Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 26 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi rehabilitacyjnej. Treść wniosku jest następująca.
Opis zdarzenia przyszłego
Jestem podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Podatek dochodowy rozliczam wspólnie z małżonką, stosując opodatkowanie według skali podatkowej. Jestem ojcem pełnoletniego, 21-letniego dziecka (syna), które jest studentem studiów stacjonarnych i pozostaje na moim i żony pełnym utrzymaniu. Syn posiada aktualne orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim, w którym jako przyczynę niepełnosprawności wskazano symbol 12-C (całościowe zaburzenia rozwoju / zaburzenia psychiczne). Jedynym przychodem syna jest pobierane przez niego stypendium studenckie.
Łączna roczna kwota tego stypendium wynosi około 10 000 zł i nie przekroczy ustawowego limitu dochodu osoby niepełnosprawnej, pozwalającego na uznanie jej za osobę pozostającą na utrzymaniu podatnika w rozumieniu art. 26 ust. 7e ustawy o PIT. Z uwagi na swoją niepełnosprawność i stan zdrowia, syn znajduje się pod stałą i regularną opieką specjalistyczną lekarza psychiatry oraz psychologa. W ramach procesu leczenia oraz rehabilitacji psychicznej syn stale przyjmuje leki przepisane bezpośrednio przez lekarza psychiatrę.
Koszty prywatnych wizyt u lekarza psychiatry, sesji terapeutycznych u psychologa oraz koszty zakupu niezbędnych leków w aptekach są w całości pokrywane z moich osobistych środków finansowych jako rodzica. Pytania: 1. Czy w opisanym stanie faktycznym (powinno być: zdarzeniu przyszłym - dop. organu) Wnioskodawca spełnia warunki do skorzystania z tzw. ulgi rehabilitacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 26 ust. 7e ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych, z tytułu utrzymywania pełnoletniego, 21-letniego syna legitymującego się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, którego jedynym rocznym przychodem jest stypendium studenckie zwolnione z opodatkowania?
2. Czy w ramach tej ulgi Wnioskodawca może odliczyć od dochodu wydatki ponoszone na sesje u psychologa (psychoterapię) syna jako wydatki na cele z art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o PIT (zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne) oraz wydatki na konsultacje u lekarza psychiatry jako wydatki ułatwiające wykonywanie czynności życiowych, a także wydatki na leki przepisane przez psychiatrę na zasadach określonych w art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy o PIT (nadwyżka ponad 100 zł miesięcznie)?
3. Czy właściwym i wystarczającym sposobem dokumentowania tych wydatków na potrzeby ulgi rehabilitacyjnej jest posiadanie faktury imiennej lub rachunku wystawionego przez podmiot medyczny/terapeutyczny na nazwisko Wnioskodawcy bądź jego syna, a w przypadku leków - faktury imiennej z apteki wraz z dokumentem potwierdzającym ordynowanie leku (np. wydrukiem e-recepty z Internetowego Konto Pacjenta)?
4. Czy dla skutecznego odliczenia wydatków na terapię psychologiczną i wizyty psychiatryczne konieczne jest posiadanie dodatkowego, odrębnego zaświadczenia lekarskiego o pozostawaniu syna pod opieką tych specjalistów i potrzebie stosowania terapii, czy też wystarczającym dowodem w rozumieniu art. 26 ust. 7c ustawy o PIT jest sam fakt posiadania oficjalnego orzeczenia o niepełnosprawności (symbol 12-C) odzwierciedlającego charakter schorzenia syna?
