Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Wróć do art. 22
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 4

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 3 listopada 2026 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.884.2026.3.MS2

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaMożliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu opłat eksploatacyjnych oraz odsetek od kredytu hipotecznego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 października 2026 r. (wpływ do Organu 8 października 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej - „Wnioskodawca”) jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie doradztwa podatkowego (PKD: 69.20.B) od 2017 r. Wnioskodawca prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz opodatkowuje osiągane dochody podatkiem dochodowym od osób fizycznych według stawki liniowej 19% na podstawie art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226, ze zm. dalej - „Ustawa o PIT”). Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., dalej - „Ustawa o VAT”).

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy wyłącznie usługi opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 21 lipca 2025 r. Wnioskodawca nabył lokal mieszkalny o łącznej powierzchni 50,62 m² (dalej – „Lokal”). Kredyt hipoteczny zaciągnięty został w sierpniu 2025 r. wyłącznie w celu sfinansowania nabycia Lokalu. W związku z udzieleniem kredytu bank pobrał kwotę z tytułu ubezpieczenia budynku.

Lokal składa się z następujących pomieszczeń: salon z aneksem kuchennym - 34,2 m² łazienka - 4,12 m² sypialnia - 12,3 m². Lokal nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej Wnioskodawcy. W przyszłości Wnioskodawca nie planuje wprowadzenia do ewidencji środków trwałych nieruchomości lub któregokolwiek z jego pomieszczeń zajmowanych na prowadzenie działalności gospodarczej. W okresie od dnia nabycia Lokalu do dnia 31 grudnia 2025 r. trwały prace remontowe i wykończeniowe Lokalu.

W tym czasie Lokal był wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych i Wnioskodawca nie korzystał z niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż Lokal nie był jeszcze w pełni przystosowany do prowadzonej działalności. Od 1 stycznia 2026 r. Wnioskodawca na stałe wykorzystuje wydzieloną część Lokalu - salon z aneksem kuchennym o powierzchni 34,2 m² (dalej – „Pomieszczenie Biurowe”) - na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Pomieszczenie Biurowe jest wyposażone w niezbędny sprzęt biurowy (komputer, zestaw monitorów, biurko, krzesło biurowe, specjalistyczną infrastrukturę obliczeniową, łącze internetowe, zestawy konferencyjne, oświetlenie itp.).

Pomieszczenie Biurowe nie jest wydzielone wyłącznie na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Nie został wyznaczony oddzielny pokój służący tylko działalności. Część salonu wykorzystywana do pracy nie jest fizycznie odseparowana (np. ścianką działową), ale w praktyce pełni funkcję stanowiska pracy. Usługi Wnioskodawca świadczy zdalnie, przy pomocy komputera, telefonu i łącza internetowego, a Pomieszczenie Biurowe stanowi stałe, codzienne miejsce wykonywania tych czynności. Wnioskodawca organizuje również w Lokalu spotkania online z klientami oraz przyjmuje klientów osobiście.

Lokal w tym Pomieszczenie Biurowe jest jednocześnie miejscem zamieszkania Wnioskodawcy i służy mu również do celów prywatnych. Proporcja Lokalu wykorzystywana do działalności gospodarczej Wnioskodawca zakłada, że na potrzeby działalności gospodarczej wykorzystywane będzie wyłącznie Pomieszczenie Biurowe oraz łazienka, a sypialnia, mimo iż znajdują się tam dokumenty i sprzęt biurowy, uznana jest za wykorzystywaną wyłącznie na cele prywatne.

Pomieszczenie Biurowe oraz łazienka stanowią łącznie 75,7% całości powierzchni Lokalu, gdzie z uwagi na brak wyodrębnienia Wnioskodawca zakłada, że 50% z tej powierzchni przypadałaby na cele prywatne, a pozostałe 50% przypada na cele związane z działalnością gospodarczą (co zdaniem Wnioskodawcy jest szacunkiem ostrożnym i dość zachowawczym, gdyż de facto Pomieszczenie biurowe pod względem ilości czasu częściej jest wykorzystywane do działalności niż do celów prywatnych). Co z kolei przekłada się na udział Lokalu wykorzystywanego do działalności gospodarczej na poziomie 37,85% (75,7% x 50%) (dalej - „Proporcja”).

Tak jak to zostało wskazane powyżej Proporcja ta odpowiada ostrożnemu szacunkowi udziału powierzchni przeznaczonej na potrzeby działalności gospodarczej w całkowitej powierzchni Lokalu. W związku z utrzymaniem i użytkowaniem Lokalu Wnioskodawca ponosi następujące wydatki eksploatacyjne: koszty zużycia energii elektrycznej;koszty dostępu do sieci Internet; czynsz administracyjny/opłaty miesięczne na rzecz wspólnoty mieszkaniowej oraz rozliczenie mediów za realne zużycie; ubezpieczenie Lokalu; odsetki od kredytu hipotecznego; podatek od nieruchomości. Czynsz administracyjny uiszczany jest na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej w formie zaliczkowych opłat miesięcznych.

