Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
28 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 25 września 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Jest Pan obywatelem Republiki Białorusi (PESEL: (…)). Nie posiada Pan obywatelstwa polskiego, obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego ani Konfederacji Szwajcarskiej. Nie posiada i nigdy nie posiadał Pan Karty Polaka Zamieszkanie miał Pan na terytorium Republiki Litewskiej. W dniu 20 kwietnia 2021 r. przeniósł się Pan z Republiki Białorusi do Republiki Litewskiej (Państwo członkowskie Unii Europejskiej). Od tego dnia nieprzerwanie zamieszkiwał Pan na terytorium Litwy.
W tym czasie: a) był Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę w spółce (…) (poprzednio (…)) - u tego samego pracodawcy przez cały okres pobytu; b) posiadał Pan miejsce zamieszkania na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego; c) posiadał Pan zezwolenie na pobyt w formie (…), wydane latem 2021 r. i przedłużone latem 2024 r. do roku 2027. Mieszkał Pan na terytorium Republiki Litewskiej nieprzerwanie przez prawie 5 lat, z czego lata 2022, 2023, 2024 to pełne lata kalendarzowe, a w 2025 roku przeprowadził się Pan do Rzeczypospolitej Polskiej.
Posiada Pan certyfikaty rezydencji podatkowej Republiki Litewskiej (formularz DAS-4 - (…)) wydane przez (…) za lata 2021, 2022, 2023, 2024 oraz 2025. Każdy z certyfikatów potwierdza, że w danym roku był Pan rezydentem Republiki Litewskiej w rozumieniu odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Przed dniem 20 kwietnia 2021 r. zamieszkiwał Pan na terytorium Republiki Białorusi. Nigdy wcześniej nie zamieszkał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przeniesienie do Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiło w marcu 2025 r., gdzie zawarł Pan umowę najmu lokalu mieszkalnego w (…) i dokonał zameldowania na pobyt czasowy.
W dniu 1 kwietnia 2025 r. rozpoczął Pan pracę na podstawie umowy o pracę z (…). Rok podatkowy 2025 i sytuacja obecna. W roku 2025 nastąpiła zmiana Pana miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o PIT - od tego roku centrum Pana interesów osobistych i gospodarczych znajduje się wyłącznie na terytorium RP. W związku z przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski utracił Pan status rezydenta podatkowego Litwy i od 2025 r. podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Zamieszkuje Pan w Polsce na stałe, jest Pan zatrudniony u polskiego pracodawcy, przebywa Pan na terytorium RP przez cały rok podatkowy.
Za rok 2025 złożył Pan zeznanie PIT-37.W zeznaniu PIT-37 za rok 2025 nie skorzystał Pan ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT. Nigdy wcześniej nie korzystał z tego zwolnienia, w całości ani w części.;
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
Miejsce zamieszkania do Polski przeniósł Pan w dniu 14 marca 2025 r. Z ulgi na powrót zamierza Pan korzystać w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z tytułu umowy o pracę zawartej z polskim pracodawcą. Nie zamierza Pan korzystać z ulgi w odniesieniu do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Suma osiąganych przez Pana przychodów z tytułu umowy o pracę może przekroczyć w roku podatkowym kwotę 85.528 zł.
Pytanie
Czy w świetle opisanego stanu faktycznego spełnia Pan warunki do zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2025 poz. 163), w związku z art. 21 ust. 43 tej ustawy, i czy przysługuje Panu prawo do korzystania z tego zwolnienia począwszy od roku podatkowego 2026 przez cztery kolejne lata podatkowe (2026-2029)?
Pana stanowisko w sprawie
Stoi Pan na stanowisku, że spełnia Pan wszystkie warunki określone w art. 21 ust. 43 pkt 1-5 ustawy o PIT i przysługuje Panu prawo do skorzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, począwszy od roku podatkowego 2026, przez cztery kolejne lata podatkowe (2026, 2027, 2028, 2029), w odniesieniu do przychodów ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy) - do wysokości nieprzekraczającej 85 528 zł w każdym roku podatkowym.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte: a. ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, b. z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, c. z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych d. z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy: Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 powołanej ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że: 1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz 2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz 3) podatnik: a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub b) miał miejsce zamieszkania: - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz 4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz 5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 cytowanej ustawy: Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Przepisy te zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).
Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że: Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r. Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Osoby podlegające w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Wynika to z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wynika z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W świetle art. 4a ww. ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.
