Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 sierpnia 2026 r. (wpływ 19 sierpnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca. Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prawa norweskiego. Spółka podlega w Norwegii obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od całości swoich dochodów. W Polsce Spółka podlega obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiąga na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o PDOP.
W 2023 roku Spółka zawarła dwie umowy dotyczące prac związanych z budową morskich farm wiatrowych zlokalizowanych na Morzu (...) w obszarze polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej (dalej: Projekt I oraz Projekt II, łącznie jako: Projekty). Oba Projekty obejmują podobny zakres prac wykonywanych przez Spółkę. Spółka zobowiązała się do dostawy komponentów (kabli i dodatkowego wyposażenia) oraz ich zainstalowania na miejscu budowy morskich farm wiatrowych. Inwestorami w ramach Projektów są formalnie niezależne podmioty – spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prawa polskiego, które jednak stanowią spółki celowe powołane jako wspólne przedsięwzięcie tych samych wspólników.
Zakres prac Spółki w ramach Projektów obejmie kilka faz: 1. Faza projektowa – zakres obowiązków Wnioskodawcy obejmuje m.in. przygotowanie projektów i dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę (odpowiedzialnym za złożenie wniosku o pozwolenie na budowę był inwestor), przygotowanie projektów wykonawczych, rysunków i planów technicznych. 2. Faza przygotowawcza – zakres obowiązków Wnioskodawcy obejmuje m.in. pozyskanie komponentów i sprzętu zgodnych ze specyfikacją techniczną projektu, w tym kwalifikację dostawców oraz koordynację procesu produkcji, planowanie transportu, magazynowanie oraz zabezpieczenie materiałów, aby uniknąć ich uszkodzenia przed instalacją.
Prace w ramach fazy projektowej oraz przygotowawczej prowadzone są poza terytorium Polski, w tym poza obszarem polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej, stanowiącej miejsce montażu. 3. Faza wykonawcza- obejmuje rzeczywiste prace budowlane i instalacyjne na miejscu realizacji projektu. Zakres obowiązków Wnioskodawcy obejmuje m.in. prace przygotowawcze polegające na oczyszczaniu dna morskiego z zalegających kamieni i głazów, instalację kabli oraz montaż infrastruktury zarówno offshore (na morzu), jak i onshore (na lądzie). Wraz z rozpoczęciem fazy wykonawczej pracownicy i podwykonawcy Wnioskodawcy wykonują pierwsze prace na miejscu montażu tj. na miejscu budowy morskiej farmy wiatrowej.
Po rozpoczęciu wskazanych powyżej prac przygotowawczych materiały wykorzystywane w trakcie dalszych prac transportowane są na terytorium Polski. 4. Faza testów i odbiorów końcowych – obejmuje testy jakościowe i techniczne infrastruktury, w tym kabli i osprzętu. Zakres obowiązków Wnioskodawcy obejmuje m.in. sporządzenie pełnej dokumentacji zawierającej wyniki przeprowadzonych testów oraz wsparcie inwestora w uzyskaniu pozwoleń warunkujących działalność operacyjną instalacji. Po zakończeniu testów strony przystępują do odbiorów końcowych. Proces ten obejmuje przegląd infrastruktury, zatwierdzenie wykonanych prac oraz podpisanie protokołów odbioru.
Wraz z zakończeniem fazy testów i odbiorów końcowych pracownicy i podwykonawcy Wnioskodawcy opuszczają miejsce montażu, tj. plac budowy morskiej farmy wiatrowej. 5. Faza operacyjna – faza ta obejmuje integrację infrastruktury z systemem energetycznym. W tym okresie zakres obowiązków Wnioskodawcy ogranicza się wyłącznie do realizacji zobowiązań gwarancyjnych, a w szczególności do usuwania wszelkich wad zgłoszonych zgodnie z procesem gwarancyjnym określonym w umowie.
Po podpisaniu protokołu odbioru końcowego (zakończenie fazy testów i odbiorów końcowych) następuje demobilizacja jednostek instalacyjnych (statków) i personelu z akwenu, a ewentualne wizyty serwisowe w ramach gwarancji są wykonywane przez niewielkie zespoły techniczne i mają charakter wyłącznie naprawczy. Oczekiwany okres wykonywania prac w ramach fazy wykonawczej oraz fazy testów i odbiorów (punkt 3 i 4 powyżej) w ramach każdego z Projektów przekroczy 12 miesięcy. Faktyczne prace wykonywane na miejscu realizowane przez Spółkę w ramach Projektu I rozpoczęły się w październiku 2025 roku.
Rozpoczęcie prac wykonywanych na miejscu w ramach Projektu II miało miejsce w kwietniu 2026. Część materiałów wykorzystywanych w Projektach (np. kable), jest składowanych przed ich ostateczną instalacją na barce zacumowanej w porcie w (…). Ponadto Spółka korzysta z placu przeładunkowego w Polsce do przechowywania materiałów pomocniczych wykorzystywanych w Projektach. Materiały przeznaczone do instalacji w miejscu budowy morskich farm wiatrowych nie były przechowywane i składowane w Polsce przed przystąpieniem do opisanych powyżej prac przygotowawczych polegających na oczyszczaniu dna morskiego z zalegających kamieni i głazów na miejscu instalacji.
Niektórzy pracownicy Spółki zostaną oddelegowani, aby wykonywać prace na miejscu budowy morskich farm wiatrowych w obszarze polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej. Załoga będzie zmieniać się co dwa tygodnie w porcie w (…), a zaopatrzenie będzie pobierane w (…). Zgodnie z zawartymi umowami Spółka może również realizować prace w ramach Projektów za pośrednictwem podwykonawców. Uzupełniając powyższe informacje Wnioskodawca dodatkowo wskazuje na następujące okoliczności: 1. Spółka nie zatrudnia bezpośrednio żadnych przedstawicieli handlowych w Polsce. 2. Spółka ani żaden inny podmiot należący do grupy, do której należy Spółka, nie posiada biura w Polsce.