Pana stanowisko w sprawie
W zakresie pytania nr 1: W ocenie Wnioskodawcy, spełnia on wszystkie ustawowe warunki do skorzystania z tzw. ulgi rehabilitacyjnej określonej w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT z tytułu utrzymywania pełnoletniego syna. Zgodnie z art. 26 ust. 7e ustawy o PIT, status osoby niepełnosprawnej pozostającej na utrzymaniu podatnika przysługuje m.in. na pełnoletnie dzieci, jeżeli ich roczne dochody nie przekraczają ustawowego limitu (wynoszącego dwunastokrotność kwoty renty socjalnej). Jedynym przychodem 21-letniego, studiującego syna jest stypendium studenckie w kwocie ok. 10 000 zł. rocznie. Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 39 i 40 ustawy o PIT, stypendia te są całkowicie zwolnione z podatku dochodowego.
Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą, dochody zwolnione z opodatkowania nie są wliczane do limitu dochodów osoby niepełnosprawnej warunkującego prawo do ulgi. W konsekwencji formalny dochód syna wynosi 0 zł, a Wnioskodawca ma pełne prawo do dokonania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej. W zakresie pytania nr 2: W ocenie Wnioskodawcy, ponoszone wydatki podlegają odliczeniu na następujących zasadach: 1. Wydatki na leki podlegają odliczeniu na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy o PIT w wysokości stanowiącej nadwyżkę ponad 100 zł w danym miesiącu, o ile lekarz psychiatra stwierdził konieczność stałego lub czasowego ich stosowania.
2. Sesje u psychologa (psychoterapia) stanowią wydatek na „zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne”, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o PIT. Charakter schorzenia syna (symbol 12-C - zdrowie psychiczne / całościowe zaburzenia rozwoju) potwierdza, że terapia ta ma bezpośredni cel leczniczy i przywracający sprawność psychiczną. 3. Konsultacje u lekarza psychiatry, stanowiące integralny element całościowego procesu terapeutycznego oraz nadzoru nad procesem leczenia farmakologicznego i rehabilitacji, mieszczą się w kategorii wydatków związanych z ułatwianiem wykonywania czynności życiowych i są odliczane w pełnej, faktycznie poniesionej wysokości.
W zakresie pytania nr 3: W ocenie Wnioskodawcy, opisany sposób dokumentowania wydatków jest w pełni prawidłowy i wystarczający na gruncie art. 26 ust. 7c ustawy o PIT. Przepisy podatkowe wymagają, aby wysokość wydatków była udokumentowana dokumentem stwierdzającym ich poniesienie (zawierającym dane identyfikujące kupującego, sprzedającego, rodzaj usługi/towaru oraz kwotę). Faktura imienna lub rachunek wystawiony przez placówkę medyczną bądź terapeutę na nazwisko Wnioskodawcy lub na syna spełnia te kryteria. W przypadku leków właściwym dowodem zakupu jest wyłącznie faktura imienna wydana przez aptekę.
Dodatkowo, powiązanie zakupu z ordynacją lekarską realizowane za pomocą e-recepty pobranej z Internetowego Konta Pacjenta stanowi niepodważalny dowód, że dany lek został przepisany przez lekarza specjalistę. W zakresie pytania nr 4: W ocenie Wnioskodawcy, dla skutecznego odliczenia wydatków na terapię psychologiczną i wizyty u psychiatry nie jest wymagane posiadanie odrębnego, sformalizowanego zaświadczenia lekarskiego o „potrzebie terapii”. Sam fakt posiadania przez syna oficjalnego orzeczenia o lekkim stopniu niepełnosprawności z symbolem 12-C wprost definiuje profil medyczny schorzenia (całościowe zaburzenia rozwoju, zaburzenia psychiczne).
Ustawa o PIT nie nakłada na podatnika obowiązku posiadania dodatkowych skierowań na zabiegi o charakterze psychoterapeutycznym, o ile ich celowość wynika wprost z rodzaju niepełnosprawności określonej w urzędowym orzeczeniu. Na wypadek odmiennej interpretacji organu, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wystarczającą formą takiego „potwierdzenia” dla celów dowodowych są regularnie wystawiane przez lekarza psychiatrę e-recepty na leki oraz historia choroby prowadzona przez placówkę. Jednocześnie dodatkowo należy wskazać, że wnioskodawcy znany jest wyrok NSA z 28 listopada 2013 r. sygn. akt.