Wnioskodawca nie otrzymuje z tytułu zapłaty czynszu faktury VAT. Po zakończeniu okresu rozliczeniowego następuje rozliczenie według realnego zużycia na podstawie odczytów z liczników. Czynsz administracyjny obejmuje opłaty za media oraz fundusze, w tym: centralne ogrzewania - opłata stała; centralne ogrzewania - opłata zmienna; podgrzanie wody (LP); zimna woda do podgrzania (LP); zimna woda (LP); odprowadzanie ścieków (LP); gospodarowanie odpadami komunalnymi; utrzymanie nieruchomości wspólnej; fundusz remontowy i fundusze celowe. Faktury za energię elektryczną i Internet wystawiane są przez dostawców na Wnioskodawcę jako osobę fizyczną bez podania numeru NIP działalności gospodarczej.

Wszystkie umowy na dostawę mediów zawarte są przez Wnioskodawcę osobiście, a płatności dokonywane są z rachunku bankowego Wnioskodawcy. Ponadto, Wnioskodawca regularnie spłaca zaciągnięty kredyt hipoteczny, regulując wynikające z harmonogramu spłaty odsetki. Odsetki są faktycznie płacone co miesiąc zgodnie z harmonogramem. Poniesione wydatki eksploatacyjne oraz odsetki i prowizja od kredytu hipotecznego są bezpośrednio i nierozerwalnie związane z możliwością prowadzenia działalności gospodarczej w Lokalu brak dostępu do mediów oraz możliwości korzystania z Lokalu uniemożliwiłby lub w znacznym stopniu utrudniłby wykonywanie usług doradztwa podatkowego i tym samym uzyskiwanie przychodów.

Na chwilę obecną w prowadzonej ewidencji podatkowej Wnioskodawca nie rozlicza odsetek od kredytu oraz innych kosztów wskazanych powyżej jako kosztu uzyskania przychodu przy kalkulacji należnej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, lecz z uwagi na fakt realnego wykorzystywania Lokalu do działalności rozważa uznawać te wydatki za koszty uzyskania przychodu w wartości wynikającej z Proporcji.

Pytania

1. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem Lokalu (tj. opłat za Internet, energię elektryczną, czynszu administracyjnego/ opłat na rzecz wspólnoty mieszkaniowej lub spółdzielni, ubezpieczenia Lokalu) w wysokości odpowiadającej Proporcji, tj. w wysokości 37,85% każdego z faktycznie poniesionych wydatków, począwszy od dnia 1 stycznia 2026 r.?

2. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej odsetek od kredytu hipotecznego zaciągniętego na nabycie Lokalu w wysokości odpowiadającej Proporcji, tj. w wysokości 37,85% faktycznie zapłaconych odsetek począwszy od dnia 1 stycznia 2026 r.?

3. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących wydatki na media związane z użytkowaniem Lokalu (tj. energię elektryczną, energię cieplną, wodę, Internet) w wysokości odpowiadającej Proporcji, tj. w wysokości 37,85% podatku naliczonego wykazanego na każdej z tych faktur, w przypadku gdy faktury te będą wystawione z podaniem numeru NIP Wnioskodawcy? Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 i 2 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast w zakresie pytania nr 3 dotyczącego podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych Ad. 1 Zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem Lokalu (tj. opłat za Internet, energię elektryczną, czynszu administracyjnego/opłat na rzecz wspólnoty mieszkaniowej lub spółdzielni, ubezpieczenia Lokalu) w wysokości odpowiadającej Proporcji, tj. w wysokości 37,85% każdego z faktycznie poniesionych wydatków, począwszy od dnia 1 stycznia 2026 r. Ad.

2 Zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej odsetek od kredytu hipotecznego zaciągniętego na nabycie Lokalu w wysokości odpowiadającej Proporcji, tj. w wysokości 37,85% faktycznie zapłaconych odsetek, począwszy od dnia 1 stycznia 2026 r. UZASADNIENIE PRAWNE Ad.

Pytanie

1 Wydatki eksploatacyjne jako koszty uzyskania przychodów W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy o PIT: „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23." Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Przy czym nie jest konieczne, aby każdy wydatek skutkował bezpośrednim i wymiernym zwiększeniem przychodu.

W tym zakresie wystarczy, że podatnik wykaże, że poniósł wydatek w celu potencjalnego chociażby osiągnięcia przychodu. Z powyższego przepisu wynika, że za koszty uzyskania przychodów mogą być uznane wyłącznie te wydatki, które łącznie spełniają następujące warunki: 1) zostały faktycznie poniesione przez podatnika, 2) ich celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, 3) nie zostały ujęte w zamkniętym katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 23 Ustawy o PIT, 4) zostały właściwie udokumentowane.