3. Spółka w okresie realizacji Projektów nie realizuje ani nie planuje realizować żadnych innych projektów w Polsce. Wnioskodawca wyjaśnia ponadto, że wniosek niniejszy dotyczy zarówno zaistniałego stanu faktycznego jak i zdarzenia przyszłego. Prace w ramach Projektu I zostały rozpoczęte w październiku 2025 roku, a w ramach Projektu II w kwietniu 2026 roku. W każdym natomiast przypadku 12 - miesięczny okres warunkujący powstanie zakładu podatkowego w Polsce w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o PDOP w zw. z art. 5 ust. 3 UPO jeszcze nie upłynął.
Pytania
1. Czy w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o PDOP w zw. z art. 5 ust. 3 UPO? 2. Czy w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym za moment rozpoczęcia prac, o których mowa w art. 5 ust. 3 UPO Wnioskodawca powinien uznać datę wykonania pierwszych czynności na miejscu montażu tj. na miejscu budowy morskiej farmy wiatrowej przez pracowników lub podwykonawców Wnioskodawcy w ramach fazy wykonawczej Projektu I?
3. Czy w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym za moment zakończenia prac, o których mowa w art. 5 ust. 3 UPO Wnioskodawca powinien uznać zakończenie fazy testów i odbiorów końcowych zwieńczonej podpisaniem protokołów odbioru Projektu II? 4. Czy w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o PDOP w zw. z art. 5 ust. 4 UPO?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy 1. W opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o PDOP w zw. z art. 5 ust. 3 UPO.
2. W opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym za moment rozpoczęcia prac, o których mowa w art. 5 ust. 3 UPO Wnioskodawca powinien uznać datę wykonania pierwszych czynności na miejscu montażu tj. na miejscu budowy morskiej farmy wiatrowej przez pracowników lub podwykonawców Wnioskodawcy w ramach fazy wykonawczej Projektu I. 3. W opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym za moment zakończenia prac, o których mowa w art. 5 ust. 3 UPO Wnioskodawca powinien uznać zakończenie fazy testów i odbiorów końcowych zwieńczonej podpisaniem protokołów odbioru Projektu II.
4. W opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym nie powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o PDOP w zw. z art. 5 ust. 4 UPO. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania do nr 1 Zgodnie z regulacją art. 3 ust. 2 ustawy o PDOP „podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.” W ustawie o PDOP przewidziany został katalog dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Polski przez podatników niemających w kraju siedziby lub zarządu.
Katalog ten obejmuje m.in. dochody (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Polski, w tym poprzez położony na terytorium Polski zagraniczny zakład (art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o PDOP). Dla celów podatkowych za terytorium Polski uważa się również znajdującą się poza morzem terytorialnym wyłączną strefę ekonomiczną, w której Polska na podstawie prawa wewnętrznego i zgodnie z prawem międzynarodowym wykonuje prawa odnoszące się do badania i eksploatacji dna morskiego i jego podglebia oraz ich zasobów naturalnych (art. 4 ustawy o PDOP). Zagraniczny zakład, zgodnie z definicją ustawową (art.
4 pkt 11 ustawy o PODP) oznacza natomiast: a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych, b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa, c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje, - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, stanowi inaczej.
Mając na uwadze powołane powyżej regulacje, decydujące znaczenie dla oceny czy działalność prowadzona w Polsce przez zagranicznego podatnika stanowi zagraniczny zakład mają postanowienia właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska. Wnioskodawca jest spółką utworzoną zgodnie z prawem norweskim, posiada siedzibę w Norwegii oraz podlega w Norwegii obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od całości swoich dochodów. W konsekwencji Wnioskodawca podlegać będzie w Polsce opodatkowaniu jedynie od dochodów uzyskiwanych na terytorium Polski, w tym w obszarze polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej.
Jednocześnie dla oceny czy działalność Wnioskodawcy wiąże się z powstaniem zakładu w Polsce decydujące znaczenie będą mieć postanowienia UPO. Zgodnie z ogólnymi zasadami przewidzianymi w UPO, zyski podmiotu norweskiego podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Norwegii, chyba że prowadzi on działalność w Polsce poprzez położony tu zakład. W takim przypadku zyski podmiotu mogą podlegać opodatkowaniu w Polsce, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu zakładowi (art. 7 ust. 1 UPO). Zakład został natomiast zdefiniowany w art. 5 UPO.
Zgodnie z regulacją art. 5 ust. 1 UPO „(…) określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa”. W art. 5 ust. 2 UPO wskazane zostały przykładowe placówki stanowiące zakład: siedziba zarządu, filia, biuro, fabryka, warsztat, kopania, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo każde inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych. Zgodnie z regulacją art. 5 ust. 3 UPO „Określenie "zakład" obejmuje także plac budowy, prace konstrukcyjne, prace montażowe lub instalacyjne tylko wówczas, gdy trwają one dłużej niż dwanaście miesięcy”.
W art. 5 ust. 5 UPO wskazane zostały natomiast zdarzenia, które nie będą wiązały się z powstaniem zakładu w drugim państwie.
