Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
16 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 3 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 28 września 2026 r. (data wpływu 30 września 2026 r.) oraz z pismem z 28 września 2026 r. (data wpływu 2 października 2026 r.)– w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca: Zainteresowany będący stroną postępowania : 1. Zainteresowany będący stroną postępowania: A.A. 2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B.B. 3. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: C.C. 4. Zainteresowany niebędący stroną postępowania: D.D.
Opis zdarzenia przyszłego
W 1989 roku A.A. (dalej: „Wnioskodawca”) oraz D.D. (dalej: „Zainteresowany 1”) nabyli nieruchomość gruntową składającą się z trzech działek (każda z nich jest działką budowlaną), położoną w (…) przy ul. (…), dla której Sąd Rejonowy (…) w (…) prowadzi księgę wieczystą o nr (…) (dalej: „Nieruchomość”). Zakupu Nieruchomości dokonali na zasadzie współwłasności ułamkowej w częściach po 1/2. Transakcji tej dokonali (w obu przypadkach) do majątku wspólnego (małżeńskiego). Współwłaścicielami nieruchomości są zatem również B.B. oraz C.C. (zwane łącznie „Zainteresowane”). Wkrótce po nabyciu Nieruchomości jej współwłaściciele rozpoczęli na dwóch z trzech działek budowę budynku.
Budowy dokonano w systemie gospodarczym, a po jej zakończeniu na podstawie oświadczenia Wnioskodawcy oraz Zainteresowanego 1 część budynku postawionego na Nieruchomości zostało przekazane do użytkowania zawiązanej przez Wnioskodawcę oraz Zainteresowanego 1 spółki cywilnej „X” spółka cywilna. Formalnie budynek został oddany do użytkowania w 2004 roku, lecz do dnia dzisiejszego nie został ujawniony w księdze wieczystej. W 2004 roku doszło w trybie art. 551 §1 kodeksu spółek handlowych do przekształcenia ww. spółki cywilnej w spółkę „Y.” spółka jawna. Współwłaścicielami Nieruchomości pozostawali małżonkowie A.A. B.B. oraz C.C.
D. D. Do roku 2010 spółka jawna wykorzystywała do prowadzonej działalności powierzchnię 322 m² lokalu posadowionego na Nieruchomości (tytułem przypomnienia na dwóch z trzech działek) a następnie od 2010 roku całą powierzchnię lokalu wynoszącą 469 m² przy powierzchni gruntu wynoszącej 585 m². Nadmienić należy, że w budynku nie dokonywano żadnych inwestycji ani ulepszeń, które to nakłady przekraczałyby 30% wartości początkowej lokalu. Dokonano zatem najpóźniej w 2010 roku pierwszego zasiedlenia w rozumieniu Ustawy o VAT całej Nieruchomości, wykorzystując ją na działalność gospodarczą spółki cywilnej, a następnie spółki jawnej.
Budynek był amortyzowany przez ww. spółki, co wydaje się było obarczone błędem, ze względu na fakt, że ww. spółki nie były jego właścicielem; błąd ten będzie jednak naprawiony przez spółkę jawną, a precyzyjniej przez jej wspólników poprzez złożenie korekt zeznań podatkowych (odpisy amortyzacyjne zostaną skorygowane jako niestanowiące kosztu uzyskania przychodu). Okoliczność ta wydaje się jednak nie mieć znaczenia dla oceny podatkowej planowanych czynności będących przedmiotem niniejszego zapytania. Aktualnie, w związku z wiekiem współwłaścicieli, planują oni sprzedaż Nieruchomości a precyzyjniej udziałów w Nieruchomości.
Współwłaściciele, co warte podkreślenia, nie prowadzą działalności gospodarczej, nie są zarejestrowani jako podatnicy podatku VAT. Zarówno Wnioskodawca, jak i Zainteresowany 1 oraz Zainteresowane nie dokonywali na przestrzeni lat podobnych, do planowanej, transakcji. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego 1) W jakim celu nabyli Państwo udziały w Nieruchomości? W celu jego komercjalizacji. Polegać ona miała na jego odsprzedaży z zyskiem. W międzyczasie jego współwłaściciele podjęli decyzję o wybudowaniu budynku i czerpaniu z niego korzyści w postaci czynszu najmu lub wykorzystania w działalności gospodarczej wspólników będących współwłaścicielami Nieruchomości.
