedaż we własnym imieniu (pytanie nr 2).
Mając na uwadze wątpliwości Wnioskodawcy przedstawione w pytaniu nr 1 należy wskazać, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W analizowanej sprawie klient składa zamówienie na towary za pośrednictwem strony internetowej Wnioskodawcy i dokonuje płatności na jego rachunek bankowy. Na podstawie złożonego przez klientów zamówienia Wnioskodawca nabywa towary od zagranicznych sprzedawców, którzy wysyłają towar bezpośrednio na adres klienta.
Wnioskodawca choć nie ma fizycznego kontaktu z towarem, który jest dostarczany bezpośrednio od sprzedawcy do klienta, co jednak istotne, jak wskazano we wniosku w ramach opisanej transakcji Wnioskodawca posiada ekonomiczne prawo do rozporządzania towarem jak właściciel. Zatem Wnioskodawca przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na klienta i tym samym transakcja realizowana przez Wnioskodawcę wpisuje się w definicję dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Przy czym art. 7 ust. 1 ustawy wskazuje na świadczenie stanowiące dostawę towarów wymienioną w w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy tj. odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju.
Odnośnie zaś miejsca opodatkowania realizowanej przez Pana dostawy towarów należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy: miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy: miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy: 2. w przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie. 2a. w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.
2b. w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego. 2c. w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
2d. przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz. W świetle art. 22 ust. 2e ustawy: w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez: 1. pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie; 2. ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.
W myśl art. 22 ust. 3 ustawy: w przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c, dostawę towarów, która: 1. poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów; 2. następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
Przy tym stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy: w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów. W myśl art. 22 ust. 4 ustawy w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium kraju.
Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy o VAT powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium kraju opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów - to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.
Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).
Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy: miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej. Jak wynika z opisu sprawy klienci (osoby fizyczne głównie z Polski, bądź sporadycznie z Niemiec, Holandii, Belgii, Irlandii, Austrii, Danii, Szwecji, Czech, Słowacji, Francji, Hiszpanii, Włoch i Rumunii) zamawiają towar od Wnioskodawcy. Jednak w chwili przyjęcia zamówienia Wnioskodawca nie posiada danego towaru i zamawia go u sprzedawców z państw trzecich. Dokonuje więc Pan zamówienia u sprzedawcy z kraju trzeciego i zleca też temu sprzedawcy wysłanie towaru na adres klienta.
Towar wysyłany jest bezpośrednio z kraju trzeciego (najczęściej Chin) do klienta końcowego znajdującego się w Unii Europejskiej. Zatem należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tę zaangażowane są trzy następujące podmioty: sprzedawca z kraju trzeciego, Wnioskodawca oraz klienci (konsumenci). Wnioskodawca dokonuje zamówienia u sprzedawcy z kraju trzeciego za pośrednictwem platformy (...), który realizuje wysyłkę towaru bezpośrednio na adres wskazany przez klienta.
W opisanym przypadku mamy więc do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji sprzedawcy z kraju trzeciego dokonującego sprzedaży na rzecz Wnioskodawcy (B2B), a Wnioskodawcą dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego klienta (relacja B2C). Dodatkowo jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca nie występuje w opisanym modelu jako importer towarów. Nie składa zgłoszeń celnych, nie dokonuje odprawy celnej, nie występuje jako przedstawiciel celny oraz nie rozlicza VAT z tytułu importu towarów.
W przypadku przesyłek kierowanych do klientów na terytorium Unii Europejskiej o wartości nieprzekraczającej 150 EUR, zgodnie z informacjami dotyczącymi sposobu realizacji takich przesyłek przez platformę, jako importer/odbiorca wskazywany jest klient końcowy, do którego kierowana jest przesyłka. A zatem w sytuacji, gdy w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sam Pan wskazał, jest ostateczny odbiorca nabywający od Pana towar to miejscem dostawy towarów dokonanej przez Pana na rzecz tego klienta zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy jest miejsce rozpoczęcia wysyłki tj. terytorium kraju trzeciego.
Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Pana na rzecz klientów nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski i w konsekwencji do tej transakcji zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące w miejscu opodatkowania przedmiotowej transakcji tj. w kraju trzecim (Chinach) Jednocześnie uznanie, że w opisanych we wniosku okolicznościach Wnioskodawca występuje jako podmiot dokonujący dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy wyklucza jednocześnie uznanie Wnioskodawcy za podmiot, o którym mowa w art. 7a ust. 1 ustawy, który ułatwia przez użycie interfejsu elektronicznego sprzedaż na odległość towarów importowanych.