Zgodnie z tą regulacją określenie „zakład” nie obejmuje: a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostawy dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa; b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostawy; c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo; d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania informacji dla przedsiębiorstwa; e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym; f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia którychkolwiek rodzajów działalności, o jakich mowa w punktach a) do e) niniejszego ustępu, pod warunkiem, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
Zgodnie z powołanymi powyżej regulacjami zakład zagraniczny podmiotu norweskiego może powstać w Polsce między innymi w związku z pracami konstrukcyjnymi, montażowymi lub instalacyjnymi, jeżeli spełnione zostaną następujące warunki: a) prace konstrukcyjne, montażowe lub instalacyjne prowadzone są na terytorium Polski, wliczając to obszar polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej; b) prace trwają dłużej niż 12 miesięcy, c) nie wystąpią okoliczności wskazane w art. 5 ust. 5 UPO. Analizę zakresu przedmiotowego omawianych przepisów należy poprzedzić odwołaniem do Komentarza do Konwencji Modelowej OECD.
Dokument ten, wraz z samą Konwencją, jest wynikiem wypracowanego porozumienia państw członkowskich OECD, co nakłada na nie obowiązek respektowania przyjętych ustaleń. Choć Konwencja Modelowa oraz Komentarz nie posiadają statusu aktów powszechnie obowiązujących, pełnią one funkcję kluczowego narzędzia interpretacyjnego, determinującego sposób rozumienia postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
W komentarzu do art. 5 ust. 3 Modelowej Konwencji OECD stwierdzono, że określenie „plac budowy, budowa lub prace instalacyjne i montażowe” obejmuje nie tylko budowę budynków, lecz również budowę dróg, mostów lub kanałów, renowację (obejmującą ważne prace budowlane, a nie tylko prace związane z utrzymaniem i dekoracją) takich budynków, dróg, mostów lub kanałów, układanie rurociągów i prowadzenie prac ziemnych. Również określenie „prace montażowe” nie ogranicza się do prac instalacyjnych związanych z placem budowy: obejmuje ono również instalowanie nowych urządzeń w wybudowanych już budynkach oraz poza nimi.
Prace instalacyjne rozumiane są natomiast jako składanie (montaż) wcześniej przygotowanych elementów w jedną całość. Powyższe rozumienie analizowanych pojęć przyjmowane jest również przez Dyrektora KIS (np. interpretacja indywidualna z 2 stycznia 2026 r., znak: 0111-KDIB1-2.4010.491.2025.2.AK; interpretacja indywidualna z 19 sierpnia 2024, znak: 0114-KDIP2-1.4010.321.2024.4.MW). W powołanych interpretacjach Dyrektor KIS wskazywał, że „zakres użytego w UPO pojęcia "budowa, montaż" rozciąga się na różnego rodzaju prace budowlane, montażowe, instalacyjne wykonywane w państwie źródła w określonym miejscu i przez określony czas.
Pojęcia te jako szczególna forma działalności uznawanej za "zakład" oznacza zatem działalność o charakterze usługowym, polegającą na wykonywaniu czynności budowlanych, montażowych, instalacyjnych, a zatem zyski z tych usług mogą być przypisane przedsiębiorstwu zagranicznemu jako uzyskane przez prowadzony w drugim państwie zakład przez okres przekraczający określony czas.” Odnosząc powyższe warunki do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego objętych niemniejszym wnioskiem Wnioskodawca wskazuje na następujące okoliczności: a) W zakres prac wykonywanych przez Spółkę w ramach Projektu I oraz Projektu II wchodzą również prace konstrukcyjne, prace montażowe lub instalacyjne w rozumieniu art. 5 ust. 3 UPO.
W ramach fazy wykonawczej Projektu oraz Projektu II zakres obowiązków Wnioskodawcy obejmuje m.in. oczyszczanie dna morskiego z zalegających kamieni i głazów, instalację kabli oraz montaż infrastruktury zarówno offshore (na morzu), jak i onshore (na lądzie). b) Prace w ramach fazy wykonawczej oraz fazy testów i odbiorów prowadzone będą na obszarze polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej. c) Zgodnie z przyjętym harmonogramem, oczekiwany okres wykonywania prac w ramach fazy wykonawczej oraz fazy testów i odbiorów w ramach każdego z Projektów przekroczy 12 miesięcy.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o PDOP w zw. z art. 5 ust. 3 UPO. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania do nr 2 Zgodnie z powołanym powyżej art. 5 ust. 3 UPO plac budowy, prace budowlane lub instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy, gdy trwają one dłużej niż 12miesięcy. Przekroczenie terminu określonego w UPO oznacza, że zakład istniał od dnia rozpoczęcia budowy.
Dlatego dla ustalenia zakresu zobowiązań podatkowych Spółki istotne znaczenie ma określenie momentu początkowego, od którego zaczyna biec 12-miesięczny termin, po przekroczeniu którego dochodzi do powstania zakładu w Polsce. W Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD wskazane zostało, że kryterium 12 miesięcy ma zastosowanie do każdego oddzielnego placu budowy lub projektu. Przy ustalaniu, jak długo istnieje dany plac budowy lub projekt, nie należy brać pod uwagę okresu spędzonego poprzednio przez przedsiębiorcę na innych placach budów lub projektach, które nie mają z obecnym żadnego związku.
Plac budowy należy traktować jako odrębną jednostkę, nawet jeżeli podstawą prac jest kilka kontraktów, pod warunkiem jednak, że stanowi on całość w sensie handlowym i geograficznym. Przy spełnieniu tego warunku plac budowy stanowi odrębną jednostkę nawet wtedy, gdy zamówienia zostały złożone przez kilka osób (na przykład budowa szeregu domów). W dalszej części Komentarza wskazane zostało, że plac budowy (montażu) istnieje od dnia, w którym przedsiębiorca faktycznie rozpoczyna działalność w państwie, w którym ma być wzniesiony obiekt.
