Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 lipca 2022 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 29 czerwca 2022 r., który dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na zakup zegarka. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą. Formą opodatkowania dochodu jest podatek liniowy. Działalność Pana polega na doradztwie i pośrednictwie kredytowym. Prowadzi Pan spotkania z klientami w siedzibie firmy. Podstawą do rozliczeń z klientami, którzy również prowadzą swoje działalaności gospodarcze jest czas trwania spotkania.Przed rozpoczęciem współpracy klientem określa Pan stawkę godzinową jaką klient będzie zobowiązany zapłacić.
Obecnie odmierza Pan czas stoperem znajdującym się w telefonie komórkowym, co jest problematyczne, gdyż podczas pracy stopera, gdy ktoś zadzwoni do Pana, stoper wyłącza się oraz w czasie pracy stopera, nie jest możliwe korzystanie z telefonu komórkowego. Wobec powyższego niezbędnym narzędziem pracy Pana jest urządzenie z funkcją stopera/chronografu, dzięku któremu będzie mógł Pan dokonywać pomiaru, wstrzymywać go, kontynuować oraz podsumować czas konkretnego spotkania. Zamierza Pan nabyć zegarek z funkcją chronografu marki (...) za kwotę 48 200 zł. Ze wzgledu na charakter prowadzonej działalności w sektorze usług bankowych musi Pan przezentować się schludnie i elegancko.
Ponadto, będzie Pan używać przedmiotowego zegarka tylko na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż tylko wtedy niezbędny jest zegarek z funkcją chronografu do dokładnego odmierzania czasu poświęconego poszczególnym klientom. Wysoka cena zegarka wynika z dodatkowej funkcji chronografu, będącej cechą szczególną urządzenia niezbędnego dla przedsiębiorcy do rozliczeń z klientami. Wobec powyższego nabycie zegarka jest celowym i uzasadnionym wydatkiem. Urządzenie takie jest niezbędne do prowadzenia przez Pana działalności.
Nie jest Pan zobowiązany do nabycia najtańszej drukarki, komputera lub samochodu, tak i nie musi nabyć najtańszego niezbędnego mu czasomierza dopóki wydatek jest uzasadniony ekonomicznie i nie jest zbytkowy. Podobne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w piśmie z dnia 8 czerwca 2021 r. 0113-KDIPT2-1. 4011.408.2021.1.DJD.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego Działalność gospodarczą w zakresie doradztwa i pośrednictwa kredytowego prowadzi Pan od 2 stycznia 2018 r. Sformułowanie stawka godzinowa zostało zastosowane w celu przybliżenia sposobu rozliczenia się z klientem za usługę, jednakże opłata ze jednostkę czasu poświęconemu klientowi nie odnosi się do godziny, a do 5 minut. Podstawą dla rozliczeń z klientami jest prowadzone każdorazowo z dokładnością do 5 minut, zestawienie godzin. W związku z czym prowadzi Pan dla każdego klienta w formie dokumentu programu (...) zestawienie wskazujące każde kolejne spotkanie, czas jego trwania.
Na tej podstawie sporządzane są następnie rozliczenia godzinowe dla klientów, które są podstawą rozliczeń i po akceptacji - podstawą wystawiania klientom faktur za usługi. Klient przed rozpoczęciem współpracy jest informowany, iż za każde 5 minut spotkania obowiązuje uzgodniona stawka. Z wyżej wskazanego względu istotnym narzędziem pracy Pana jest urządzenie z funkcją stopera/chronografu, za którego pomocą możliwe jest dokładne odmierzanie czasu poświęcanego dla poszczególnego klienta, z możliwością natychmiastowego wstrzymania pomiaru w sytuacji, gdy np. telefon lub inna osoba przerywa spotkanie. Jak zostało wskazane powyżej, klient płaci uzgodnioną stawkę za 5 minut spotkania.