II FSK 2853/11, w którym Sąd stwierdził, że nie każda wizyta u lekarza specjalisty jest jednocześnie zabiegiem rehabilitacyjno-leczniczym i nie ulega wątpliwości, że wizyty kontrolne u lekarza, czy też badania lekarskie nie są tożsame z określeniem „zabiegi rehabilitacyjno- lecznicze". Powyższe stanowisko nie ma bowiem zastosowania do wizyt u lekarza psychiatry, które ze względu na swoją specyfikę nie wiążą się wykonywaniem badań fizykalnych pacjenta, ani kontroli stanu jego fizycznego zdrowia.
Jednakże jeśliby organ zajął odmienne stanowisko należy stwierdzić, że to nie organ podatkowy jest właściwy do stwierdzenia co wchodzi w zakres zabiegów rehabilitacyjnych lub leczniczo-rehabilitacyjnych, a wystarczającym by było np. stosowne zaświadczenie lekarza psychiatry określające czy dane leczenie lub terapia wchodzą w zakres takich zabiegów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592; dalej: „ustawa o PIT”): Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b-7g tego artykułu. Jak stanowi art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o PIT: Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne. Katalog ulg wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym. Odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione.
Rozszerzająca interpretacja przepisu art. 26 ust. 7a ww. ustawy jest niedozwolona. Zgodnie z zasadą przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Przepisy regulujące prawo do ulgi powinny być zatem interpretowane ściśle, niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.
Na podstawie art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.
Stosownie do treści art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy: Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3. W myśl art. 26 ust. 7d ww. ustawy: Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: 1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub 2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo 3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
W świetle art. 26 ust. 7e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przepisy ust. 7a-7d i 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu w roku podatkowym pozostają następujące osoby niepełnosprawne: osoba będąca w stosunku do podatnika lub jego małżonka osobą zaliczoną do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn lub dziecko obce przyjęte na wychowanie przez podatnika lub jego małżonka, pod warunkiem że uzyskane w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają dwunastokrotności kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej, w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego.
Do dochodów, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie zalicza się alimentów na rzecz dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4c, z uwzględnieniem art. 6 ust. 4e, świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 100a, dodatku energetycznego, o którym mowa w art. 5c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 759 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 123), dodatku węglowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.
U. z 2023 r. poz. 1630), dodatku dla gospodarstw domowych z tytułu wykorzystywania niektórych źródeł ciepła i dodatku dla niektórych podmiotów niebędących gospodarstwami domowymi z tytułu wykorzystywania niektórych źródeł ciepła, o których mowa w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz.
U. z 2023 r. poz. 1772, 1693 i 2760), dodatku elektrycznego, o którym mowa w art. 27 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku oraz w 2024 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 1704, 1785 i 2760), refundacji kwoty odpowiadającej podatkowi VAT, o której mowa w art. 18 ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz.U. z 2024 r. poz. 303), bonu energetycznego, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz.
U. poz. 859), oraz przyznanych na podstawie odrębnych przepisów zasiłku pielęgnacyjnego, dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów oraz kolejnego dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów.
Według art. 26 ust. 7f ustawy o PIT: Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do: 1) I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo b) znaczny stopień niepełnosprawności; 2) II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: a) całkowitą niezdolność do pracy albo b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej, niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik może odliczyć wydatki poniesione po dniu wskazanym w orzeczeniu jako data ustalenia niepełnosprawności.
Natomiast w myśl art. 26 ust. 13a ww. ustawy: Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Jak wynika z opisanego przez Pana zdarzenia przyszłego, jest Pan podatnikiem PIT i rozlicza Pan podatek dochodowy wspólnie z małżonką, stosując opodatkowanie według skali podatkowej.