Podkreślenia wymaga, że koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła przychodów. Koszty te są zatem ściśle i funkcjonalnie powiązane z tą działalnością, z której mają być uzyskane przychody. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek poza wyraźnie wskazanymi w art. 23 Ustawy o PIT wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalności działania dla osiągnięcia tego przychodu. Dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów konieczne jest łączne spełnienie wszystkich wskazanych wyżej warunków.

Brak któregokolwiek z tych warunków dyskwalifikuje możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Warunek poniesienia wydatku w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów należy rozumieć szeroko. Związek przyczynowo-skutkowy między poniesionym wydatkiem a uzyskiwanym przychodem nie musi mieć charakteru bezpośredniego wystarczający jest związek pośredni, polegający na tym, że poniesiony wydatek obiektywnie przyczynia się do osiągnięcia lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Podatnik musi jednak wykazać, że wydatek był celowy, tj. że w chwili jego poniesienia obiektywnie możliwe było oczekiwanie, że przyczyni się on do osiągnięcia przychodu lub do zachowania albo zabezpieczenia jego źródła. Zachowanie źródła przychodów oznacza jego utrzymanie w stanie niepogorszonym, umożliwiającym dalsze osiąganie przychodów. Zabezpieczenie źródła przychodów to natomiast podejmowanie działań zmierzających do ochrony tego źródła przed utratą.

Wydatki o charakterze eksploatacyjnym ponoszone w celu utrzymania w należytym stanie miejsca prowadzenia działalności mieszczą się w obu tych kategoriach zarówno zachowują źródło przychodów (umożliwiają dalsze świadczenie usług), jak i je zabezpieczają (chronią przed niemożnością wykonywania pracy z powodu braku dostępu do infrastruktury). Przepisy Ustawy o PIT nie uzależniają możliwości zaliczenia wydatków związanych z użytkowaniem lokalu mieszkalnego do kosztów uzyskania przychodów od warunku, by lokal ten był przeznaczony wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej.

Żaden przepis Ustawy o PIT nie nakłada na podatnika prowadzącego działalność w wyodrębnionej części lokalu mieszkalnego obowiązku posiadania niezależnego, odrębnego lokalu użytkowego. Warunkiem niezbędnym jest natomiast faktyczne, rzeczywiste wykorzystywanie określonej części lokalu na potrzeby prowadzonej działalności oraz wykazanie tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości.

W sytuacji mieszanego użytkowania lokalu zarówno na potrzeby prowadzonej działalności, jak i do celów prywatnych podatnik jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tej części poniesionych wydatków, która odpowiada proporcji powierzchni lokalu faktycznie przeznaczonej i wykorzystywanej na potrzeby działalności gospodarczej. Zastosowanie proporcji powierzchniowej jako klucza alokacji jest uzasadnione ze względu na jej obiektywny charakter powierzchnia zajmowana przez poszczególne części lokalu bezpośrednio determinuje zużycie mediów i innych kosztów eksploatacyjnych przypadających na każdą z tych części.

Proporcja oparta na udziale powierzchni przeznaczonej do działalności w łącznej powierzchni lokalu spełnia wymóg obiektywności i mierzalności, a nadto jest metodą powszechnie akceptowaną w praktyce organów podatkowych i sądów administracyjnych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowego stanu faktycznego, należy stwierdzić, że wydatki eksploatacyjne ponoszone przez Wnioskodawcę (tj. opłaty za energię elektryczną, energię cieplną, wodę, Internet, czynsz administracyjny na rzecz wspólnoty mieszkaniowej oraz ubezpieczenie Lokalu) spełniają wszystkie przesłanki uznania ich (w odpowiedniej części wynikające z Proporcji) za koszty uzyskania przychodów: Po pierwsze, wydatki te są faktycznie ponoszone przez Wnioskodawcę. Wynikają z umów zawartych przez Wnioskodawcę we własnym imieniu z dostawcami mediów oraz ze stosunku prawnego łączącego Wnioskodawcę ze wspólnotą mieszkaniową.

Płatności regulowane są z rachunku bankowego Wnioskodawcy, a ich poniesienie udokumentowane jest fakturami wystawianymi na Wnioskodawcę jako osobę fizyczną lub potwierdzeniami przelewów na rzecz wspólnoty mieszkaniowej. Po drugie, wydatki te pozostają w bezpośrednim i nierozerwalnym związku przyczynowym z możliwością prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności doradczej w Lokalu. Brak dostępu do energii elektrycznej uniemożliwiałby użytkowanie sprzętu komputerowego i drukarki niezbędnych do świadczenia usług. Brak ogrzewania (energia cieplna) eliminowałby możliwość przebywania i pracy w Pomieszczeniu Biurowym w sezonie grzewczym.