2) W jakim celu wybudowali Państwo budynek? Czy jest to budynek mieszkalny czy też użytkowy? Budynek został wybudowany w celu wykonywania w nim działalności gospodarczej, jest to budynek użytkowy. 3) Czy budynek został wybudowany z przeznaczeniem do prowadzenia działalności gospodarczej? Intencją współwłaścicieli było wybudowanie budynku do wykonania działalności gospodarczej, o czym wspominają Państwo w pkt 1 powyżej. 4) Czy budynek został wybudowany przez współwłaścicieli jako osoby prywatne? Tak. 5) Kiedy dokładnie nieruchomość, o której mowa we wniosku została użyczona/udostępniona na rzecz spółki cywilnej/jawnej? W 1991 roku.
6) W jakim zakresie nieruchomość została użyczona/udostępniona? Czy spółka cywilna/jawna wykorzystywała w prowadzonej działalności gospodarczej 3 działki składające się na Nieruchomość o której mowa we wniosku, czy wyłącznie budynek znajdujący się na dwóch z trzech działek? Wyłącznie budynek. Na 3 działce jest wybudowany płot i stoi śmietnik. 7) Na jakiej podstawie prawnej spółka cywilna i jawna korzystały z nieruchomości? Czy podstawą korzystania była umowa najmu, dzierżawy czy użyczenia? Strony nie zawarły pisemnej umowy, ponadto ze względu na tożsamość współwłaścicieli oraz wspólników najpierw spółki cywilnej, a później jawnej nie ustaliły wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości.
Z okoliczności wynika zatem że podstawą korzystania z nieruchomości była umowa użyczenia. Proszę o wskazanie: a) Na jaki okres została zawarta umowa? Na czas nieoznaczony. b) Kto był/jest stroną umowy? Który ze Współwłaścicieli był/jest stroną umowy? Obaj współwłaściciele byli stroną umowy. c) Czy udostępnienie Nieruchomości było odpłatnie czy bezpłatne? Czynność była nieodpłatna. d) Kto uzyskiwał/uzyskuje korzyści z czynszu z tytułu wynajmu/dzierżawy/udostępniania? - czy wszyscy Współwłaściciele czy wyłącznie jeden z nich (który)? Jak wyżej. e) Czy wystąpił podatek należny z tytułu umowy wynajmu/dzierżawy? Jeśli tak, to kto rozliczał/rozlicza podatek należny z tytułu wynajmu/dzierżawy?
Gdy podatek należny z tytułu wynajmu/dzierżawy nie był/nie jest rozliczany, proszę wskazać, z jakiego powodu ten podatek nie był/nie jest rozliczany? Podatek z tytułu wynajmu/dzierżawy nie był rozliczany, gdyż użyczenie lokalu ze względu na opisaną tożsamość podmiotową obu stron umowy, nie był objęty czynszem najmu. f) Kto i w jaki sposób dokumentuje umowę? Czy czynsz z tytułu wynajmu/dzierżawy był/jest dokumentowany fakturami? Jeśli tak, to kto wystawiał/wystawia faktury? Jak wyżej. Brak czynszu oznaczał brak rachunków za jego najem. 8) Czy wnieśli Państwo nieruchomość wraz z budynkiem jako wkład do spółki cywilnej/jawnej? Czy ta nieruchomość stanowiła jej własność?
Nieruchomość stanowiła i stanowi własność osób fizycznych, wnioskodawców ORD-IN. 9) Czy nieruchomość była/jest środkiem trwałym spółki? Czy przed dniem zbycia nieruchomość zostanie przekazana do majątku prywatnego Właścicieli? Odpłatnie czy nieodpłatnie? Nieruchomość nie była środkiem trwałym spółki, stanowi własność osób fizycznych. 10) W jaki sposób spółka jawna wykorzystywała/wykorzystuje przedmiotową nieruchomość? - proszę dokładnie wyjaśnić. Spółka jawna wykorzystywała nieruchomość jako swoją siedzibę, prowadziła w niej działalność operacyjną (produkcyjną). Aktualnie wynajmuje pomieszczenia i dach osobom trzecim.