Z przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika, że jest Pan obywatelem Republiki Białorusi. Nie posiada Pan obywatelstwa polskiego ani obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej. Nie posiada Pan i nigdy nie posiadał Karty Polaka. W dniu 20 kwietnia 2021 r. przeniósł się Pan z Republiki Białorusi do Republiki Litewskiej. Od tego dnia do dnia 14 marca 2025 r. nieprzerwanie zamieszkiwał Pan na terytorium Republiki Litewskiej.
W okresie tym był Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę w spółce (…), posiadał Pan miejsce zamieszkania na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego, a także posiadał Pan zezwolenie na pobyt w formie (…), wydane w 2021 r. i przedłużone w 2024 r. do 2027 r. Posiada Pan również certyfikaty rezydencji podatkowej Republiki Litewskiej (formularz DAS-4) wydane przez właściwy organ administracji podatkowej Republiki Litewskiej za lata 2021, 2022, 2023, 2024 oraz 2025. W dniu 14 marca 2025 r. przeniósł Pan miejsce zamieszkania do Polski. W marcu 2025 r. zawarł Pan umowę najmu lokalu mieszkalnego w (…) oraz dokonał zameldowania na pobyt czasowy.
Od 1 kwietnia 2025 r. rozpoczął Pan pracę na podstawie umowy o pracę z (…). Wskazał Pan, że od 2025 r. centrum Pana interesów osobistych i gospodarczych znajduje się w Polsce oraz że podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W 2025 r. złożył Pan zeznanie PIT-37. W zeznaniu tym nie skorzystał Pan ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazał Pan również, że nigdy wcześniej nie korzystał Pan z tego zwolnienia, w całości ani w części.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski w dniu 14 marca 2025 r. podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Pana spełniony. Następny warunek określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy. W okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok 2025, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Polski, nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski.
Okres ten obejmuje lata 2022, 2023 i 2024. Jak wynika z przedstawionego przez Pana opisu sprawy, w całym tym okresie zamieszkiwał Pan na terytorium Republiki Litewskiej. Jednocześnie, w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia 13 marca 2025 r., a więc do dnia poprzedzającego przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski, nadal zamieszkiwał Pan na Litwie. Oznacza to, że w okresie wskazanym w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ustawy nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem spełni Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy.
Kolejnym warunkiem zastosowania „ulgi na powrót” jest spełnienie jednej z alternatywnych przesłanek określonych w art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wynika z opisu sprawy, nie posiada Pan obywatelstwa polskiego, Karty Polaka ani obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej. Nie oznacza to jednak, że nie spełnia Pan warunku określonego w art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy. Przepis ten przewiduje bowiem alternatywnie możliwość spełnienia warunku poprzez wcześniejsze miejsce zamieszkania w jednym z państw wskazanych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b) ustawy.
Zgodnie z tym przepisem podatnik powinien mieć miejsce zamieszkania nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub jednym z pozostałych państw wymienionych w tym przepisie. Republika Litewska jest państwem członkowskim Unii Europejskiej. Z przedstawionego przez Pana opisu wynika, że od 20 kwietnia 2021 r. do 14 marca 2025 r. nieprzerwanie zamieszkiwał Pan na terytorium Republiki Litewskiej.
Tym samym zamieszkiwał Pan w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez cały okres wymagany przez art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b) w związku z pkt 2 ww. ustawy, tj. w latach 2022, 2023 i 2024 oraz w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia 13 marca 2025 r. Zatem, pomimo że nie posiada Pan Karty Polaka ani obywatelstwa polskiego lub obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spełnia Pan alternatywny warunek określony w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest, stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia. Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy: Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym państwie, przy czym dokumenty te powinny odnosić się do okresu niezbędnego do ustalenia prawa do zwolnienia. Takimi dokumentami mogą być przykładowo umowa o pracę, umowa najmu mieszkania za granicą, zaświadczenie od pracodawcy, dokumenty dotyczące pobytu lub inne dokumenty potwierdzające faktyczne miejsce zamieszkania.
Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie zamkniętego katalogu dokumentów, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Powyższe oznacza, że dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, dokument pobytowy, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe, zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy, a także inne dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania podatnika.
We wniosku wskazał Pan, że posiada Pan certyfikaty rezydencji podatkowej Republiki Litewskiej (DAS-4) za lata 2021, 2022, 2023, 2024 oraz 2025. Ponadto wskazał Pan, że w okresie zamieszkania na Litwie był Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę u tego samego pracodawcy, posiadał Pan umowę najmu lokalu mieszkalnego oraz zezwolenie na pobyt w formie EU (…), które zostało wydane w 2021 r. i przedłużone w 2024 r. do 2027 r. Posiadane przez Pana certyfikaty rezydencji podatkowej Republiki Litewskiej stanowią dokumenty wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania i potwierdzają Pana rezydencję podatkową na Litwie w okresach wskazanych w tych dokumentach.