Ma Pan pełnoletniego, 21-letniego syna, który studiuje i pozostaje na Pana i żony pełnym utrzymaniu. Syn posiada aktualne orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim z uwagi na całościowe zaburzenia rozwoju / zaburzenia psychiczne (przyczyna niepełnosprawności: 12-C). Wskazał Pan, że syn uzyskuje przychód z tytułu stypendium studenckiego. Łączna kwota tego stypendium wynosi około 10 000 zł i nie przekroczy ustawowego limitu dochodu osoby niepełnosprawnej, pozwalającego na uznanie jej za osobę pozostającą na utrzymaniu podatnika w rozumieniu art. 26 ust. 7e ustawy o PIT.
Z uwagi na swoją niepełnosprawność i stan zdrowia, syn znajduje się pod stałą i regularną opieką specjalistyczną lekarza psychiatry oraz psychologa. W ramach procesu leczenia oraz rehabilitacji psychicznej syn stale przyjmuje leki przepisane bezpośrednio przez lekarza psychiatrę. Koszty prywatnych wizyt u lekarza psychiatry, sesji terapeutycznych u psychologa oraz koszty zakupu niezbędnych leków w aptekach są w całości pokrywane z Pana osobistych środków finansowych jako rodzica. W pytaniu nr 1 powziął Pan wątpliwość, czy w opisanych okolicznościach sprawy spełnia Pan warunki do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej.
Pana zdaniem spełnia Pan wszystkie ustawowe warunki do skorzystania z tzw. ulgi rehabilitacyjnej określonej w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT z tytułu utrzymywania pełnoletniego syna.
Odpowiadając na Pana wątpliwość sformułowaną w pytaniu nr 1 przypomnieć należy, że ulga rehabilitacyjna przysługuje: osobie niepełnosprawnej, która posiada orzeczenie o niepełnosprawności lub podatnikowi utrzymującemu osoby niepełnosprawne (współmałżonka, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, teściów, pasierbów, rodziców, rodzeństwo, ojczyma, macochę, zięciów, synowe), gdy dochód osoby niepełnosprawnej nie przekroczył dwunastokrotności kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 982 i 1650, z 2014 r. poz. 1175 i 1682, z 2017 r. poz. 1543 oraz z 2018 r. poz. 933), w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego - w 2026 r. jest to kwota 23 741,88 zł.
Przy ustalaniu limitu dochodowego uprawniającego opiekuna do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej do dochodów osoby niepełnosprawnej nie wlicza się przy tym stypendiów studenckich, które są zwolnione z podatku PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 40 ustawy o PIT. W mojej ocenie, opisane przez Pana okoliczności sprawy uzasadniają stwierdzenie, że jest Pan podatnikiem, który utrzymuje osobę niepełnosprawną. Uzyskiwany przez Pana syna przychód z tytułu stypendium studenckiego jest zwolniony z opodatkowania, przez co nie jest wliczany do wskazanego w przepisach ustawy o PIT limitu dochodu osoby niepełnosprawnej.
Tym samym w analizowanej sprawie należy stwierdzić, że w opisanym zdarzeniu przyszłym spełnia Pan warunki do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 26 ust. 7e ustawy o PIT, z tytułu utrzymywania pełnoletniego, 21-letniego syna legitymującego się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, którego jedynym rocznym przychodem jest stypendium studenckie zwolnione z opodatkowania. Tym samym Pana stanowisko w zakresie możliwości skorzystania przez Pana z ulgi rehabilitacyjnej (pytanie nr 1), należało uznać za prawidłowe.
Przechodząc do Pana wątpliwości z pytania nr 2, dotyczących możliwości odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków na: sesje u psychologa (psychoterapię), konsultacje u lekarza psychiatry, leki przepisane przez psychiatrę wskazać należy, że w ramach ulgi rehabilitacyjnej uprawnione osoby mogą odliczyć: - „wydatki na cele rehabilitacyjne” oraz - „wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych”.