Pytanie
1. Czy planowana sprzedaż przez Wnioskodawcę, Zainteresowanego 1 oraz Zainteresowanych udziałów w Nieruchomości skutkować będzie obowiązkiem rozliczenia należnego podatku od towarów i usług? 2. Czy planowana sprzedaż przez Wnioskodawcę, Zainteresowanego 1 oraz Zainteresowanych udziałów w Nieruchomości skutkować będzie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego u każdego ze współwłaścicieli proporcjonalnie do posiadanego udziału w Nieruchomości? Niniejsza interpretacja została wydana w zakresie pytania nr 2 odnośnie podatku dochodowego od osób prawnych natomiast w zakresie pytania nr 1 odnośnie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Państwa stanowisko w sprawie
Planowana sprzedaż Nieruchomości nie spowoduje powstania podatku dochodowego, ponieważ jej nabycie nastąpiło w 1989 r., a więc sprzedaż nastąpi po upływie 5 lat od końca roku w której dokonano jej nabycia (art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT). Planowana sprzedaż nie dotyczy środka trwałego, Nieruchomość stanowiła i stanowi współwłasność małżonków 1 oraz 2 nieprowadzących działalności gospodarczej. Działalność tą na przestrzeni lat prowadziły wspomniane spółki, najpierw spółka cywilna Wnioskodawcy oraz Zainteresowanego 1 a następnie przekształcona spółka jawna. Żadna z tych spółek nie była właścicielem ani współwłaścicielem Nieruchomości.
Błędna amortyzacja dokonywana przez spółki zostanie skorygowana, zeznania podatkowe wspólników zostaną także poprawione w tym zakresie. W niniejszej sprawie nie znajdzie również zastosowania art. 14 ustawy o PIT dotyczący sprzedaży składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Błędna (no niedopuszczalna) amortyzacja budynku przez spółkę jawną nie zmienia charakteru prawnego samej Nieruchomości jako majątku prywatnego jej wspólników. Podsumowując, sprzedaż udziałów w Nieruchomości nie skutkuje powstaniem obowiązku w podatku PIT zarówno po stronie Wnioskodawcy, Zainteresowanego 1 oraz Zainteresowanych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Tymczasem, w myśl art. 5b ust. 2 ww. ustawy: Jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niebędąca osobą prawną, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3. Stosownie do art. 8 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy: Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat oraz ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki niebędącej osobą prawną.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy: Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
Powołany wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości lub określonych praw, które nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje powstaniem przychodu.
Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy nie ma jednak zastosowania do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy - nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności gospodarczej i dniem ich zbycia nie upłynęło sześć lat (art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy).
W myśl art. 10 ust. 3 ustawy: Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.
Z powyższego wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, mógł zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego wyżej wskazanym przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 cytowanej ustawy, spełnione muszą zostać co najmniej dwie podstawowe przesłanki: · taki składnik majątku nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej, · nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej działalności. Odrębnym źródłem przychodów jest wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy pozarolnicza działalność gospodarcza.
Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Użyte w tym przepisie pojęcie „pozarolniczej działalności gospodarczej” opiera się na trzech przesłankach: - zarobkowym celu działalności, - wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły, - prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednak brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych.
Na pojęcie „zorganizowanie”, w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, składa się zespół celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie realizacji. Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa.
Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000, „organizować” to „przygotowywać”, „zakładać jakieś przedsięwzięcie”, bądź w znaczeniu drugim „nadawać czemuś reguły”, „wprowadzać porządek”. Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania.
Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Natomiast przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności podejmowanych w konkretnym celu.
Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności (nie natomiast czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozarolniczą działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji.
Przy czym każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może zatem stanowić przychód z dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy).
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Artykuł 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że: Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących: a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł, c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, – wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku ich uzyskania – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj. środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a analizowanej ustawy.
Przepis ten stanowi, że: Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ‑ wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą (…).
Przywołany wyżej przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie reguluje ani kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Reguluje on wyłącznie kwestię skutków podatkowych zbycia wskazanych w nim składników majątku, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych.
Regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej.
W myśl natomiast art. 22 ust. 8 tej ustawy: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23. Definicja środka trwałego zawarta została natomiast w treści art. 22a ust. 1 przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym: Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, b) maszyny, urządzenia i środki transportu, c) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Stosownie do ustępu 2 tego przepisu: Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania: 1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”, 2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie, 3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający - zwane także środkami trwałymi; 4) tabor transportu morskiego w budowie (PKWiU ex 30.11).
Stosownie do art. 22c pkt 1 ww. ustawy: Amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi. Stosownie natomiast do art. 22d ust. 2 cytowanej ustawy: Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania.
Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4. W świetle powyższego, zaliczenie przychodu ze sprzedaży składnika majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności do przychodów z działalności gospodarczej jest możliwe, jeśli spełnione zostaną łącznie następujące warunki: składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ani też dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej). Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie reguluje kwestii własności nieruchomości oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu w związku, z czym należy odnieść się do przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.
Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.): Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. W myśl art. 47 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Stosownie do art. 48 ustawy Kodeks cywilny: Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
Z powyższego zatem w sposób jednoznaczny wynika, że grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności.
Jak już wyżej wskazano przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może stanowić przychód z dwóch odrębnych źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej lub ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Decydujące znaczenie dla kwalifikacji przychodu uzyskanego ze zbycia nieruchomości do właściwego źródła ma fakt wykorzystywania tej nieruchomości do celów prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz charakter tej nieruchomości. Z opisu sprawy wynika, że: W 1989 roku A.A. oraz D.D. nabyli nieruchomość gruntową składającą się z trzech działek (każda z nich jest działką budowlaną).
Zakupu Nieruchomości dokonali na zasadzie współwłasności ułamkowej w częściach po 1/2. Transakcji tej dokonali (w obu przypadkach) do majątku wspólnego (małżeńskiego). Współwłaścicielami nieruchomości są również B.B. oraz C.C. Nabyli Państwo udziały w Nieruchomości w celu jego komercjalizacji. Polegać ona miała na jego odsprzedaży z zyskiem. Po nabyciu Nieruchomości jej współwłaściciele rozpoczęli na dwóch z trzech działek budowę budynku. W międzyczasie jego współwłaściciele podjęli decyzję o wybudowaniu budynku i czerpaniu z niego korzyści w postaci czynszu najmu lub wykorzystania w działalności gospodarczej wspólników będących współwłaścicielami Nieruchomości.
Budynek został wybudowany w celu wykonywania w nim działalności gospodarczej, jest to budynek użytkowy. Budowy dokonano w systemie gospodarczym, a po jej zakończeniu na podstawie Pana oświadczenia oraz Zainteresowanego 1 część budynku postawionego na Nieruchomości zostało przekazane do użytkowania zawiązanej przez Pana oraz Zainteresowanego 1 spółki cywilnej. W 2004 roku doszło w trybie art. 551 §1 kodeksu spółek handlowych do przekształcenia ww. spółki cywilnej w spółkę jawną. Współwłaścicielami Nieruchomości pozostawali małżonkowie 1 i 2 (…).
Do roku 2010 spółka jawna wykorzystywała do prowadzonej działalności powierzchnię 322 m² lokalu posadowionego na Nieruchomości a następnie od 2010 roku całą powierzchnię lokalu wynoszącą 469 m² przy powierzchni gruntu wynoszącej 585 m². W świetle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego Państwa wątpliwości wiążą się z ustaleniem czy planowana sprzedaż przez Wnioskodawcę, Zainteresowanego 1 oraz Zainteresowanych udziałów w Nieruchomości skutkować będzie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego u każdego ze współwłaścicieli proporcjonalnie do posiadanego udziału w Nieruchomości. Należy wskazać, że nabyli Państwo udziały w Nieruchomości w celu jego komercjalizacji.
