Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Wróć do art. 28e
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 5

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 21 października 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.554.2026.2.AP

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaPosiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz miejsce opodatkowania nabywanych usług.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz miejsca opodatkowania nabywanych usług. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 września 2026 r. (wpływ 15 września 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. GmbH (dalej „wnioskodawczyni”) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prawa austriackiego z siedzibą działalności gospodarczej w (...) w Austrii. Jej przedmiotem działalności jest gromadzenie nieruchomości jako właściciel i ich wynajmowanie. Wnioskodawczyni nabyła grunt w Polsce, na którym buduje budynek usługowy, który to budynek zamierza wynajmować (dalej: „obiekt”). Na tą też okoliczność w roku (…) wnioskodawczyni zarejestrowała się jako czynny podatnik podatku od towarów i usług celem rozliczenia w tym podatku zarówno nabyć związanych z tą inwestycją jak i późniejszych obrotów z niej czerpanych.

Obiekt ma być wynajmowany przez cały okres swojego istnienia, w tym sensie realizacja działalności w Polsce będzie trwała tak długo, jak długo będzie istniał przedmiot najmu - więc długoterminowo, nie incydentalnie w ujęciu ekonomicznym. Prezencja wnioskodawczyni w Polsce jest ograniczona do posiadania obiektu, w Polsce znajduje się jedynie obiekt jako przyszły przedmiot najmu. W Austrii znajduje się biuro i personel umożliwiający prowadzenie działalności wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni nie posiada na terytorium Polski zasobów technicznych/ rzeczowych wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Wnioskodawczyni nie zamierza także delegować do Polski pracowników do realizacji jakichkolwiek działań gospodarczych w Polsce. Wnioskodawczyni nie będzie posiadać w Polsce przedstawicieli, agentów sprzedaży ani innych osób uprawnionych do działania na jej rzecz na terytorium Polski. Wnioskodawczyni nie korzysta i nie zamierza korzystać na terytorium Polski z zasobów osobowych i/lub technicznych podmiotów trzecich a w konsekwencji także posiadać kontroli nad takowymi zasobami osobowymi i/lub technicznymi podmiotów trzecich. W Austrii są i będą podejmowane istotne decyzje dotyczące działalności wnioskodawczyni w Polsce.

Istotne decyzje dotyczące obiektu w tym wyboru usługodawców, dokonywania inwestycji i napraw oraz sposobu ich finansowania będą/są podejmowane także w Austrii. Decyzje dotyczące obiektu dotyczące m. in. określania warunków ekonomicznych i prawnych umów najmu, dokonywania inwestycji i napraw jak również sposobu ich finansowania, wyboru usługodawców mających świadczyć określone usługi związane z przedmiotem najmu będą podejmowane przez zarząd wnioskodawczyni w Austrii. Usługi/świadczenia dokonywane przez zewnętrznych usługodawców potrzebne do bieżącej obsługi obiektu to usługi takie jak bieżące naprawy.

Nie jest planowane powierzenie zarządu obiektem zarządcy ani wyznaczenie osoby trzeciej na administratora budynku, wnioskodawczyni zamierza sama zdalnie sprawować zarząd nieruchomością. Wnioskodawczyni planuje mieć jednego najemcę, który był już zapewniony w momencie nabycia działki w związku z tym pozyskiwanie najemców nie jest konieczne, jeżeli jednak do tej konieczności miałoby dojść, to najemcy będą poszukiwani przez zarząd w Austrii. Wnioskodawczyni nie utrzymuje żadnego personelu ani infrastruktury w Polsce, które służyłyby działalności operacyjnej.

Celem gospodarczym wnioskodawczyni jest przeniesienie wszystkich kosztów bieżącej eksploatacji przedmiotu najmu - w szczególności mediów, przeglądów okresowych, utrzymania czystości, odśnieżania itd. - na najemcę. Jako strona umów dostawców mediów do obiektu jest planowany najemca.