Aby można było uznać Wnioskodawcę za podmiot w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy, który ułatwia przez użycie interfejsu elektronicznego sprzedaż towarów importowanych w przesyłkach o wartości nieprzekraczającej wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 150 euro, jedną ze stron transakcji musi być konsument (sprzedaż/dostawa w relacji B2C) nabywający towary od zagranicznego dostawcy bazowego. Tylko bowiem w takim przypadku można mówić o ewentualnym „ułatwianiu”, o którym mowa w art. 7a ust. 1 ustawy. Zatem istotne jest czy sprzedawca z kraju trzeciego dokonuje dostawy w relacji B2C, a więc dostawy towarów dla polskiego konsumenta.
Dokonując analizy informacji przedstawionych we wniosku należy stwierdzić, że towary od zagranicznego sprzedawcy nabywa Wnioskodawca czyli podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie handlu towarami. Dostawca bazowy tj. sprzedawca z kraju trzeciego od którego Wnioskodawca zakupuje towary to kontrahent z Chin, który dokonuje sprzedaży nie na rzecz klienta (konsumenta) tylko na rzecz Wnioskodawcy występującego jako podatnik prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą. Zamówienie u zagranicznego sprzedawcy towarów Wnioskodawca składa za pośrednictwem zagranicznych platform sprzedażowych takich jak (...).
Wnioskodawca podaje jedynie dane adresowe polskiego klienta (konsumenta) czyli wskazuje inny adres do wysyłki niż własny Wnioskodawcy. Nie jest to więc relacja dostawy między chińskim dostawcą bazowym i polskim konsumentem. Należy raz jeszcze podkreślić, że jak już ustaliłem Wnioskodawca dokonuje transakcji, która wpisuje się w dostawę towarów.
Wnioskodawca nabywa towary od zagranicznego sprzedawcy z Chin jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą i na własnej stronie internetowej oferuje towary, które mogą nabyć ostateczni klienci (konsumenci głównie z Polski, bądź sporadycznie z Niemiec, Holandii, Belgii, Irlandii, Austrii, Danii, Szwecji, Czech, Słowacji, Francji, Hiszpanii, Włoch i Rumunii). Dostawca bazowy z Chin nie dokonuje dostawy w takim przypadku na rzecz klienta, tylko na rzecz Wnioskodawcy.
To, że zamawiając towar u sprzedawcy Wnioskodawca wpisuje dane klienta, które są danymi dla zagranicznego sprzedawcy do wysyłki nabytych przez Wnioskodawcę towarów nie oznacza, że w takim łańcuchu dostaw Wnioskodawca nie jest nabywcą towarów i nie rozporządza towarem jak właściciel. Brak fizycznego kontaktu z towarami nabytymi przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na oferowaniu produktów i sprzedaży na rzecz konsumentów nie stanowi o tym, że w rozumieniu ustawy o VAT, Wnioskodawca nie jest nabywcą, a w dalszej kolejności dokonującym dostawy towarów na rzecz klientów.
Aby móc dokonać dostawy towarów w rozumieniu ustawy o VAT, nie jest wymagany fizyczny kontakt z towarami, bądź ich składowanie w należącym do podatnika magazynie. Ponadto oferując towary na stronie internetowej Wnioskodawca nie zawiera pisemnych umów z chińskimi Sprzedawcami, którzy po złożeniu przez Wnioskodawcę zamówienia wysyłają towar do Klientów. W takim przypadku, jak wskazano we wniosku, towar jest wysyłany przez zagranicznego sprzedawcę bezpośrednio na adres ostatecznego klienta. Towary, będące przedmiotem dalszej odsprzedaży, Wnioskodawca nabywa za pośrednictwem zagranicznych platform sprzedażowych takich jak (...).
Te wzajemne relacje, które występują pomiędzy podmiotami biorącymi udział w transakcji sprzedaży towarów nie pozwalają na uznanie, że w odniesieniu do Wnioskodawcy można mówić o zastosowaniu art. 7a ust. 1 ustawy, a Wnioskodawca nie jest podmiotem ułatwiającym dostawę w rozumieniu tego przepisu. W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 i 2 należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.