O momencie rozpoczęcia biegu terminu nie decydują zatem czynności o charakterze cywilnoprawnym (jak samo podpisanie kontraktu), lecz faktyczna obecność przedsiębiorcy, jego pracowników lub podwykonawców na miejscu inwestycji. W treści Komentarza potwierdzone zostało również, że pojęcie "montażu i instalacji" obejmuje również prace przygotowawcze wykonane w państwie, w którym ma być wzniesiona budowla (na przykład założenie biura studiów budowlanych). Jednocześnie, zgodnie z regulacją powołanego powyżej art. 5 ust. 5 UPO za zakład nie uważa się m.in. utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa.
Z powołanych powyżej argumentów wynika, że plac budowy (montażu) istnieje od dnia, w którym przedsiębiorca faktycznie rozpoczyna działalność w państwie, w którym ma być wzniesiony obiekt. Momentem tym jest pojawienie się pierwszych pracowników na miejscu prac. Czynnikiem przesądzającym o rozpoczęciu biegu terminu nie są natomiast czynności prawne (podpisanie kontraktu) ani działania podejmowane w państwie rezydencji (prace koncepcyjne, planistyczne, projektowe, logistyczne), lecz fizyczna obecność personelu realizującego prace w państwie źródła.
Zatem wszelkie czynności podjęte przez przedsiębiorcę przed fizyczną mobilizacją pracowników w Polsce nie powinny być przypisane do prowadzenia prac instalacyjno-montażowych w rozumieniu art. 5 ust. 3 UPO. Powyższe wnioski należy oceniać w powiązaniu z ogólną zasadą, zgodnie z którą zakładu nie stanowi utrzymywanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa z jednego państwa na terytorium drugiego. Dlatego sama obecność mienia (materiałów) przeznaczonych do późniejszego wykorzystania, bez obecności personelu wykonawczego, jest niewystarczająca do uznania, że rozpoczęto prowadzenie zakładu w rozumieniu art. 5 ust. 3 UPO.
W sytuacji natomiast gdy przedsiębiorca prowadzi w Polsce kilka projektów decydujące znaczenie powinny mieć ewentualne powiązania o charakterze gospodarczym oraz geograficznym pomiędzy projektami. Przy ocenie występowania takich powiązań uwzględniane są następujące okoliczności: liczba zleceniodawców, oddalenie przedsięwzięć, gospodarcze i organizacyjne powiązanie pomiędzy pracami montażowymi/instalacyjnymi. W przypadku wystąpienia takich powiązań kilka formalnie odrębnych projektów może zostać dla celów podatkowych uznane za jeden zakład przedsiębiorcy w Polsce, w takiej sytuacji termin 12-miesięcy wskazany w art. 5 ust. 3 UPO liczyć należy łącznie dla wszystkich projektów.
Odnosząc powyższe argumenty do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego objętych niniejszym wnioskiem Wnioskodawca wskazuje na następujące okoliczności: a) Realizowane przez Wnioskodawcę Projekt I oraz Projekt II stanowią spójną całość w sensie gospodarczym i geograficznym (m.in. ten sam inwestor, zbliżona lokalizacja w ramach polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej, tożsamy charakter prac instalacyjnych, to samo zaplecze administracyjne).
W konsekwencji, oba Projekty powinny być traktowane jako jeden plac budowy (montażu) w rozumieniu art. 5 ust. 3 UPO, a termin 12 miesięcy powinien być liczony łącznie dla całości prac objętych oboma Projektami. b) Prace wykonywane w ramach Fazy projektowej i przygotowawczej Projektu I oraz Projektu II prowadzone są poza terytorium Polski. c) Wraz z rozpoczęciem Fazy wykonawczej Projektu I pracownicy i podwykonawcy Wnioskodawcy rozpoczęli wykonywanie pierwszych prac przygotowawczych polegających na oczyszczaniu dna morskiego na miejscu montażu w obszarze polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej. d) Składowanie materiałów służących realizacji Projektów na barce zacumowanej w porcie w (…) oraz na placu przeładunkowym w Polsce jest elementem łańcucha dostaw (logistyki), poprzedzającym prace montażowe.
Materiały wykorzystywane w trakcie prac przy realizacji Projektów transportowane są na terytorium Polski po rozpoczęciu prac przygotowawczych przez pracowników i podwykonawców Wnioskodawczyni na terytorium Polski w ramach Fazy wykonawczej. Podsumowując Wnioskodawca wskazuje, że dla potrzeb liczenia początku biegu 12-miesięcznego terminu określonego w art. 5 ust. 3 UPO, nie należy uwzględniać działań o charakterze planistycznym oraz przygotowawczym wykonywanych poza Polską.
Termin ten winien być liczony od dnia, w którym pierwsi pracownicy lub podwykonawcy Spółki rozpoczęli faktyczne prace przygotowawcze w Polsce, bezpośrednio związane z realizacją budowy morskiej farmy wiatrowej tj. prace polegające na oczyszczaniu dna morskiego w miejscu budowy morskich farm wiatrowych w ramach Projektu I, co zainicjowało bieg terminu dla całego przedsięwzięcia obejmującego oba Projekty.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym za moment rozpoczęcia prac, o których mowa w art. 5 ust. 3 UPO Wnioskodawca powinien uznać datę wykonania pierwszych czynności na miejscu montażu tj. na miejscu budowy morskiej farmy wiatrowej przez pracowników lub podwykonawców Wnioskodawcy w ramach Fazy wykonawczej Projektu I. Stanowisko powyższe znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w ostatnich latach.