Stroną umów z ubezpieczycielem czy też podmiotami przeprowadzającymi remonty i modernizacje w przypadkach wymuszonych prawem własności nieruchomości będzie właściciel - czyli wnioskodawczyni, w pozostałym zakresie wnioskodawczyni w odniesieniu do obiektu zamierza zawierać jedynie umowy związane ze wzniesieniem przedmiotu najmu względnie z procesem budowlanym, które są konieczne do powstania obiektu (przy czym wnioskodawczyni także tutaj w żaden sposób nie kontroluje zasobów dostawców). Po przekazaniu przedmiotu do użytkowania wnioskodawczyni zamierza zawrzeć jedynie umowę najmu z najemcą.

Dalsze umowy są przewidywane jedynie incydentalnie w zależności od pojawienia się partykularnych potrzeb, np. usunięcia określonej usterki, której usunięcie należałoby do obowiązków wynajmującego. Budowa obiektu prowadzona jest wyłącznie za pomocą zewnętrznych usługodawców. Utrzymanie i konserwacja budynku w przyszłości będą również sprawowane za pomocą zewnętrznych usługodawców a relacja z najemcą (w szczególności obsługa klienta, fakturowanie) będzie obsługiwana przez siedzibę działalności gospodarczej wnioskodawczyni w Austrii. Wnioskodawczyni nie zamierza nabywać na terytorium Polski usług ani towarów w zakresie wykraczającym poza powyżej przedstawionym zakres związany z obiektem.

W uzupełnieniu udzielili Państwo odpowiedzi na pytania. 1) Czy Spółka zamierza zawrzeć umowy z podmiotami trzecimi związane z posiadanym na terytorium Polski obiektem? Odp. A. GmbH nie zamierza zawierać umów z podmiotami trzecimi związanych z obiektem posiadanym na terytorium Polski. 2) Czy Spółka będzie korzystać na terytorium Polski z zasobów osobowych i/lub technicznych tych podmiotów trzecich? Jeśli tak, to jakie to będą zasoby i do kogo należące? Odp. Wobec odpowiedzi na pytanie nr 1 pytanie nr 2 staje się bezprzedmiotowe.

3) Czy Spółka będzie posiadać kontrolę nad zasobami osobowymi i/lub technicznymi podmiotów trzecich (jeśli będzie korzystać z takich na terytorium Polski), dokonujących świadczenia na rzecz Spółki? Jeśli tak, to należy opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki sposób będzie realizowana. Odp. Wobec odpowiedzi na pytanie nr 1 pytanie nr 3 staje się bezprzedmiotowe. 4) Czy Spółka będzie nabywać na terytorium Polski jakieś usługi lub towary? Jeśli tak należy precyzyjnie wskazać jakie to będą towary oraz jakie będą to usługi i na czym będą polegały? Odp. A. GmbH nie zamierza nabywać na terytorium Polski usług ani towarów.

Pytanie

Czy posiadanie obiektu będzie stanowiło stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce i czy w związku z tym miejscem opodatkowania nabywanych usług będzie Polska?

Państwa stanowisko w sprawie

Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie jest zdefiniowane ani w ustawie o podatku od towarów i usług ani w Dyrektywie 2006/112/ WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Jest ono zdefiniowane w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, gdzie „na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.” Wnioskodawczyni w miejscu znajdowania się obiektu nie posiada ani nie będzie posiadać żadnego zaplecza personalnego ani technicznego, będzie posiadać jedynie sam obiekt.

W konsekwencji prezencja ta sprowadzająca się do samego obiektu – wynajmowanego budynku – nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W dalszej konsekwencji miejscem świadczenia usług związanych z posiadaniem obiektu, a nie będących usługami związanymi z nieruchomością, nie będzie Polska, a siedziba działalności gospodarczej wnioskodawczyni w Austrii.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy: Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy: Na potrzeby stosowania ww. rozdziału: 1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; 2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy: Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy: W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Natomiast według art. 28e ustawy: Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości. Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość.

Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące – determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości. Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.

UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011, usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością w następujących przypadkach: a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych usług; b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w szczególności: wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę. Zgodnie z art. 31a ust. 2 lit. k rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w szczególności: utrzymanie, remont i naprawę budynku lub jego części, łącznie z takimi pracami jak sprzątanie, układanie płytek, tapetowanie i układanie parkietu.

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. o rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w szczególności: zarządzanie nieruchomościami inne niż zarządzanie portfelem inwestycji w nieruchomości objęte ust. 3 lit. g), obejmujące obsługę nieruchomości komercyjnej, przemysłowej lub mieszkalnej przez właściciela nieruchomości lub na jego rzecz. Z opisu sprawy wynika, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w (...) w Austrii. Jej przedmiotem działalności jest gromadzenie nieruchomości jako właściciel i ich wynajmowanie.

Spółka nabyła grunt w Polsce, na którym buduje budynek usługowy, który to budynek zamierza wynajmować, w związku z czym Spółka w (…) r. zarejestrowała się jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce celem rozliczenia w tym podatku zarówno nabyć związanych z tą inwestycją jak i późniejszych obrotów z niej czerpanych. Obecność Spółki w Polsce jest ograniczona do posiadania obiektu, który będzie przedmiotem najmu. W Austrii znajduje się biuro i personel umożliwiający prowadzenie działalności Spółki.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i w związku z tym miejscem opodatkowania nabywanych usług będzie Polska. Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie. Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że: Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu.

Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011: Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011: Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje: a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE; b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE; c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE; d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011: Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011: Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o. Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.

Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny.

Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający. Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu.

Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”.

W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W analizowanej sprawie należy zwrócić szczególną uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19. Sprawa dotyczyła spółki Titanium z siedzibą na wyspie Jersey zajmującej się wynajmem nieruchomości w Austrii. Z uwagi na brak własnego personelu spółka korzystała z usług austriackiej spółki zarządzającej (zajmującej się pośrednictwem w relacjach z kontrahentami, fakturowaniem czynszu oraz prowadzeniem rozliczeń). Spółka Titanium zachowała jednak uprawnienia decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów najmu, określania ich warunków, a także wyboru dostawców, w tym spółki zarządzającej nieruchomością.

Na tle tak przedstawionego opisu stanu TSUE wskazał, że w przypadku, gdy podatnik dysponuje w innym kraju jedynie zapleczem technicznym (nieruchomością) i nie ma na miejscu żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie są spełnione kryteria posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, wynajmowana w innym państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie ma własnego personelu niezbędnego do świadczenia usług związanych z najmem.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.

Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie najmu nieruchomości (obiektu). Z treści wniosku wynika, że działalność Spółki w Polsce będzie ograniczona do posiadania budynku usługowego, który będzie przedmiotem najmu.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka nie posiada w Polsce personelu własnego, ani nie zamierza delegować do Polski pracowników do realizacji jakichkolwiek działań gospodarczych w Polsce.

Spółka nie będzie posiadać w Polsce przedstawicieli, agentów sprzedaży ani innych osób uprawnionych do działania na jej rzecz na terytorium Polski. Spółka nie posiada na terytorium Polski zasobów technicznych/rzeczowych wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, zaś zaplecze jakim dysponuje w Polsce ogranicza się wyłącznie do nieruchomości, będącej przedmiotem wynajmu.

Należy jednak wskazać, że jak wynika z cytowanego powyżej wyroku C-931/19 z 3 czerwca 2021 r., brak własnego personelu w kraju, w którym znajduje się wynajmowana nieruchomość, do świadczenia usług związanych z najmem, wyklucza uznanie posiadania przez wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jednakże dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego.

Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla Spółki jak jej własne, tj. Spółka musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z opisu sprawy wynika jednak, że Spółka nie korzysta i nie zamierza korzystać na terytorium Polski z zasobów osobowych i/lub technicznych podmiotów trzecich, a w konsekwencji także posiadać kontroli nad takowymi zasobami osobowymi i/lub technicznymi podmiotów trzecich. Budowa obiektu prowadzona jest wyłącznie za pomocą zewnętrznych usługodawców.

Nie jest planowane powierzenie zarządu obiektem zarządcy, ani wyznaczenie osoby trzeciej na administratora budynku, Spółka zamierza sama zdalnie sprawować zarząd nieruchomością. Utrzymanie i konserwacja budynku w przyszłości będą również sprawowane za pomocą zewnętrznych usługodawców, a relacja z najemcą (w szczególności obsługa klienta, fakturowanie) będzie obsługiwana przez siedzibę działalności gospodarczej Spółki w Austrii. W Austrii są i będą podejmowane istotne decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce, w tym decyzje dotyczące obiektu w tym wyboru usługodawców, dokonywania inwestycji i napraw oraz sposobu ich finansowania.

Decyzje dotyczące obiektu dotyczące m.in. określania warunków ekonomicznych i prawnych umów najmu, dokonywania inwestycji i napraw jak również sposobu ich finansowania, wyboru usługodawców, mających świadczyć określone usługi związane z przedmiotem najmu, będą podejmowane przez zarząd Spółki w Austrii. Celem gospodarczym spółki jest przeniesienie wszystkich kosztów bieżącej eksploatacji przedmiotu najmu - w szczególności mediów, przeglądów okresowych, utrzymania czystości, odśnieżania itd. - na najemcę, a jako strona umów dostawców mediów do obiektu jest planowany najemca.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie będzie posiadała na stałe w Polsce żadnych zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych. Spółka nie utrzymuje żadnego personelu ani infrastruktury w Polsce, które służyłyby działalności operacyjnej. Dodatkowo istotne decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce będą podejmowane w Austrii. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów niezbędnych do prowadzenia działalności w zakresie wynajmu nieruchomości nie można uznać, że jest spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności ww. zasobów.

Tym samym, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy, a także orzecznictwo TSUE szczególnie w kontekście wyroku C-931/19 z 3 czerwca 2021 r., należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Państwa wątpliwości dotyczą także miejsca opodatkowania nabywanych usług. We wniosku wskazali Państwo, że po przekazaniu budynku usługowego Spółka zamierza zawrzeć jedynie umowę najmu z najemcą. Dalsze umowy są przewidywane jedynie incydentalnie w zależności od pojawienia się partykularnych potrzeb, np. usunięcia określonej usterki.

W uzupełnieniu do wniosku wskazali Państwo również, że Spółka nie zamierza nabywać na terytorium Polski usług ani towarów.

Zatem, skoro Spółka A. GmbH posiada siedzibę działalności gospodarczej w Austrii i jednocześnie, jak ustalono w niniejszej interpretacji, nie będzie posiadła w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to nabywane przez Spółkę usługi, do których nie będą miały zastosowania przepisy szczególne zawarte w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, będą opodatkowane na terytorium kraju, w którym Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. w przypadku Spółki na terytorium Austrii i nie będą podlegać opodatkowaniu na terytorium Polski.

Jednakże, gdyby w związku z prowadzona działalnością gospodarczą na terytorium kraju, Spółka nabywała świadczenia w zakresie np. usług bieżących napraw budynku, wówczas usługi takie, w myśl art. 28e ustawy, byłyby opodatkowane w miejscu położenia nieruchomości, tj. w przedmiotowym przypadku w Polsce. W konsekwencji Państwa stanowisko, że miejscem świadczenia usług związanych z posiadaniem obiektu, a nie będących usługami związanymi z nieruchomością, nie będzie Polska, a siedziba działalności gospodarczej wnioskodawczyni w Austrii, uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.