Kwestię dotyczącą możliwości odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na psychoterapię - sesje psychoterapii indywidualnej oraz konsultacje psychiatryczne, należy odnieść zatem do cytowanego do przepisu art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o PIT, z którego wynika, że wydatkami uprawniającymi do skorzystania z przedmiotowej ulgi są wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.
Należy wyjaśnić, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja” oraz „rehabilitacja lecznicza”, zatem konieczne jest wyjaśnienie tych pojęć w oparciu o definicje encyklopedyczne oraz wydaną z zakresu rehabilitacji literaturę.
Zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w „Słowniku wyrazów obcych” (PWN, Warszawa 1991 r.) oraz „Encyklopedii” PWN, „zabieg” stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby), z kolei „rehabilitacja” jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych, natomiast „rehabilitacja lecznicza” jest to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię.
Z kolei definicja rehabilitacji zawarta jest w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz osób niepełnosprawnych: Rehabilitacja to proces mający na celu umożliwienie osobie niepełnosprawnej osiągnięcie możliwie pełnej aktywności, uczestnictwa w życiu społecznym i zawodowym przy użyciu środków medycznych, psychologicznych, edukacyjnych, zawodowych i społecznych. Natomiast „konsultacja” zgodnie z definicją zawartą w „Słowniku języka polskiego” https://sjp.pwn.pl/szukaj/konsultacja.htm oznacza zasięganie opinii u specjalisty lub rzeczoznawcy, udzielanie rad i wyjaśnień przez specjalistę lub rzeczoznawcę, naradę specjalistów lub rzeczoznawców w jakiejś sprawie.
Przenosząc ww. ustalenia do analizowanej sprawy stwierdzić należy, że za „zabiegi rehabilitacyjne” można uznać sesje u psychologa (psychoterapię), jeżeli została ona zalecona przez lekarza specjalistę i stanowi element kompleksowego procesu rehabilitacji, którego celem jest przywrócenie jak najwyższego poziomu sprawności psychicznej i fizycznej oraz pozostaje ona w bezpośrednim związku z niepełnosprawnością.
Jak podkreślił Pan w opisie sprawy, istnieje ścisły związek między orzeczoną niepełnosprawnością syna, a koniecznością odbywania sesji psychoterapeutycznych, które stanowią istotny element leczenia i rehabilitacji w obliczu orzeczonej niepełnosprawności 12-C (całościowe zaburzenia rozwoju / zaburzenia psychiczne). Niewątpliwie sesje psychoterapeutyczne umożliwiają poprawę funkcjonowania w życiu codziennym poprzez rozwijanie umiejętności radzenia sobie z emocjami, stresem oraz trudnościami społecznymi.
Regularne uczestnictwo w terapii sprzyja stabilizacji stanu zdrowia, zmniejsza ryzyko nawrotów choroby oraz wspiera proces powrotu do aktywności edukacyjnej i społecznej a w przyszłości także zawodowej. W związku z tym, psychoterapia jest niezbędnym elementem wspierającym proces rehabilitacji i zwiększającym samodzielność syna. Podsumowując, opisane we wniosku wydatki na sesje u psychologa (psychoterapię), w sytuacji gdy związane są z niepełnosprawnością i wynikają z zaleceń lekarza specjalisty o konieczności stosowania takiej terapii, to uprawniają Pana do odliczenia od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7a pkt 6b w zw. z ust. 7 pkt 4 ustawy o PIT.
Prawo do ulgi będzie Panu przysługiwać także w latach następnych, jeżeli nie zmienią się okoliczności opisanego zdarzenia przyszłego oraz nie ulegną zmianie przepisy prawa podatkowego w tym zakresie. W oparciu o ww. ustalenia stwierdzić należy, że w ramach ulgi rehabilitacyjnej może Pan odliczyć wydatki ponoszone na sesje u psychologa (psychoterapię) syna jako wydatki na cele z art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o PIT (zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne). Tym samym stanowisko w zakresie możliwości odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków na sesje u psychologa (psychoterapię) syna, należało uznać za prawidłowe.