Jako przykład Wnioskodawca wskazuje następujące rozstrzygnięcia: 1) W interpretacji indywidulanej z dnia 2 stycznia 2026 r., znak: 0111-KDIB1-2.4010.491.2025.2.AK Dyrektor KIS potwierdził, że „(…) 12-miesięczny termin wynikający z art. 5 ust. 3 UPO należy liczyć począwszy od daty faktycznego rozpoczęcia działań realizowanych przez Spółkę na miejscu w Polsce, które planowane jest - zgodnie z aktualnym harmonogramem - na (...) 2026 r. Natomiast działania Spółki podejmowane wcześniej tj. niektóre czynności koncepcyjne oraz planistyczne dot. Umowy realizowane wyłącznie poza Polską, tj. austriackiej siedzibie Spółki nie będą wliczane go tego terminu.” W innym miejscu uzasadnienia tej interpretacji organ wskazał, że „plac budowy należy traktować jako odrębną jednostkę, nawet jeżeli podstawą jest kilka kontraktów, pod warunkiem jednak, że stanowi on całość w sensie ekonomicznym (handlowym) i geograficznym (integralny zarówno ekonomicznie, jak i geograficznie).” Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania do nr 3 Dla ustalenia zakresu zobowiązań podatkowych Spółki istotne znaczenie ma określenie nie tylko momentu początkowego, od którego zaczyna biec 12-miesięczny termin (pytanie nr 2 w niniejszym Wniosku) ale również terminu końcowego, który zamyka bieg terminu, po przekroczeniu którego dochodzi do powstania zakładu w Polsce.
Zgodnie z wytycznymi zawartymi w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD, plac budowy istnieje do czasu całkowitego ukończenia prac lub ich definitywnego porzucenia. Jednocześnie, zgodnie z komentarzem, prace, które są podejmowane na terenie budowy po zakończeniu prac budowlanych, montażowych lub instalacyjnych, na podstawie gwarancji, która zobowiązuje przedsiębiorstwo do dokonania napraw, zwykle nie są wliczane do pierwotnego okresu budowy.
Jednak w zależności od okoliczności może zaistnieć potrzeba uwzględnienia wszelkich późniejszych prac (w tym prac wykonywanych w ramach gwarancji) wykonywanych na terenie budowy w dłuższym okresie czasu w celu ustalenia czy prace te są prowadzone w ramach odrębnego stałego zakładu. Jako przykład wskazana została sytuacja, w której, po dostarczeniu zaawansowanego technologicznie projektu budowlanego pracownicy wykonawcy lub podwykonawcy pozostają przez cztery tygodnie na placu budowy, aby przeszkolić pracowników właściciela. Takie prace szkoleniowe nie są uznawane za prace wykonywane w celu ukończenia projektu budowlanego.
Mając na uwadze powyższe wytyczne za moment ukończenia prac, który kończy bieg terminu branego pod uwagę przy ocenie czy doszło do powstania zakładu traktowany powinien być moment, w którym obiekt zostaje przekazany do dyspozycji zamawiającego. W praktyce moment ten wyznacza najczęściej podpisanie protokołu ostatecznego odbioru robót budowlanych, montażowych lub instalacyjnych. Prace realizowane po podpisaniu protokołu odbioru końcowego w ramach udzielonej gwarancji mają natomiast charakter wtórny i incydentalny. Nie stanowią one kontynuacji procesu budowlanego, lecz są formą zabezpieczenia jakości wykonanej wcześniej usługi.
Okres gwarancyjny wiąże się zazwyczaj z wycofaniem głównego personelu i sprzętu instalacyjnego z miejsca budowy. Ewentualna obecność pracowników w celu dokonania naprawy ma charakter punktowy i czasowy, co nie może być utożsamiane z prowadzeniem placu budowy. Odnosząc powyższe argumenty do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego objętych niemniejszym wnioskiem Wnioskodawca wskazuje na następujące okoliczności: a) Zakończenie prac realizowanych przez Spółkę następuje z chwilą podpisania końcowych protokołów odbioru poszczególnych Projektów, co stanowi moment definitywnego ukończenia Fazy testów i odbiorów końcowych.
Po podpisywaniu protokołów następuje demobilizacja jednostek instalacyjnych (statków) i personelu z akwenu – obszaru danego Projektu. b) Ewentualne prace realizowane w okresie gwarancyjnym (już po podpisaniu protokołów odbioru końcowego) nie mają charakteru kontynuacji prac instalacyjnych. Są to czynności incydentalne, naprawcze, wynikające z odpowiedzialności za jakość wykonanej wcześniej usługi. Podsumowując, Wnioskodawca wskazuje, że dla potrzeb liczenia 12-miesięcznego terminu określonego w art. 5 ust. 3 UPO, za moment końcowy istnienia placu budowy (zakładu) należy uznać datę zakończenia Fazy testów i odbiorów, potwierdzoną podpisaniem ostatecznych protokołów odbioru.
Mając na uwadze ścisły związek Projektu I i Projektu II, termin ten winien być liczony w sposób ciągły od dnia rozpoczęcia pierwszych prac przygotowawczych w Polsce w ramach Projektu I (oczyszczanie dna), aż do dnia podpisania protokołów końcowych Projektu II, z pominięciem późniejszego okresu gwarancyjnego. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym za moment zakończenia prac, o których mowa w art. 5 ust. 3 UPO Wnioskodawca powinien uznać zakończenie fazy testów i odbiorów końcowych zwieńczonej podpisaniem protokołów odbioru Projektu II.
Stanowisko powyższe znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidulanych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w ostatnich latach. Jako przykład Wnioskodawca wskazuje następujące rozstrzygnięcia: 1) W interpretacji indywidulanej z dnia 19 sierpnia 2024 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.321.2024.4.MW Dyrektor KIS potwierdził, że „zakończenie biegu dwunastomiesięcznego okresu prowadzenia budowy, prac montażowych lub instalacyjnych następuje wraz z całkowitym ukończeniem prac budowlanych, montażowych lub instalacyjnych. Ukończenie przedmiotowych prac następuje wraz z formalnym przyjęciem prac przez zamawiającego.