Brak wody uniemożliwiałby spełnienie minimalnych warunków higienicznych niezbędnych do świadczenia pracy. Brak Internetu wykluczałby świadczenie usług doradztwa podatkowego w formie zdalnej przy użyciu komputera i łącza internetowego stanowiącej podstawowy sposób wykonywania działalności przez Wnioskodawcę. Czynsz administracyjny uiszczany na rzecz wspólnoty mieszkaniowej stanowi natomiast warunek korzystania z Lokalu jako całości, a ubezpieczenie Lokalu warunek jego ochrony i utrzymania. Wszystkie te wydatki, oceniane łącznie, warunkują samo istnienie i funkcjonowanie Pomieszczenia Biurowego jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Po trzecie, żaden z wymienionych wydatków eksploatacyjnych nie jest wymieniony w zamkniętym katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, określonym w art. 23 Ustawy o PIT. Wydatki na eksploatację i utrzymanie lokalu stanowiącego miejsce prowadzenia działalności nie podlegają żadnemu ze wskazanych w tym artykule wyłączeń. Po czwarte, wydatki te są dokumentowane fakturami wystawianymi przez dostawców mediów oraz potwierdzeniami przelewów dokumentującymi płatność czynszu i ubezpieczenia, stosownie do wymogów wynikających z przepisów o podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Mając na uwadze, że lokal w części dotyczącej działalności gospodarczej wynosi 37,85% łącznej powierzchni Lokalu (Proporcja), Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 37,85% każdego z faktycznie poniesionych wydatków eksploatacyjnych, począwszy od dnia 1 stycznia 2026 r., tj. od momentu, w którym Pomieszczenie Biurowe oraz łazienka zostało faktycznie przeznaczone i wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem Lokalu (tj. opłat za energię elektryczną, energię cieplną, wodę, Internet, czynszu administracyjnego/opłat na rzecz wspólnoty mieszkaniowej oraz ubezpieczenia Lokalu) w wysokości 37,85% każdego z faktycznie poniesionych wydatków, począwszy od dnia 1 stycznia 2026 r. Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydanych w analogicznych stanach faktycznych, w tym między innymi: - Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 maja 2025 r., sygn.0115-KDIT3.4011.234.2025.5.MJ, w której organ wskazał, że: "Działalność gospodarcza jest faktycznie prowadzona w mieszkaniu, które stanowi Pana adres zamieszkania oraz adres rejestracyjny JDG.

W szczególności czynności zawodowe wykonuje Pan w salonie z aneksem kuchennym - jest to przestrzeń, w której znajduje się stanowisko pracy z komputerem, dokumentacją oraz niezbędnym wyposażeniem do świadczenia usług. Pomieszczenie nie jest wydzielone wyłącznie na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Nie został wyznaczony oddzielny pokój służący tylko działalności. Część salonu wykorzystywana do pracy nie jest fizycznie odseparowana (np. ścianką działową), ale w praktyce pełni funkcję stanowiska pracy.

Mimo, że nie ma formalnie wyodrębnionego pokoju na potrzeby ewidencji i rozliczenia kosztów, stosuje Pan szacunkowy podział powierzchni, zgodnie z rzeczywistym użytkowaniem przestrzeni w celach zawodowych. Na tej podstawie ustala Pan proporcję wydatków przypadającą na działalność. Wskazał Pan, że wszystkie wskazane wydatki mają funkcjonalny związek z prowadzoną działalnością gospodarczą - umożliwiają jej prowadzenie, utrzymanie przychodów lub zabezpieczenie ich źródła w przyszłości. Koszty te są dokumentowane i rozliczane proporcjonalnie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

W sytuacji wykorzystywania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej części mieszkania stwierdzam, że między wydatkami związanymi z użytkowaniem i utrzymaniem mieszkania dotyczącymi czynszu i opłat administracyjnych oraz kosztów mediów a prowadzoną działalnością gospodarczą istnieje związek przyczynowo-skutkowy, o którym mowa wyżej.

Wydatki te mogą zatem – pod warunkiem ich prawidłowego udokumentowania – stanowić koszty uzyskania przychodów w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię wykorzystania mieszkania na cele działalności gospodarczej do całej powierzchni mieszkania." - Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.420.2025.1.JS, w której organ wskazał, że: "Z powyższych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania przychodów istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze spłatą odsetek od kredytu.

Zatem mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzam, że odsetki od kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup mieszkania, które w części będzie wykorzystywane na prowadzoną działalność gospodarczą, będą mogły zostać zaliczone jako koszt uzyskania przychodu, zarówno w proporcji w jakiej mieszkanie będzie wykorzystywane na prowadzoną działalność gospodarczą oraz w proporcji w jakiej powierzchnie pomieszczeń użytku ogólnego wykorzystywane są na prowadzoną działalność gospodarczą.

Podobnie wydatki związane z utrzymaniem mieszkania (tj. na czynsz, energia elektryczna, woda i media) w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię lokalu mieszkalnego, która będzie zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej, mogą być kosztem uzyskania przychodów, jeżeli zostaną racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz właściwie udokumentowane." - Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 marca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.41.2024.1.KP, w której organ potwierdził, że: "Z powyższych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania przychodów, istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze spłatą odsetek od kredytu (pożyczki).