Odnosząc się z kolei do możliwości odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na konsultacje psychiatryczne wskazać należy, że - mimo, iż kontrolne wizyty u lekarzy specjalistów są niezbędne z medycznego punktu widzenia - stanowią one jedynie zasięganie opinii u specjalisty (w tym przypadku z dziedziny psychiatrii), wobec czego nie wpisują się one w definicję zabiegu rehabilitacyjnego lub leczniczo-rehabilitacyjnego. Wydatek związany z takimi wizytami nie mieści się zatem w katalogu wydatków podlegających odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.
W świetle powyższego uznać należy, że wydatki poniesione na konsultacje psychiatryczne nie mogą podlegać odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Co do zasady jako „wydatki ułatwiające wykonywanie czynności życiowych” uznaje się koszty ponoszone przez osoby z niepełnosprawnością (lub ich opiekunów) na zakup specjalistycznych przedmiotów i usług, które kompensują ograniczenia zdrowotne i pomagają w codziennym funkcjonowaniu. Do tej kategorii można zaliczyć m.in.: wydatki na sprzęt rehabilitacyjny i urządzenia monitorujące stan zdrowia, adaptację otoczenia, w tym przystosowanie mieszkań i budynków, samochodów osobowych.
Co istotne, ulga rehabilitacyjna może być zastosowana wyłącznie w stosunku do konkretnych rodzajów wydatków, które zostały wymienione w art. 26 ust. 7a ustawy o PIT. Do kategorii „wydatki ułatwiające wykonywanie czynności życiowych” nie zalicza się jednak kosztów prywatnych konsultacji psychiatrycznych (wizyt lekarskich), przez co nie można ich odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Podsumowując, porady i konsultacje lekarskie nie zostały ujęte w ustawowym katalogu wydatków podlegających odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Z tego względu w ramach ulgi rehabilitacyjnej nie powinien Pan odliczać od dochodu wydatków ponoszonych na konsultacje u lekarza psychiatry.
Co wykazałem powyżej, tego typu wizyty u lekarza specjalisty nie są wydatkami ułatwiającymi wykonywanie czynności życiowych. Tym samym Pana stanowisko co do możliwości odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków na konsultacje Syna u lekarza psychiatry, należało uznać za nieprawidłowe. Przechodząc do kwestii możliwości zakwalifikowania do wydatków, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 12 ponoszonych przez Pana wydatków na leki dla syna, ponownie podkreślić należy, że warunkiem dokonywania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej jest poniesienie wydatków na cele rehabilitacyjne wskazane w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wydatki związane z zakupem leków, podlegają odliczeniu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 7a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym o osób fizycznych, o ile osoba niepełnosprawna spełni następujące warunki: 1) dokona zakupu produktów mających cechy „leku”, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, 2) poniesie w danym miesiącu wydatki na ich zakup powyżej kwoty 100 zł, 3) posiada imienny dokument potwierdzający poniesienie wydatku (np. faktury), 4) posiada potwierdzenie przez właściwego lekarza specjalistę o konieczności stosowania zaleconego leku (leków).
W przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest definicji „leku”, natomiast jest odesłanie do definicji leku zawartej w ustawie z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 612 ze zm.).
Z definicji zawartych w art. 2 pkt 10, 11, 12 i 32 ustawy wynika, że: lekiem aptecznym - jest produkt leczniczy sporządzony w aptece zgodnie z recepturą farmakopealną, przeznaczony do wydania w tej aptece; lekiem gotowym - jest produkt leczniczy wprowadzony do obrotu pod określoną nazwą i w określonym opakowaniu; lekiem recepturowym - jest produkt leczniczy sporządzony w aptece na podstawie recepty lekarskiej, a w przypadku produktu leczniczego weterynaryjnego - na podstawie recepty wystawionej przez lekarza weterynarii; produktem leczniczym - jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne.