Jako moment zakończenia można więc przyjąć zasadniczo dzień podpisania protokołu ostatecznego odbioru robót budowlanych, montażowych lub instalacyjnych.” 2) W interpretacji indywidulanej z dnia 29 marca 2023 r., znak: 0111-KDIB1-2.4010.24.2023.2.ANK Dyrektor KIS potwierdził, że „zakończenie biegu dwunastomiesięcznego okresu prowadzenia budowy i prac montażowych następuje wraz z całkowitym ukończeniem prac montażowych. Ukończenie przedmiotowych prac następuje wraz z formalnym przyjęciem prac przez zamawiającego. Jako moment zakończenia prac należy wiec przyjąć dzień podpisania protokołu ostatecznego odbioru prac montażowych, jeśli jest to ostatni element związany z zakończeniem realizacji).
Jeśli natomiast po faktycznym zakończeniu prac montażowych (zakończonych protokołem powykonawczym) konieczne jest jeszcze dokonanie formalnego odbioru końcowego projektu - momentem zakończenia prac montażowych będzie dzień odbioru końcowego projektu.” Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania do nr 4 Polsko-norweska umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania przewiduje szczególny rodzaj zakładu związany ze świadczeniem usług przez osoby fizyczne będące pracownikami lub zleceniobiorcami podmiotu z drugiego państwa – tzw. zakład usługowy.
Zgodnie z regulacją art. 5 ust. 4 UPO „bez względu na postanowienia ustępów 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje usługi w drugim Umawiającym się Państwie: a) za pośrednictwem osoby fizycznej obecnej w tym drugim Państwie przez okres lub okresy przekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie, lub b) przez okres lub okresy przekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie i usługi te są wykonywane w ramach tego samego projektu lub związanych ze sobą projektów przez jedną lub więcej osób fizycznych wykonujących te usługi w tym drugim Państwie lub obecnych w tym Państwie w celu wykonywania tych usług, i więcej niż 50 procent dochodów brutto, które można przypisać do wykonywanej działalności gospodarczej prowadzonej przez to przedsiębiorstwo w ciągu tego okresu lub okresów, jest uzyskiwane z tytułu wykonywania usług w tym drugim Państwie przez te osoby fizyczne, wówczas działalność prowadzona w tym drugim Państwie polegająca na wykonywaniu tych usług będzie uważana za działalność prowadzoną poprzez zakład posiadany przez to przedsiębiorstwo w tym drugim Państwie, chyba że usługi te są ograniczone do usług, o których mowa w ustępie 5 niniejszego artykułu, które jeżeli są wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie powodują powstania zakładu w związku z tą stałą placówką zgodnie z postanowieniami tego ustępu.” Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w komentarzu do Konwencji Modelowej OECD ocena możliwości powstania zakładu usługowego powinna mieć charakter wtórny w stosunku do pozostałych jego typów.
Oznacza to, że w toku interpretacji postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w pierwszej kolejności należy dokonać analizy możliwości zastosowania przepisów o stałej placówce, zakładzie budowlanym bądź ewentualnie o zależnym przedstawicielu. Dopiero jeżeli warunki do ukonstytuowania się tych typów zakładu nie zostaną spełnione, można sięgnąć do pojęcia zakładu usługowego.
W relacji do zakładu konstrukcyjno – montażowego uregulowanego w art. 5 ust. 3 UPO w treści Komentarza przywołany został przykład, który odnosi się do sytuacji, gdy działalność zagranicznego przedsiębiorstwa jest realizowana w jednym lub w kilku miejscach na terenie drugiego państwa, ale w żadnym z nich z powodu zbyt krótkiego okresu nie mogłoby dojść do powstania zakładu budowlanego w rozumieniu art. 5 ust. 3 Konwencji Modelowej. W takim przypadku Komentarz nakazuje dokonać analizy pod kątem możliwości zastosowania do niego postanowień zakładu usługowego, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki powstania zakładu budowlanego. Stanowisko powyższe akceptowane jest również w doktrynie (T.
Woźniak, Zakład usługowy w międzynarodowym prawie podatkowym, Business Law Journal, nr 1/2022).
Z powołanych powyżej regulacji i argumentów wynika, że dla powstania zakładu usługowego konieczne jest spełnienie dwóch podstawowych warunków: a) działalność przedsiębiorstwa nie spełnia warunków dla powstania innych typów zakładu podatkowego przewidzianych w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, b) świadczenie usług przez przedsiębiorstwo z jednego państwa na terytorium drugiego państwa przez personel obecny w tym państwie przez okres przekraczający 183 dni, c) ponad 50% całkowitych przychodów przedsiębiorstwo z aktywnej działalności gospodarczej w tym okresie pochodziło ze świadczenia usług na terytorium drugiego państwa. Powyższe warunki spełnione muszą zostać łącznie.
Odnosząc powyższe argumenty do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego objętych niemniejszym wnioskiem Wnioskodawca wskazuje, że działalność Spółki, zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu do pytania nr 1, spełniać będzie warunki do powstania zakładu podatkowego wskazanego w art. 5 ust. 3 UPO. W konsekwencji w ocenie Wnioskodawcy nie zostaną spełnione warunki dla powstania zakładu wskazanego w art. 5 ust. 4 UPO, pomimo spełniania pozostałych warunków wskazanych w art. 5 ust. 4 UPO.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym nie powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o PDOP w zw. z art. 5 ust. 4 UPO. Stanowisko powyższe zostało potwierdzone m.in. w interpretacji indywidulanej z dnia 29 lipca 2021 r. wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak: 0114-KDIP2-1.4010.20.2021.2.JF. W stanie faktycznym objętym powyższą interpretacją Dyrektor KIS oceniał powstanie zakładu podatkowego polskiej Spółki w Norwegii pod kątem warunków przewidzianych dla zakładu montażowo- usługowego oraz usługowego.