Skoro wskazana przez Pana Nieruchomość będzie w części wykorzystywana przez Pana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, to odsetki od kredytu zaciągniętego na jej zakup i remont – w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię wykorzystywaną w działalności gospodarczej – mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.

Reasumując – zapłacone przez Pana odsetki od kredytu hipotecznego, proporcjonalnie do zajmowanej na działalność gospodarczą powierzchni Nieruchomości, będą stanowić koszty uzyskania przychodów w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej." - Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 stycznia 2024 r. sygn. 0115-KDIT3.4011.777.2023.3.KP, w której organ potwierdził, że: "Z powyższych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania przychodów, istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze spłatą odsetek od kredytu (pożyczki).

Skoro wskazany przez Pana lokal mieszkalny będzie w części wykorzystywany przez Pana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, to odsetki od kredytu zaciągniętego na jego zakup w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię wykorzystywaną w działalności gospodarczej mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności. Reasumując – zapłacone przez Pana odsetki od kredytu hipotecznego, proporcjonalnie do zajmowanej na działalność gospodarczą powierzchni lokalu mieszkalnego, będą stanowić koszty uzyskania przychodów w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej." Ad.

Pytanie

2 Odsetki i prowizja od kredytu hipotecznego jako koszty uzyskania przychodów Punktem wyjścia dla oceny prawnej jest analogicznie jak w przypadku wydatków eksploatacyjnych art. 22 ust. 1 Ustawy o PIT. Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 Ustawy o PIT. Odsetki i prowizja od kredytu hipotecznego zaciągniętego na nabycie Lokalu, w którym Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, spełniają ogólną przesłankę związku z przychodem umożliwiają korzystanie z Lokalu jako miejsca wykonywania tej działalności.

W odniesieniu do odsetek i prowizji od kredytów (pożyczek) konieczne jest jednak zbadanie regulacji szczególnych zawartych w art. 23 ust. 1 Ustawy o PIT, które mogłyby wyłączać te wydatki z kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 8 Ustawy o PIT: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: (...) 1) wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej (...)." Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów podlegają wyłącznie wydatki na spłatę kwoty głównej (kapitału) pożyczki lub kredytu.

Wyłączenie to ma uzasadnienie ekonomiczne spłata kapitału kredytu nie jest wydatkiem ponoszonym „w celu osiągnięcia przychodu", lecz zwrotem wcześniej otrzymanego świadczenia pieniężnego. Odsetki i prowizja są natomiast czymś jakościowo odmiennym stanowią wynagrodzenie (cenę) za udostępnienie przez bank kapitału oraz za obsługę kredytu. Jest to wydatek rzeczywiście ponoszony przez kredytobiorcę, a nie zwrot wcześniej uzyskanej kwoty. Tym samym odsetki i prowizja od kredytu hipotecznego nie mieszczą się w zakresie wyłączenia z art. 23 ust. 1 pkt 8 Ustawy o PIT i co do zasady mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile nie zachodzą inne przesłanki wyłączenia.

Następnie zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 32 Ustawy o PIT: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: (...) 1) naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów)." Przepis ten wprowadza kasową (gotówkową) zasadę rozpoznawania odsetek jako kosztu podatkowego kosztem są wyłącznie odsetki faktycznie zapłacone, nie zaś jedynie naliczone w danym okresie. Ustawodawca przyjął ten model, aby uniemożliwić zaliczanie do kosztów odsetek, które podatnik być może nigdy nie zapłaci (np. wskutek restrukturyzacji lub umorzenia długu). Odsetki umorzone nawet jeśli uprzednio były zarachowane nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodów.

W przedmiotowym stanie faktycznym Wnioskodawca reguluje raty odsetkowe co miesiąc, zgodnie z harmonogramem spłaty kredytu. Oznacza to, że każda kwota odsetek jest faktycznie płacona przed jej zaliczeniem do kosztów. Warunek ograniczający możliwość zaliczenia odsetek do kosztów z art. 23 ust. 1 pkt 32 Ustawy o PIT nie znajdzie zatem zastosowania w niniejszej sprawie.

W następnej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 33 Ustawy o PIT: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: (...) 1) odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji;" Przepis ten wyłącza z kosztów uzyskania przychodów odsetki, prowizję i różnice kursowe od kredytów, lecz wyłącznie pod warunkiem łącznego spełnienia dwóch przesłanek: 1) odsetki, prowizja lub różnice kursowe zwiększają koszty inwestycji, oraz 2) są ponoszone w trakcie realizacji tej konkretnej inwestycji. Obie przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Wyłączenie z art. 23 ust. 1 pkt 33 Ustawy o PIT nie ma charakteru bezterminowego obowiązuje wyłącznie w okresie trwania inwestycji. Ratio legis tej regulacji polega na tym, że odsetki i prowizja poniesione w trakcie budowy lub przebudowy środka trwałego powiększają jego wartość początkową i są amortyzowane razem z tym środkiem, a nie rozliczane bieżąco jako bieżący koszt uzyskania przychodu. Po zakończeniu inwestycji i oddaniu środka do użytkowania odsetki od kredytu nie wchodzą już w skład wartości początkowej środka trwałego i mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w momencie faktycznej zapłaty, na zasadach ogólnych wynikających z art. 22 ust. 1 Ustawy o PIT.