Wykaz produktów mających cechy „leku” na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został natomiast zamieszczony w Urzędowym Wykazie Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (opublikowanym w Dz. Urz. Min. Zdrow. z 2025 r., poz.98). W ramach ulgi rehabilitacyjnej chciałby Pan odliczyć leki przepisane synowi przez psychiatrę. W odniesieniu do wydatków na leki przepisane od psychiatry wskazać należy, że mogą one zostać odliczone w ramach ulgi rehabilitacyjnej, jeśli podatnik posiada potwierdzenie od lekarza specjalisty o konieczności ich stosowania przez osobę niepełnosprawną.
Podkreślić należy, że prawo do omawianej ulgi przysługuje niezależnie od tego czy ww. leki związane są ze schorzeniem, w związku z którym orzeczono niepełnosprawność, czy też ich przyjmowanie wynika z innych chorób. Istotne jest natomiast, aby z dokumentu wystawionego przez lekarza specjalistę wynikała konieczność stosowania tych leków (stale lub czasowo). To lekarz ocenia stan zdrowia osoby niepełnosprawnej, jej potrzeby, i podejmuje decyzję w tym zakresie.
Skoro - jak wskazał Pani w opisie sprawy - zalecone leki są lekami przepisanymi bezpośrednio przez lekarza psychiatrę, które przyjmuje Pana syn w ramach procesu leczenia, to uznać należy, że ich zakup, w kwocie stanowiącej nadwyżkę ponad 100 zł w danym miesiącu, uprawnia Pana do dokonania odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Podsumowując, w ramach ulgi rehabilitacyjnej może Pan odliczyć od dochodu wydatki ponoszone na wydatki na leki przepisane przez psychiatrę na zasadach określonych w art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy o PIT, w kwocie stanowiącej nadwyżkę ponad 100 zł w danym miesiącu.
Tym samym Pana stanowisko w zakresie możliwości odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków na leki przepisane przez psychiatrę, należało uznać za prawidłowe. Odnosząc się do kwestii dokumentowania wydatków odliczanych w ramach ulgi rehabilitacyjnej należy zwrócić uwagę na treść art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o PIT, zgodnie z którym wysokość wydatków na cele rehabilitacyjne, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty.
Wspomniany wyżej ust. 7c w art. 26 ustawy o PIT zawiera regulacje łagodzące rygor dowodowy dotyczący odliczeń, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14 wskazując, że w odniesieniu do tych wydatków nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia. Odpowiadając zatem na Pana wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 3 należy stwierdzić, że opisany sposób dokumentowania wydatków odpowiada warunkom określonym w art. 26 ust. 7c ustawy o PIT.
Przepisy podatkowe wymagają bowiem, aby wysokość wydatków była udokumentowana dokumentem stwierdzającym ich poniesienie (zawierającym dane identyfikujące kupującego, sprzedającego, rodzaj usługi/towaru oraz kwotę). Wskazana przez Pana faktura imienna lub rachunek wystawiony przez placówkę medyczną bądź terapeutę na Pana nazwisko lub na syna spełnia te kryteria. W przypadku leków - właściwym dowodem zakupu jest faktura imienna wystawiana przez aptekę, w której realizuje Pan recepty dla syna.
Jak Pan wskazał - dodatkowo, powiązanie zakupu z ordynacją lekarską realizowane za pomocą e-recepty pobranej z Internetowego Konta Pacjenta stanowi niepodważalny dowód, że dany lek został przepisany przez lekarza specjalistę. Tym samym Pana stanowisko w zakresie (pytanie nr 3), należało uznać za prawidłowe.