Organ potwierdził, że dojdzie do powstania jedynie zakładu montażowo- usługowego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Ad 1 Państwa stanowisko zgodnie z którym powstanie w Polsce zakład podatkowy Spółki w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: ustawy o CIT) w zw. z art. 5 ust. 3 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 9 września 2009 r. (dalej: UPO), zmienionej Protokołem sporządzonym w Oslo dnia 5 lipca 2012 r. (dalej: Protokół zmieniający), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Norwegię dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: Konwencja MLI) – jest prawidłowe.
Odstępuję od uzasadnienie prawnego tej oceny. Ad 2 Państwa stanowisko zgodnie z którym za moment rozpoczęcia prac, o których mowa w art. 5 ust. 3 UPO Wnioskodawca powinien uznać datę wykonania pierwszych czynności na miejscu montażu tj. na miejscu budowy morskiej farmy wiatrowej przez pracowników lub podwykonawców Wnioskodawcy w ramach fazy wykonawczej Projektu I – jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienie prawnego tej oceny. Ad 3 Państwa stanowisko zgodnie z którym za moment zakończenia prac, o których mowa w art. 5 ust. 3 UPO Wnioskodawca powinien uznać zakończenie fazy testów i odbiorów końcowych zwieńczonej podpisaniem protokołów odbioru Projektu II – jest prawidłowe.
Odstępuję od uzasadnienie prawnego tej oceny. Ad 4 Państwa stanowisko do pytania nr 4 jest prawidłowe jednak z innych względów niż Państwo wskazują. Uzasadnienie interpretacji do pytania nr 4 Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 4 dotyczą kwestii ustalenia, czy w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym powstanie w Polsce zakład podatkowy Spółki w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o PDOP w zw. z art. 5 ust. 4 UPO?
Ustosunkowując się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że w odniesieniu do wcześniejszego pytania nr 1 organ uznał stanowisko Spółki za prawidłowe, zgodnie z którym w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym działalność Spółki prowadzona na terytorium Polski spełnia przesłanki określone w art. 5 ust. 3 UPO. W ramach realizacji Projektu I oraz Projektu II Spółka wykonuje bowiem prace konstrukcyjne, montażowe i instalacyjne, a przewidywany okres wykonywania tych prac w ramach każdego z Projektów przekroczy 12 miesięcy. W rezultacie realizowane przez Spółkę prace prowadzą do powstania w Polsce zakładu w rozumieniu art. 5 ust. 3 UPO.
W konsekwencji, dla rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem pytania nr 4 nie jest konieczne ponowne badanie, czy działalność Spółki spełnia również przesłanki określone w art. 5 ust. 4 UPO.
Zgodnie z art. 5 ust. 4 UPO: Bez względu na postanowienia ustępów 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje usługi w drugim Umawiającym się Państwie: a) za pośrednictwem osoby fizycznej obecnej w tym drugim Państwie przez okres lub okresy przekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie, lub b) przez okres lub okresy przekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie i usługi te są wykonywane w ramach tego samego projektu lub związanych ze sobą projektów przez jedną lub więcej osób fizycznych wykonujących te usługi w tym drugim Państwie lub obecnych w tym Państwie w celu wykonywania tych usług, i więcej niż 50 procent dochodów brutto, które można przypisać do wykonywanej działalności gospodarczej prowadzonej przez to przedsiębiorstwo w ciągu tego okresu lub okresów, jest uzyskiwane z tytułu wykonywania usług w tym drugim Państwie przez te osoby fizyczne, wówczas działalność prowadzona w tym drugim Państwie polegająca na wykonywaniu tych usług będzie uważana za działalność prowadzoną poprzez zakład posiadany przez to przedsiębiorstwo w tym drugim Państwie, chyba że usługi te są ograniczone do usług, o których mowa w ustępie 5 niniejszego artykułu, które jeżeli są wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie powodują powstania zakładu w związku z tą stałą placówką zgodnie z postanowieniami tego ustępu.
Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika, że art. 5 ust. 4 UPO ustanawia dodatkową, alternatywną podstawę powstania zakładu. Przepis ten może prowadzić do uznania, że przedsiębiorstwo posiada zakład w państwie, w którym świadczy usługi, nawet w sytuacji, gdy zakład nie powstałby na podstawie art. 5 ust. 1–3 UPO. Powyższe wynika w szczególności z użytego w art. 5 ust. 4 UPO sformułowania „bez względu na postanowienia ustępów 1, 2 i 3 niniejszego artykułu”.
Sformułowanie to wskazuje, że zastosowanie art. 5 ust. 4 UPO nie jest uzależnione od wcześniejszego stwierdzenia istnienia zakładu na podstawie art. 5 ust. 1–3. Innymi słowy, spełnienie przesłanek określonych w art. 5 ust. 4 UPO może prowadzić do powstania zakładu niezależnie od tego, czy działalność przedsiębiorstwa spełnia przesłanki przewidziane w art. 5 ust. 1, 2 lub 3 UPO. Nie oznacza to jednak, że art. 5 ust. 4 UPO stanowi dodatkowy, kumulatywny warunek istnienia zakładu w sytuacji, w której zakład został już stwierdzony na podstawie art. 5 ust. 3 UPO.