W niniejszej sprawie nabyty Lokal nie stanowi inwestycji. Mając na uwadze wyżej przedstawione przepisy prawa, należy stwierdzić, że w przedmiotowym stanie faktycznym: Po pierwsze, wydatki z tytułu odsetek od kredytu hipotecznego nie są wydatkami na spłatę kwoty głównej kredytu a zatem wyłączenie z art. 23 ust. 1 pkt 8 Ustawy o PIT nie ma do nich zastosowania. Odsetki są kosztem pozyskania finansowania, a nie zwrotem pożyczonego kapitału. Po drugie, Wnioskodawca faktycznie zapłacił i reguluje odsetki co miesiąc zgodnie z harmonogramem spłaty. Każda zapłacona kwota odsetek spełnia warunek z art. 23 ust. 1 pkt 32 Ustawy o PIT.

Do kosztów uzyskania przychodów zaliczane są wyłącznie odsetki faktycznie uiszczone, nie zaś jedynie naliczone. Po trzecie, w odniesieniu do odsetek: ewentualny okres realizacji inwestycji związanej z Lokalem (prace remontowe prowadzone od dnia 21 lipca 2025 r.) zakończył się z dniem 31 grudnia 2025 r. Od dnia 1 stycznia 2026 r. Pomieszczenie Biurowe jest w stałym użytkowaniu na potrzeby działalności gospodarczej i żadna inwestycja w Lokalu nie jest prowadzona. Odsetki ponoszone od dnia 1 stycznia 2026 r. nie są zatem ponoszone w trakcie realizacji żadnej inwestycji, a wyłączenie z art. 23 ust. 1 pkt 33 Ustawy o PIT nie ma do nich zastosowania.

Mając na uwadze, że wykorzystywana część Lokalu do działalności zajmuje według przedstawionych wyliczeń 37,85% łącznej powierzchni Lokalu, Wnioskodawca jest zatem uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 37,85% faktycznie zapłaconych odsetek od kredytu hipotecznego, począwszy od dnia 1 stycznia 2026 r. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej odsetek od kredytu hipotecznego zaciągniętego na nabycie Lokalu w wysokości 37,85% faktycznie zapłaconych odsetek, począwszy od dnia 1 stycznia 2026 r. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza między innymi: - Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 maja 2025 r., sygn.0115-KDIT3.4011.234.2025.5.MJ, w której organ wskazał, że: "Działalność gospodarcza jest faktycznie prowadzona w mieszkaniu, które stanowi Pana adres zamieszkania oraz adres rejestracyjny JDG.

W szczególności czynności zawodowe wykonuje Pan w salonie z aneksem kuchennym - jest to przestrzeń, w której znajduje się stanowisko pracy z komputerem, dokumentacją oraz niezbędnym wyposażeniem do świadczenia usług. Pomieszczenie nie jest wydzielone wyłącznie na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Nie został wyznaczony oddzielny pokój służący tylko działalności. Część salonu wykorzystywana do pracy nie jest fizycznie odseparowana (np. ścianką działową), ale w praktyce pełni funkcję stanowiska pracy.

Mimo, że nie ma formalnie wyodrębnionego pokoju na potrzeby ewidencji i rozliczenia kosztów, stosuje Pan szacunkowy podział powierzchni, zgodnie z rzeczywistym użytkowaniem przestrzeni w celach zawodowych. Na tej podstawie ustala Pan proporcję wydatków przypadającą na działalność. Wskazał Pan, że wszystkie wskazane wydatki mają funkcjonalny związek z prowadzoną działalnością gospodarczą - umożliwiają jej prowadzenie, utrzymanie przychodów lub zabezpieczenie ich źródła w przyszłości. Koszty te są dokumentowane i rozliczane proporcjonalnie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

W sytuacji wykorzystywania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej części mieszkania stwierdzam, że między wydatkami związanymi z użytkowaniem i utrzymaniem mieszkania dotyczącymi czynszu i opłat administracyjnych oraz kosztów mediów a prowadzoną działalnością gospodarczą istnieje związek przyczynowo-skutkowy, o którym mowa wyżej.

Wydatki te mogą zatem – pod warunkiem ich prawidłowego udokumentowania – stanowić koszty uzyskania przychodów w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię wykorzystania mieszkania na cele działalności gospodarczej do całej powierzchni mieszkania." - Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.420.2025.1.JS, w której organ wskazał, że: "Z powyższych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania przychodów istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze spłatą odsetek od kredytu.