Odpowiadając na Pana wątpliwości z pytania nr 4 dotyczące skutecznego odliczenia wydatków na terapię psychologiczną bez posiadania odrębnego, sformalizowanego zaświadczenia lekarskiego o „potrzebie terapii”, to zauważyć należy, że samo orzeczenie o niepełnosprawności 12-C (całościowe zaburzenia rozwoju / zaburzenia psychiczne) nie uprawnia Pana do odliczenia kosztów prywatnej psychoterapii.
Choć kod 12-C wprost wskazuje na podłoże neurorozwojowe, to dla możliwości skorzystania z ulgi na rehabilitację wymagane jest spełnienie dwóch odrębnych warunków formalnych: 1. posiadanie orzeczenia (warunek podmiotowy) Orzeczenie 12-C potwierdza, że osoba korzystająca z terapii formalnie jest osobą niepełnosprawną.
Daje ono możliwość do korzystania z ulgi jako takiej, ale samo w sobie nie określa, jakie konkretne działania są niezbędne do rehabilitacji danego pacjenta; 2. zalecenie lekarza specjalisty (warunek przedmiotowy) Ustawa o PIT nie zawiera terminu „psychoterapia”, a sesje terapeutyczne - co zostało wykazane w odpowiedzi na pytanie 2 - kwalifikowane są jako „zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne”. Aby dany wydatek uznać za taki zabieg, niezbędny jest dokument wystawiony przez lekarza specjalistę, np. psychiatrę, który stwierdza, że w tym konkretnym przypadku psychoterapia jest elementem niezbędnego procesu rehabilitacji.
Słusznie jednak Pan zauważył, że ustawa o PIT nie nakłada na podatnika obowiązku posiadania dodatkowych skierowań na zabiegi o charakterze psychoterapeutycznym, o ile ich celowość wynika wprost z rodzaju niepełnosprawności określonej w urzędowym orzeczeniu. Wobec ww. ustaleń należy zatem stwierdzić, że na podstawie samego tylko orzeczenia dla syna o niepełnosprawności 12-C (całościowe zaburzenia rozwoju / zaburzenia psychiczne), a bez osobnego zaświadczenia od lekarza np. psychiatry, nie uprawnia Pana do odliczenia kosztów prywatnej psychoterapii w ramach zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.
Tym samym Pana stanowisko w zakresie sposobu dokumentowania wydatków na terapię psychologiczną (pytanie nr 4), należało uznać za nieprawidłowe. W związku z tym, że Pana stanowisko do pytania nr 2 w odniesieniu do wydatków na wizyty u psychiatry zostało uznane za nieprawidłowe, rozstrzyganie o sposobie dokumentowania tych wydatków w kontekście pytania nr 4 stała się niecelowa.
Podsumowując, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do: - możliwości skorzystania przez Pana z ulgi rehabilitacyjnej (pytanie nr 1) - jest prawidłowe; - możliwości odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków na: sesje u psychologa (psychoterapię) - jest prawidłowe; konsultacje u lekarza psychiatry - jest nieprawidłowe; leki przepisane przez psychiatrę - jest prawidłowe (pytanie nr 2), - sposobu dokumentowania wydatków na lekarstwa (pytanie nr 3) - jest prawidłowe; - sposobu dokumentowania wydatków na terapię psychologiczną (pytanie nr 4) - jest nieprawidłowe.
W związku z tym, że Pana stanowisko do pytania nr 2 w odniesieniu do wydatków na wizyty u psychiatry zostało uznane za nieprawidłowe, rozstrzyganie o sposobie dokumentowania tych wydatków w kontekście pytania nr 4 stała się niecelowa.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
W odniesieniu do powołanego przez Pana wyroku NSA z 28 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2853/11 należy wskazać, że rozstrzygnięcie w nim zawarte dotyczy tylko konkretnej, zindywidualizowanej sprawy i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Ukształtowana linia orzecznicza może wpływać na praktykę interpretacyjną, ponieważ w ocenie indywidualnych spraw podatników organ interpretacyjny posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, natomiast nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz.143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.