Polegać ona miała na jego odsprzedaży z zyskiem. Już w momencie nabycia, Sprzedający nie traktowali Nieruchomości jako składnika majątku osobistego przeznaczonego do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych lub innych celów prywatnych, lecz jako towar nabyty w celu dalszej odsprzedaży z zyskiem. Taki zamiar komercyjny, wyrażony już na etapie nabycia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek uznania późniejszej sprzedaży za czynność dokonywaną w ramach działalności gospodarczej. Nabycie nieruchomości w celu jej odsprzedaży z zyskiem wyłącza możliwość uznania późniejszej sprzedaży za zwykłe rozporządzenie majątkiem prywatnym.
O gospodarczym charakterze działań Sprzedających jednoznacznie świadczy sekwencja zdarzeń, która nastąpiła po nabyciu Nieruchomości. Sprzedający rozpoczęli budowę budynku o charakterze użytkowym na dwóch z trzech wchodzących w skład Nieruchomości działek. Inwestycja ta była realizowana w systemie gospodarczym bezpośrednio z przeznaczeniem pod prowadzenie działalności gospodarczej. Po zakończeniu budowy, na podstawie Pana oświadczenia oraz Zainteresowanego 1 część budynku postawionego na Nieruchomości zostało przekazane do użytkowania zawiązanej przez Pana oraz Zainteresowanego 1 spółki cywilnej.
Spółka jawna sukcesywnie zwiększała zakres gospodarczego wykorzystania obiektu – do 2010 roku zajmowała powierzchnię 322 m², a od 2010 roku już całą powierzchnię lokalu wynoszącą 469 m² (przy powierzchni gruntu wynoszącej 585 m²). Nieruchomość stanowiła oficjalną siedzibę Spółki, w której prowadzona była jej podstawowa działalność operacyjna (produkcyjna). Obecnie charakter użytkowy Nieruchomości jest kontynuowany poprzez komercyjny wynajem pomieszczeń oraz powierzchni dachu na rzecz osób trzecich. A zatem, powyższe okoliczności wskazują, że Nieruchomość od momentu nabycia była traktowana jako składnik majątku przeznaczonego do działalności gospodarczej, a nie jako element majątku osobistego.
Nabycie w celu komercjalizacji (odsprzedaży z zyskiem), wybudowanie budynku użytkowego, przekazanie go do użytkowania spółce cywilnej, a następnie kontynuacja tego użytkowania przez spółkę jawną w tym wykorzystywanie Nieruchomości jako siedziby Spółki oraz prowadzenie w niej działalności operacyjnej (produkcyjnej), a obecnie wynajem pomieszczeń i dachu osobom trzecim wykraczają poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym. Szczególne znaczenie ma fakt przekazania budynku do użytkowania Spółce.
Oddanie do używania nieruchomości do Spółki, w której wspólnikami byli współwłaściciele nieruchomości oraz wieloletnie czerpanie z niej korzyści w ramach działalności Spółki w której Zainteresowany oraz Zainteresowany 1 są wspólnikami (w postaci bezpośredniego wykorzystania na potrzeby działalności operacyjnej-produkcyjnej, a następnie wynajmu na rzecz osób trzecich) stanowi klasyczny przykład wykorzystywania nieruchomości w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Fakt, że budynek udostępniony został Spółce bezpłatnie (na podstawie umowy użyczenia), nie wpływa na obecną ocenę tej sytuacji.
Kluczowy jest bowiem obiektywny i faktyczny stan długotrwałego, gospodarczego przeznaczenia danej nieruchomości. W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży udziałów w Nieruchomości, wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż udziałów w Nieruchomości wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że aktywność Sprzedających nie mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym. Tym samym, sprzedaż udziałów w Nieruchomości należy uznać za czynność dokonywaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Powyższe będzie dotyczyło wszystkich współwłaścicieli ww. Nieruchomości, tj. także małżonki Pana A.A.- B.B. oraz małżonki Pana D.D. – C.C.. Należy wskazać, że małżonkowie każdy we własnym imieniu podjęli aktywne działania o charakterze gospodarczym. Z tego też względu zbycie udziałów w Nieruchomości należy uznać za dokonaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej po stronie obojga małżonków – tj. Pana A.A. i Pani B.B. oraz Pana D.D. i Pani C.C. Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Jednocześnie zaznaczam, że niniejszą interpretację wydałem w oparciu o opis okoliczności przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczam się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania kontrolnego organ uzna, że zdazenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła. Należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa pytań).
Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.