Zatem mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzam, że odsetki od kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup mieszkania, które w części będzie wykorzystywane na prowadzoną działalność gospodarczą, będą mogły zostać zaliczone jako koszt uzyskania przychodu, zarówno w proporcji w jakiej mieszkanie będzie wykorzystywane na prowadzoną działalność gospodarczą oraz w proporcji w jakiej powierzchnie pomieszczeń użytku ogólnego wykorzystywane są na prowadzoną działalność gospodarczą.

Podobnie wydatki związane z utrzymaniem mieszkania (tj. na czynsz, energia elektryczna, woda i media) w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię lokalu mieszkalnego, która będzie zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej, mogą być kosztem uzyskania przychodów, jeżeli zostaną racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz właściwie udokumentowane" - Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 marca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.41.2024.1.KP, w której organ potwierdził, że: "Z powyższych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania przychodów, istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze spłatą odsetek od kredytu (pożyczki).

Skoro wskazana przez Pana Nieruchomość będzie w części wykorzystywana przez Pana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, to odsetki od kredytu zaciągniętego na jej zakup i remont – w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię wykorzystywaną w działalności gospodarczej – mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.

Reasumując – zapłacone przez Pana odsetki od kredytu hipotecznego, proporcjonalnie do zajmowanej na działalność gospodarczą powierzchni Nieruchomości, będą stanowić koszty uzyskania przychodów w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej". - Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 stycznia 2024 r. r., sygn. 0115-KDIT3.4011.777.2023.3.KP, w której organ potwierdził, że: "Z powyższych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania przychodów, istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze spłatą odsetek od kredytu (pożyczki).

Skoro wskazany przez Pana lokal mieszkalny będzie w części wykorzystywany przez Pana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, to odsetki od kredytu zaciągniętego na jego zakup w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię wykorzystywaną w działalności gospodarczej mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności. Reasumując – zapłacone przez Pana odsetki od kredytu hipotecznego, proporcjonalnie do zajmowanej na działalność gospodarczą powierzchni lokalu mieszkalnego, będą stanowić koszty uzyskania przychodów w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej." Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z zasady ogólnej zawartej w powołanym przepisie wynika, że wydatek poniesiony przez podatnika może być uwzględniony przy ustalaniu dochodu do opodatkowania w sytuacji, gdy służy osiągnięciu przychodów, czyli istnieje związek przyczynowy, choćby pośredni, pomiędzy kosztem a możliwością uzyskania przychodów rozumianą również jako zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.

Jednocześnie wydatek ten nie może występować w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, określonych w art. 23 ustawy PIT. Również w judykaturze ugruntował się pogląd, w świetle którego kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Przy czym do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów konieczne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego ale i jego odpowiednie udokumentowanie.

Biorąc pod uwagę powyższe, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych istnieje możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków pod warunkiem: faktycznego poniesienia wydatku, istnienia związku przyczynowego pomiędzy wydatkiem a przychodami, braku dokonanego wydatku w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, zawartym w art. 23 ustawy PIT, odpowiedniego udokumentowania poniesionego wydatku. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek wymaga każdorazowo indywidualnej oceny z punktu widzenia związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu.

Jednocześnie decyzję o tym co jest celowe i potrzebne, czyli racjonalnie uzasadnione w prowadzonej działalności gospodarczej, podejmuje podmiot prowadzący działalność. Dlatego też to obowiązkiem podatnika jest wykazanie, że dany wydatek spełnia ustawowe kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu. Sam fakt poniesienia danego wydatku w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest jednak decydujący dla uznania, że spełnia on przesłankę celowości, wynikającą z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie każdy bowiem wydatek ponoszony w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ma na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11 oraz z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14) wskazuje się, że: (...) zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo - skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.

Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.

Jednocześnie w odniesieniu do kosztów nieobjętych wyłączeniem z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdzić należy, że kwestia ich związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika stanowi jeden z istotnych elementów, które powinny być uwzględniane przy ocenie ich celowości – nie przesądza jednak samoistnie o możliwości zaliczenia tych kosztów do kategorii kosztów podatkowych. W przypadku wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej lokalu mieszkalnego należy przyjąć, że pomiędzy wydatkami związanymi z jego używaniem i eksploatacją, a prowadzoną działalnością istnieje taki związek przyczynowo-skutkowy, o którym mowa powyżej.

Wydatki te mogą zatem zasadniczo stanowić koszt uzyskania przychodów. Należy jednak podkreślić, że wydatki związane z używaniem i eksploatacją nieruchomości mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej jedynie w takim zakresie, w jakim ww. nieruchomość będzie wykorzystywana na potrzeby tej działalności. Podkreślam, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości zaliczenia tego rodzaju wydatków do kosztów uzyskania przychodów od wyodrębnienia – w dosłownym (fizycznym) sensie – pomieszczenia, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza.