Jeżeli bowiem działalność przedsiębiorstwa spełnia przesłanki jednej z wcześniejszych podstaw powstania zakładu, w szczególności art. 5 ust. 3 UPO, dla stwierdzenia istnienia zakładu nie jest konieczne dodatkowe wykazanie spełnienia przesłanek art. 5 ust. 4 UPO. Taka wykładnia znajduje potwierdzenie w Komentarzu OECD z 2017 r. do art. 5 Modelowej Konwencji OECD. W pkt 146 Komentarza wskazano, że przepis ten skutkuje uznaniem istnienia zakładu w sytuacjach, w których – w świetle definicji zawartej w ust. 1 oraz przykładów podanych w ust. 2 – zakład taki by nie istniał. Ma on zatem zastosowanie niezależnie od postanowień wspomnianych ustępów.
Podobnie jak w przypadku ust. 5 niniejszego artykułu, przepis ten stanowi dodatkową podstawę do uznania, że przedsiębiorstwo posiada zakład w danym państwie; może on znaleźć zastosowanie na przykład w sytuacji, gdy konsultant świadczy usługi w danym kraju przez dłuższy czas, lecz w różnych lokalizacjach, które nie spełniają warunków określonych w ust. 1, pozwalających na uznanie ich za jeden lub więcej zakładów. Jeżeli wykazano, że przedsiębiorstwo posiada zakład w rozumieniu ust. 1 i 2 (z zastrzeżeniem postanowień ust. 4), nie ma konieczności stosowania omawianego przepisu w celu stwierdzenia istnienia zakładu.
Ponieważ przepis ten jedynie kreuje zakład w sytuacjach, w których w przeciwnym razie by on nie istniał, nie stanowi on alternatywnej definicji pojęcia zakładu i – co oczywiste – nie może ograniczać zakresu definicji zawartej w ust. 1 ani przykładów podanych w ust. 2 (tłumaczenie organu).
Jednocześnie, zgodnie z pkt 147 Komentarza OECD przepis ten ma zastosowanie niezależnie od postanowień ustępu 3. Zatem przedsiębiorstwo może zostać uznane za posiadające zakład, ponieważ świadczy usługi w danym państwie przez okresy czasu przewidziane w proponowanym ustępie, nawet jeśli poszczególne miejsca, w których usługi te są wykonywane, nie stanowią zakładu w rozumieniu ustępu 3. Poniższy przykład ilustruje taką sytuację.
Osoba prowadząca działalność na własny rachunek, mająca miejsce zamieszkania w jednym Umawiającym się Państwie, świadczy usługi i przebywa w drugim Umawiającym się Państwie przez okres przekraczający 183 dni w ciągu dwunastu miesięcy, przy czym usługi te są wykonywane przez równe okresy czasu: w miejscu niebędącym placem budowy (i niezwiązanym z projektem budowlanym lub instalacyjnym) oraz na dwóch niepowiązanych ze sobą placach budowy, z których każdy funkcjonuje przez okres krótszy niż przewidziany w ustępie 3. O ile na mocy ustępu 3 oba place budowy nie zostałyby uznane za zakład, o tyle proponowany ustęp – mający zastosowanie niezależnie od ustępu 3 – prowadziłby do uznania, że przedsiębiorstwo prowadzone przez tę osobę posiada zakład (skoro osoba ta prowadzi działalność na własny rachunek, należy przyjąć, że w odniesieniu do jej przedsiębiorstwa spełniony zostanie warunek dotyczący 50 procent przychodów brutto) (tłumaczenie organu).
Przedstawiona wykładnia prowadzi do wniosku, że art. 5 ust. 3 oraz art. 5 ust. 4 UPO stanowią odrębne podstawy powstania zakładu, przy czym art. 5 ust. 4 pełni funkcję dodatkowej podstawy jego powstania. Przepis ten znajduje zastosowanie w szczególności w sytuacji, gdy działalność przedsiębiorstwa nie prowadzi do powstania zakładu na podstawie wcześniejszych ustępów art. 5, ale spełnione są szczególne przesłanki dotyczące świadczenia usług. W konsekwencji art. 5 ust. 4 UPO nie stanowi przesłanki, która musi zostać spełniona łącznie z przesłankami art. 5 ust. 3 UPO.
Jeżeli zakład powstał już na podstawie art. 5 ust. 3 UPO, nie zachodzi konieczność dodatkowego badania przesłanek art. 5 ust. 4 UPO dla potrzeb ustalenia samego faktu istnienia zakładu. Innymi słowy, zastosowanie art. 5 ust. 4 UPO byłoby uzasadnione w sytuacji, w której należałoby zbadać, czy pomimo braku zakładu na podstawie art. 5 ust. 1–3 działalność usługowa Spółki prowadzi do powstania zakładu na podstawie szczególnej regulacji dotyczącej świadczenia usług. W analizowanej sprawie taka konieczność nie zachodzi. Jak wskazano w odniesieniu do pytania nr 1, działalność Spółki w ramach Projektu I oraz Projektu II spełnia przesłanki określone w art. 5 ust. 3 UPO.
Spółka wykonuje bowiem w Polsce prace konstrukcyjne, montażowe i instalacyjne, a okres wykonywania tych prac w ramach każdego z Projektów przekroczy 12 miesięcy. Tym samym działalność Spółki prowadzi do powstania w Polsce zakładu na podstawie art. 5 ust. 3 UPO. W konsekwencji, w sytuacji gdy w odniesieniu do Spółki zostało już przesądzone powstanie zakładu w Polsce na podstawie art. 5 ust. 3 UPO, nie zachodzi konieczność dodatkowego badania spełnienia przesłanek określonych w art. 5 ust. 4 UPO dla potrzeb stwierdzenia istnienia tego zakładu. Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 należało uznać za prawidłowe ale z innych powodów niż Państwo wskazują.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytań 1-3 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.