Jeżeli czas spotkania przekracza 5 minut, klient płaci za każde rozpoczynające się 5 minut spotkania. W związku z charakterem prowadzonej działalności gospodarczej zachodzi związek przyczynowo-skutkowy między poniesionym wydatkiem związanym z zakupem zegarka z funkcją chronografu a prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą i uzyskiwaniem, zachowaniem i zabezpieczeniem przychodów. Zegarek z funkcją chronografu będzie bowiem odmierzał czas poświęcany dla poszczególnego klienta Pana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i pozwoli Panu rozliczyć czas poświęcony dla poszczególnych klientów, który jest podstawą wystawiania im faktur za usługi.
W konsekwencji zakup zegarka z funkcją chronografu może pośrednio przekładać się na uzyskiwane przez Pana firmę przychody i powinien być zaliczony w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Zegarek nie będzie wykorzystywany do celów prywatnych.
Pytanie
Czy może Pan zaliczyć koszt zakupu zegarka jako koszt uzyskania przychodu?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Pana, może on zaliczyć zakup zegarka jako koszt uzyskania przychodu. Jest to zasadne z uwagi na funkcjonalność zegarka, niezbędne liczenie czasu spotkań Pana z klientami jak również jest to uzasadniony wydatek, gdyż klienci biznesowi widząc luksusowy zegarek Pana, będą nabierać większego zaufania do Pana, ponieważ skoro stać Pana na zakup takiego zegarka, musi Pan posiadać dużą ilość klientów, którzy korzystają z Pana usług finansowych, co dodatkowo wzbudza duży szacunek. Ponadto, świadcząc usługi finansowe musi Pan prezentować się schludnie i elegancko.
Zatem chcąc przyciągnąć klientów, którzy obracają dużymi zasobami finansowymi, posiadanie luksusowego zegarka rozpoznawalnego w świecie biznesu, stanowi duży atut. Urządzenia zawierające stoper jak komputer, czy stoper wymagają obsługi, co jest krepujące podczas spotkania z klientem. Natomiast funkcja chronografu w zegarku wymaga jednego przyciśnięcia guzika na zegarku. Również jakość zegarków (...) gwarantuje, iż będą one służyły nieporównywalnie dłużej inne zegarki. Na koniec wskazać należy, iż nabycie tego zegarka na potrzeby prowadzenia działalności zostanie sfinansowany z zarobionych przez Pana środków, co stanowi również duży wkład w polską gospodarkę.
Powyższe potwierdza: ‒ interpretacja indywidualna z dnia 8 czerwca 2021 r. 0113-KDIPT2-1.4011.408.2021.1.DJD ‒ interpretacja indywidualna z dnia 12 lutego 2021 r. 0115-KDIT3.4011.3.2021.1.KR Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.) Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałyby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.
W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Podatnik kwalifikując poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów powinien kierować się podstawową zasadą zaistnienia związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem, a możliwością osiągnięcia z tego tytułu przychodu, albowiem to na nim spoczywa ciężar udowodnienia, że jego poniesienie ma (lub może mieć) wpływ wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów).
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: ‒ został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), ‒ jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, ‒ pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ‒ poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, ‒ został właściwie udokumentowany, ‒ nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
O tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej, decyduje podmiot prowadzący tę działalność. Możliwość zakwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny jego charakteru. Nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania przychodu i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania.
Zasadę dotyczącą zwrotu „w celu” opisuje wyrok NSA z dnia 16.10.2012 r., sygn. akt II FSK 430/11, w którym stwierdzono: zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo - skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku”. Nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu widzenia podatnika – posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej.
Prowadząc działalność gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w sposób bezpośredni związane jest działaniami firmy jak również i takich, których cechy – po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego zabezpieczeniem. Istotną przesłanką zaliczenia poniesionego wydatku do kosztu uzyskania przychodu jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego między tym wydatkiem, w taki sposób, że jego poniesienie przyczyni się do powstania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.