Podatnik powinien wskazać, określić, jaka część nieruchomości rzeczywiście służy prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, i dopiero wtedy może w odpowiednim udziale i w odpowiedniej proporcji zaliczyć poniesione wydatki do kosztów podatkowych.

Z opisu sprawy wynika, że: - prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie doradztwa podatkowego od 2017 r.; - od 21 lipca 2025 r. jest Pan właścicielem lokalu mieszkalnego o powierzchni 50,62 m², który wykorzystuje Pan zarówno do celów prywatnych, jak i do prowadzenia działalności gospodarczej; - od 1 stycznia 2026 r. wykorzystuje Pan na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej salon z aneksem kuchennym o powierzchni 34,2 m², który stanowi stałe miejsce wykonywania usług doradztwa podatkowego, a także organizowania spotkań online z klientami i przyjmowania klientów osobiście; - lokal mieszkalny, w tym pomieszczenie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest przeznaczony wyłącznie na cele działalności gospodarczej, lecz służy Panu również do celów prywatnych; - na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywane są salon z aneksem kuchennym oraz łazienka, które stanowią łącznie 75,7% całkowitej powierzchni lokalu, przy czym przyjmuje Pan, że połowa tej powierzchni jest wykorzystywana do celów działalności gospodarczej, a pozostała część do celów prywatnych; - przyjęta przez Pana Proporcja wykorzystania lokalu do działalności gospodarczej wynika z założenia, że 50% powierzchni salonu z aneksem kuchennym oraz łazienki przypada na cele związane z działalnością gospodarczą; - w związku z utrzymaniem i użytkowaniem lokalu ponosi Pan wydatki eksploatacyjne, w tym koszty energii elektrycznej, dostępu do Internetu oraz opłaty administracyjne obejmujące m.in. koszty energii cieplnej, podgrzania wody, zimnej wody i odprowadzania ścieków; - wszystkie umowy dotyczące dostawy mediów zawarł Pan osobiście, a płatności z tego tytułu dokonywane są z Pana rachunku bankowego, - ponadto regularnie spłaca Pan kredyt hipoteczny zaciągnięty w 2025 r. w celu sfinansowania nabycia Lokalu, regulując wynikające z harmonogramu spłaty odsetki.

Odsetki są faktycznie płacone co miesiąc zgodnie z harmonogramem. Zatem w sytuacji wykorzystywania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej części lokalu mieszkalnego stwierdzam, że między wydatkami związanymi z użytkowaniem lokalu (tj. na opłatami za Internet, energię elektryczną, czynsz administracyjny/opłatą na rzecz wspólnoty mieszkaniowej lub spółdzielni, ubezpieczenia lokalu), a prowadzoną działalnością gospodarczą istnieje związek przyczynowo-skutkowy, o którym mowa wyżej.

Wydatki te mogą zatem – pod warunkiem ich prawidłowego udokumentowania – stanowić koszty uzyskania przychodów w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię wykorzystania lokalu mieszkalnego na cele działalności gospodarczej do całej powierzchni mieszkania. W tej części Pana stanowisko jest prawidłowe. We wniosku wskazał Pan również, że w sierpniu 2025 r. zaciągnął Pan kredyt hipoteczny wyłącznie w celu sfinansowania nabycia lokalu mieszkalnego. Regularnie spłaca ww. kredyt, regulując wynikające z harmonogramu spłaty odsetki.

Odsetki i prowizja od kredytu hipotecznego są bezpośrednio i nierozerwalnie związane z możliwością prowadzenia działalności gospodarczej w ww. lokalu mieszkalnym. Wątpliwość Pana dotyczy ustalenia, czy jest Pan uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej odsetek od kredytu hipotecznego zaciągniętego na nabycie Lokalu w odpowiedniej proporcji.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej, jeżeli: - pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca kwotę kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu), - pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego kapitału.

Jednocześnie należy uznać, że w świetle art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dopiero zapłacenie odsetek daje możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Stosownie do tego przepisu: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Z kolei z art. 23 ust. 1 pkt 33 ww. ustawy wynika, że: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.

Dlatego też stwierdzam, że odsetki są kosztem, jeśli spełniają następujące przesłanki: są faktycznie zapłacone, pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami (zgodnie z art. 22 ust. 1 cytowanej ustawy w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów), nie zwiększają kosztów inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji. Z powyższych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania przychodów istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze spłatą odsetek od kredytu.

Zatem mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzam, że odsetki od kredytu hipotecznego zaciągniętego na nabycie lokalu mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w proporcji, w jakiej ten lokal jest wykorzystywany przez Pana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W tej części Pana stanowisko również jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Powołane przez Pana interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie były wiążące przy wydawaniu tej interpretacji. Informuję ponadto, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku.

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.