Wymienione przez Pana dokumenty, w szczególności certyfikaty rezydencji podatkowej Republiki Litewskiej, mogą zatem stanowić dowody dokumentujące Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do omawianego zwolnienia. Zatem spełni Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyjaśnić jednak należy, że ostateczna weryfikacja, czy posiadane przez Pana dokumenty są wystarczające do wykazania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, należy do kompetencji właściwego organu podatkowego w toku ewentualnych czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Przedmiotem interpretacji indywidualnej jest ocena skutków podatkowych przedstawionego przez Pana stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego na gruncie przepisów prawa podatkowego. Jednocześnie, spełnił Pan również warunek wynikający z art. 21 ust. 43 pkt 5 cytowanej ustawy podatkowej, bowiem jak wskazał Pan we wniosku, nie korzystał Pan uprzednio, w całości ani w części, z przedmiotowego zwolnienia.
Bez znaczenia dla spełnienia tego warunku pozostaje fakt, że w 2025 r. uzyskiwał Pan przychody ze stosunku pracy i złożył Pan zeznanie PIT-37, skoro – jak wskazał Pan we wniosku – nie zastosował Pan w tym zeznaniu zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy. Przechodząc natomiast do możliwości zastosowania zwolnienia do przychodów uzyskiwanych przez Pana z tytułu umowy o pracę, należy wskazać, że art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. a) ustawy wprost wymienia przychody ze stosunku pracy jako przychody, które – po spełnieniu pozostałych warunków – mogą korzystać z omawianego zwolnienia.
Z przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika, że zamierza Pan korzystać z ulgi na powrót wyłącznie w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z tytułu umowy o pracę zawartej z polskim pracodawcą. Tym samym przychody te mieszczą się w zakresie przedmiotowym art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie wskazał Pan, że suma osiąganych przez Pana przychodów ze stosunku pracy może przekroczyć w roku podatkowym kwotę 85.528 zł. Okoliczność ta sama w sobie nie wyłącza prawa do zastosowania zwolnienia.
Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 152 oraz art. 21 ust. 44 ustawy suma przychodów objętych zwolnieniem nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85.528 zł. Oznacza to, że w przypadku uzyskania w danym roku podatkowym przychodów ze stosunku pracy przekraczających kwotę 85.528 zł, zwolnieniem może zostać objęta część tych przychodów do wysokości ustawowego limitu, natomiast nadwyżka ponad tę kwotę nie będzie korzystała z przedmiotowego zwolnienia.
Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane przepisy prawa, uznać należy, że spełni Pan wszystkie warunki uprawniające do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W szczególności spełnia Pan warunek dotyczący wcześniejszego miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b) ustawy, ponieważ przed przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski nieprzerwanie zamieszkiwał Pan na terytorium Republiki Litewskiej, w tym przez całe lata 2022, 2023 i 2024 oraz do dnia 13 marca 2025 r. Brak posiadania Karty Polaka lub obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie stanowi w tej sytuacji przeszkody do zastosowania zwolnienia, ponieważ warunek określony w art. 21 ust. 43 pkt 3 może zostać spełniony również poprzez wcześniejsze miejsce zamieszkania w państwie wskazanym w lit. b) tego przepisu.
Ponieważ przeniósł Pan miejsce zamieszkania do Polski w dniu 14 marca 2025 r., może Pan skorzystać ze zwolnienia w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, tj. od 2025 r., albo od początku roku następnego, tj. od 2026 r. Jak wskazał Pan we wniosku, nie skorzystał Pan z omawianego zwolnienia w 2025 r. i zamierza Pan rozpocząć korzystanie z ulgi od roku 2026. W konsekwencji, w przypadku wyboru rozpoczęcia korzystania ze zwolnienia od roku następującego po roku przeniesienia miejsca zamieszkania, będzie Pan uprawniony do zastosowania ulgi na powrót w latach podatkowych 2026, 2027, 2028 i 2029. Przedmiotowym zwolnieniem może Pan objąć w każdym z tych lat przychody uzyskiwane ze stosunku pracy, do wysokości nieprzekraczającej kwoty 85.528 zł w danym roku podatkowym, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 21 ust. 39 i ust. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wobec tego, Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Rolą organu interpretacyjnego nie jest ustalanie stanu faktycznego (nie ma uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego), a informacje niezbędne do wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez wnioskodawcę opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.
Należy też zauważyć, że na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Ponadto wskazuję, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.