Katalog wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów został ograniczony przez wskazanie w art. 23 ww. ustawy tych wydatków, które nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Ustawodawca nie wskazał w ww. art. 23 wydatku na zakup zegarka jako wydatku nie stanowiącego kosztu uzyskania przychodu. Przy kwalifikowaniu wydatków do kosztów uzyskania przychodu, każdy przypadek poza wyraźnie wskazanymi w ustawie wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z przychodami i racjonalnością działania. Wydatek musi być zatem poniesiony w taki sposób, aby można było oceniając go obiektywnie, założyć z dużym prawdopodobieństwem, iż przyniesie on przychód.
Oznacza to, że przy okazji prowadzenia działalności gospodarczej podatnik nie może kwalifikować jako koszty uzyskania przychodów tej działalności również innych wydatków, które nie są nakierowane na uzyskanie, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu z działalności gospodarczej, a przy okazji służą do realizacji innych celów, np. osobistych podatnika. Zakup luksusowego zegarka, posiadającego nawet funkcję chronografu nie oznacza, że wydatek taki jest niezbędny celem prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług finansowych, a tym samym przyczynia się do osiągnięcia przychodów bądź zabezpieczenia źródła przychodów.
Zakupy tego rodzaju stanowią wydatki związane z faktem funkcjonowania danej jednostki w życiu społecznym. Zatem, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowane do własnych wymagań i potrzeb niezbędne np. odzież, obuwie, akcesoria (zegarek). Dlatego też zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać z nałożonego na prowadzącego działalność gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży, obuwia, czy też innych specjalistycznych akcesoriów i rzeczy, które utraciły charakter osobisty, na przykład z uwagi na dostosowanie tychże do pełnienia określonych funkcji bądź zawodów. Podkreślić należy, że schludny, estetyczny i elegancki wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Zegarek, o którym mowa we wniosku, nie stanowi niezbędnego narzędzia związanego z wykonywaną przez Pana działalnością gospodarczą w zakresie usług finansowych.
Także obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu, podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy, itp. Niewątpliwie w wykonywanym przez Pana zawodzie dbałość o wizerunek zewnętrzny jest bardzo istotna, jednakże nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych. Ponadto należy zaznaczyć, że zegarek, który zamierza Pan kupić nie posiada żadnych specjalistycznych i dodatkowych funkcji, które mogą być pomocne w prowadzeniu działalności gospodarczej.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że wydatek poniesiony na zakup luksusowego zegarka ma charakter wydatku osobistego i w konsekwencji nie można go uznać za ściśle związany z działalnością gospodarczą. Brak jest zatem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy jego poniesieniem a uzyskiwaniem przychodów. Przedmiotowy wydatek nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że wskazany we wniosku, a poniesiony przez Pana wydatek, nie może obiektywnie przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź też służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
Organ nie neguje, że w działalności gospodarczej, jaką Pan prowadzi – zakup luksusowego zegarka, o którym mowa w stanie faktycznym może wpływać na Pana wizerunek i postrzeganie przez obecnych lub potencjalnych kontrahentów. Nie przesądza to jednak, że wydatek na zakup zegarka jest wydatkiem który wpływa na uzyskanie przychodu tj. nie ma realnego wpływu na jego powstanie. Wydatek poniesiony na zakup luksusowego zegarka jest wydatkiem ściśle osobistym, związanym z realizacją osobistych potrzeb, niezależnie od prowadzonej działalności, bądź wykonywanej pracy.
Na potwierdzenie powyższego organ przywołuje wyroki NSA z dnia 25 listopada 2015 r. sygn.. akt II 2213/13 oraz NSA z 22 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 602/17. W konsekwencji pomiędzy zakupem luksusowego zegarka a osiągnięciem bądź zakładanym osiągnięciem przychodu z Pana działalności gospodarczej brak jest związku przyczynowo- skutkowego. Wydatek ten należy uznać za wydatek ściśle osobisty związany z realizacją Pana osobistych potrzeb.
Dodatkowe informacje
Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒ Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. ‒ Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒ w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo ‒ w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA) Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.).